vrijdag 30 november 2007

Geen Stijl


Eerlijk gezegd ga ik graag bij de apen kijken als ik in de dierentuin ben. Vooral ook omdat ik neukende apen zo grappig vind. Het leukste is als er een klein aapje onderaan de apen hiërarchie er toch in slaagt hem er even in te hangen totdat de opperaap het in de gaten krijgt en hem dan met veel bombarie van het ongeëmancipeerde vrouwtje wegjaagt.
Kantoorhumor speelt zich af op hetzelfde nivo. De mannen van geenstijl.nl lijken mij als die kleine aapjes, ze willen zo graag, maar ze mogen niet van de echte apen die wel wat voorstellen. Dus gaan ze klieren, in de baas zijn tijd.
Het enige aardige aan geenstijl.nl is de naam. Ik houd ervan als vorm en inhoud in overeenstemming zijn en dat is duidelijk het gevolg van een beroepsdeformatie, dat ik geef ik toe. Verder vind ik het vooral een naar idee, dat er hele kantoren vol zitten met gefrustreerde tweederangs zielige aapjes, die zich druk maken over belangwekkende kwesties als reclameslagzinnen over wc eend en het wel bestaande sexleven van anderen. Ooit zag ik een van die geenstijl mannen op televisie en dat was geen pretje, maar het verduidelijkte veel. De man had een kop als rauw vlees en de kans dat iemand hem ooit vrijwillig zou willen pijpen, laat staan in een fietsenhok, leek me nagenoeg nihil.
Juist in deze tijd van harten die vol verwachting kloppen bij het idee van binnenkort vervulde verlangens, deprimeert het idee van al die mannen die genoegen moeten nemen met de kruimels die anderen voor ze over laten. Die alleen maar kunnen dromen van spontane geile acties en slechts aan hun gerief komen door uit hun intieme context gerukte blootfoto's.
Misschien kan de oudste man ter wereld, die in nu vanuit Spanje even over is in Nederland, iets regelen met de dames die het oudste beroep uitoefenen. Zij zullen wel de professionele werkhouding hebben om zich over hun weerzin heen te zetten. Wat absoluut mijn bewondering heeft, het lijkt me niet meevallen, iemand zonder vorm en inhoud aan zijn gerief te laten komen...
Lieve Sint, doet u gewoon een cadeaubon voor de Keileweg, Kanaleneiland- Zuid of een andere afwerkplek in de schoen. Zodat op 6 december heerlijk opgeluchte mannen gewoon kunnen gaan werken, zonder afgeleid te worden door al die nare jaloerse gevoelens. Wordt die discussie over het ontslagrecht misschien ook minder hard nodig ; )

woensdag 28 november 2007

Toekomstmuziek


Lang geleden, toen ik nog jong was, keek ik verlangend uit naar het magische jaar 2000. Wij kinderen rekenden regelmatig uit hoe oud we dan zouden zijn. In dat jaar zou de toekomst beginnen, met rolpaden, voedsel uit tubes en een stadsbeeld zoals in Blade Runner, die fantastische film van Ridley Scott.
Met veel rondvliegende voertuigen en aantrekkelijke robots. Dat viel dus tegen, behalve wat rare producten als drinkyoghurt uit een aluminium tube is het nog steeds vrij gewoontjes allemaal. Zelfs de beloofde spectaculaire Millennium bug is nooit gekomen, die vliegt vast nog vrolijk rond, hopelijk wachtend op het jaar 2019 (waarin de film zich afspeelt) om zich dan onverwacht op gluiperige wijze, zoals het een insect betaamt, alsnog te manifesteren. Zodat uiteindelijk het begin van het einde, het uitgangspunt van elke fatsoenlijke sci-fi-film alsnog van start kan gaan.
Mijn lijf kon niet meer wachten en heeft alvast een voorsprong genomen op die toekomst. Ik piep en ik kraak. Strakgespannen kabels lopen over mijn rug, klaar om bespeeld te worden en elk gewricht scharniert met tegenzin, hoeveel visolie ik er ook in gooi. Flikflakken zoals Daryl Hannah in de film doet, zit er vandaag niet in.
Behalve het vol overgave achtervolgen en vermoorden van foute androids, zie je nooit iemand aan het werk in futuristische scenario's. En volgens mij is dat de oorzaak waarom de toekomst maar niet komt, we werken te hard. Afgezien van die fabrikant van drinkyoghurt en wat gadgetknutselaars uit Japan neemt niemand de toekomst meer serieus.
Uitsluitend ons eigen drukke en belangrijke bestaan is van belang. Ja, de computer die is inderdaad alom machtig geworden, dat is waar. Maar op zo'n houtje touwtje manier dat het werken ermee ervoor zorgt dat het lichaam mechanisch gaat aanvoelen na een lange werkdag.
Au! Neen, dan vroeger, toen was zelfs de toekomst beter ; )

maandag 26 november 2007

Webdesign



Er zit een spin bij de trap. En al mijn leerlingen griezelen ervan. Het commentaar is niet van de lucht.
Ik moet hem weghalen, want hij is eng. In plaats van hem weg te halen, wijs ik ze op de schoonheid van de spin en zijn onschuld. Ik vertel ze dat je als kunstenaar altijd je ogen open moet houden en zelf moet nadenken. Niet automatisch gaan gillen omdat je vriendinnetje dat ook doet, maar bedenken wat die spin voor jou betekent.
In de loop der weken verdwijnt het gemopper en loopt iedereen er gewoon langs. Uiteindelijk verdwijnt ook de spin met onbekende bestemming.
In de krant lees ik dat er 400 miljoen jaar geleden spinnen van zo'n 2,5 meter groot rond liepen op deze planeet. Als je bedenkt dat spinnen carnivoren zijn, is ook voor mij dit formaat bij de wilde spinnen af; )
Spinnen hebben altijd naast hun nuttige functie van het vangen van irritante insecten als muggen, ook een symbolische betekenis gehad voor de mens, in goede en slechte betekenis. Denk bijvoorbeeld aan alle uitdrukkingen en gezegden met betrekking tot de spin of aan Aragog, de reuzespin in Harry Potter.
Er is een vrouw die nooit bang is geweest om zelf na te denken. Louise Bourgeois heet deze kunstenares.
Al bijna een eeuw lang denkt zij na over zichzelf en haar jeugd en vertaalt die innerlijke angsten en frustraties naar weergaloos mooi werk. En maakt metershoge bronzen spinnen. Maman, noemt ze die.
De van oorsprong Franse krasse bejaarde (nu woonachtig in New York) schept daardoor beelden die je nooit meer vergeet zodra je ermee in aanraking bent geweest. Op dit moment is er een tentoonstelling van haar in het Tate Modern te Londen. Mocht je in de gelegenheid zijn om naar Londen te gaan, skip dan het kerstshoppen en rep je naar het Tate. Er is geen kado te vinden dat op kan boksen tegen de rijkdom van de ervaring om in contact te komen met het werk van een van de allergrootste kunstenaars van onze tijd.

zaterdag 24 november 2007

Zaad

(Muurbloem, oostindische inkt & pastelkrijt)

Mijn coole ma hoefde maar langs de Zuiderzaadhandel (Rotterdamse diervoederzaak bij ons in de buurt) te lopen of ze was zwanger ; )
Niet dat ik oorspronkelijk uit een groot gezin kom, ik heb maar een zus.Maar tegenwoordig wel, wij zijn zeer trendgevoelig, ook wat relaties betreft en daardoor een bont samengesteld gezelschap.
De uitspraak slaat op het tijdstip van verlangen.
en dat onmiddellijk bevredigd zien.
Zaad als nieuw begin van het leven. (Natuurlijk vergeet ik de eieren niet, maar daar wilde ik het een andere keer over hebben.)
Zaad is het meest hoopvolle dat er bestaat. Er is ook geen beter middel tegen een winterdepressie dan weg te kruipen op de bank met een bak koffie en de Vreeken's zadengids.
Dromen van te kweken Russische tomaten en sweet peas. Fantaseren over Muurbloemen en Oostindische kers. Ontkiemend zaad ziet er werkelijk beeldschoon uit. Net zo mooi als kinderen met kaplaarzen.
Er is ook zaad waarvan je niet weet wat het wordt. Of toch wel, maar je trapt er elke keer weer in. Dit flikt de paardebloem mij altijd. Staat daar bevallig pluizend te wezen en dan moet je toch wel blazen? Terwijl ik bezorgd kijk naar het aantal kinderen dat ik blijkbaar ga krijgen, vergeet ik de hoeveelheid lelijke paardebloemen die ik later wil verwijderen.
Na zijn medegevangenen genoemd te hebben, wijst Nelson Mandela vaak op het tuintje dat hij had tijdens de 27 jaar dat hij gevangen zat op Robbeneiland te Zuid-Afrika als antwoord hoe hij het volgehouden heeft al die jaren. Een illegaal tuintje dat ongeveer zo groot was als twee stoeptegels.
Zaad als onvoorspelbaar maar hoopvol symbool. Ideeën komen ook vaak als zaadjes. Net als de stokroos weet je nooit wanneer en of het opkomt, maar als het gebeurt is het spectaculair.
In alle opzichten. Leven = groeien.
Mocht u trouwens een puber hebben die ineens geïnteresseerd is in vogelzaad, dan weet ik wel waarom. Het eeuwenoude gerucht gaat dat er ook wietzaad in zit ; )

P.S. : Voor de kwalijke gevolgen van zaad in je oog krijgen verwijs ik verder naar de meesterlijke film Simon ; )

woensdag 21 november 2007

Bidmanager



(Buddha, spraycan on canvas)

Zeer regelmatig breekt mij spontaan het angstzweet uit als ineens de vraag opduikt wat ik nu eigenlijk moet worden als ik groot ben. Voor alle duidelijkheid; die vraag komt bij mijzelf op, anderen nemen al jaren genoegen met het verhaaltje dat ook op deze website staat. Dat ik beeldend kunstenaar ben.
Meestal komt die vraag voort uit een nieuwsgierigheid naar een wereld waar ik geen flikker van begrijp. Het beroep beeldend kunstenaar wordt vaak als vaag gezien, zo heb ik begrepen uit gesprekken. Dat bevreemdt mij want dit beroep is meestal zo helder als wat. Met inhoudelijke kwesties als: kies ik rood of geel voor de achtergrond? Of hoe krijg ik 25 ezels en 3 kratten verf, een uitpuilende gereedschapkist, een steekwagen en een tros bananen in mijn auto? Het vak behelst voornamelijk de vragen: hoe wil ik dit eruit laten zien en waar haal ik het geld en de tijd vandaan om een ingewikkelde verslaving te krijgen zodat ik net zo beroemd word als Herman Brood? Want dat is wel een opvallend iets in Nederland; interessante nevenactiviteiten als het hebben van een Downsyndroom danwel junk of soapie zijn, helpen enorm bij vergaren van faam als kunstenaar. Dus lijkt het iets wat je erbij doet.
Na het horen van zo'n reclamespot van Monsterboard.nl. op 3fm besluit ik weer op zoek te gaan naar een beroep. In weerwil van de misleidende naam is er geen carrière als Frankenstein of weerwolf te vinden. Dat is jammer, ik ben net lekker ingelezen met Harry Potter. Dat had bijscholing gescheeld.
Jaren geleden viel het me ineens op. Alle beroepen waren veranderd.
Dol als ik ben op gratis, mag ik graag de Carp ontvangen of de Volkskrant Banen. Hadden beroepen vroeger nog namen als advocaat of boekhouder of dominee. Groentensnijder of Algemeen Directeur. Ineens hadden alle beroepen hele ingewikkelde Engelse namen. Dus heb ik ook lang gedacht dat IT-er iets te maken had met de roemruchte club de IT. Toen na de dood van eigenaar Manfred Langer (voor de ouderen, met die hele massale hippe begrafenis) ik steeds meer van dat soort vacatures tegenkwam, begon het me te dagen dat een IT-er toch niets met gogodansen en boa's te maken kon hebben.
Vertwijfeld dwaal ik door de categorie Overig, want daar kom ik met mijn vooropleiding in terecht. Los van mijn keurige kunstacademie bezit ik o.a. ook expertise op het gebied van friet bakken in een zwembad, het bloot staan voor boetseerklassen en het verwijderen van graffitiverf van de smoelen van hyperactieve 10-jarigen. Ik heb ervaring in het fotograferen van bruidsparen en huisvrouwen in ondergoed en verder kan ik heel goed punniken. Desondanks zit ik altijd in de categorie Overig.
Maar nu heb ik mijn nieuwe carrière gevonden! In begrijpelijk nederlands: Bidmanager. De vooropleiding en taakomschrijving begrijp ik dan weer niet. Maar qua ervaring zit ik gebakken, dat weet ik zeker.
God, laat het passen in die auto.
Oh godver laat het niet gaan druipen!
Dank God, dat die schaar niet in dat oogje zat!
Oh god, laat er een opdracht komen...
Lieve god, ik heb geld nodig, alstublieft; )

maandag 19 november 2007

Spleen


Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen
ik wou dat ik twee hondjes was
dan kon ik samen spelen
(toegeschreven aan Godfried Bomans)
De term gescheiden moeder zegt van alles, maar weinig over jezelf. Moeder dat je een kind hebt gekregen.Gescheiden dat je ooit getrouwd bent geweest. Moeder blijf je, maar, het is vreemd om je status gekoppeld te zien aan een woord dat verwijst naar een toestand waarin je je (al lang) niet meer bevind. Alsof je een puber voorheen peuter noemt (hoe verleidelijk die term zich ook aandient bij een van de vele stampvoetsessies ; ) of een hoogbejaarde dame als vroeger een onwijs lekker ding met goede tieten betiteld. Welke term dan wel te gebruiken? Vrijgezel? Impliceert voor mijn gevoel urenlange drinksessies in het plaatselijk café en beginnende kaalhoofdigheid, beide bij mij niet aan de orde. Nee, dan het woord single. Daarbij krijg ik visioenen van een Viva abonnement inclusief de vibrator, waarvan de laatste al giechelend besproken wordt met hippe vriendinnen terwijl er ingewikkelde cocktails gedronken moeten worden op hele dure hoge hakken.
Los van de hoge hakken waar ik wel een zwak voor heb, vind ik het een aanstellerig woord. Waarbij ik ook nog de kanttekening wil plaatsen dat in weerwil van wat ik in de regel op tv zie, vriendinnengroepen ook over intelligente kwesties kunnen praten en de man als gespreksonderwerp niet buitengewoon boeiend is, vergeleken met wat er verder in de wereld gebeurt...
Honden pakken dat anders aan. Geen huwelijken, verlovingen. Die zien (ruiken, horen) van grote afstand of er wat leuks aan komt. Zetten bij een onaardig sujet meteen de nekharen op om gezeik te voorkomen. En bij twijfel gaan ze eerst liggen om, als het een aantrekkelijke viervoeter betreft, blij op te springen en dan flink te gaan ruiken. Langdurig wordt er gesnuffeld aan geslachtsorganen en achterwerk om vervolgens uit pure vreugde een potje met elkaar te gaan jumpen. Of neuken, maar daar steken wij baasjes dan weer een stokje voor ; )
Afgelopen zomer meldde ik mij uit pure verveling aan bij een datingsite. Op basis van een psychologische test zou de droomman zo gevonden worden. De test moest in straf tempo uitgevoerd worden, niet te lang nadenken over de (in mijn ogen idiote) vragen was het devies.
Kom ik in het dagelijks leven maar zeer zelden iemand tegen waarvan ik denk :
"zo wat een lekker ding/ fijn tiep/ boeiende persoonlijkheid, daar wil ik wel wat mee". In de datingwereld bleek ik 14.756 matches te hebben(!) Toen ik ook nog moest betalen om in contact te kunnen komen met al die gretige types ben ik afgehaakt.
Als je op straat loopt en je ziet in de verte een vrouw plat in de modder duiken die vervolgens tegen je op springt en aan je kont begint te snuffelen, weet dan, dat ik het ben.
Deze bitch gaat voortaan doggystyle ; )

donderdag 15 november 2007

Bokito of de waan van de dag

(spraycan & hardcore marker on canvas)

Het waren twee koningskinderen
zij hadden malkander zo lief
zij konden bijeen niet komen
het water was veel te diep
(auteur & datering onbekend)

Bij het de klok op wintertijd zetten, verdwijnt er ook stiekem heel veel tijd. Nooit gemerkt? Einstein zal het vast geweten hebben, maar verder hoor je er nooit meer over.
Je merkt het alleen. Ik tenminste wel. Vanaf het moment dat de kersenboom kaal is, kolkt de tijd. Overvolle dagen met daarin alles wat een mens maar verzinnen kan. Sint Maarten. Rapportvergaderingen. Schoolfestijnen. Inkopen, inkopen, inkopen. Baardige & Zwarte vreemdelingen verwelkomen. Versieren. Eten koken. Eten. En voor je het weet is het 1 januari 02.00 uur, terwijl je het gevoel hebt drie keer geknipperd te hebben. Maar toch verdomd moe bent. Misschien zijn we daarom zo dol op lijstjes en top zoveels aan het einde van het jaar. We zijn toch al bezig, in de hoop grip te krijgen op onze verlangens en boodschappen..
Met de TOP2000 is wat mij betreft het seizoen geopend ; )
Het mooiste verhaal van 2007, mijn nummer 1 is het liefdesverhaal van die twee. Die elkaar niet konden bereiken tot die ene dag. Bokito en Petronella een oprechte en onmogelijke liefde.
Met een tragisch einde zoals het hoort. Alleen jammer voor die vrouw dat het echt gebeurd is, maar het heeft veel inspiratie opgeleverd. Misschien een troost, Petronella?
Nu heeft Bokito de waterpokken. Alhoewel ik hoorde het gisteren en het bericht was van 24 oktober. Mijn leerlingen waren stomverbaasd dat ik het niet wist. Dus hij zal wel weer beter zijn,
de waterpokken kennende.
Als ik een overzicht of een lijstje geef over 2007 geef, neem mij dan vooral niet serieus. Ik lees elke dag twee kranten, bezoek nieuwssites, kijk journaals en actualiteitenrubrieken, lees stapels tijdschriften en weet geen pest. Ongelofelijk hoe ik altijd weet af te dwalen naar het kunstwerk op de achtergrond van de pratende minister. Hoe ik wel letterlijk uit columns kan citeren en geniale strips navertellen maar ik niet de helft van kabinet spontaan kan ophoesten. Schaam.
Het enige waar ik wel diep in ga, is mijn leesmap. Mijn vandaag geleverde (en dus nog niet gelezen ; ) leesmap is van week 37. Het is nu week 48. In mijn wereld is Linda de Mol nog gelukkig en Jos Brink net dood. Eigenlijk heb ik dus net Lowlands achter de rug en stuiter ik van de afterglow ; ) De leesmap leert mij over progamma's die nog moeten komen en die nu alweer afgelopen zijn. En ik heb ze niet eens gemist! De waan van dag wordt feilloos gefileerd.
Als de narcissen bloeien lees ik over speculaas bakken. En met Pasen versier ik mijn huis zoals in de Libelle, met dennentakken en leuk geruit rood. En het geeft allemaal niks. Een mens hoeft niet alles te weten.
Alleen had ik dat van die waterpokken wel willen weten. Dan had ik hem zachtjes kunnen krabben ; )

dinsdag 13 november 2007

Banksy

Mijn droomman loopt ergens rond. Ik weet het zeker. Dat weet ik zo zeker want hij laat sporen na.Overal ter wereld duikt hij op, grijpt in in een omgeving, verdwijnt weer en dan is die plek niet meer dezelfde als voorheen. Hij plaatst ongezien kunstwerken tijdens openingstijd in de allergrootste musea ter wereld. Spuit een olifant roze en goud. Plaatst een nep gevangene uit Guantanamo Bay in Disneyland...
Mijn droomman verkoopt werk voor astronomische bedragen aan types als Johny Depp en Christina Aguillera.
Mijn droomman is anti-kapitalist en maatschappij kritisch en laat dat duidelijk blijken. Overal waar hij is geweest zie je ratten, want ratten komen bij iedereen. Bij arm en rijk.
Mijn droomman heeft geen gezicht. Of hij heeft natuurlijk wel een gezicht. Maar niemand kent het. Op dit moment circuleren er op het internet twee foto's van hem, maar hij is het niet. Dat voel ik. Ik houd van hem ; )
Mijn droomman is vast nu ergens ter wereld iets heel geniaals aan het doen. Iets erg geestigs.
En ergens ter wereld zullen plichtsgetrouwe schoonmakers zijn werk verwijderen.
Mijn held bij wie (niet bij iedereen, pas op!) ik mij zo'n Toy (graffiti beginner, stuntelaar) voel.
Zijn naam: Banksy. (http://www.banksy.co.uk/menu.html) Genie. Urban legend. King. Mijn droomman. Banksy.

maandag 12 november 2007

Kunstmuts


Ooit kwam er een vrouw bij ons thuis, die als zij naar het toilet moest, aankondigde dat zij 'de poes op de bak ging zetten'. Dat vond ik als kind al erg grappig en mijn gevoel voor humor is nog steeds even infantiel ; )
Ook de verwarring die ontstaat bij het doorgeven van de Url van deze site, bevalt mij. Het woord muts vind ik leuk in alle opzichten; als scheldwoord, als benaming voor het vrouwelijk geslachtsdeel. Als beschrijving voor suf gedrag. Mutsig. Zolang de associatie kunstmuts- idiote westerse vrouwenbesnijdenis (lees plastische chirurgie) maar achterwege blijft ; )
Sex sells. Als je een website hebt, kun je bekijken hoeveel mensen die bezoeken. Op het moment dat ik een woord als sex of poes gebruik, stijgt het aantal bezoekers, ongelogen!
Nu begrijp ik dat als je onderbroeken wilt verkopen, je billen nodig hebt om die onderbroeken te laten zien. Ik heb dus niks tegen Sloggi reclames. Maar om goed doorwrochtte, ijzersterke, zwaar artistiek verantwoorde kunstwerken- hoe erotisch ze soms ook mogen zijn - zo aan de man te moeten brengen... Parels voor de zwijnen!
Om het niveau voor vandaag niet te doorbreken, sluit ik af met een ander pareltje.Doe ik de volgende keer weer net of ik een intellectueel ben ; )

vrijdag 9 november 2007

Origineel


'Maar ja, wat is kunst eigenlijk?'
Soms duikt deze vraag ineens op in een gesprek aan tafel met bekenden of staand aan een bar terwijl ik net gezellig aan mijn glaasje cassis nip. Op het moment dat deze vraag opduikt, heb ik de neiging om weg te duiken. Ergens onder een tafel te gaan zitten en mij te verschansen achter het overhangende tafelkleed. Wachtend tot het gesprek weer gewoon over zaken gaat waar ik geen gevoelens bij heb, zoals het uitzoeken van nieuwe keukens of abstracte kwesties over lease auto's en hypotheekaftrek.Want iedereen kijkt dan naar mij in de hoop dat ik het verlossende antwoord kan geven. Wat ik ook best wil, maar geef me een paar uur ; )
Kunst: het creatief en origineel tot uiting of voorstelling brengen van gedachten of gevoelens op vaak ontroerende of schokkende wijze. Dit is (een van de) definities die het Van Dale studiewoordenboek Nederlands geeft. Het grappige is dat eronder meteen een lijst woorden begint met kunst die precies de tegenovergestelde betekenis hebben. Ik noem kunstaas, of een kunstbeen of wat vaak op mijn toestand slaat in dit soort gesprekken : de kunstkop.
Het beroep van kunstenaar is volgens mij nog ouder dan het oudste beroep ter wereld en kunst is zo doorvlochten met ons dagelijks bestaan dat het even onzichtbaar lijkt als ademhalen of poepen. Je bent er de hele dag mee bezig maar je staat er niet bij stil. De kunstgeschiedenis heeft een stempel gedrukt op hoe wij denken, wonen, hoe wij ons kleden, welke reclames we zien en noem maar op. Als je het geluk hebt gehad om kennis te krijgen van kunstgeschiedenis ben je je daar bewust van. Helaas is dat niet voor de meeste mensen weggelegd. Het Nederlandse onderwijsstelsel is er niet op ingesteld dat dit als basiskennis van nut zou zijn voor iedereen. Met als gevolg pijnlijke gesprekken.
'Ach, weet je, in jouw beroep word je toch pas rijk en beroemd na je dood' ; ) Deze hoor ik vaak.
'Jammer' denk ik dan. Nederland kent een club enorm interessante (levende) kunstenaars die internationaal gezien van belang zijn (en ja, ook in financieel opzicht) Maar zolang alle media aandacht, ook van de zogenaamd serieuze journalisten, uitgaat naar Idols zangeresjes en voetballers met verstuikte tenen, zal de gewone mens dat niet te weten komen.
Een troost, veel mensen schijnen wel zeer getalenteerde kleine zusjes of buurmeisjes te hebben.
Want dat hoor ik ook vaak, zeker als het over abstracte kunst gaat: "Dat kan mijn kleine zusje/ buurmeisje ook..."
Daar word ik blij van, dan vraag ik meteen het adres van het wonderkind. Vreemd genoeg zit dan die ander ineens met de mond vol tanden ; )

woensdag 7 november 2007

Insomnia


(Avondland,oostindische inkttekening)
Dante is verdwaald in het woud. Wanhopig en belaagd door wilde dieren, zo begint 'De Goddelijke Komedie', het wereldberoemde epos van Dante Alighieri uit de veertiende eeuw. Het woud, ondoordringbaar en duister staat symbool voor een diepmenselijke crisis waarna de tocht vervolgd wordt door de hel, het vagevuur en het paradijs. Een van de allermooiste boeken uit de wereldliteratuur en het was zo aardig geweest als ik een fijn citaat had kunnen gebruiken om dit stukje te beginnen. Ik kan alleen het boek niet vinden. Ook ik ben verloren in een woud, een woud van rotzooi welteverstaan.
Want niet alleen het boek kan ik niet vinden, ik ben ettelijke foto's kwijt, ook de documentatie van reeds geschilderde portretten zijn verdwenen. Gedichtenbundels zijn foetsie, mijn goede lipstick is pleite en alle linkersokken hebben de benen genomen.
Het grootste gedeelte van de tijd ben ik niet fijn aan het tekenen maar ben ik gevangen in een helletocht van zoeken naar verloren gegane voorwerpen. Sinds dit blog bestaat en dan vooral sinds het overzicht van mijn werk op Flickr (weer nieuwe plaatjes trouwens, soms vind ik weleens wat ; ) vooral naar afbeeldingen van eerder gemaakt werk.
Ik kan niet slapen. In gedachten dwaal ik door het woud van mijn verleden, keer denkbeeldige laden om, denk aan verloren gegane harde schijven en reeds lang weggegooide tassen waarin vast dat ene documentatiemapje heeft gezeten. Sokken kun je weer kopen, wat ik ook in grote getale doe. Afbeeldingen van reeds lang geleden gemaakte opdrachten zijn niet te vervangen ; (
Zo zoek ik in elke grillige spelonk van mijn geheuigen naar een aanwijzing waar die felbegeerde spullen zijn. De cijfers op mijn wekker vertellen me dat het al veel te laat is om nog wakker te zijn. Maar ik ben het toch. En tot overmaat van ramp heeft mijn wakker liggen een soundtrack. In gedachten hoor ik het aankomen dreunen. Ook dat nog. Om twee uur s' nachts krijg ik 'Insomnia' van Faithless kado, gewoon van mezelf. In plaats van de felbegeerde informatie omtrent de verblijfplaats van de materiele kanten van mijn bestaan, schenken mij hersens me een opzwepende housedreun. Fijn. Dat had ik echt nodig : )

maandag 5 november 2007

Bladangst


Hoera, mijn eerste writersblock! Na zo'n twee weken stukjes knutselen was dit weekend de koek op. Ik had totaal geen inspiratie, sterker nog als ik al dacht aan schrijven dan moest ik kotsen...
Trouwens zelfs de meest onschuldige gedachte had dat effect. Hollen naar het toilet.
Dus dat deed ik dan maar, kotsen, eergisteren en gisteren.
Natuurlijk was dit geen writersblock maar gewoon het meest trendy virusje dat hier in de buurt rondhangt. Al vele malen beschreven door mijn leerlingen deze week, ik had het moeten zien aankomen. En moeten bukken voor al die rondzwermende bacillen
Maar stel dat het wel een writersblock was geweest?
In het eerste jaar van de academie was het boek : 'Zen en de kunst van het motoronderhoud' verplicht leesvoer. Een buitengewoon handig boek dat altijd wel van toepassing lijkt te zijn. Zoals er ook hele gezinnen zijn, die zweren bij een vage crème in een oranje tube. Van schaafwonden tot bijna-amputatie en beginnende lepra, de oranje tube biedt redding, bescherming en genezing.
Zo ook dit boek. Daarin wordt ergens een lesje creatief schrijven gegeven, dat erop neerkomt dat als je niets weet te schrijven, je over iets kleins moet gaan nadenken. Over je duimnagel of zo. Daar schijn je dan hele boekwerken over te kunnen schrijven.
Ik kijk naar mijn duimnagel en ben blij dat ik geen writersblock heb. Met de constatering dat die er niet uitziet, ben ik wel weer uitgeschreven ; )
Bij tekenen of schilderen bestaat er ook zoiets. Er wacht een wit vel of doek op jouw creatie en ineens verlamt dat witte vlak je totaal. Alle plannen die je ermee had, lijken in rook opgegaan en er rest alleen nog een gevoel dat je dat vlak gaat verpesten. Bladangst heet dat. Dat wil zeggen, ik noem dat in mijn lessen al jaren bladangst, geen idee of het een officieel kunstwoord is.
Bladangst is vrij snel te verhelpen, weet ik uit ervaring. Kijk naar het maagdelijk witte oppervlak, haal diep adem en gooi er verf op. Maak vlekken of zet ergens een kras.
Nu is het toch al verpest en kun je ongedwongen lekker gaan tekenen.
De bladeren die de illustratie vormen bij dit stukje, komen van mijn kersenboom. Deze is in een paar dagen tijd van een prachtig verkleurde statige boom veranderd in een kaal droevig schepsel.
De kersenboom kent geen bladangst zo te zien. Vol vertrouwen laat hij alle decorum vallen in de wetenschap dat er ergens wel weer iets moois gaat groeien, over een paar maanden of zo.
Zelf heb ik die bladangst nog niet onder de knie. Het is maandagochtend 5 november en de winter moet nog beginnen. Ik wilde dat ik ergens een pot verf over heen kan smijten. Een fijne warme kleur, geel of roodoranje en dan lekker mijn bikini aantrekken en doen alsof het zomer is...

vrijdag 2 november 2007

Vlees

(Venus van Willendorf, 25.000-20.000 BC )
Borsten, billen. Billen, borsten. Als een vlezige mantra spelen de hele dag vrouwelijke rondingen de hoofdrol in mijn hoofd. Bij het stofzuigen, het eten koken of het autorijden, altijd dwalen mijn gedachten af naar de vrouwelijke anatomie. In het laatste geval kan dat betekenen dat ik per ongeluk een tijd langzaam achter een fietster blijf hangen om eens goed te bestuderen hoe die billen nou precies op zo'n zadel zitten. Wat me meestal niet in dank afgenomen wordt...
Ik kreeg van de week een reactie op dit blog die erop neer kwam dat ik vooral mijn kunst en mijn werk als kunstenares centraal moet zetten. Liever niet, dacht ik in eerste instantie. Het is algemeen bekend dat kunstenaars viespeuken zijn en ik heb er jaren over gedaan om te doen alsof ik daar niet bij hoor ; )
Maar ik ben nu eenmaal op het moment bezig met het maken van erotische tekeningen en hoe spannend dat ook klinkt, de praktijk bestaat uit het piekeren over de gewenste grootte van heupen en hoe een kont vastzit aan een rug die een draaiing heeft.
Behelp ik me nog met het loeren naar vreemde vrouwen en het bezoeken van stuitend vieze sites, de schilders van vroeger pakten het anatomieprobleem doortastender aan.

In het verleden toen criminelen (=lees voornamelijk arme sloebers) nog enthousiast ter dood veroordeeld werden tijdens gezellig volkse bijeenkomsten, lag daar de oplossing voor het artistieke probleem. Als schilder haalde je na zo'n terechtstelling een van de lijken op en nam die mee naar je atelier om dat lijk vervolgens uitputtend te bestuderen, te schetsen en te schilderen. Soms zaagde je het zelfs in stukken of peuterde het vel eraf om eens hoe goed te kijken hoe de spieren eruit zagen. Zo is de Renaissance kunstenaar Leonardo Da Vinci van grote betekenis geweest voor de ontwikkeling van de medische wetenschap.
Zelf zag ik ooit in Parijs een tentoonstelling van de negentiende eeuwse Romantische (slaat op de Romantiek; een stijlperiode, niet de bouquetreeks) schilder Theodore Gericault. Hij is vooral bekend van het meesterlijk schilderij ' Het vlot van de Medusa', dat een van de pronkstukken in het Louvre is. Deze overigens prachtige expositie liet mooi zijn werkwijze zien. Zag je op de eerste schetsen en schilderijen nog enigszins acceptabele afbeeldingen van ledematen, naarmate de tijd en dus het bederf vorderde, schilderde Gericault nog steeds nauwgezet maar steeds smerigere stillevens (het Franse woord voor stilleven 'Nature Morte' was hier duidelijk op zijn plek.)
Groen uitgeslagen rottende benen, hoofden en armen, het was werkelijk ondraaglijk om naar te kijken...
Dus mocht ik deze dagen per ongeluk te lang in je decolleté of naar je achterwerk staren, dan weet je nu waarom. Pas als ik dat doe met een Black & Decker in de hand, moet je je zorgen gaan maken ; )