Lisa's Droommuur

Heerlijke opdracht van Cornelissen Dakwerk te Mijdrecht!
Een Droommuur met spuitbus voor Lisa van 12.
Lisa is al jaren leerling van me aan de Dorpsacademie Mus & Muzen
dus het was een dubbel feestje!
Het is heerlijk werken voor iemand die je goed kent en lief vindt.
Op Flickr vindt u meer foto's.

Plaatjes & praatjes

Algemeen beschouwd is het natuurlijk handig om een blog te schrijven over de Algemene Beschouwingen terwijl die nog enigszins actueel zijn. Maar zo werkt het bij mij niet. Er gebeurt steeds zoveel en daar moet ik dan heel hard over nadenken en dat schiet niet op.Ook blijft het in mijn leven nog steeds -en dat zijn bekende verhalen voor u, mijn naasten en die enkele trouwe lezer - tobben met alles waar ik ook maar dagelijks mee kan tobben.Ik loop al 7 maanden af-en aan met een leentelefoon van de Phonehouse. Mijn toetsenbord is nog steeds de z (lang leve alt122) kwijt. Mijn pc is net als zijn baasje constant overbelast en heeft 1,5 week geleden spontaan al mijn e-mail weggegooid.Bovendien draag ik nagenoeg de hele kredietcrisis alleen op mijn schouders want ondanks dat ik verder niemand ken die ontslagen is of anderszins in de moeilijkheden zit, is het bij mij naatje.
Ruim een half jaar geen enkele opdracht gehad of kunstwerk verkocht.
Nimmer meegemaakt in de 15 jaar dat ik kunstenaar ben.
Maar mocht u toch nog zitten te wachten op mijn ideeën over de actualiteit moet ik u teleurstellen: ik heb slechts vragen.
Wat ik echt niet begrijp is waarom politici ineens allemaal aan cabaret doen. Nu ben ik toch al geen groot fan vancabaret, maar ik begrijp het echt niet als mensen die zich druk moeten maken over serieuze kwesties de vrolijke noot uit gaan lopen hangen.
Wat ik ook niet begrijp is dat kamerleden, ministers, onze minister-president voorop niet voor zichzelf kunnen zorgen door op tijd naar bed te gaan en op tijd gezond te eten.
Iets wat ik in mijn mini huishouden ook weleens duidelijk moet maken, maar dan heb ik het over een puber.
Verder begrijp ik al helemaal niet waarom al die kunstenaars die elk jaar weer aan allerlei kunstacademies afstuderen, geen enkele rol spelen bij het verzinnen van oplossingen voor talrijke problemen.Liever wordt er een afdeling ambtenaren de hei opgestuurd om binnen een paar uur of hooguit een paar dagen een niet aangeboren en niet uitgewerkt talent te ontwikkelen. Het zogenaamde out of the box thinking of buiten de doos leren denken. Om vervolgens vele maanden lang rapporten te schrijven zonder ook maar een greintje creativiteit in beginsel.
Deze crisis had fantastisch kunnen zijn voor het creëren van nieuwe paden, duurzame ontwikkelingen. Het doorbreken van vastgeroeste misstanden. Helaas...
Dus geen opdrachten, pc & aanverwante pech, de politiek en de hond willen niet naar je luisteren...
Nog steeds geen vent & geen geld, is alles dan zo kommer en kwel Jenneke Penneke?
Natuurlijk niet!
Dorpsacademie Mus & Muzen is een veilige gezellige creatieve plek voor heel veel kinderen en jongeren die allemaal te leuk en te lief zijn.
Mijn praatjes & plaatjes verschijnen binnenkort waarschijnlijk op papier waardoor veel meer mensen uit mijn omgeving ze kunnen lezen.
Ik heb dus wel heel hard(vooruit)getekend & geschreven maar u mocht alleen niet meelezen.
Bovendien is mijn allerleukste bijbaantje bij trendanaliste Christine Boland uitgebreid en heb ik daardoor en passant een nieuwe verslaving opgedaan: Twitteren. www.twitter.com/Jennekepenneke
Hoe leuk en boeiend dat is, moet u zelf maar uitvinden of wachten tot ik weer uitgedacht ben en weer een nieuw verhaaltje schrijf.
Ik hoop dat ik u niet meer zo lang laat wachten.
Er staan in ieder geval nieuwe plaatjes op Flickr.
(zie hierboven)(en bijna alles is te koop ; )

Binnenkort:

Binnenkort te verwachten op dit blog:
De Algemene Beschouwingen
mocht u mij missen, tot die tijd ben ik ook te volgen op Twitter.
http://twitter.com/Jennekepenneke
Vergeet vooral niet mijn inspirerende schilderworkshop in Spanje te boeken!

Tot snel!
liefs,

Jenneke

Terug!

De geschilderde vlinder op het hoesje past mooi bij de roze elegante Canon Ixus.
Mijn camera ligt hier zomaar naast me op het bureau!
Gevonden zonder de aan Christine Boland beloofde foto's helaas. Het geheugenkaartje gewist, maar toch...
Mijn camera!
Het verhaal achter deze goede afloop en wat die fantastische Magneetbar hier mee te maken heeft, hoort u nog.
Net als het verhaal over mijn eerder avontuur op de catwalk van Bas Kosters, de publicatie van mijn tekening in een dagelijkse bundel van Buzzworks en waarom nrc.next wel een blog over mij moest schrijven.
Dit alles in krap drie dagen tijd.
Lowlands 2009 was fantastisch en ik kan eindelijk weer blij terugkijken...
met behulp van andermans foto's.
U hoort nog van me.

Verloren op Lowlands

Net op het einde van een prachtige editie van mijn liefste festival Lowlands ben ik mijn camera kwijtgeraakt.
Het is een roze Canon Ixus 80IS, in een beschilderd beschermhoesje.
Op die camera staan heel veel foto's. Veel tekeningen en graffiti maar vooral:
Foto's van drie dagen Lowlands, een opdracht.
Ik verdom het te geloven dat hij gejat is. Ik houd van Lowlanders en zij van mij.
Er is een blije beloning van 100,- euro voor degene die hem terugbrengt.
Deze boodschap mag best naar andere Lowlandgangers gestuurd worden.
Wie helpt me zoeken?

Voorpret schilderworkshop Spanje

Natuurlijk had ik grootse plannen om op deze plek met u het aanstaande Lowlandsfestival te bespreken. De overvolle veelbelovende programmering, die nu al de nodige stress oplevert. (Help! Lily Allen, zwart Licht & Dizzy Rascal morgenavond op hetzelfde tijdstip!)
De jaarlijks terugkerende rituelen, de koortsachtige voorbesprekingen gecombineerd met melige oprispingen van avonturen van voorgaande jaren.
Kwesties als: 'Nemen we de steekwagen wel of niet mee en passen we allemaal in mijn auto?'
Het wordt mijn vijftiende jaar en ik ga dat stevig vieren, dat kan ik u alvast verklappen.
Maar er moet ook brood op de plank komen en verder dien ik te gehoorzamen aan Grandmaster M. die alweer vele vriendenuren in mijn nieuwste project heeft gestoken.
Dus even focussen op Spanje.
De schilderworkshop die ik deze herfst wil gaan draaien moet gepromoot worden.
Kijk (niet te kritisch aub, er moet nog wel wat aan gedaan worden)op
http://sites.google.com/site/workshopschilderen/
Ik ben benieuwd wat u er van vindt.
U mag ook gerust anderen op deze heerlijke week attent maken ; )
Ik ga nu verder met mijn pre-Lowlandszenuwen.
Ik kom natuurlijk bij u terug!

TomTom

"Het is echt een heel mooi boek", Sunnyman overhandigt me nadat we uit de auto gestapt zijn Het Boek van de Weg met een heel serieus gezicht.
Hij ziet er moe uit, maar het op de achterbank bestuderen van de kaarten heeft hem zichtbaar goed gedaan.
"Ja, zegt zijn moeder, "we hadden hem Tom moeten noemen. TomTom."
Drie dagen hebben we nu samen doorgebracht, Sunnyman en ik.
We zijn allebei heel moe maar voldaan.
Sunnyman is 9 jaar heeft last van verschillende 'afkortingen', een autistische stoornis en stemmen in zijn hoofd.
Sunnyman is wonderlijk slim, erg lief en heel bijzonder.
Van drukte wordt hij nog drukker, dan krijgt hij last van 1000 stemmen in zijn hoofd zoals hij het zelf zegt.
Sunnyman is al een jaartje een leerling van me en toen zijn moeder mij vroeg hem een paar dagen alleen te begeleiden, stemde ik meteen toe.
De eerste dag op weg naar Archeon wijst hij mij de route en vertelt wat de entreeprijzen zijn. De avond ervoor heeft hij de website bestudeert en kan mij dus werkelijk alles over het park vertellen. In het park bestudeert hij in het Romeinse badhuis de kaart van de Romeinen en overhoort - soms tot hun grote schrik - vervolgens elke persoon in een toga over waar ze nou precies zijn langsgekomen. Hij heeft net een folder gevonden met een Romeinse fietsroute, kent die meteen al uit zijn hoofd want wil die volgend jaar met zijn vader gaan fietsen.
Terwijl vervolgens het spektakel in het Romeinse gedeelte begint, trekken wij ons terug in de prehistorie. Vlas twijnen blijkt rustgevend te zijn en zo zit ik een uur gezellig al twijnend te kletsen met een muzikant/ vuurmaker uit de ijzertijd.
Na bij het bekertrechtervolk nog een half uurtje vol overgave tussen twee stenen graan gemalen te hebben is het tijd om naar huis te gaan.
Ook op de terugweg staat zijn hoofd niet stil. Hij vertelt over wegen waar altijd files staan en waar er in Nederland allemaal aan de weg gewerkt wordt.
Dag 2 brengen we door in het atelier. We proberen alle ervaringen vorm te geven in knutsels en het speciale ervaringenboek wordt bijgewerkt. Door mij haastig uitgeprinte foto's van de voorgaande dag worden ingeplakt.
Het plan voor dag drie wordt gemaakt: we gaan de Domtoren in Utrecht beklimmen.
In de auto op weg naar station Breukelen tuiten mijn oren al. Sunnyman wijst mij een -verdomd - kortere route terwijl hij aan een stuk door ratelt over schoenmaten, lengtes en leeftijden van zijn familie maar ook van klasgenoten. Natuurlijk heeft hij de site van de Domtoren al bestudeerd. Ook het spoornet heeft zijn interesse:
" Station Utrecht Centraal is een echt knooppunt, ongelooflijk!"
Hij is diep onder de indruk.
Het wacht op het beginnen van de rondleiding in de Domtoren valt hem zwaar. Mij ook want hij hangt met zijn hele gewicht aan mij en vraagt om de halve minuut wanneer we nou beginnen.
Eindelijk!
De Domtoren kent verschillende verdiepingen.
Bij de eerste tussenstop, in de Michaelskapel wendt Sunnyman zich tot gids Carolien.
Het aantal treden- 121 - klopt met wat hij op de site heeft gelezen en dat doet hem zichtbaar goed. Hij vuurt meteen maar al ijsberend alle getallen op haar af. Het aantal traptreden, de hoogte, het aantal meters, zodat de gids haar praatje besluit met:
"Mochten jullie meer willen weten over bijvoorbeeld hoeveel traptreden er zijn dan kunnen jullie dat aan deze jongen vragen," daarbij wijzend op Sunnyman.
Naarmate we meer naar boven gaan, wordt de trap steeds smaller.
Sunnyman telt hardop. Achter ons vormt gestaag een file.
Het zweet staat op mijn rug, maar ik tel vrolijk mee.
Hij vindt de nauwe trap eng.
Eindelijk boven. Heerlijk frisse lucht.
Het is helder en we kijken ver.
Wat is Utrecht een geweldige stad...
"Sunnyman,kom eens, zie eens hoe mooi!"
Sunnyman tuurt in de verte met zijn typische bedachtzame blik.
Hij draait zich naar mij om.
"Waar is nu de A2 en loopt daar de A28 en is dat nu de zuilense Ring?"