zondag 30 december 2007

Schaapachtig bericht



Het is zo stil in huis. Al dagen zijn de hond en het kind uit logeren. Zodat ik aan het werk kan. Wat totaal niet lukt omdat het zo stil is. Ik kijk op het schermpje van mijn mobiel ook al ligt hij naast me, geen sms teruggekregen. Weer niet. In mijn mailbox is het zo leeg dat je bijna zou denken dat het hele internet niet meer bestaat. Dat de millennium bug als nog is gekomen. Ik moet aan de BTW boekhouding, maar walging overvalt me. In wat voor wereld leven wij dat ik -een persoon met een beetje opleiding en een paar talenten- zoveel verschillende BTW tarieven moet hanteren? Verkoop ik een schilderij is het 6%. Praat ik over dat schilderij tegen een kind, is het 0 %. Deel ik mijn kennis over dat schilderij met een volwassene, word ik geacht 19 % te rekenen. Ik kijk weer tevergeefs op mijn mobiel en besluit de BTW ellende naar morgen door te schuiven. Ik moet mensen zien. Boodschappen doen, dat is het! Ik kleed me om en maak me nog maar eens extra op. Zelfs de super werkt niet mee. In het tijdschriftenvak kopt een glossy: 'Eenzaamheid, het nieuwe taboe', in gedachten kop ik grommig terug. Binnen 5 minuten sta ik weer buiten met een pak melk, een fles wijn en een tros bananen. Waar zijn de rijen als je ze nodig hebt?
Thuis -weer geen mail- besluit ik tot middagtelevisie. Zijn er niet dagelijks duizenden mensen die zich daar mee weten te vermaken? Na 10 minuten kijken, wil ik spiritus drinken en een vork in mijn oog steken. Ik zet het toestel weer uit. Met uiterste wilskracht besluit ik het borreluur toch maar niet te vervroegen. Het wordt tijd voor mijn oude masterplan. Het masterplan duikt al sinds mijn studententijd regelmatig op. Ik ga een Mega Bestseller schrijven, waar ik zo rijk mee wordt dat ik nooit meer over mijn eigen BTW waarden hoef na te denken. Het boek der boeken zal de oplossing worden. Deze roman is natuurlijk erg humoristisch en vooral sterk pornografisch, want anders verkoopt het niet. Vol goede moed en blij met deze oplossing, begin ik. Ha, als ik rijk en beroemd ben, wil iedereen me natuurlijk sms-en. Dan zullen we nog eens zien of ik dat terugdoe.
Na drie alinea's en een stuiptrekkend orgasme zit het verhaal zo vast als een huis. Het mag dan wel geestig zijn dat de hoofdpersoon, een wereldberoemde acteur, aan Premature Ejaculatie lijdt
maar het schiet voor het verhaal natuurlijk niet op. Zo krijg ik die roman nooit vol.
Ik peins over eventuele andere afwijkingen als de bel gaat.
Voor de deur staat een man te wapperen met een kaart. Hij vertelt me dat de kaart bij hem verkeerd bezorgd is. Hij heeft mij opgezocht in het telefoonboek en is in de auto gesprongen om mij deze kaart te brengen. Verbouwereerd over zulke burgermansplicht bekijk ik de kaart. Niets komt me bekend voor. Jan en Emma? Ik ken heel veel Jannen en Emma's maar niet samen en zeker niet gecombineerd met schapen. Om de man niet teleur te stellen lieg ik dat me iets begint te dagen. Hij heeft de envelop weggegooid maar het poststempel komt uit Den Haag, meldt hij nog voor hij de auto instapt.
De roman is nooit meer verder gegaan. De schapen op de kaart lieten mij niet meer los en ik vond dat geen geschikte afwijking voor de wereldberoemde acteur.
Maar bent u Jan en Emma of kent u Jan en Emma uit Den Haag en omstreken of kent u een van de drie schapen (de kaart is afgebeeld in de illustratie), neemt u alstublieft via de bekende weg contact op. Het laat me niet meer los.
Maar al ken ik ze niet, ik heb er toch mooi vrienden bij, die mij wel willen bereiken ; )

ps SMS:
lieve god v/d tv, thnx 4 pr8ige prgrmmrng gstrnavnd! U saved my life ; ) xjen



vrijdag 28 december 2007

Blijgelovig


In veel culturen ontstaat aan het einde van het jaar grote bedrijvigheid. Nog voor het nieuwe jaar moeten goden gunstig gestemd worden met allerlei onduidelijke rituelen en worden kwade demonen keihard weggeknald. Kaarsen worden gebrand.
En in elke cultuur moet het huis helemaal worden schoongemaakt.
Ook in mijn cultuur is het raak. Vraag me trouwens niet die cultuur specifiek te benoemen want pragmatisch als ik ben geloof ik in alles wat los en vast zit. Beter mee verlegen dan om verlegen als het geloofskwesties betreft. Met als gevolg dat ik het nu aardig druk heb.
Goden zijn zoals bekend dol op geld, denk aan het Chinese nieuwjaar waar geld geven een belangrijk onderdeel van de feesttraditie is. Iets wat tot mijn grote vreugde als kind ook in Rotterdam-Zuid de gewoonte was. Geld krijgen van familie, buren en kennisen op Nieuwjaarsdag.
Helaas komt er al jaren niemand mij meer geld brengen op die dag, dus moet de boekhouding gewoon gedaan worden. De bezem door de financiële augiasstal.
Over een andere stal gesproken, het atelier opruimen. Met een atelier aan huis heb je altijd pret.
Zoals bekend strijd ik al weken tegen de nagelaten glitter dankzij het kerstballen schilderen door mijn leerlingen. De hond glittert nog steeds als Donna Summer en er is glitter aangetroffen in bed, tandpasta en pindakaas. Ook het aanleren van mozaïek leggen aan de knutselclub op oldschool wijze (dus met hamer en tegels en oud servieswerk) bleek weer een briljant plan ; )
Verder heb ik een krankzinnige hoeveelheid spuitbussen en te weinig graffiti opdrachten om ze op te maken.
Om van al de gemaakte en achtergelaten kunstwerken maar te zwijgen. Met het werk van mijn leerlingen vul ik met gemak een vleugel van het Louvre in Parijs. (iedereen weet dat je voor dat museum je wandelschoenen aan moet trekken)
Genoeg werk dus om goede goden en slechte demonen tevreden te stellen.
Het belangrijkste ritueel dat ik ken, heeft te maken met het bezweren van het nieuwe jaar.
De jaarhoroscoop. Vooral die van de Elle, maar eigenlijk elke voorspelling waar ik maar de hand op weet te leggen. Zelfs coole ma belt met horoscopen gevonden in plaatselijke sufferdjes.
Het wordt een spannend jaar. Dat weet ik, want ik heb voorkennis.
Het moet gezegd, het zie er gunstig uit. Natuurlijk moet er weer sprake zijn van relationeel getob en verwarring in het algemeen. Maar daar lijkt mijn dierenriemteken voor geboren te zijn. Soit.
Verder kom ik niet op de covers, volgens Elle. Bovendien ga ik vooruit in financiën maar niet in status. Echt weer iets voor mij ; )
Maar toch... Laat het zo worden als ik tot nu toe gelezen heb.
Voor het einde van het jaar heb ik nog een hoop te doen.
Tarotkaarten leggen.
Koffiedik kijken.
Een konijnenpootje vangen.
En mijn favoriete nummer uitkiezen voor de top 2007.
http://top2007.radio2.nl/
Wat een gedoe!

zondag 23 december 2007

Nightwriters


Midden in Bretagne is een mysterieus landschap. Vol magische plekken waar de tovenaar Merlijn uit de Arthursagen is verschenen, heeft gewoond of iets heeft getoverd. Deze plekken zijn meestal te herkennen aan een hoopje afgebrokkelde stenen met een kleine plaquette erbij die altijd geflankeerd wordt door Engelse crusties (crusties zijn leuke Engelsen met warrige dreads, erg vieze kleren en een alternatieve leefstijl in een volkswagenbusje met stickers)
In dat landschap vindt vriendin Waifi haar vrienden. Daar zijn wij jaren geleden ook vrienden geworden. Alhoewel ik toen dacht dat het aan de hittegolf
lag, die ons dwong om uitsluitend in beweging te komen om een ciderkurk richting onze kinderen in het meertje te knallen, de glazen te vullen en die met de voeten in het water zo snel mogelijk leeg te drinken.
De tijd verloopt in cirkels. Elk jaar brengt Americo Sint heen-en weer terug, schijnt Rudolf met zijn rode neus Santa bij en brengt de Ster van Betlehem de wijzen uit het oosten zonder tomtom naar het kindeke. Waifi bleek natuurlijk in Utrecht te wonen en sindsdien memoreren wij elke keer op welke plekken wij elkaar eerder hadden kunnen tegenkomen. Dat zijn er een hoop.
Gisterenavond gingen wij naar zo'n plek, Tivoli. Naar Nightwriters, het literaire feestje van Kluun.
Eerst aten we bij haar thuis. Beiden dolblij dat we de deadline genaamd kerstvakantie hadden gehaald zonder ernstige kleerscheuren, zetten we het meteen op het slempen en het eten werd bijzaak. Daarna moest er stevig geverfd worden want die kleren mochten zonder scheuren zijn, onze koppen zaten vol barsten en groeven. Wie weet wat voor aantrekkelijke mannen er niet zouden rondlopen op zo'n modernistisch literair feestje. Je weet maar nooit.
In de magische plek Tivoli liggen zoveel jeugdzonden dat ik er het eerste half uur blozend rondloop. Daar - die pilaar- oh dat hoekje- en al die valpartijen... Het duurde namelijk erg lang eer ik begreep dat hiphop (springen!) en hoge hakken niet samen gaan, wat menig verstuikte enkelband tot gevolg had.
Waifi had er dus ook haar sporen liggen en even leek het jammer dat we onze mond moesten houden omdat het programma begon.
Even. Want daarna bleek het boeiend genoeg om te zwijgen. Helaas trouwens niet voor onze achterbuurvrouw met de harde stem die aan het verhuizen was. Het programma Nightwriters bestond ditmaal uit schrijvers Kluun, Saskia Noort en Christophe Vekeman. Sommige schrijvers veranderen per optreden, Kluun krijg je altijd. Samen met band Alamo Race Track en een leuke gastvrouw die ook kan zingen, verzorgen zij een toffe avond. Zeldzaam gelachen! Niet alleen schatje (goedgekeurd door Waifi, ondergetekende en alle andere vrouwen in de zaal) Kluun of die mooie maar onzekere (volgens Waifi en ondergetekende, de rest heb ik het niet gevraagd) Saskia Noort. Volkomen onterecht die onzekerheid, de manier waarop zij vanuit een totale meligheid ineens de sfeer wist om te draaien naar ingetogenheid en ontroering was magisch en prachtig. De triologen of zo'n soort gek Kluunwoord voor opgelezen dialogen met elkaar vond ik eigenlijk het minste van alles. Als de schrijvers ieder hun ding deden kwam de humor beter uit de verf. En dan Christophe Vekeman! Die presentatie! Die woorden! Die humor! Dat haar!
Vreselijk grappig...
Met de mannenjacht verliep het minder grappig. Het publiek van Nightwriters is leuk divers, best hip (vond mezelf natuurlijk het hipst ; ), maar erg stellerig en met het zwaartepunt in de zwangere vrouwenscène. Sinds een traumatisch verlopen bezoek aan de Prenatal tijdens mijn zwangerschap meer dan een decennium geleden niet meer zoveel zwangere vrouwen gezien. Zal wel met het (niet door mij gelezen) boek over zwangerschap van Kluun te maken hebben of Tivoli is ook in vruchtbaar opzicht een magische plek.
Om alle schrijvers van gisteren maar te citeren (schuttingtaal is in Nightwriterskringen erg geliefd) : Kut dus. Geen loslopende man gezien.
Teleurgesteld, maar ondertussen getroost en gesterkt door vriend alcohol keerden wij op onze schreden terug naar huis. Daar aangekomen deden wij vol verve onze genante dronkenmoederact voor Waifi's (grote) kinderen en hun vrienden. Lachen! De jeugd van tegenwoordig is nog altijd te shockeren, goed teken ; )
Vandaag op weg naar mijn dorpje, krijg ik telefoon van Waifi. Ik heb de huissleutels nog in mijn tas zitten en of ik ze morgen terug kan brengen.
Naar sommige plekken keer je altijd terug. Maar gelukkig is mijn neus zo rood dat ik de weg kan vinden ; )
(Op dit blog keer ik na de Kerst ergens terug. Fijne dagen!)


donderdag 20 december 2007

De blauwe Engel


De laatste tijd heb ik aan diverse serieuze cijferaars mijn omzet moeten voorleggen. Dat levert altijd een gespannen moment op met teleurstellend resultaat.
Er wordt door brilmensen voorzichtig gekucht en gefronst en uiteindelijk krijg ik dan de mededeling dat die omzet niet hoog genoeg is, dat het beter kan.
Het zal. Als je de wereld bekijkt door een cijfertjesbril is dat waarschijnlijk ook zo, maar kun je daarachter kijken, dan zie je de enorme rijkdom die ik ook dit jaar weer vergaard heb. Want ik ben stinkend rijk. Niet alleen omdat het me toch weer gelukt is mijn minigezin te voeden en te kleden, maar vooral vanwege de bakken met liefde die ons ten deel vallen.
Ik ben heel slecht met kerstkaarten. Een kerstpakket zit er helaas voor u ook niet in. Maar ik wilde op deze plek toch even stilstaan bij al die mensen die mijn leven zo mooi en rijk maken.
Engelen zijn hot, niet alleen in deze tijd van het jaar, maar ook in spirituele kringen wordt er veelvuldig een beroep op gedaan. De engelen waar ik het over wil hebben zijn gewoon van vlees en bloed, maar waren altijd -zoals het een engel betaamt- op de juiste tijd aanwezig om een wonder te verrichten.
Allereerst wil ik Grandmaster M. bedanken, boezemvriend door dik en dun en helpende engel achter alles wat er in mijn leven omgaat met in het bijzonder dit blog.
Ook mijn lieve wijze blauwogige engel, vriendin, leermeester & leerling dank ik voor de rijkdom die onze vriendschap in mijn leven brengt.
Coole ma natuurlijk die met haar witte haren er zelfs echt als een engel uitziet. Zoonlief, geen woorden voor, zoveel...
De Heren van het Systeembeheer (A, M, T, B) die dit hele jaar mij geholpen hebben bij alle ellende die een pc maar kan veroorzaken. (en dat was weer een hoop dit jaar ; )
Buuv voor de liters koffie & aandacht waaraan ik me altijd kan laven.
Trendy engel voor het betalen van de leukste dagen van het jaar.
Spirituele Utrechtse engel voor al die kracht die ik van je krijg.
Alle praktische engelen die huisraad en knutselspullen leverden. Ik ben er zo blij mee als ik spullen een tweede leven kan geven!
Zwangere juridische engel, bedankt voor je loyaliteit!
Rotary engelen, jullie weten wel wie, ik vind jullie lief!!!!
Inspirerende jonge (b)engels, Bootsy, Xeno, Xaráh en natuurlijk Hiphop-J: ONE LOVE!!!!
Stoute anonieme engel voor alle inspiratie & de kaartjes, thanx!
Autobedrijf Oudshoorn, zeer praktische engelen, super!
Alle engelen die ervoor hebben gezorgd dat Atelier Mus & Muzen het leukste bedrijf van de wereld is!!!!
En de reddende engel van dit moment: Sustainment & partners. Voor het op de valreep geven van een heerlijke opdracht. Het nadenken over de kleuren blauw (waarvan er een paar in bovenstaande illustratie verwerkt zijn) en zo de ziel van het bedrijf weten te vangen in een abstract kunstwerk. Een mooiere opdracht kan ik niet verzinnen en ik kan de bakker weer betalen, dat is ook fijn ; )
Panta rhei. Alles stroomt. Als er een overeenkomst tussen water, geld, energie en liefde is dat het moet stromen. Ik heb voor al mijn engelen (ook die ik nu vast vergeten heb, sorry) een plaat
aangevraagd bij Serious Request, de actie voor drinkwater op 3FM van dit moment. Carole King met You've got a friend. Ik hoop dat jullie hem mooi vinden.
Voor al mijn bengeltjes, mijn liefdesbronnetjes, mijn leerlingen, heb ik Sir Mix-A-Lot met 'Baby got Back' aangevraagd. Het leukste lied over billen dat ik ken ; )
(onderstaand filmfragment is ellenlang, in het duits en prachtig)

dinsdag 18 december 2007

Knuffelkont


'Maar ik ben nu eenmaal een kuskont', verzucht Koffieboon mismoedig tijdens de schilderles. Koffieboon (haar zelfbeweerde tweede naam) is zeven jaar, stralend vrolijk en altijd hartstochtelijk verliefd. Al jaren. Eerst op het ene jongetje in de klas nu op een ander. Overeenkomst tussen beide jongens is dat zij onder geen voorwaarde gekust willen worden door Koffieboon. Dus holt mijn boontje tijdens het speelkwartier zich al jaren de benen onder het tengere lijfje vandaan om haar geliefde te pakken te krijgen en zo een kus te stelen. Het lukt nooit, de jongens zijn tot nu toe sneller, tot haar grote verdriet.
Komt me bekend voor ; )
Knuffelen is gezond. Het is weer eens wetenschappelijk bewezen dat de mens niet zonder kan. Er was al eens onderzoek gedaan naar de overlevingskansen van hele zielige aapjes, waarbij de aapjes die de zachte surrogaatmoederknuffel hadden betere kansen bleken te hebben dan de aapjes met het metalen moedersurrogaat met melk. Nu stond vorige week in de pers dat knuffelen goed is tegen depressies en goed voor je weerstand en levensverwachting. Mensen die aangeraakt en geknuffeld worden zijn gezonder en gelukkiger.
Ik zal het maar bekennen, ik heb een kort lontje op het moment. De al eerdere genoemde kerststress is daar voornamelijk debet aan, maar ik ben niet te harden. Vooral in de buurt van parkeergarages en supermarkten slaat het toe. Dat ik echt slecht aan het worden ben, merkte ik net, toen ik het toch heel even terecht vond dat ik bijna een irritante bejaarde met rollator platreed. In de supermarkt zijn er ook met hoogspanning beladen situaties ontstaan toen iemand net voor mij de laatste 'musthaves' van mijn boodschappenlijstje in haar karretje
legde. Blinde haat.
Tijd voor een knuffel. Tijd voor Elena Simons. Elena Simons is een zeer inspirerende vrouw, misschien bij u bekend van het boek 'Pret met Moslims'. Zij is heerlijk creatief en o.a. (alles wat ze doet is leuk!) leider van het Blijbedrijf, dat verantwoordelijk is voor vrolijke, lieve onbezoldigde acties in de openbare ruimte.
Zo is er een actie geweest waarbij vrijwilligers de lekke banden gingen plakken van geparkeerde fietsen bij een station. Of vonden caissières tussen het scannen van de boodschappen door ineens een voor hen bestemd kadootje. Kijk op http://www.blijbedrijf.nl/ en geniet.
Ook gratis knuffelen staat op hun takenlijst. Overal in Nederland kunt u ineens mensen zien met een opgestoken kartonnetje met daarop FREE HUGS geschreven. Zelf ben ik samen met zoonlief in Utrecht ooit op twee van deze meiden gestuit. Daar zoonlief toen net zijn (Lowlands) HUG ME t-shirt aanhad, was hij ook sportief genoeg om mee te doen. Erg gezellig zo onverwachts op de vroege ochtend.
De Free Hugs beweging is ondertussen wereldwijd. Gestart vanuit zelf gevoelde noodzaak door een man. Juan Mann. (spreek uit: one man) Begonnen in Sydney, maar ook bruibaar in uw plaatselijke supermarkt. Want mocht u nu de komende dagen ook in een gespannen situatie voor een schap komen te staan. Doe als Juan Mann.
Knuffel het kreng en vis gelijk achter haar rug de waterkers uit haar karretje vandaan ; )

zondag 16 december 2007

Voorpret


'It's the most wonderful time of the year', op de radio kweelt een Amerikaanse gladjakker alsof hij het zelf niet meent. Hij zegt het. Ik betwijfel dat.
Heeft u er ook zo'n zin in, die laatste week voor kerst?
Ik heb net de Allerhande uit en ik heb al weer gegeten en gedronken. Gelukkig ben ik bij coole ma Eerste kerstdag en die staat nu al zo'n maand of drie in de supermarkt, voorraadkast en keuken, dus hoef ik het niet te weten. Al die info over volgezogen portkazen en ingewikkeld lijkende liflafjes die eigenlijk gewoon uit drie peperdure kant-en klaarpakketten en een toefje waterkers bestaan. Let op: heel belangrijk dit jaar is de waterkers. Er kan geen diner zonder.
Verder moeten er grofgebreide truien ingeslagen worden, het liefst dan ook maar met die breedgeschouderde man met sympathieke lach en lichte baardgroei op de mannelijke kaken erin, voor het kerstontbijt in Libellestijl. Bij dat ontbijt is het heel leuk, dat zie je want iedereen lacht breeduit.
Waarom iedereen op de foto's lacht, vertelt het onderschrift nooit. Alleen waar je die truien kunt kopen. Of wat ze eten.Naar de herkomst van de man met de kaken blijft het ook gissen.
De kinderen ogen fris, beeldig gekleed en opgevoed. Ha! Daar vallen ze door de mand. Iedereen weet dat kinderen gewoon gekleed gaan in een synthetische prinsessenjurk, een cowboyhoed en een enorme handtas of een simpel spidermanpak geraffineerd gecombineerd met een royale opgedroogde snottelbel met een verse felgroene kern erin. En pubers houden uit protest een week voor kerst al op met douchen om er zo verlopen mogelijk uit te zien in hun Cannibal Corpse (death metal)shirt. '
Maar de ergste misleiding is toch wel dat het lijkt alsof het allemaal nog haalbaar is. In de laatste week voor kerst weet iedereen met schoolgaande kinderen, worden ze in onderwijsland collectief krankzinnig. Verzinnen ze dingen als kerstontbijten zodat je om 5.30 uur s'ochtends dertig pannenkoeken staat te bakken terwijl je de vele roosterwijzingen en activiteiten probeert te combineren met zoiets triviaals als werk. Juist datgene waar die pannenkoeken van betaald moeten worden.
Deze week grote schoonmaak. Dat zie je ook nooit gedaan worden in de Libelle. Mijn hele huis glittert van de napret van het kerstballenatelier dat ik zaterdag heb gehouden. Dertien kinderen van 7 tot 17 jaar, harmonieus opeengepropt aan het werk. Sindsdien geloof ik weer in wereldvrede. Het schoonmaken wordt van de week trouwens een feestje want 3FM begint weer met Het Glazen Huis (Serious Request). Mooiste radio van het jaar. Dat wordt leuk dweilen!
Geef het dus op dat ideaal. Relax. Over de voordelen van het gebruik van drank & drugs in deze tijd van het jaar een volgende keer ; )

donderdag 13 december 2007

Commedia dell'arte


Daar ik mijn tijd graag besteed aan navelstaren, kwam ik de afgelopen weken steeds weer in de buurt van mijn onderbuikgevoelens. De kwestie rondom het weigeren van het werk van de Nederlands-Iraanse kunstenares Sooreh Hera door de directeur Wim van Krimpen van het Haags Gemeentemuseum zit me flink dwars. Niet in de laatste plaats vanwege een falen van de Nederlandse journalistiek.
Mijn eerste impuls op nieuwsfeiten als deze, is meteen een mening ophoesten. Maar in mijn hoofd draaiden alsmaar vragen rond, als een hond die dwangmatig zijn eigen staart achterna holt, zodat ik dat niet verantwoord vond. Ik wilde feiten weten.
En dat viel niet mee. Nog altijd zijn er wat mij betreft een hoop vragen onbeantwoord gebleven, zodat elke nuance in het discours nagenoeg ontbreekt.
In weerwil van de algemene aanname over de gang van zaken op een kunstacademie leerde ik niet heel veel over schildertechnieken. Als ik daar behoefte aan had, zocht ik daar zelf mijn weg in. Door zelfstudie of een docent daar specifiek over te benaderen. Niet dat er nooit geschilderd of getekend werd, integendeel. Maar de eisen die gesteld worden aan een hedendaags beeldend kunstenaar liggen op een totaal ander vlak. Dus heb ik mij vijf jaren kunnen laven aan vakken als kunstgeschiedenis, cultuurbeschouwing en filosofie.
Onderzoek doen is een belangrijk onderdeel van de beroepspraktijk van de kunstenaar.
Ik vermeld dit omdat ik tijdens het lezen van de vele (vaak ook) onsmakelijk reacties op het werk van Sooreh Hera vaak het commentaar zag, dat het geen kunst was. Als dat het geval was geweest, was er geen probleem lijkt mij. Het punt is dat het nu juist wel kunst is en geen funniest homevideo gemaakt door Geert Wilders. Het werk reeds tentoongesteld tijdens de afstudeerexpositie van Hera, was toch echt uitgezocht voor aankoop en expositie door Wim Krimpen. Krimpen is ondertussen aardig gekrompen en beroept zich op onwetendheid bij deze selectie; hij wist niet dat de maskers de profeet en zijn schoonzoon voorstelden. KUL. Op welke gronden en op welke manier heeft deze man dan zijn vak uitgeoefend? Is het werk dan blind uitgezocht, zonder gesprek met de kunstenares, zonder interesse in het waarom? Vult het Gemeentemuseum haar zalen maar lukraak met welke kunst dan ook?
Vraagje:
De maskers verbeelden dus de profeet en zijn schoonzoon. Hoe kan het zijn dat deze verzonnen en verboden afbeeldingen toch kwetsend zijn? Hoe kun je iemand herkennen die je nooit gezien hebt?
De kleine man Krimpen stelt in een interview met het NRC dat een museum een openbare ruimte is en dat kunst niet provocerend mag zijn. Nu meen ik ook verstand te hebben van de openbare ruimte en volgens mij zijn een entreeprijs van euro 8,50 en het hebben van openingstijden al duidelijke aanwijzingen dat er geen sprake is van een openbare ruimte.
Dat kunst niet provocerend mag zijn, is ook een hele nieuwe. Zelfs als ik denk aan algemeen erkende grootheden uit het verleden als bijvoorbeeld Goya en Picasso (Guernica) staat provocatie en politiek in een lijn met hun werk. Dubbele KUL. Het behoort juist tot de plicht van de kunst om de thermometer in de aars van de samenleving te zijn. Of de nar die de koning zijn onverbloemde waarheid vertelt.
Ik houd niet van kwetsen en beledigen. Ik houd erg van vrede en harmonie. Het werk van Hera is niet mijn persoonlijke smaak. Maar als ik een museum binnenga wil ik dat daar vrijheid is. Dat ik het risico loop om aan het denken gezet te worden. Zelfs al is dat kwetsend.
Het waarom in het handelen van Krimpen is mij nog altijd onduidelijk. Helaas waren de journalisten bij NOVA zo druk met vragen stellen dat er geen tijd meer voor de antwoorden was.
Ik weet een ding. Als God ons geschapen heeft naar zijn evenbeeld (en volgens mij staat dat zowel in de Koran als de Bijbel) dan is hij ook vrouw, homo, kunstenaar. En heeft hij gevoel voor humor. Als Allah zo groot is als gezegd, dan kan hij wel tegen een stootje. Het zijn de mensen die de beperkingen opleggen.
(onderstaand filmfragment is overbekend, geniaal geestig en niet geschikt voor teerhartigen)

dinsdag 11 december 2007

Cowgirl got the Blues


Terwijl ik vaart minder voor het stoplicht op het drukke Westplein te Utrecht, zie ik vanuit mijn ooghoeken ineens iets rollen. Vrolijk vrij rolt er een wieldop langs. Ik schiet in de lach om het dappere ding tot ik me realiseer dat de einzelgänger verdomd veel op mijn eigen wieldop lijkt. Ik trap meteen op de rem en godlof zit er een auto achter me met een bestuurder die wel kan autorijden en wordt echte schade voorkomen. De inzittenden in de kleine auto achter me, bijna allemaal getooid in hoofddoek, lachen me bemoedigend toe terwijl ik tussen het drukke verkeer achter mijn eigendom aanjaag. Eenmaal ingestapt met dop, volgt er nog een vriendelijk knikje en een handzwaai.
Mijn auto is de mooiste auto van de wereld. Gewoon omdat het mijn auto is. Was mijn vorige wagen nog een meisje, een zwarte Parisienne met binnenzwembad als het regende, nu heb ik een hele stoere. Elke keer als ik rijd, geniet ik. Dan krijg ik sporen aan mijn schoeisel en groeit er onder mijn neus een snor. Ik ben dan een cowboy, die nergens bang voor is en al zingend het land doorkruist als the Lone Ranger. King of the road.
Gisteren liet dat gevoel me ernstig in de steek. Op het drukste punt en moment van de dag in mijn keurig aangeharkte nieuwbouwwijkje- alledrie de basisscholen komen uit- besluit mijn uitlaat te scheiden van de auto. Met gekletter en een harde bonk ligt het aanhangsel daar, mijn auto oogt gecastreerd.
Totale hulpeloosheid overvalt me. Om mij heen proberen rijke trutten hun Stinkende Uiterstlelijke Voertuigen (SUV's) door de door mijn wagen veroorzaakte smalle doorgang te persen terwijl ze op hun voorhoofd wijzen. Alsof ik niet weet dat je getikt moet zijn om in zo'n auto te willen rijden ; ) Tientallen mensen lopen, fietsen en rijden langs. Allemaal met maar een doel, mij nonverbaal duidelijk maken dat ik in de weg sta. Boze gezichten, gebalde vuisten. Tuttut, het kan niet op. Wat een ergenis! En werkelijk niemand vraagt of ik hulp nodig heb, stel je voor dat je te laat op de hockey verschijnt...
Er is niets meer van mijn stoere gevoel over. Deze cowgirl, die tegenwoordig heel handig een afvoer weet te ontstoppen en fluitend, zonder bijbehorende fonteinen, de c.v. kan bij vullen, verlangt ineens hevig naar een stoere ridder. Een cowboy, desnoods in een Stom Uitermate Vervuilend voertuig, die mij komt redden. Ik geef het toe, ik schaam mij diep...

zondag 9 december 2007

Welkom nieuw mens


Lief kindje, mooi meisje.
Toen ik je gisteren zag drinken uit je prachtige moeder was je nog geen etmaal oud. Zoet geurend tevreden. Puntgaaf en zo ontzettend mooi.
Welkom nieuw mensje op deze vreemde planeet. Ik ben zo blij dat je bij ons terecht bent gekomen. Bij lieve ouders. Omringd door mensen die van je houden. Een leven waarin je te eten krijgt en inentingen. In een land waar je naar school kunt en veilig kunt opgroeien zonder bang te zijn voor oorlog en natuurrampen.
Leven is groeien en jouw kiem is goed begonnen.
In plaats van de kaart (verwacht van deze tante niet al teveel op het gebied van verjaardags- en kerstkaarten.Daar ben ik vrij beroerd in,
cadeaus kopen beheers ik gelukkig wel) wilde ik je alvast wat aanwijzingen geven voor het geval je die tijdens het groeien nodig hebt. Zelf door schade en schande opgedane wijsheden en ervaringen.
Geloof in iets, maakt niet uit wat. Sinterklaas, God, de mens. Geloof vooral in jezelf. In de noodzaak van jouw bestaan. Wij hebben jouw talenten nodig om verder te komen.
Droom en blijf dat je hele leven doen, zelfs als je in een nachtmerrie zit.
Heb vertrouwen en het komt goed.
Knuffel zoveel mogelijk. (maak ik me nu nog geen zorgen over)
Voel de zon en wees altijd gespitst op regenbogen. Het mooiste dat er is.
Verzamel leuke geluiden. Vogels, een drinkende hond. Laaf je aan muziek.
Geef je ogen goede kost. Verwen ze met al het moois dat je maar kunt vinden.
Wees trots op je lichaam. Het is niet alleen je tempel, maar ook je pretpark en instrument.
Dans altijd alsof je alleen bent. En als je alleen danst, doe je dat voor een uitzinnig publiek ; )
Heb hartverscheurend lief als je de kans krijgt, maar verlies nooit je kop.
Denk niet dat alle chinezen hetzelfde zijn. Of anderstaligen anders. Kijk in iemands ogen en zie een gelijke die net zo bijzonder is als jij!
Leer van andermans fouten en maak er zelf ook een paar. Dat is niet erg, dat hoort erbij.
Blijf altijd meisje, ook al ben je vrouw.
Lief peultje, drink en slaap veel.
Veel groeiplezier toegewenst!
liefs,
je tante Jenneke

vrijdag 7 december 2007

Groeibriljant


Meestal hol ik achter de tijd aan. Is iedereen allang uitgepraat over een onderwerp, duikt het nieuws bij mij kersvers op. Een van de voordelen van wereldvreemdheid. Maar nu loop ik voor, of liever gezegd mijn portemonnee loopt voor. In mijn portemonnee is het al eind december. De bodem is in zicht. De koek is op. Ik ben blut. Voordat er een benefiet wordt opgezet, maakt u zich geen zorgen. Er ligt vast nog wel wat geld tussen de kussens van de bank, op het plankje in de badkamer, onder de rand van de wasmachine en lang leve het statiegeld! Na eerste kerstdag wordt het helemaal een makkie, want met de overgebleven voorraden van mijn coole ma kan ik in de regel voort tot eind Maart.
Gisterenavond ging ik naar de Arctic Monkeys (Ja, weer apen, maar hier kan ik niks aan doen. Bands moeten nu eenmaal rare namen hebben) in de HMH. Het kaartje met vooruitziende blik in betere tijden gekocht, bleek een goede investering. Onderweg naar de HMH zagen mijn 14-jarige vriendin Bootsy Collins (als beginnend basgitariste kun je met je bijnaam de lat niet hoog genoeg leggen) en ik posters voor de Miljonair Fair. De fair werd geopend door een andere Collins, Joan Collins, een goed genetisch gemanipuleerd fossiel uit de tijd dat iedereen nog dezelfde tv programma's zag. Bootsy zette het meteen driftig op een sms-en want had op de Fair een vriendinnetje rondlopen die op zoek was naar beroemde mensen. Daar die waarschijnlijk allemaal opeengepropt in VIP- room rijk zaten te wezen met champagne en blonde mokkels, heeft ze die dus nooit gevonden. Even overwoog ik om daar de oplossing voor mijn financiële nood te zoeken. Rijke mannen zijn zoals bekend dol op rondborstige blondines, maar ik besloot dat ik toch te intelligent was om verder als accessoire door het leven te gaan en zette koers naar de parkeerfuik van de HMH. Na de parkeerwachter op mijn allerliefst uitgefoeterd te hebben over het wanstaltig hoge parkeergeld, kon de pret eindelijk beginnen.
Eenmaal binnen begon het traditionele fantaseren over wat er allemaal door ons gejat kon worden. Mijn hebzucht gaat al jaren uit naar een Verboden te Stagediven verkeersbord en verder zagen we een heel leuke drumcomputer op het podium in fijne kleurtjes die heel grappig in Bootsy's kamer zou staan. Toen we klaar waren met dat spel, was het voor mij tijd om de mannen te gaan bestuderen. Op de concerten waar ik kom, barst het in de regel van de Engelsen. Ik weet trouwens niet of dit ook voor de concerten van Frans Bauer en Jan Smit geldt, want daar kom ik nooit. Engelse jongens en mannen zijn heel leuk en duidelijk herkenbaar, al sinds Oasis hebben ze allemaal hetzelfde haar. Ook nu leek het of zowel band als publiek in dezelfde kappersstoel had plaatsgenomen.
Vroeger hoorde ik vaak gesprekken van nichtjes en tantes over groeibriljanten. Ik wilde die altijd heel graag hebben omdat ik dacht dat het om een diamant ging die doorgroeide. Dat leek me wel wat. Later ontdekte ik dat het eigenlijk een dubieus soort spaarsysteem voor de toekomst was, zoiets als de gouden oorring van zeemannen of koopzegels bij de supermarkt. Toen hoefde ik hem niet meer.
Een concert van een goede band is pas echt een investering. Daar de Arctic Monkeys fantastisch speelden en het publiek lekker op dreef was, heb ik uiteindelijk veel bespaard. Zo hoef ik niet meer naar de sauna en in combinatie met mijn overdreven gespring ook niet meer naar de sportschool. Het bier kwam als manna uit de lucht vallen, zodat je gratis dronken kon worden en je voorlopig geen conditioner meer hoeft te gebruiken. Stoned worden was ook gewoon kwestie van een paar keer diep ademhalen. Verder had ik zoveel sjans met jonge mannen waar ik bijna moederlijke gevoelens voor kon krijgen dat ik de komende jaren niet meer aan plastisch chirurgie hoeft te denken.
Scheelt toch ook een slok op een borrel.

dinsdag 4 december 2007

Stijl


Om een mening over geenstijl te kunnen hebben (zie een van mijn vorige columns) moet je natuurlijk vooral weten wat stijl is. Of stijl hebben. Geen probleem ; )
Het zou flauw zijn nu te refereren aan mijn dramatisch verregende hellefietstocht in de Ardennen toen ik nog jong en ongeëmancipeerd was, dat ging over steil. (maar ik ben mij bewust van de problemen in onderwijsland en moet helaas even op het verschil wijzen). Stijl is een begrip dat net als ik toendertijd, uit allerlei bochten kan vliegen. Eigenlijk net als mijn columns. Dat is dus mijn stijl...
Negentig jaar geleden, in 1917
werd De Stijl opgericht door Theo van Doesburg. Hij rommelde toen al een paar jaar met het concept en had zo langzamerhand een goede club geestverwanten gevonden als Piet Mondriaan en Bart van der Leck en J.J. P Oud. De eerste twee zijn beroemde schilders net als Van Doesburg, de laatste is een beroemd architect. Ik benoem dit niet, omdat ik denk dat u geen algemene ontwikkeling heeft of dat u dom bent. Maar het rommelt al jaren in onderwijsland en het vieren van culturele grootheden is niet 'the dutch style'.
Voor het ontwikkelen van gevoel voor stijl is het handig om op te groeien in sociale (huur)woningbouw. In ieder geval heeft het bij mij goed geholpen. Ik ben namelijk geboren in Rotterdam-Zuid en kwam dagelijks in het Witte dorp of Kiefhoek zoals het ook wel genoemd wordt. Prachtige wijk. Als kind vond ik de (waarschijnlijk piepkleine) huisjes met de in primaire kleuren geschilderde ramen beeldschoon, bovendien was er een goed speeltuintje en een leuk buurthuis(je). Ik barstte bijna uit mijn vel van trots toen ik in het eerste jaar van de kunstacademie bij kunstgeschiedenis ineens een dia van mijn wijkje zag. Mijn lieve huisjes waren dus ontworpen door de beroemde architect J.J.P. Oud. Wow!
Deze kunstenaarsgroep waartoe natuurlijk ook Gerrit Rietveld behoort (Dat wist u vast, hij kwam er in 1918 bij) is van grote invloed geweest op onze cultuur. Nu nog steeds. Denk aan Studio Line van LÓreal. Dat is een merk voor haarproducten dat vele stijlen belooft, maar weinig waarmaakt gezien het straatbeeld.
De Stijl is van zo'n groot belang voor onze stijl, dat het bijna niet uit te leggen is. Nou nog een voorbeeld dan. 'The White Stripes' (beroemde hedendaagse Amerikaanse band) noemde een album de Stijl en maakte een prachtige hoes. Toen zij in Nederland waren bezochten zij het Rietveld- Schroderhuis in Utrecht.
'Ken uw klassiekers en heb klasse.' Dat zou mijn slogan zijn als minister van Onderwijs.
'Zitten is ook een werkwoord' was trouwens van Gerrit Rietveld (en nu snapt iedereen ineens die stoelen ; )

zondag 2 december 2007

Het Sinterklaasfeest van Jan Steen


( Het St. Nicolaasfeest- Jan Steen 1665)
"Een huishouden van Jan Steen", verzucht mijn moeder terwijl ze uitgeteld neervalt in een stoel. Ze heeft gelijk. Het is dat de schilder Jan Steen een tijdgenoot van Rembrandt was, maar anders had het zo familie kunnen zijn.
Enkele uren daarvoor- het lijken wel jaren- waren we aan onze traditionele Sinterklaasviering begonnen. Uit alle windstreken waren we vandaan gekomen, onze kleine maar krachtige familie. Die dankzij onze trouw- en echtscheidingslust bestaat uit allerlei verschillende achternamen zodat meteen weer bewezen wordt hoe belangrijk een cultureel symbool is. Vooral als hij een eenvoudige achternaam bezit. Dat dekt de lading zo leuk, een naam.
Deze vieringen kennen een bepaald stramien met elk jaar weer een originele invulling. Dit jaar moet mijn zus bevallen. Zo origineel is dat ook weer niet, (bijna) elk jaar hetzelfde liedje ; ) Deze week nog om precies te zijn, om niet officieel van een olifantsdracht te kunnen spreken.
Gewoontegetrouw begint zo'n feest als volgt: al kankerend over hondenweer en takkefiles (vooral ikzelf ; ) loopt iedereen door naar de keuken van 5 vierkante meter ( apparatuur en kasten niet inbegrepen) om minimaal een peuk tegelijk op te steken, want wij roken niet in het bijzijn van kinderen en honden. Dit, eerlijk gezegd, gewoon om gekots in de auto van beide soorten te voorkomen. Terwijl wij opeengepropt al zuigend door het glas van de keukendeur naar de op mijn bloedafgunstige zus na lege huiskamer staan te kijken (de kinderen lopen natuurlijk ook gezellig door onze benen heen ; ) zien we ineens de twee honden binnenstuiven. Zij weten niet of ze zullen gaan spelen, neuken (onze huisdieren zijn vreemd genoeg altijd breed sexueel georiënteerd) of vechten. Deze vertwijfeldheid blijft de hele viering verder bestaan.
Oma begint met het zoeken naar de vlaggetjes en de ballonnen.
Met de zenuwvlekken in de nek pakt zus de laatste kado's in, terwijl ik languit op het bed lig, al scheldend op mijn bestaan.
Eenmaal terug in de kamer zitten de kinderen flink door oma opgehitst klaar om aan het repertoire van Sinterklaasliedjes te beginnen. Dit doen we minimaal vier keer, geinig verwarrend door ons jarenlange leven in alle windstreken. Totdat de verlossende hand van buurman Piet daaraan een einde brengt en vooral een begin maakt van de chaos. Ik gil (nogal schrikachtig) de kinderen juichen en de honden beginnen met vreten. Het meest van de chocolade munten waarvan ze dood kunnen gaan maar,waarvan ze, zeker weten, gaan kotsen.
Neefje poept luid geurend in zijn broek.
Oma is nog steeds op zoek naar de vlaggetjes en de ballonnen.
Wij slepen de cadeaus vanuit de slaapkamer (Oh, kijk het raam staat open) naar binnen. Halverwege de gang is het grootste pak door bijna 3-jarig neefje, bijgenaamd 'de tank' uitgepakt.
Daar ik als enige van de familie behept ben met een fijne motoriek, begint op dat moment mijn klus. Speelgoedfabrikanten haten kinderen. En ouders, dat weet iedereen. Het is dat het de verzendkosten zo hoog maakt, maar anders zouden ze het liefst verpakkingen van gelast staal maken. Hun creatieve alternatief daarvoor is staaldraad in plastic. Na elk miniscuul losgepeuterd onderdeel van de parkeergarage aan zwager geleverd te hebben, verdwijnt hij voor de rest van de avond achter een een zachte, maar constante stroom van verwensingen en vervloekingen.
De uitgepakte scheetkussens vormen een mooie samenhang met de inmiddels ontstane lucht door neefjes luier.
Het valt niet mee je verstaanbaar te maken bij het voorlezen van de geniale gedichten (het moet gezegd), honden en kinderen naderen hun hoogtepunt...
Oma heeft ondertussen het zoeken gestaakt en begint nu net als opa aan haar reportage. Twee camera's, een leesbril; )
Het met kitschjuwelen en in elfenvleugels gehulde 4-jarige nichtje krijgt tot haar vreugde een My Little Ponykasteel. Rozer kun je ze niet kijgen.
Puberzoon zet zeikerig reclameliedje in en houdt pas na dreiging met zwaar fysiek geweld op. Te laat. Nu heeft iedereen het in zijn hoofd.
De honden springen samen met 'de tank' op de cadeaus. Oma begint weer met zoeken. Opa en zwager zijn in de keuken niet te zien door de wolk sigarenrook. Zus en ik zetten het kasteel in elkaar. Zus verzucht dat ze desnoods zonder baby, maar in ieder geval met een sterilisatie deze week uit het ziekenhuis komt. (niet waar, ik las alleen haar gedachten; )
Nadat oma met luid gerucht- ze stond op een scheetkussen- de vlaggetjes en ballonnen heeft gevonden, is de avond ten einde.
Later, als ik over een inktzwarte weg rijd, met mijn puberzoon al chipsetend naast me, rollen ineens de tranen over mijn wangen. Ik dacht na over de cadeaus die ik had gekregen. Mijn mooiste cadeau was iets waarvan ik niet eens wist dat het op mijn diepste verlanglijst stond. De Slappe Lach. Hoe heerlijk!
Terwijl ik de wijk inrijd hoor ik kokgeluiden van de achterbank komen. De hond heeft alsnog een surprise ; )

vrijdag 30 november 2007

Geen Stijl


Eerlijk gezegd ga ik graag bij de apen kijken als ik in de dierentuin ben. Vooral ook omdat ik neukende apen zo grappig vind. Het leukste is als er een klein aapje onderaan de apen hiërarchie er toch in slaagt hem er even in te hangen totdat de opperaap het in de gaten krijgt en hem dan met veel bombarie van het ongeëmancipeerde vrouwtje wegjaagt.
Kantoorhumor speelt zich af op hetzelfde nivo. De mannen van geenstijl.nl lijken mij als die kleine aapjes, ze willen zo graag, maar ze mogen niet van de echte apen die wel wat voorstellen. Dus gaan ze klieren, in de baas zijn tijd.
Het enige aardige aan geenstijl.nl is de naam. Ik houd ervan als vorm en inhoud in overeenstemming zijn en dat is duidelijk het gevolg van een beroepsdeformatie, dat ik geef ik toe. Verder vind ik het vooral een naar idee, dat er hele kantoren vol zitten met gefrustreerde tweederangs zielige aapjes, die zich druk maken over belangwekkende kwesties als reclameslagzinnen over wc eend en het wel bestaande sexleven van anderen. Ooit zag ik een van die geenstijl mannen op televisie en dat was geen pretje, maar het verduidelijkte veel. De man had een kop als rauw vlees en de kans dat iemand hem ooit vrijwillig zou willen pijpen, laat staan in een fietsenhok, leek me nagenoeg nihil.
Juist in deze tijd van harten die vol verwachting kloppen bij het idee van binnenkort vervulde verlangens, deprimeert het idee van al die mannen die genoegen moeten nemen met de kruimels die anderen voor ze over laten. Die alleen maar kunnen dromen van spontane geile acties en slechts aan hun gerief komen door uit hun intieme context gerukte blootfoto's.
Misschien kan de oudste man ter wereld, die in nu vanuit Spanje even over is in Nederland, iets regelen met de dames die het oudste beroep uitoefenen. Zij zullen wel de professionele werkhouding hebben om zich over hun weerzin heen te zetten. Wat absoluut mijn bewondering heeft, het lijkt me niet meevallen, iemand zonder vorm en inhoud aan zijn gerief te laten komen...
Lieve Sint, doet u gewoon een cadeaubon voor de Keileweg, Kanaleneiland- Zuid of een andere afwerkplek in de schoen. Zodat op 6 december heerlijk opgeluchte mannen gewoon kunnen gaan werken, zonder afgeleid te worden door al die nare jaloerse gevoelens. Wordt die discussie over het ontslagrecht misschien ook minder hard nodig ; )

woensdag 28 november 2007

Toekomstmuziek


Lang geleden, toen ik nog jong was, keek ik verlangend uit naar het magische jaar 2000. Wij kinderen rekenden regelmatig uit hoe oud we dan zouden zijn. In dat jaar zou de toekomst beginnen, met rolpaden, voedsel uit tubes en een stadsbeeld zoals in Blade Runner, die fantastische film van Ridley Scott.
Met veel rondvliegende voertuigen en aantrekkelijke robots. Dat viel dus tegen, behalve wat rare producten als drinkyoghurt uit een aluminium tube is het nog steeds vrij gewoontjes allemaal. Zelfs de beloofde spectaculaire Millennium bug is nooit gekomen, die vliegt vast nog vrolijk rond, hopelijk wachtend op het jaar 2019 (waarin de film zich afspeelt) om zich dan onverwacht op gluiperige wijze, zoals het een insect betaamt, alsnog te manifesteren. Zodat uiteindelijk het begin van het einde, het uitgangspunt van elke fatsoenlijke sci-fi-film alsnog van start kan gaan.
Mijn lijf kon niet meer wachten en heeft alvast een voorsprong genomen op die toekomst. Ik piep en ik kraak. Strakgespannen kabels lopen over mijn rug, klaar om bespeeld te worden en elk gewricht scharniert met tegenzin, hoeveel visolie ik er ook in gooi. Flikflakken zoals Daryl Hannah in de film doet, zit er vandaag niet in.
Behalve het vol overgave achtervolgen en vermoorden van foute androids, zie je nooit iemand aan het werk in futuristische scenario's. En volgens mij is dat de oorzaak waarom de toekomst maar niet komt, we werken te hard. Afgezien van die fabrikant van drinkyoghurt en wat gadgetknutselaars uit Japan neemt niemand de toekomst meer serieus.
Uitsluitend ons eigen drukke en belangrijke bestaan is van belang. Ja, de computer die is inderdaad alom machtig geworden, dat is waar. Maar op zo'n houtje touwtje manier dat het werken ermee ervoor zorgt dat het lichaam mechanisch gaat aanvoelen na een lange werkdag.
Au! Neen, dan vroeger, toen was zelfs de toekomst beter ; )

maandag 26 november 2007

Webdesign



Er zit een spin bij de trap. En al mijn leerlingen griezelen ervan. Het commentaar is niet van de lucht.
Ik moet hem weghalen, want hij is eng. In plaats van hem weg te halen, wijs ik ze op de schoonheid van de spin en zijn onschuld. Ik vertel ze dat je als kunstenaar altijd je ogen open moet houden en zelf moet nadenken. Niet automatisch gaan gillen omdat je vriendinnetje dat ook doet, maar bedenken wat die spin voor jou betekent.
In de loop der weken verdwijnt het gemopper en loopt iedereen er gewoon langs. Uiteindelijk verdwijnt ook de spin met onbekende bestemming.
In de krant lees ik dat er 400 miljoen jaar geleden spinnen van zo'n 2,5 meter groot rond liepen op deze planeet. Als je bedenkt dat spinnen carnivoren zijn, is ook voor mij dit formaat bij de wilde spinnen af; )
Spinnen hebben altijd naast hun nuttige functie van het vangen van irritante insecten als muggen, ook een symbolische betekenis gehad voor de mens, in goede en slechte betekenis. Denk bijvoorbeeld aan alle uitdrukkingen en gezegden met betrekking tot de spin of aan Aragog, de reuzespin in Harry Potter.
Er is een vrouw die nooit bang is geweest om zelf na te denken. Louise Bourgeois heet deze kunstenares.
Al bijna een eeuw lang denkt zij na over zichzelf en haar jeugd en vertaalt die innerlijke angsten en frustraties naar weergaloos mooi werk. En maakt metershoge bronzen spinnen. Maman, noemt ze die.
De van oorsprong Franse krasse bejaarde (nu woonachtig in New York) schept daardoor beelden die je nooit meer vergeet zodra je ermee in aanraking bent geweest. Op dit moment is er een tentoonstelling van haar in het Tate Modern te Londen. Mocht je in de gelegenheid zijn om naar Londen te gaan, skip dan het kerstshoppen en rep je naar het Tate. Er is geen kado te vinden dat op kan boksen tegen de rijkdom van de ervaring om in contact te komen met het werk van een van de allergrootste kunstenaars van onze tijd.

zaterdag 24 november 2007

Zaad

(Muurbloem, oostindische inkt & pastelkrijt)

Mijn coole ma hoefde maar langs de Zuiderzaadhandel (Rotterdamse diervoederzaak bij ons in de buurt) te lopen of ze was zwanger ; )
Niet dat ik oorspronkelijk uit een groot gezin kom, ik heb maar een zus.Maar tegenwoordig wel, wij zijn zeer trendgevoelig, ook wat relaties betreft en daardoor een bont samengesteld gezelschap.
De uitspraak slaat op het tijdstip van verlangen.
en dat onmiddellijk bevredigd zien.
Zaad als nieuw begin van het leven. (Natuurlijk vergeet ik de eieren niet, maar daar wilde ik het een andere keer over hebben.)
Zaad is het meest hoopvolle dat er bestaat. Er is ook geen beter middel tegen een winterdepressie dan weg te kruipen op de bank met een bak koffie en de Vreeken's zadengids.
Dromen van te kweken Russische tomaten en sweet peas. Fantaseren over Muurbloemen en Oostindische kers. Ontkiemend zaad ziet er werkelijk beeldschoon uit. Net zo mooi als kinderen met kaplaarzen.
Er is ook zaad waarvan je niet weet wat het wordt. Of toch wel, maar je trapt er elke keer weer in. Dit flikt de paardebloem mij altijd. Staat daar bevallig pluizend te wezen en dan moet je toch wel blazen? Terwijl ik bezorgd kijk naar het aantal kinderen dat ik blijkbaar ga krijgen, vergeet ik de hoeveelheid lelijke paardebloemen die ik later wil verwijderen.
Na zijn medegevangenen genoemd te hebben, wijst Nelson Mandela vaak op het tuintje dat hij had tijdens de 27 jaar dat hij gevangen zat op Robbeneiland te Zuid-Afrika als antwoord hoe hij het volgehouden heeft al die jaren. Een illegaal tuintje dat ongeveer zo groot was als twee stoeptegels.
Zaad als onvoorspelbaar maar hoopvol symbool. Ideeën komen ook vaak als zaadjes. Net als de stokroos weet je nooit wanneer en of het opkomt, maar als het gebeurt is het spectaculair.
In alle opzichten. Leven = groeien.
Mocht u trouwens een puber hebben die ineens geïnteresseerd is in vogelzaad, dan weet ik wel waarom. Het eeuwenoude gerucht gaat dat er ook wietzaad in zit ; )

P.S. : Voor de kwalijke gevolgen van zaad in je oog krijgen verwijs ik verder naar de meesterlijke film Simon ; )

woensdag 21 november 2007

Bidmanager



(Buddha, spraycan on canvas)

Zeer regelmatig breekt mij spontaan het angstzweet uit als ineens de vraag opduikt wat ik nu eigenlijk moet worden als ik groot ben. Voor alle duidelijkheid; die vraag komt bij mijzelf op, anderen nemen al jaren genoegen met het verhaaltje dat ook op deze website staat. Dat ik beeldend kunstenaar ben.
Meestal komt die vraag voort uit een nieuwsgierigheid naar een wereld waar ik geen flikker van begrijp. Het beroep beeldend kunstenaar wordt vaak als vaag gezien, zo heb ik begrepen uit gesprekken. Dat bevreemdt mij want dit beroep is meestal zo helder als wat. Met inhoudelijke kwesties als: kies ik rood of geel voor de achtergrond? Of hoe krijg ik 25 ezels en 3 kratten verf, een uitpuilende gereedschapkist, een steekwagen en een tros bananen in mijn auto? Het vak behelst voornamelijk de vragen: hoe wil ik dit eruit laten zien en waar haal ik het geld en de tijd vandaan om een ingewikkelde verslaving te krijgen zodat ik net zo beroemd word als Herman Brood? Want dat is wel een opvallend iets in Nederland; interessante nevenactiviteiten als het hebben van een Downsyndroom danwel junk of soapie zijn, helpen enorm bij vergaren van faam als kunstenaar. Dus lijkt het iets wat je erbij doet.
Na het horen van zo'n reclamespot van Monsterboard.nl. op 3fm besluit ik weer op zoek te gaan naar een beroep. In weerwil van de misleidende naam is er geen carrière als Frankenstein of weerwolf te vinden. Dat is jammer, ik ben net lekker ingelezen met Harry Potter. Dat had bijscholing gescheeld.
Jaren geleden viel het me ineens op. Alle beroepen waren veranderd.
Dol als ik ben op gratis, mag ik graag de Carp ontvangen of de Volkskrant Banen. Hadden beroepen vroeger nog namen als advocaat of boekhouder of dominee. Groentensnijder of Algemeen Directeur. Ineens hadden alle beroepen hele ingewikkelde Engelse namen. Dus heb ik ook lang gedacht dat IT-er iets te maken had met de roemruchte club de IT. Toen na de dood van eigenaar Manfred Langer (voor de ouderen, met die hele massale hippe begrafenis) ik steeds meer van dat soort vacatures tegenkwam, begon het me te dagen dat een IT-er toch niets met gogodansen en boa's te maken kon hebben.
Vertwijfeld dwaal ik door de categorie Overig, want daar kom ik met mijn vooropleiding in terecht. Los van mijn keurige kunstacademie bezit ik o.a. ook expertise op het gebied van friet bakken in een zwembad, het bloot staan voor boetseerklassen en het verwijderen van graffitiverf van de smoelen van hyperactieve 10-jarigen. Ik heb ervaring in het fotograferen van bruidsparen en huisvrouwen in ondergoed en verder kan ik heel goed punniken. Desondanks zit ik altijd in de categorie Overig.
Maar nu heb ik mijn nieuwe carrière gevonden! In begrijpelijk nederlands: Bidmanager. De vooropleiding en taakomschrijving begrijp ik dan weer niet. Maar qua ervaring zit ik gebakken, dat weet ik zeker.
God, laat het passen in die auto.
Oh godver laat het niet gaan druipen!
Dank God, dat die schaar niet in dat oogje zat!
Oh god, laat er een opdracht komen...
Lieve god, ik heb geld nodig, alstublieft; )

maandag 19 november 2007

Spleen


Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen
ik wou dat ik twee hondjes was
dan kon ik samen spelen
(toegeschreven aan Godfried Bomans)
De term gescheiden moeder zegt van alles, maar weinig over jezelf. Moeder dat je een kind hebt gekregen.Gescheiden dat je ooit getrouwd bent geweest. Moeder blijf je, maar, het is vreemd om je status gekoppeld te zien aan een woord dat verwijst naar een toestand waarin je je (al lang) niet meer bevind. Alsof je een puber voorheen peuter noemt (hoe verleidelijk die term zich ook aandient bij een van de vele stampvoetsessies ; ) of een hoogbejaarde dame als vroeger een onwijs lekker ding met goede tieten betiteld. Welke term dan wel te gebruiken? Vrijgezel? Impliceert voor mijn gevoel urenlange drinksessies in het plaatselijk café en beginnende kaalhoofdigheid, beide bij mij niet aan de orde. Nee, dan het woord single. Daarbij krijg ik visioenen van een Viva abonnement inclusief de vibrator, waarvan de laatste al giechelend besproken wordt met hippe vriendinnen terwijl er ingewikkelde cocktails gedronken moeten worden op hele dure hoge hakken.
Los van de hoge hakken waar ik wel een zwak voor heb, vind ik het een aanstellerig woord. Waarbij ik ook nog de kanttekening wil plaatsen dat in weerwil van wat ik in de regel op tv zie, vriendinnengroepen ook over intelligente kwesties kunnen praten en de man als gespreksonderwerp niet buitengewoon boeiend is, vergeleken met wat er verder in de wereld gebeurt...
Honden pakken dat anders aan. Geen huwelijken, verlovingen. Die zien (ruiken, horen) van grote afstand of er wat leuks aan komt. Zetten bij een onaardig sujet meteen de nekharen op om gezeik te voorkomen. En bij twijfel gaan ze eerst liggen om, als het een aantrekkelijke viervoeter betreft, blij op te springen en dan flink te gaan ruiken. Langdurig wordt er gesnuffeld aan geslachtsorganen en achterwerk om vervolgens uit pure vreugde een potje met elkaar te gaan jumpen. Of neuken, maar daar steken wij baasjes dan weer een stokje voor ; )
Afgelopen zomer meldde ik mij uit pure verveling aan bij een datingsite. Op basis van een psychologische test zou de droomman zo gevonden worden. De test moest in straf tempo uitgevoerd worden, niet te lang nadenken over de (in mijn ogen idiote) vragen was het devies.
Kom ik in het dagelijks leven maar zeer zelden iemand tegen waarvan ik denk :
"zo wat een lekker ding/ fijn tiep/ boeiende persoonlijkheid, daar wil ik wel wat mee". In de datingwereld bleek ik 14.756 matches te hebben(!) Toen ik ook nog moest betalen om in contact te kunnen komen met al die gretige types ben ik afgehaakt.
Als je op straat loopt en je ziet in de verte een vrouw plat in de modder duiken die vervolgens tegen je op springt en aan je kont begint te snuffelen, weet dan, dat ik het ben.
Deze bitch gaat voortaan doggystyle ; )

donderdag 15 november 2007

Bokito of de waan van de dag

(spraycan & hardcore marker on canvas)

Het waren twee koningskinderen
zij hadden malkander zo lief
zij konden bijeen niet komen
het water was veel te diep
(auteur & datering onbekend)

Bij het de klok op wintertijd zetten, verdwijnt er ook stiekem heel veel tijd. Nooit gemerkt? Einstein zal het vast geweten hebben, maar verder hoor je er nooit meer over.
Je merkt het alleen. Ik tenminste wel. Vanaf het moment dat de kersenboom kaal is, kolkt de tijd. Overvolle dagen met daarin alles wat een mens maar verzinnen kan. Sint Maarten. Rapportvergaderingen. Schoolfestijnen. Inkopen, inkopen, inkopen. Baardige & Zwarte vreemdelingen verwelkomen. Versieren. Eten koken. Eten. En voor je het weet is het 1 januari 02.00 uur, terwijl je het gevoel hebt drie keer geknipperd te hebben. Maar toch verdomd moe bent. Misschien zijn we daarom zo dol op lijstjes en top zoveels aan het einde van het jaar. We zijn toch al bezig, in de hoop grip te krijgen op onze verlangens en boodschappen..
Met de TOP2000 is wat mij betreft het seizoen geopend ; )
Het mooiste verhaal van 2007, mijn nummer 1 is het liefdesverhaal van die twee. Die elkaar niet konden bereiken tot die ene dag. Bokito en Petronella een oprechte en onmogelijke liefde.
Met een tragisch einde zoals het hoort. Alleen jammer voor die vrouw dat het echt gebeurd is, maar het heeft veel inspiratie opgeleverd. Misschien een troost, Petronella?
Nu heeft Bokito de waterpokken. Alhoewel ik hoorde het gisteren en het bericht was van 24 oktober. Mijn leerlingen waren stomverbaasd dat ik het niet wist. Dus hij zal wel weer beter zijn,
de waterpokken kennende.
Als ik een overzicht of een lijstje geef over 2007 geef, neem mij dan vooral niet serieus. Ik lees elke dag twee kranten, bezoek nieuwssites, kijk journaals en actualiteitenrubrieken, lees stapels tijdschriften en weet geen pest. Ongelofelijk hoe ik altijd weet af te dwalen naar het kunstwerk op de achtergrond van de pratende minister. Hoe ik wel letterlijk uit columns kan citeren en geniale strips navertellen maar ik niet de helft van kabinet spontaan kan ophoesten. Schaam.
Het enige waar ik wel diep in ga, is mijn leesmap. Mijn vandaag geleverde (en dus nog niet gelezen ; ) leesmap is van week 37. Het is nu week 48. In mijn wereld is Linda de Mol nog gelukkig en Jos Brink net dood. Eigenlijk heb ik dus net Lowlands achter de rug en stuiter ik van de afterglow ; ) De leesmap leert mij over progamma's die nog moeten komen en die nu alweer afgelopen zijn. En ik heb ze niet eens gemist! De waan van dag wordt feilloos gefileerd.
Als de narcissen bloeien lees ik over speculaas bakken. En met Pasen versier ik mijn huis zoals in de Libelle, met dennentakken en leuk geruit rood. En het geeft allemaal niks. Een mens hoeft niet alles te weten.
Alleen had ik dat van die waterpokken wel willen weten. Dan had ik hem zachtjes kunnen krabben ; )

dinsdag 13 november 2007

Banksy

Mijn droomman loopt ergens rond. Ik weet het zeker. Dat weet ik zo zeker want hij laat sporen na.Overal ter wereld duikt hij op, grijpt in in een omgeving, verdwijnt weer en dan is die plek niet meer dezelfde als voorheen. Hij plaatst ongezien kunstwerken tijdens openingstijd in de allergrootste musea ter wereld. Spuit een olifant roze en goud. Plaatst een nep gevangene uit Guantanamo Bay in Disneyland...
Mijn droomman verkoopt werk voor astronomische bedragen aan types als Johny Depp en Christina Aguillera.
Mijn droomman is anti-kapitalist en maatschappij kritisch en laat dat duidelijk blijken. Overal waar hij is geweest zie je ratten, want ratten komen bij iedereen. Bij arm en rijk.
Mijn droomman heeft geen gezicht. Of hij heeft natuurlijk wel een gezicht. Maar niemand kent het. Op dit moment circuleren er op het internet twee foto's van hem, maar hij is het niet. Dat voel ik. Ik houd van hem ; )
Mijn droomman is vast nu ergens ter wereld iets heel geniaals aan het doen. Iets erg geestigs.
En ergens ter wereld zullen plichtsgetrouwe schoonmakers zijn werk verwijderen.
Mijn held bij wie (niet bij iedereen, pas op!) ik mij zo'n Toy (graffiti beginner, stuntelaar) voel.
Zijn naam: Banksy. (http://www.banksy.co.uk/menu.html) Genie. Urban legend. King. Mijn droomman. Banksy.

maandag 12 november 2007

Kunstmuts


Ooit kwam er een vrouw bij ons thuis, die als zij naar het toilet moest, aankondigde dat zij 'de poes op de bak ging zetten'. Dat vond ik als kind al erg grappig en mijn gevoel voor humor is nog steeds even infantiel ; )
Ook de verwarring die ontstaat bij het doorgeven van de Url van deze site, bevalt mij. Het woord muts vind ik leuk in alle opzichten; als scheldwoord, als benaming voor het vrouwelijk geslachtsdeel. Als beschrijving voor suf gedrag. Mutsig. Zolang de associatie kunstmuts- idiote westerse vrouwenbesnijdenis (lees plastische chirurgie) maar achterwege blijft ; )
Sex sells. Als je een website hebt, kun je bekijken hoeveel mensen die bezoeken. Op het moment dat ik een woord als sex of poes gebruik, stijgt het aantal bezoekers, ongelogen!
Nu begrijp ik dat als je onderbroeken wilt verkopen, je billen nodig hebt om die onderbroeken te laten zien. Ik heb dus niks tegen Sloggi reclames. Maar om goed doorwrochtte, ijzersterke, zwaar artistiek verantwoorde kunstwerken- hoe erotisch ze soms ook mogen zijn - zo aan de man te moeten brengen... Parels voor de zwijnen!
Om het niveau voor vandaag niet te doorbreken, sluit ik af met een ander pareltje.Doe ik de volgende keer weer net of ik een intellectueel ben ; )

vrijdag 9 november 2007

Origineel


'Maar ja, wat is kunst eigenlijk?'
Soms duikt deze vraag ineens op in een gesprek aan tafel met bekenden of staand aan een bar terwijl ik net gezellig aan mijn glaasje cassis nip. Op het moment dat deze vraag opduikt, heb ik de neiging om weg te duiken. Ergens onder een tafel te gaan zitten en mij te verschansen achter het overhangende tafelkleed. Wachtend tot het gesprek weer gewoon over zaken gaat waar ik geen gevoelens bij heb, zoals het uitzoeken van nieuwe keukens of abstracte kwesties over lease auto's en hypotheekaftrek.Want iedereen kijkt dan naar mij in de hoop dat ik het verlossende antwoord kan geven. Wat ik ook best wil, maar geef me een paar uur ; )
Kunst: het creatief en origineel tot uiting of voorstelling brengen van gedachten of gevoelens op vaak ontroerende of schokkende wijze. Dit is (een van de) definities die het Van Dale studiewoordenboek Nederlands geeft. Het grappige is dat eronder meteen een lijst woorden begint met kunst die precies de tegenovergestelde betekenis hebben. Ik noem kunstaas, of een kunstbeen of wat vaak op mijn toestand slaat in dit soort gesprekken : de kunstkop.
Het beroep van kunstenaar is volgens mij nog ouder dan het oudste beroep ter wereld en kunst is zo doorvlochten met ons dagelijks bestaan dat het even onzichtbaar lijkt als ademhalen of poepen. Je bent er de hele dag mee bezig maar je staat er niet bij stil. De kunstgeschiedenis heeft een stempel gedrukt op hoe wij denken, wonen, hoe wij ons kleden, welke reclames we zien en noem maar op. Als je het geluk hebt gehad om kennis te krijgen van kunstgeschiedenis ben je je daar bewust van. Helaas is dat niet voor de meeste mensen weggelegd. Het Nederlandse onderwijsstelsel is er niet op ingesteld dat dit als basiskennis van nut zou zijn voor iedereen. Met als gevolg pijnlijke gesprekken.
'Ach, weet je, in jouw beroep word je toch pas rijk en beroemd na je dood' ; ) Deze hoor ik vaak.
'Jammer' denk ik dan. Nederland kent een club enorm interessante (levende) kunstenaars die internationaal gezien van belang zijn (en ja, ook in financieel opzicht) Maar zolang alle media aandacht, ook van de zogenaamd serieuze journalisten, uitgaat naar Idols zangeresjes en voetballers met verstuikte tenen, zal de gewone mens dat niet te weten komen.
Een troost, veel mensen schijnen wel zeer getalenteerde kleine zusjes of buurmeisjes te hebben.
Want dat hoor ik ook vaak, zeker als het over abstracte kunst gaat: "Dat kan mijn kleine zusje/ buurmeisje ook..."
Daar word ik blij van, dan vraag ik meteen het adres van het wonderkind. Vreemd genoeg zit dan die ander ineens met de mond vol tanden ; )

woensdag 7 november 2007

Insomnia


(Avondland,oostindische inkttekening)
Dante is verdwaald in het woud. Wanhopig en belaagd door wilde dieren, zo begint 'De Goddelijke Komedie', het wereldberoemde epos van Dante Alighieri uit de veertiende eeuw. Het woud, ondoordringbaar en duister staat symbool voor een diepmenselijke crisis waarna de tocht vervolgd wordt door de hel, het vagevuur en het paradijs. Een van de allermooiste boeken uit de wereldliteratuur en het was zo aardig geweest als ik een fijn citaat had kunnen gebruiken om dit stukje te beginnen. Ik kan alleen het boek niet vinden. Ook ik ben verloren in een woud, een woud van rotzooi welteverstaan.
Want niet alleen het boek kan ik niet vinden, ik ben ettelijke foto's kwijt, ook de documentatie van reeds geschilderde portretten zijn verdwenen. Gedichtenbundels zijn foetsie, mijn goede lipstick is pleite en alle linkersokken hebben de benen genomen.
Het grootste gedeelte van de tijd ben ik niet fijn aan het tekenen maar ben ik gevangen in een helletocht van zoeken naar verloren gegane voorwerpen. Sinds dit blog bestaat en dan vooral sinds het overzicht van mijn werk op Flickr (weer nieuwe plaatjes trouwens, soms vind ik weleens wat ; ) vooral naar afbeeldingen van eerder gemaakt werk.
Ik kan niet slapen. In gedachten dwaal ik door het woud van mijn verleden, keer denkbeeldige laden om, denk aan verloren gegane harde schijven en reeds lang weggegooide tassen waarin vast dat ene documentatiemapje heeft gezeten. Sokken kun je weer kopen, wat ik ook in grote getale doe. Afbeeldingen van reeds lang geleden gemaakte opdrachten zijn niet te vervangen ; (
Zo zoek ik in elke grillige spelonk van mijn geheuigen naar een aanwijzing waar die felbegeerde spullen zijn. De cijfers op mijn wekker vertellen me dat het al veel te laat is om nog wakker te zijn. Maar ik ben het toch. En tot overmaat van ramp heeft mijn wakker liggen een soundtrack. In gedachten hoor ik het aankomen dreunen. Ook dat nog. Om twee uur s' nachts krijg ik 'Insomnia' van Faithless kado, gewoon van mezelf. In plaats van de felbegeerde informatie omtrent de verblijfplaats van de materiele kanten van mijn bestaan, schenken mij hersens me een opzwepende housedreun. Fijn. Dat had ik echt nodig : )

maandag 5 november 2007

Bladangst


Hoera, mijn eerste writersblock! Na zo'n twee weken stukjes knutselen was dit weekend de koek op. Ik had totaal geen inspiratie, sterker nog als ik al dacht aan schrijven dan moest ik kotsen...
Trouwens zelfs de meest onschuldige gedachte had dat effect. Hollen naar het toilet.
Dus dat deed ik dan maar, kotsen, eergisteren en gisteren.
Natuurlijk was dit geen writersblock maar gewoon het meest trendy virusje dat hier in de buurt rondhangt. Al vele malen beschreven door mijn leerlingen deze week, ik had het moeten zien aankomen. En moeten bukken voor al die rondzwermende bacillen
Maar stel dat het wel een writersblock was geweest?
In het eerste jaar van de academie was het boek : 'Zen en de kunst van het motoronderhoud' verplicht leesvoer. Een buitengewoon handig boek dat altijd wel van toepassing lijkt te zijn. Zoals er ook hele gezinnen zijn, die zweren bij een vage crème in een oranje tube. Van schaafwonden tot bijna-amputatie en beginnende lepra, de oranje tube biedt redding, bescherming en genezing.
Zo ook dit boek. Daarin wordt ergens een lesje creatief schrijven gegeven, dat erop neerkomt dat als je niets weet te schrijven, je over iets kleins moet gaan nadenken. Over je duimnagel of zo. Daar schijn je dan hele boekwerken over te kunnen schrijven.
Ik kijk naar mijn duimnagel en ben blij dat ik geen writersblock heb. Met de constatering dat die er niet uitziet, ben ik wel weer uitgeschreven ; )
Bij tekenen of schilderen bestaat er ook zoiets. Er wacht een wit vel of doek op jouw creatie en ineens verlamt dat witte vlak je totaal. Alle plannen die je ermee had, lijken in rook opgegaan en er rest alleen nog een gevoel dat je dat vlak gaat verpesten. Bladangst heet dat. Dat wil zeggen, ik noem dat in mijn lessen al jaren bladangst, geen idee of het een officieel kunstwoord is.
Bladangst is vrij snel te verhelpen, weet ik uit ervaring. Kijk naar het maagdelijk witte oppervlak, haal diep adem en gooi er verf op. Maak vlekken of zet ergens een kras.
Nu is het toch al verpest en kun je ongedwongen lekker gaan tekenen.
De bladeren die de illustratie vormen bij dit stukje, komen van mijn kersenboom. Deze is in een paar dagen tijd van een prachtig verkleurde statige boom veranderd in een kaal droevig schepsel.
De kersenboom kent geen bladangst zo te zien. Vol vertrouwen laat hij alle decorum vallen in de wetenschap dat er ergens wel weer iets moois gaat groeien, over een paar maanden of zo.
Zelf heb ik die bladangst nog niet onder de knie. Het is maandagochtend 5 november en de winter moet nog beginnen. Ik wilde dat ik ergens een pot verf over heen kan smijten. Een fijne warme kleur, geel of roodoranje en dan lekker mijn bikini aantrekken en doen alsof het zomer is...

vrijdag 2 november 2007

Vlees

(Venus van Willendorf, 25.000-20.000 BC )
Borsten, billen. Billen, borsten. Als een vlezige mantra spelen de hele dag vrouwelijke rondingen de hoofdrol in mijn hoofd. Bij het stofzuigen, het eten koken of het autorijden, altijd dwalen mijn gedachten af naar de vrouwelijke anatomie. In het laatste geval kan dat betekenen dat ik per ongeluk een tijd langzaam achter een fietster blijf hangen om eens goed te bestuderen hoe die billen nou precies op zo'n zadel zitten. Wat me meestal niet in dank afgenomen wordt...
Ik kreeg van de week een reactie op dit blog die erop neer kwam dat ik vooral mijn kunst en mijn werk als kunstenares centraal moet zetten. Liever niet, dacht ik in eerste instantie. Het is algemeen bekend dat kunstenaars viespeuken zijn en ik heb er jaren over gedaan om te doen alsof ik daar niet bij hoor ; )
Maar ik ben nu eenmaal op het moment bezig met het maken van erotische tekeningen en hoe spannend dat ook klinkt, de praktijk bestaat uit het piekeren over de gewenste grootte van heupen en hoe een kont vastzit aan een rug die een draaiing heeft.
Behelp ik me nog met het loeren naar vreemde vrouwen en het bezoeken van stuitend vieze sites, de schilders van vroeger pakten het anatomieprobleem doortastender aan.

In het verleden toen criminelen (=lees voornamelijk arme sloebers) nog enthousiast ter dood veroordeeld werden tijdens gezellig volkse bijeenkomsten, lag daar de oplossing voor het artistieke probleem. Als schilder haalde je na zo'n terechtstelling een van de lijken op en nam die mee naar je atelier om dat lijk vervolgens uitputtend te bestuderen, te schetsen en te schilderen. Soms zaagde je het zelfs in stukken of peuterde het vel eraf om eens hoe goed te kijken hoe de spieren eruit zagen. Zo is de Renaissance kunstenaar Leonardo Da Vinci van grote betekenis geweest voor de ontwikkeling van de medische wetenschap.
Zelf zag ik ooit in Parijs een tentoonstelling van de negentiende eeuwse Romantische (slaat op de Romantiek; een stijlperiode, niet de bouquetreeks) schilder Theodore Gericault. Hij is vooral bekend van het meesterlijk schilderij ' Het vlot van de Medusa', dat een van de pronkstukken in het Louvre is. Deze overigens prachtige expositie liet mooi zijn werkwijze zien. Zag je op de eerste schetsen en schilderijen nog enigszins acceptabele afbeeldingen van ledematen, naarmate de tijd en dus het bederf vorderde, schilderde Gericault nog steeds nauwgezet maar steeds smerigere stillevens (het Franse woord voor stilleven 'Nature Morte' was hier duidelijk op zijn plek.)
Groen uitgeslagen rottende benen, hoofden en armen, het was werkelijk ondraaglijk om naar te kijken...
Dus mocht ik deze dagen per ongeluk te lang in je decolleté of naar je achterwerk staren, dan weet je nu waarom. Pas als ik dat doe met een Black & Decker in de hand, moet je je zorgen gaan maken ; )

woensdag 31 oktober 2007

Jenneke, wat ben je aan het doen?


Ik ben aan het werk. Lekker aan het tekenen. Ik doe nl. van alles. Gedroomde graffitimuren. Bezielde portretten. Vrij werk. Les geven. Dingetjes in de openbare ruimte. Sexy meisjes/mooie vrouwen tekenen.
Jullie amuseren : )
Eigenlijk alles wat er aan kunst bedrijven mogelijk is. Mooiste werk van de wereld ; )
Kijk maar hiernaast. Klik op dat flikkerende Flickrding en je krijgt een kleine impressie. Er komen steeds weer nieuwe plaatjes bij, dus kom gezellig terug!
Mocht je interesse in een van de werken hebben of anderszins behoefte aan mijn talenten hebben, neem dan vooral contact op! Ik ben dol op geld verdienen ; )

maandag 29 oktober 2007

Vies is Lekker.


'I melt in your mouth baby
-not in your hand-haha'
(Candyshop- 50 Cent)
Ik neurie mee terwijl ik met een half oor luister naar een onbegrijpelijk verhaal over een zielige cavia van dat jeweetwel meisje met dat blauwe jasje dat op de hoek woont...
Een groep jongens en meisjes van 8-10 jaar heeft schilderles vanmiddag bij mij op het atelier.
Ineens begint een van de jongens te lachen.'Ik weet waar dit liedje over gaat! Dat heeft mijn oudste broer verteld...' De meiden kijken niet op of om, verdiept als ze zijn in het droeve lot van de cavia, of het meisje met het blauwe jasje, daar wil ik vanaf zijn..
Maar ik ben een en al oor. Oh ja, vraag ik zacht en verschrikt. 'Ja'. Ik kijk hem aan en weet dat hij dat voor geen goud aan mij wil vertellen. Ik wil ook niet dat hij vertelt en besteed aandacht aan zijn schilderij. Dat werkt.
'Op school zingen de jongens allemaal een heel stom liedje', zegt een meisje aan de andere tafel. Kijk, ik ben niet de enige die met een half oor kan luisteren. 'Oh ja, wat dan?, vraag ik. 'Bitches zitten aan mijn penis', dat zingen ze de hele dag. Jenski (zo noemen ze me tegenwoordig) wat zijn bitches?' 'Meisjeshonden', maar het is ook een scheldwoord voor vrouwen. Wat ik trouwens best gek vind want ik vind meisjeshonden heel lief, ik heb ze zelf ook gehad voor deze hond.'
'Oh ja?' Wat voor kleur hadden die? Pff, D-tour werkt ; )
Na de les maak ik het atelier schoon en vind een nieuwe roze Bubbelicious. Dat is lang geleden...
Na de eerste chemische schrik (VIES!) begin ik fanatiek te kauwen. Ik denk aan mijn verafgoding van Snoop Dogg, de opper pimp of mijn grenzeloze bewondering voor een goed vuilbekkende Eminem. Aan het feit dat ik mijn "Eat Your Heart Out" schilderij (te zien op Flickr) voor de les had omgedraaid zodat ze niet de prominent opgestoken middelvinger zouden zien. Een gangbaar gebaar binnen hiphop en mijn werk. Maar toch minder geschikt als je les geeft en niet constant tegen 8 opgestoken middelvingertjes aan wil kijken.
Er klinkt iets heel lekkers op de radio. Wat is dit? Ik zet hem hard. Al bellen blazend spring ik door het atelier en ineens hoor ik het : 'Ik ben dom, lomp & famous, bitches zitten aan mijn penis' ; )
Waarom is vies zo lekker? En hoe oud moet je zijn voordat je dat mag weten?

zondag 28 oktober 2007

Kill & Destroy!


Ik heb zin om iets uit te roeien. Een soort ofzo. Dit gevoel besprong me meteen al vanochtend om 8 uur toen in een naburige tuin een decoupeerzaag gestart werd...
Enigszins geschrokken van mijn eigen agressiviteit maak ik een spiritueel rondje langs de buddhabeelden in mijn huis. Terwijl ik mijn zondige gedachten overdenk, neem ik meteen stof af. Een mens moet praktisch blijven en ik heb het gevoel dat deze dag toch al geen rustdag zal worden.
Dan valt mijn oog op de tuin. Natuurlijk! Al maanden vermijd ik deze onherbergzame plek waarin ondertussen meer overheersers zijn dan onderdrukten. Zeg maar het Noord-Korea van Wilnis, met het Zevenblad als dictator.
Als we de onnozelaars die nog geen kropsla van een kerstboom kunnen onderscheiden, buitenwege laten (zalig zijn de onwetenden, zij wel) zijn er grofweg twee reacties op het begrip Zevenblad te onderscheiden. Een : de lacherige -oh maar het is toch een mooi plantje- je kunt het ook eten- heerlijk therapeutisch om dat te verwijderen- reactie. Deze groep mensen mag je voluit op de bek meppen volgens de statuten van het handboek voor de tuinier.
(Ik zei toch al dat ik agressief was ; )
Of de tweede reactie (en enige juiste) : -oh wat erg, tranen in ogen-(nadat er valium en een glaasje water is gehaald), wist je dat ik ...en nu volgt in weerwil van het onbespoten biologisch dynamische imago van desbestreffende een besmuikte opsomming van vuige giffen en radicale methoden om die groene krengen voor eeuwig naar de Fillistijnen te helpen.
Vandaag enkele uren doorgebracht met het Zevenblad vrijmaken van een stuk grond ter grootte van een postzegel. Zonder gif. In de wetenschap dat elke stukje achtergelaten wortelstok, elk verkeerd afgeplukt steeltje de oorzaak zal zijn van een explosieve vermeerdering.
Zevenblad is het bewijs (vast bij concilie afgesproken) dat de duivel bestaat. Het heeft niet eens zeven blaadjes!
De kans is groot, dat als ik morgen de gordijnen open, er een groen wuivende horde tot aan de tuindeur staat. Niet wuivend van de wind, maar schaterlachend op zijn Zevenblads. Met de gifgroene puntige middelblaadjes allemaal naar mij opgeheven.
Wordt vervolgd... (ben ik bang)

donderdag 25 oktober 2007

New shoes/ de rode schoentjes



"Paolo Nutini heeft het begrepen", schalt het vrolijk stemgeluid van een 15-jarige jongen terwijl hij zijn 3FM request doet.
Ik hoor het nummer New Shoes en ben verkocht, verslaafd kun je zeggen, al maanden. Ik draai het nummer dagelijks vele malen achter elkaar, zing het hardop in supermarkt en parkeergarage en word er elke keer weer vrolijk van.
Paolo heeft het inderdaad begrepen. Ook ik ben weerloos bij de aanblik van een paar goede hakken, wordt geil van een paar mooie adidasjes.
En ken het stormachtige verlangen naar dat ene paar laarzen.
Onder de basisopvoeding van mijn coole ma vielen ook de vakken 'Kennis van goede lingerie' en 'Hoe te lopen op hoge hakken'. Noodzakelijke basisvaardigheden voor de moderne vrouw, aldus coole ma.
Voor alle duidelijkheid, ook vakken als: 'Mogelijkheden in het gebruik van bleekmiddel' en 'Hoe vol moet een wasmachinetrommel' vielen onder die opvoeding. Daar was ik alleen niet zo goed in.

In het sprookje 'De Rode Schoentjes' wordt het meisje zwaar gestraft voor haar decadente smaak in schoeisel. Ze moet alsmaar dansen en eindigt met bloederige voeten.
Tot hier een felrealistisch verhaal, maar dan komt de absurde wending. Aan het einde van het sprookje heeft ze spijt van haar oppervlakkige schoenenfetisj en leeft verder op Jezussandalen.
Zo ongeloofwaardig...
In het echt zou ze op het toilet van de dansclubs tegen collega fetisjisten klagen over het aanhebben van zitschoenen, tips uitwisselen met vriendinnen over gelzooltjes, blarenpleisters en geheime pedicure adresjes.
Om vervolgens weer vrolijk de pijn te verbijten op de dansvloer.

Want zeg nou zelf: Wat is er mooier dan een vrouw op hoge hakken?

zaterdag 20 oktober 2007

Mea Culpa

Als ik boven op de Dom sta
kijk ik even naar benee
dan zie ik het ouwe grachie
't Vreeburg en wijk C
(tekst Herman Berkien)

Als je boven op de Dom staat
en je kijkt naar beneden.
Of je doet lui & Google Earth...
Dan zie dat het centrum van Utereg de prachtige grillige structuur heeft van een oude stad.
Middeleeuwse straten en huizen schurken gezellig tegen buurtkerken aan.
Hofjes, grachten en mooie nauwe straatjes zijn een feest voor de wandelaar & fietser.

Maar dan de auto...
Sinds jaar & dag wordt de auto teruggedrongen in het centrum van Utrecht
zoals in zoveel andere centra van steden in het land.
Openbaar vervoer of een transferium buiten het centrum zijn alternatieven
Waarschijnlijk bedacht met de beste bedoelingen maar daar schiet ik niks mee op.
Dat is bedoeld voor mensen die normaal kunnen winkelen. Die thuiskomen met een paar tasjes.
Een setje lingerie, een leuk truitje en een paar schoenen, zoiets.
Als ik naar de stad ga, eindigt het meestal in een drama. Knalrood & hevig zwetend strompel ik op de verkeerde schoenen met twee bossen zonnebloemen, een tube paradontax, vijf tl-buizen en een spotgoedkoop aambeeld onder de arm door de straten die gevuld zijn met beeldige dames die dus wel weten hoe het hoort.
Logisch dat ik altijd met de auto ga en je mij midden in de nacht kunt overhoren over verschillende openingstijden & prijzen van de diverse parkeergarages.
Laatst mocht ik weer naar Utrecht. Ik kon een monitor ophalen, een retro, maar voor mij zeer bruikbaar. De monitor stond in een kantoor pal in het centrum. Na mijn auto in de meest dichtbijzijnde parkeergarage (de duurste!) geparkeerd te hebben, wandelde ik naar het kantoor. Daar bleek het model toch wel erg oldschool, dus lekker stevig (lees zwaar) en werd besloten dat ik de auto ging voorrijden.
Als je op Google Earth kijkt zie je net niet de verkeersborden. Die zijn nl heel bijzonder in Utrecht, allemaal eenrichtingsverkeer behalve als ik eraan kom dan is het: Verboden In Te Rijden.
Dit is een lang verhaal om gewoon sorry te zeggen. Want meneer de taxichauffeur, u had groot gelijk met die middelvinger toen ik u al achteruitrijdend passeerde.
En mevrouw de fietser, het spijt me dat ik uw leven maar liefst driemaal in gevaar bracht. Eerst toen ik u tweemaal inhaalde op het fietspad van een Verboden In Te Rijdenstraat en daarna ook nog eens onverwachts voor uw neus stopte. Mea Culpa. Mea Maxima Culpa...

donderdag 18 oktober 2007

de Strik

Morgen ga ik een strik kopen voor mijn brugklasser, zijn eerste gala. En terwijl ik dat enigszins gestresst in mijn agenda schrijf, realiseer ik me ineens dat er heel over een strik na te denken valt.

"Alles is liefde",de film met op de poster het heerlijke cadeautje Carice van Houten met een grote strik om haar heen

De strik is hot! schreeuwen de modebladen. Victor & Rolf heersers in strikkenland.

Strikjes op jurken, schoenen,tassen.Een roze strikje in de strijd tegen borstkanker.

"Trouwe,Trouwe strikkies op me mouwe
strikkies op me ondergoed" zongen wij kinderen vroeger,regels uit een verder vergeten liedje

Als je tekent hoef je slechts twee driehoekjes tegen elkaar te zetten en je hebt al de oervorm van de strik te pakken. Menig minder bedeeld tekentalent heeft daar dankbaar gebruik van gemaakt bij het tekenen van vrolijke niet anatomisch kloppende poezen en paashazen. Mijn coole ma in ieder geval wel.

De strik van wieg tot graf. Nu is het plastic maar vroeger werd een navelstreng afgebonden. Je zoetgeurende baby in een gestrikt luiertruitje. De strikken in je haar. Het felbegeerde veterstrikdiploma. Het lint om je diploma.De strikjes op je trouwlingerie en de strik die je om je hals wil leggen bij een echtscheiding. De eerste galastrik van je zoon.
En aan het einde van de rit : gezellige graflinten.

Dit is de strik van mijn weblog. Ik heb geen idee wat voor cadeau het zal zijn...