woensdag 28 november 2007

Toekomstmuziek


Lang geleden, toen ik nog jong was, keek ik verlangend uit naar het magische jaar 2000. Wij kinderen rekenden regelmatig uit hoe oud we dan zouden zijn. In dat jaar zou de toekomst beginnen, met rolpaden, voedsel uit tubes en een stadsbeeld zoals in Blade Runner, die fantastische film van Ridley Scott.
Met veel rondvliegende voertuigen en aantrekkelijke robots. Dat viel dus tegen, behalve wat rare producten als drinkyoghurt uit een aluminium tube is het nog steeds vrij gewoontjes allemaal. Zelfs de beloofde spectaculaire Millennium bug is nooit gekomen, die vliegt vast nog vrolijk rond, hopelijk wachtend op het jaar 2019 (waarin de film zich afspeelt) om zich dan onverwacht op gluiperige wijze, zoals het een insect betaamt, alsnog te manifesteren. Zodat uiteindelijk het begin van het einde, het uitgangspunt van elke fatsoenlijke sci-fi-film alsnog van start kan gaan.
Mijn lijf kon niet meer wachten en heeft alvast een voorsprong genomen op die toekomst. Ik piep en ik kraak. Strakgespannen kabels lopen over mijn rug, klaar om bespeeld te worden en elk gewricht scharniert met tegenzin, hoeveel visolie ik er ook in gooi. Flikflakken zoals Daryl Hannah in de film doet, zit er vandaag niet in.
Behalve het vol overgave achtervolgen en vermoorden van foute androids, zie je nooit iemand aan het werk in futuristische scenario's. En volgens mij is dat de oorzaak waarom de toekomst maar niet komt, we werken te hard. Afgezien van die fabrikant van drinkyoghurt en wat gadgetknutselaars uit Japan neemt niemand de toekomst meer serieus.
Uitsluitend ons eigen drukke en belangrijke bestaan is van belang. Ja, de computer die is inderdaad alom machtig geworden, dat is waar. Maar op zo'n houtje touwtje manier dat het werken ermee ervoor zorgt dat het lichaam mechanisch gaat aanvoelen na een lange werkdag.
Au! Neen, dan vroeger, toen was zelfs de toekomst beter ; )

Geen opmerkingen: