zondag 28 oktober 2007

Kill & Destroy!


Ik heb zin om iets uit te roeien. Een soort ofzo. Dit gevoel besprong me meteen al vanochtend om 8 uur toen in een naburige tuin een decoupeerzaag gestart werd...
Enigszins geschrokken van mijn eigen agressiviteit maak ik een spiritueel rondje langs de buddhabeelden in mijn huis. Terwijl ik mijn zondige gedachten overdenk, neem ik meteen stof af. Een mens moet praktisch blijven en ik heb het gevoel dat deze dag toch al geen rustdag zal worden.
Dan valt mijn oog op de tuin. Natuurlijk! Al maanden vermijd ik deze onherbergzame plek waarin ondertussen meer overheersers zijn dan onderdrukten. Zeg maar het Noord-Korea van Wilnis, met het Zevenblad als dictator.
Als we de onnozelaars die nog geen kropsla van een kerstboom kunnen onderscheiden, buitenwege laten (zalig zijn de onwetenden, zij wel) zijn er grofweg twee reacties op het begrip Zevenblad te onderscheiden. Een : de lacherige -oh maar het is toch een mooi plantje- je kunt het ook eten- heerlijk therapeutisch om dat te verwijderen- reactie. Deze groep mensen mag je voluit op de bek meppen volgens de statuten van het handboek voor de tuinier.
(Ik zei toch al dat ik agressief was ; )
Of de tweede reactie (en enige juiste) : -oh wat erg, tranen in ogen-(nadat er valium en een glaasje water is gehaald), wist je dat ik ...en nu volgt in weerwil van het onbespoten biologisch dynamische imago van desbestreffende een besmuikte opsomming van vuige giffen en radicale methoden om die groene krengen voor eeuwig naar de Fillistijnen te helpen.
Vandaag enkele uren doorgebracht met het Zevenblad vrijmaken van een stuk grond ter grootte van een postzegel. Zonder gif. In de wetenschap dat elke stukje achtergelaten wortelstok, elk verkeerd afgeplukt steeltje de oorzaak zal zijn van een explosieve vermeerdering.
Zevenblad is het bewijs (vast bij concilie afgesproken) dat de duivel bestaat. Het heeft niet eens zeven blaadjes!
De kans is groot, dat als ik morgen de gordijnen open, er een groen wuivende horde tot aan de tuindeur staat. Niet wuivend van de wind, maar schaterlachend op zijn Zevenblads. Met de gifgroene puntige middelblaadjes allemaal naar mij opgeheven.
Wordt vervolgd... (ben ik bang)

Geen opmerkingen: