zondag 30 december 2007

Schaapachtig bericht



Het is zo stil in huis. Al dagen zijn de hond en het kind uit logeren. Zodat ik aan het werk kan. Wat totaal niet lukt omdat het zo stil is. Ik kijk op het schermpje van mijn mobiel ook al ligt hij naast me, geen sms teruggekregen. Weer niet. In mijn mailbox is het zo leeg dat je bijna zou denken dat het hele internet niet meer bestaat. Dat de millennium bug als nog is gekomen. Ik moet aan de BTW boekhouding, maar walging overvalt me. In wat voor wereld leven wij dat ik -een persoon met een beetje opleiding en een paar talenten- zoveel verschillende BTW tarieven moet hanteren? Verkoop ik een schilderij is het 6%. Praat ik over dat schilderij tegen een kind, is het 0 %. Deel ik mijn kennis over dat schilderij met een volwassene, word ik geacht 19 % te rekenen. Ik kijk weer tevergeefs op mijn mobiel en besluit de BTW ellende naar morgen door te schuiven. Ik moet mensen zien. Boodschappen doen, dat is het! Ik kleed me om en maak me nog maar eens extra op. Zelfs de super werkt niet mee. In het tijdschriftenvak kopt een glossy: 'Eenzaamheid, het nieuwe taboe', in gedachten kop ik grommig terug. Binnen 5 minuten sta ik weer buiten met een pak melk, een fles wijn en een tros bananen. Waar zijn de rijen als je ze nodig hebt?
Thuis -weer geen mail- besluit ik tot middagtelevisie. Zijn er niet dagelijks duizenden mensen die zich daar mee weten te vermaken? Na 10 minuten kijken, wil ik spiritus drinken en een vork in mijn oog steken. Ik zet het toestel weer uit. Met uiterste wilskracht besluit ik het borreluur toch maar niet te vervroegen. Het wordt tijd voor mijn oude masterplan. Het masterplan duikt al sinds mijn studententijd regelmatig op. Ik ga een Mega Bestseller schrijven, waar ik zo rijk mee wordt dat ik nooit meer over mijn eigen BTW waarden hoef na te denken. Het boek der boeken zal de oplossing worden. Deze roman is natuurlijk erg humoristisch en vooral sterk pornografisch, want anders verkoopt het niet. Vol goede moed en blij met deze oplossing, begin ik. Ha, als ik rijk en beroemd ben, wil iedereen me natuurlijk sms-en. Dan zullen we nog eens zien of ik dat terugdoe.
Na drie alinea's en een stuiptrekkend orgasme zit het verhaal zo vast als een huis. Het mag dan wel geestig zijn dat de hoofdpersoon, een wereldberoemde acteur, aan Premature Ejaculatie lijdt
maar het schiet voor het verhaal natuurlijk niet op. Zo krijg ik die roman nooit vol.
Ik peins over eventuele andere afwijkingen als de bel gaat.
Voor de deur staat een man te wapperen met een kaart. Hij vertelt me dat de kaart bij hem verkeerd bezorgd is. Hij heeft mij opgezocht in het telefoonboek en is in de auto gesprongen om mij deze kaart te brengen. Verbouwereerd over zulke burgermansplicht bekijk ik de kaart. Niets komt me bekend voor. Jan en Emma? Ik ken heel veel Jannen en Emma's maar niet samen en zeker niet gecombineerd met schapen. Om de man niet teleur te stellen lieg ik dat me iets begint te dagen. Hij heeft de envelop weggegooid maar het poststempel komt uit Den Haag, meldt hij nog voor hij de auto instapt.
De roman is nooit meer verder gegaan. De schapen op de kaart lieten mij niet meer los en ik vond dat geen geschikte afwijking voor de wereldberoemde acteur.
Maar bent u Jan en Emma of kent u Jan en Emma uit Den Haag en omstreken of kent u een van de drie schapen (de kaart is afgebeeld in de illustratie), neemt u alstublieft via de bekende weg contact op. Het laat me niet meer los.
Maar al ken ik ze niet, ik heb er toch mooi vrienden bij, die mij wel willen bereiken ; )

ps SMS:
lieve god v/d tv, thnx 4 pr8ige prgrmmrng gstrnavnd! U saved my life ; ) xjen



vrijdag 28 december 2007

Blijgelovig


In veel culturen ontstaat aan het einde van het jaar grote bedrijvigheid. Nog voor het nieuwe jaar moeten goden gunstig gestemd worden met allerlei onduidelijke rituelen en worden kwade demonen keihard weggeknald. Kaarsen worden gebrand.
En in elke cultuur moet het huis helemaal worden schoongemaakt.
Ook in mijn cultuur is het raak. Vraag me trouwens niet die cultuur specifiek te benoemen want pragmatisch als ik ben geloof ik in alles wat los en vast zit. Beter mee verlegen dan om verlegen als het geloofskwesties betreft. Met als gevolg dat ik het nu aardig druk heb.
Goden zijn zoals bekend dol op geld, denk aan het Chinese nieuwjaar waar geld geven een belangrijk onderdeel van de feesttraditie is. Iets wat tot mijn grote vreugde als kind ook in Rotterdam-Zuid de gewoonte was. Geld krijgen van familie, buren en kennisen op Nieuwjaarsdag.
Helaas komt er al jaren niemand mij meer geld brengen op die dag, dus moet de boekhouding gewoon gedaan worden. De bezem door de financiële augiasstal.
Over een andere stal gesproken, het atelier opruimen. Met een atelier aan huis heb je altijd pret.
Zoals bekend strijd ik al weken tegen de nagelaten glitter dankzij het kerstballen schilderen door mijn leerlingen. De hond glittert nog steeds als Donna Summer en er is glitter aangetroffen in bed, tandpasta en pindakaas. Ook het aanleren van mozaïek leggen aan de knutselclub op oldschool wijze (dus met hamer en tegels en oud servieswerk) bleek weer een briljant plan ; )
Verder heb ik een krankzinnige hoeveelheid spuitbussen en te weinig graffiti opdrachten om ze op te maken.
Om van al de gemaakte en achtergelaten kunstwerken maar te zwijgen. Met het werk van mijn leerlingen vul ik met gemak een vleugel van het Louvre in Parijs. (iedereen weet dat je voor dat museum je wandelschoenen aan moet trekken)
Genoeg werk dus om goede goden en slechte demonen tevreden te stellen.
Het belangrijkste ritueel dat ik ken, heeft te maken met het bezweren van het nieuwe jaar.
De jaarhoroscoop. Vooral die van de Elle, maar eigenlijk elke voorspelling waar ik maar de hand op weet te leggen. Zelfs coole ma belt met horoscopen gevonden in plaatselijke sufferdjes.
Het wordt een spannend jaar. Dat weet ik, want ik heb voorkennis.
Het moet gezegd, het zie er gunstig uit. Natuurlijk moet er weer sprake zijn van relationeel getob en verwarring in het algemeen. Maar daar lijkt mijn dierenriemteken voor geboren te zijn. Soit.
Verder kom ik niet op de covers, volgens Elle. Bovendien ga ik vooruit in financiën maar niet in status. Echt weer iets voor mij ; )
Maar toch... Laat het zo worden als ik tot nu toe gelezen heb.
Voor het einde van het jaar heb ik nog een hoop te doen.
Tarotkaarten leggen.
Koffiedik kijken.
Een konijnenpootje vangen.
En mijn favoriete nummer uitkiezen voor de top 2007.
http://top2007.radio2.nl/
Wat een gedoe!

zondag 23 december 2007

Nightwriters


Midden in Bretagne is een mysterieus landschap. Vol magische plekken waar de tovenaar Merlijn uit de Arthursagen is verschenen, heeft gewoond of iets heeft getoverd. Deze plekken zijn meestal te herkennen aan een hoopje afgebrokkelde stenen met een kleine plaquette erbij die altijd geflankeerd wordt door Engelse crusties (crusties zijn leuke Engelsen met warrige dreads, erg vieze kleren en een alternatieve leefstijl in een volkswagenbusje met stickers)
In dat landschap vindt vriendin Waifi haar vrienden. Daar zijn wij jaren geleden ook vrienden geworden. Alhoewel ik toen dacht dat het aan de hittegolf
lag, die ons dwong om uitsluitend in beweging te komen om een ciderkurk richting onze kinderen in het meertje te knallen, de glazen te vullen en die met de voeten in het water zo snel mogelijk leeg te drinken.
De tijd verloopt in cirkels. Elk jaar brengt Americo Sint heen-en weer terug, schijnt Rudolf met zijn rode neus Santa bij en brengt de Ster van Betlehem de wijzen uit het oosten zonder tomtom naar het kindeke. Waifi bleek natuurlijk in Utrecht te wonen en sindsdien memoreren wij elke keer op welke plekken wij elkaar eerder hadden kunnen tegenkomen. Dat zijn er een hoop.
Gisterenavond gingen wij naar zo'n plek, Tivoli. Naar Nightwriters, het literaire feestje van Kluun.
Eerst aten we bij haar thuis. Beiden dolblij dat we de deadline genaamd kerstvakantie hadden gehaald zonder ernstige kleerscheuren, zetten we het meteen op het slempen en het eten werd bijzaak. Daarna moest er stevig geverfd worden want die kleren mochten zonder scheuren zijn, onze koppen zaten vol barsten en groeven. Wie weet wat voor aantrekkelijke mannen er niet zouden rondlopen op zo'n modernistisch literair feestje. Je weet maar nooit.
In de magische plek Tivoli liggen zoveel jeugdzonden dat ik er het eerste half uur blozend rondloop. Daar - die pilaar- oh dat hoekje- en al die valpartijen... Het duurde namelijk erg lang eer ik begreep dat hiphop (springen!) en hoge hakken niet samen gaan, wat menig verstuikte enkelband tot gevolg had.
Waifi had er dus ook haar sporen liggen en even leek het jammer dat we onze mond moesten houden omdat het programma begon.
Even. Want daarna bleek het boeiend genoeg om te zwijgen. Helaas trouwens niet voor onze achterbuurvrouw met de harde stem die aan het verhuizen was. Het programma Nightwriters bestond ditmaal uit schrijvers Kluun, Saskia Noort en Christophe Vekeman. Sommige schrijvers veranderen per optreden, Kluun krijg je altijd. Samen met band Alamo Race Track en een leuke gastvrouw die ook kan zingen, verzorgen zij een toffe avond. Zeldzaam gelachen! Niet alleen schatje (goedgekeurd door Waifi, ondergetekende en alle andere vrouwen in de zaal) Kluun of die mooie maar onzekere (volgens Waifi en ondergetekende, de rest heb ik het niet gevraagd) Saskia Noort. Volkomen onterecht die onzekerheid, de manier waarop zij vanuit een totale meligheid ineens de sfeer wist om te draaien naar ingetogenheid en ontroering was magisch en prachtig. De triologen of zo'n soort gek Kluunwoord voor opgelezen dialogen met elkaar vond ik eigenlijk het minste van alles. Als de schrijvers ieder hun ding deden kwam de humor beter uit de verf. En dan Christophe Vekeman! Die presentatie! Die woorden! Die humor! Dat haar!
Vreselijk grappig...
Met de mannenjacht verliep het minder grappig. Het publiek van Nightwriters is leuk divers, best hip (vond mezelf natuurlijk het hipst ; ), maar erg stellerig en met het zwaartepunt in de zwangere vrouwenscène. Sinds een traumatisch verlopen bezoek aan de Prenatal tijdens mijn zwangerschap meer dan een decennium geleden niet meer zoveel zwangere vrouwen gezien. Zal wel met het (niet door mij gelezen) boek over zwangerschap van Kluun te maken hebben of Tivoli is ook in vruchtbaar opzicht een magische plek.
Om alle schrijvers van gisteren maar te citeren (schuttingtaal is in Nightwriterskringen erg geliefd) : Kut dus. Geen loslopende man gezien.
Teleurgesteld, maar ondertussen getroost en gesterkt door vriend alcohol keerden wij op onze schreden terug naar huis. Daar aangekomen deden wij vol verve onze genante dronkenmoederact voor Waifi's (grote) kinderen en hun vrienden. Lachen! De jeugd van tegenwoordig is nog altijd te shockeren, goed teken ; )
Vandaag op weg naar mijn dorpje, krijg ik telefoon van Waifi. Ik heb de huissleutels nog in mijn tas zitten en of ik ze morgen terug kan brengen.
Naar sommige plekken keer je altijd terug. Maar gelukkig is mijn neus zo rood dat ik de weg kan vinden ; )
(Op dit blog keer ik na de Kerst ergens terug. Fijne dagen!)


donderdag 20 december 2007

De blauwe Engel


De laatste tijd heb ik aan diverse serieuze cijferaars mijn omzet moeten voorleggen. Dat levert altijd een gespannen moment op met teleurstellend resultaat.
Er wordt door brilmensen voorzichtig gekucht en gefronst en uiteindelijk krijg ik dan de mededeling dat die omzet niet hoog genoeg is, dat het beter kan.
Het zal. Als je de wereld bekijkt door een cijfertjesbril is dat waarschijnlijk ook zo, maar kun je daarachter kijken, dan zie je de enorme rijkdom die ik ook dit jaar weer vergaard heb. Want ik ben stinkend rijk. Niet alleen omdat het me toch weer gelukt is mijn minigezin te voeden en te kleden, maar vooral vanwege de bakken met liefde die ons ten deel vallen.
Ik ben heel slecht met kerstkaarten. Een kerstpakket zit er helaas voor u ook niet in. Maar ik wilde op deze plek toch even stilstaan bij al die mensen die mijn leven zo mooi en rijk maken.
Engelen zijn hot, niet alleen in deze tijd van het jaar, maar ook in spirituele kringen wordt er veelvuldig een beroep op gedaan. De engelen waar ik het over wil hebben zijn gewoon van vlees en bloed, maar waren altijd -zoals het een engel betaamt- op de juiste tijd aanwezig om een wonder te verrichten.
Allereerst wil ik Grandmaster M. bedanken, boezemvriend door dik en dun en helpende engel achter alles wat er in mijn leven omgaat met in het bijzonder dit blog.
Ook mijn lieve wijze blauwogige engel, vriendin, leermeester & leerling dank ik voor de rijkdom die onze vriendschap in mijn leven brengt.
Coole ma natuurlijk die met haar witte haren er zelfs echt als een engel uitziet. Zoonlief, geen woorden voor, zoveel...
De Heren van het Systeembeheer (A, M, T, B) die dit hele jaar mij geholpen hebben bij alle ellende die een pc maar kan veroorzaken. (en dat was weer een hoop dit jaar ; )
Buuv voor de liters koffie & aandacht waaraan ik me altijd kan laven.
Trendy engel voor het betalen van de leukste dagen van het jaar.
Spirituele Utrechtse engel voor al die kracht die ik van je krijg.
Alle praktische engelen die huisraad en knutselspullen leverden. Ik ben er zo blij mee als ik spullen een tweede leven kan geven!
Zwangere juridische engel, bedankt voor je loyaliteit!
Rotary engelen, jullie weten wel wie, ik vind jullie lief!!!!
Inspirerende jonge (b)engels, Bootsy, Xeno, Xaráh en natuurlijk Hiphop-J: ONE LOVE!!!!
Stoute anonieme engel voor alle inspiratie & de kaartjes, thanx!
Autobedrijf Oudshoorn, zeer praktische engelen, super!
Alle engelen die ervoor hebben gezorgd dat Atelier Mus & Muzen het leukste bedrijf van de wereld is!!!!
En de reddende engel van dit moment: Sustainment & partners. Voor het op de valreep geven van een heerlijke opdracht. Het nadenken over de kleuren blauw (waarvan er een paar in bovenstaande illustratie verwerkt zijn) en zo de ziel van het bedrijf weten te vangen in een abstract kunstwerk. Een mooiere opdracht kan ik niet verzinnen en ik kan de bakker weer betalen, dat is ook fijn ; )
Panta rhei. Alles stroomt. Als er een overeenkomst tussen water, geld, energie en liefde is dat het moet stromen. Ik heb voor al mijn engelen (ook die ik nu vast vergeten heb, sorry) een plaat
aangevraagd bij Serious Request, de actie voor drinkwater op 3FM van dit moment. Carole King met You've got a friend. Ik hoop dat jullie hem mooi vinden.
Voor al mijn bengeltjes, mijn liefdesbronnetjes, mijn leerlingen, heb ik Sir Mix-A-Lot met 'Baby got Back' aangevraagd. Het leukste lied over billen dat ik ken ; )
(onderstaand filmfragment is ellenlang, in het duits en prachtig)

dinsdag 18 december 2007

Knuffelkont


'Maar ik ben nu eenmaal een kuskont', verzucht Koffieboon mismoedig tijdens de schilderles. Koffieboon (haar zelfbeweerde tweede naam) is zeven jaar, stralend vrolijk en altijd hartstochtelijk verliefd. Al jaren. Eerst op het ene jongetje in de klas nu op een ander. Overeenkomst tussen beide jongens is dat zij onder geen voorwaarde gekust willen worden door Koffieboon. Dus holt mijn boontje tijdens het speelkwartier zich al jaren de benen onder het tengere lijfje vandaan om haar geliefde te pakken te krijgen en zo een kus te stelen. Het lukt nooit, de jongens zijn tot nu toe sneller, tot haar grote verdriet.
Komt me bekend voor ; )
Knuffelen is gezond. Het is weer eens wetenschappelijk bewezen dat de mens niet zonder kan. Er was al eens onderzoek gedaan naar de overlevingskansen van hele zielige aapjes, waarbij de aapjes die de zachte surrogaatmoederknuffel hadden betere kansen bleken te hebben dan de aapjes met het metalen moedersurrogaat met melk. Nu stond vorige week in de pers dat knuffelen goed is tegen depressies en goed voor je weerstand en levensverwachting. Mensen die aangeraakt en geknuffeld worden zijn gezonder en gelukkiger.
Ik zal het maar bekennen, ik heb een kort lontje op het moment. De al eerdere genoemde kerststress is daar voornamelijk debet aan, maar ik ben niet te harden. Vooral in de buurt van parkeergarages en supermarkten slaat het toe. Dat ik echt slecht aan het worden ben, merkte ik net, toen ik het toch heel even terecht vond dat ik bijna een irritante bejaarde met rollator platreed. In de supermarkt zijn er ook met hoogspanning beladen situaties ontstaan toen iemand net voor mij de laatste 'musthaves' van mijn boodschappenlijstje in haar karretje
legde. Blinde haat.
Tijd voor een knuffel. Tijd voor Elena Simons. Elena Simons is een zeer inspirerende vrouw, misschien bij u bekend van het boek 'Pret met Moslims'. Zij is heerlijk creatief en o.a. (alles wat ze doet is leuk!) leider van het Blijbedrijf, dat verantwoordelijk is voor vrolijke, lieve onbezoldigde acties in de openbare ruimte.
Zo is er een actie geweest waarbij vrijwilligers de lekke banden gingen plakken van geparkeerde fietsen bij een station. Of vonden caissières tussen het scannen van de boodschappen door ineens een voor hen bestemd kadootje. Kijk op http://www.blijbedrijf.nl/ en geniet.
Ook gratis knuffelen staat op hun takenlijst. Overal in Nederland kunt u ineens mensen zien met een opgestoken kartonnetje met daarop FREE HUGS geschreven. Zelf ben ik samen met zoonlief in Utrecht ooit op twee van deze meiden gestuit. Daar zoonlief toen net zijn (Lowlands) HUG ME t-shirt aanhad, was hij ook sportief genoeg om mee te doen. Erg gezellig zo onverwachts op de vroege ochtend.
De Free Hugs beweging is ondertussen wereldwijd. Gestart vanuit zelf gevoelde noodzaak door een man. Juan Mann. (spreek uit: one man) Begonnen in Sydney, maar ook bruibaar in uw plaatselijke supermarkt. Want mocht u nu de komende dagen ook in een gespannen situatie voor een schap komen te staan. Doe als Juan Mann.
Knuffel het kreng en vis gelijk achter haar rug de waterkers uit haar karretje vandaan ; )

zondag 16 december 2007

Voorpret


'It's the most wonderful time of the year', op de radio kweelt een Amerikaanse gladjakker alsof hij het zelf niet meent. Hij zegt het. Ik betwijfel dat.
Heeft u er ook zo'n zin in, die laatste week voor kerst?
Ik heb net de Allerhande uit en ik heb al weer gegeten en gedronken. Gelukkig ben ik bij coole ma Eerste kerstdag en die staat nu al zo'n maand of drie in de supermarkt, voorraadkast en keuken, dus hoef ik het niet te weten. Al die info over volgezogen portkazen en ingewikkeld lijkende liflafjes die eigenlijk gewoon uit drie peperdure kant-en klaarpakketten en een toefje waterkers bestaan. Let op: heel belangrijk dit jaar is de waterkers. Er kan geen diner zonder.
Verder moeten er grofgebreide truien ingeslagen worden, het liefst dan ook maar met die breedgeschouderde man met sympathieke lach en lichte baardgroei op de mannelijke kaken erin, voor het kerstontbijt in Libellestijl. Bij dat ontbijt is het heel leuk, dat zie je want iedereen lacht breeduit.
Waarom iedereen op de foto's lacht, vertelt het onderschrift nooit. Alleen waar je die truien kunt kopen. Of wat ze eten.Naar de herkomst van de man met de kaken blijft het ook gissen.
De kinderen ogen fris, beeldig gekleed en opgevoed. Ha! Daar vallen ze door de mand. Iedereen weet dat kinderen gewoon gekleed gaan in een synthetische prinsessenjurk, een cowboyhoed en een enorme handtas of een simpel spidermanpak geraffineerd gecombineerd met een royale opgedroogde snottelbel met een verse felgroene kern erin. En pubers houden uit protest een week voor kerst al op met douchen om er zo verlopen mogelijk uit te zien in hun Cannibal Corpse (death metal)shirt. '
Maar de ergste misleiding is toch wel dat het lijkt alsof het allemaal nog haalbaar is. In de laatste week voor kerst weet iedereen met schoolgaande kinderen, worden ze in onderwijsland collectief krankzinnig. Verzinnen ze dingen als kerstontbijten zodat je om 5.30 uur s'ochtends dertig pannenkoeken staat te bakken terwijl je de vele roosterwijzingen en activiteiten probeert te combineren met zoiets triviaals als werk. Juist datgene waar die pannenkoeken van betaald moeten worden.
Deze week grote schoonmaak. Dat zie je ook nooit gedaan worden in de Libelle. Mijn hele huis glittert van de napret van het kerstballenatelier dat ik zaterdag heb gehouden. Dertien kinderen van 7 tot 17 jaar, harmonieus opeengepropt aan het werk. Sindsdien geloof ik weer in wereldvrede. Het schoonmaken wordt van de week trouwens een feestje want 3FM begint weer met Het Glazen Huis (Serious Request). Mooiste radio van het jaar. Dat wordt leuk dweilen!
Geef het dus op dat ideaal. Relax. Over de voordelen van het gebruik van drank & drugs in deze tijd van het jaar een volgende keer ; )

donderdag 13 december 2007

Commedia dell'arte


Daar ik mijn tijd graag besteed aan navelstaren, kwam ik de afgelopen weken steeds weer in de buurt van mijn onderbuikgevoelens. De kwestie rondom het weigeren van het werk van de Nederlands-Iraanse kunstenares Sooreh Hera door de directeur Wim van Krimpen van het Haags Gemeentemuseum zit me flink dwars. Niet in de laatste plaats vanwege een falen van de Nederlandse journalistiek.
Mijn eerste impuls op nieuwsfeiten als deze, is meteen een mening ophoesten. Maar in mijn hoofd draaiden alsmaar vragen rond, als een hond die dwangmatig zijn eigen staart achterna holt, zodat ik dat niet verantwoord vond. Ik wilde feiten weten.
En dat viel niet mee. Nog altijd zijn er wat mij betreft een hoop vragen onbeantwoord gebleven, zodat elke nuance in het discours nagenoeg ontbreekt.
In weerwil van de algemene aanname over de gang van zaken op een kunstacademie leerde ik niet heel veel over schildertechnieken. Als ik daar behoefte aan had, zocht ik daar zelf mijn weg in. Door zelfstudie of een docent daar specifiek over te benaderen. Niet dat er nooit geschilderd of getekend werd, integendeel. Maar de eisen die gesteld worden aan een hedendaags beeldend kunstenaar liggen op een totaal ander vlak. Dus heb ik mij vijf jaren kunnen laven aan vakken als kunstgeschiedenis, cultuurbeschouwing en filosofie.
Onderzoek doen is een belangrijk onderdeel van de beroepspraktijk van de kunstenaar.
Ik vermeld dit omdat ik tijdens het lezen van de vele (vaak ook) onsmakelijk reacties op het werk van Sooreh Hera vaak het commentaar zag, dat het geen kunst was. Als dat het geval was geweest, was er geen probleem lijkt mij. Het punt is dat het nu juist wel kunst is en geen funniest homevideo gemaakt door Geert Wilders. Het werk reeds tentoongesteld tijdens de afstudeerexpositie van Hera, was toch echt uitgezocht voor aankoop en expositie door Wim Krimpen. Krimpen is ondertussen aardig gekrompen en beroept zich op onwetendheid bij deze selectie; hij wist niet dat de maskers de profeet en zijn schoonzoon voorstelden. KUL. Op welke gronden en op welke manier heeft deze man dan zijn vak uitgeoefend? Is het werk dan blind uitgezocht, zonder gesprek met de kunstenares, zonder interesse in het waarom? Vult het Gemeentemuseum haar zalen maar lukraak met welke kunst dan ook?
Vraagje:
De maskers verbeelden dus de profeet en zijn schoonzoon. Hoe kan het zijn dat deze verzonnen en verboden afbeeldingen toch kwetsend zijn? Hoe kun je iemand herkennen die je nooit gezien hebt?
De kleine man Krimpen stelt in een interview met het NRC dat een museum een openbare ruimte is en dat kunst niet provocerend mag zijn. Nu meen ik ook verstand te hebben van de openbare ruimte en volgens mij zijn een entreeprijs van euro 8,50 en het hebben van openingstijden al duidelijke aanwijzingen dat er geen sprake is van een openbare ruimte.
Dat kunst niet provocerend mag zijn, is ook een hele nieuwe. Zelfs als ik denk aan algemeen erkende grootheden uit het verleden als bijvoorbeeld Goya en Picasso (Guernica) staat provocatie en politiek in een lijn met hun werk. Dubbele KUL. Het behoort juist tot de plicht van de kunst om de thermometer in de aars van de samenleving te zijn. Of de nar die de koning zijn onverbloemde waarheid vertelt.
Ik houd niet van kwetsen en beledigen. Ik houd erg van vrede en harmonie. Het werk van Hera is niet mijn persoonlijke smaak. Maar als ik een museum binnenga wil ik dat daar vrijheid is. Dat ik het risico loop om aan het denken gezet te worden. Zelfs al is dat kwetsend.
Het waarom in het handelen van Krimpen is mij nog altijd onduidelijk. Helaas waren de journalisten bij NOVA zo druk met vragen stellen dat er geen tijd meer voor de antwoorden was.
Ik weet een ding. Als God ons geschapen heeft naar zijn evenbeeld (en volgens mij staat dat zowel in de Koran als de Bijbel) dan is hij ook vrouw, homo, kunstenaar. En heeft hij gevoel voor humor. Als Allah zo groot is als gezegd, dan kan hij wel tegen een stootje. Het zijn de mensen die de beperkingen opleggen.
(onderstaand filmfragment is overbekend, geniaal geestig en niet geschikt voor teerhartigen)

dinsdag 11 december 2007

Cowgirl got the Blues


Terwijl ik vaart minder voor het stoplicht op het drukke Westplein te Utrecht, zie ik vanuit mijn ooghoeken ineens iets rollen. Vrolijk vrij rolt er een wieldop langs. Ik schiet in de lach om het dappere ding tot ik me realiseer dat de einzelgänger verdomd veel op mijn eigen wieldop lijkt. Ik trap meteen op de rem en godlof zit er een auto achter me met een bestuurder die wel kan autorijden en wordt echte schade voorkomen. De inzittenden in de kleine auto achter me, bijna allemaal getooid in hoofddoek, lachen me bemoedigend toe terwijl ik tussen het drukke verkeer achter mijn eigendom aanjaag. Eenmaal ingestapt met dop, volgt er nog een vriendelijk knikje en een handzwaai.
Mijn auto is de mooiste auto van de wereld. Gewoon omdat het mijn auto is. Was mijn vorige wagen nog een meisje, een zwarte Parisienne met binnenzwembad als het regende, nu heb ik een hele stoere. Elke keer als ik rijd, geniet ik. Dan krijg ik sporen aan mijn schoeisel en groeit er onder mijn neus een snor. Ik ben dan een cowboy, die nergens bang voor is en al zingend het land doorkruist als the Lone Ranger. King of the road.
Gisteren liet dat gevoel me ernstig in de steek. Op het drukste punt en moment van de dag in mijn keurig aangeharkte nieuwbouwwijkje- alledrie de basisscholen komen uit- besluit mijn uitlaat te scheiden van de auto. Met gekletter en een harde bonk ligt het aanhangsel daar, mijn auto oogt gecastreerd.
Totale hulpeloosheid overvalt me. Om mij heen proberen rijke trutten hun Stinkende Uiterstlelijke Voertuigen (SUV's) door de door mijn wagen veroorzaakte smalle doorgang te persen terwijl ze op hun voorhoofd wijzen. Alsof ik niet weet dat je getikt moet zijn om in zo'n auto te willen rijden ; ) Tientallen mensen lopen, fietsen en rijden langs. Allemaal met maar een doel, mij nonverbaal duidelijk maken dat ik in de weg sta. Boze gezichten, gebalde vuisten. Tuttut, het kan niet op. Wat een ergenis! En werkelijk niemand vraagt of ik hulp nodig heb, stel je voor dat je te laat op de hockey verschijnt...
Er is niets meer van mijn stoere gevoel over. Deze cowgirl, die tegenwoordig heel handig een afvoer weet te ontstoppen en fluitend, zonder bijbehorende fonteinen, de c.v. kan bij vullen, verlangt ineens hevig naar een stoere ridder. Een cowboy, desnoods in een Stom Uitermate Vervuilend voertuig, die mij komt redden. Ik geef het toe, ik schaam mij diep...

zondag 9 december 2007

Welkom nieuw mens


Lief kindje, mooi meisje.
Toen ik je gisteren zag drinken uit je prachtige moeder was je nog geen etmaal oud. Zoet geurend tevreden. Puntgaaf en zo ontzettend mooi.
Welkom nieuw mensje op deze vreemde planeet. Ik ben zo blij dat je bij ons terecht bent gekomen. Bij lieve ouders. Omringd door mensen die van je houden. Een leven waarin je te eten krijgt en inentingen. In een land waar je naar school kunt en veilig kunt opgroeien zonder bang te zijn voor oorlog en natuurrampen.
Leven is groeien en jouw kiem is goed begonnen.
In plaats van de kaart (verwacht van deze tante niet al teveel op het gebied van verjaardags- en kerstkaarten.Daar ben ik vrij beroerd in,
cadeaus kopen beheers ik gelukkig wel) wilde ik je alvast wat aanwijzingen geven voor het geval je die tijdens het groeien nodig hebt. Zelf door schade en schande opgedane wijsheden en ervaringen.
Geloof in iets, maakt niet uit wat. Sinterklaas, God, de mens. Geloof vooral in jezelf. In de noodzaak van jouw bestaan. Wij hebben jouw talenten nodig om verder te komen.
Droom en blijf dat je hele leven doen, zelfs als je in een nachtmerrie zit.
Heb vertrouwen en het komt goed.
Knuffel zoveel mogelijk. (maak ik me nu nog geen zorgen over)
Voel de zon en wees altijd gespitst op regenbogen. Het mooiste dat er is.
Verzamel leuke geluiden. Vogels, een drinkende hond. Laaf je aan muziek.
Geef je ogen goede kost. Verwen ze met al het moois dat je maar kunt vinden.
Wees trots op je lichaam. Het is niet alleen je tempel, maar ook je pretpark en instrument.
Dans altijd alsof je alleen bent. En als je alleen danst, doe je dat voor een uitzinnig publiek ; )
Heb hartverscheurend lief als je de kans krijgt, maar verlies nooit je kop.
Denk niet dat alle chinezen hetzelfde zijn. Of anderstaligen anders. Kijk in iemands ogen en zie een gelijke die net zo bijzonder is als jij!
Leer van andermans fouten en maak er zelf ook een paar. Dat is niet erg, dat hoort erbij.
Blijf altijd meisje, ook al ben je vrouw.
Lief peultje, drink en slaap veel.
Veel groeiplezier toegewenst!
liefs,
je tante Jenneke

vrijdag 7 december 2007

Groeibriljant


Meestal hol ik achter de tijd aan. Is iedereen allang uitgepraat over een onderwerp, duikt het nieuws bij mij kersvers op. Een van de voordelen van wereldvreemdheid. Maar nu loop ik voor, of liever gezegd mijn portemonnee loopt voor. In mijn portemonnee is het al eind december. De bodem is in zicht. De koek is op. Ik ben blut. Voordat er een benefiet wordt opgezet, maakt u zich geen zorgen. Er ligt vast nog wel wat geld tussen de kussens van de bank, op het plankje in de badkamer, onder de rand van de wasmachine en lang leve het statiegeld! Na eerste kerstdag wordt het helemaal een makkie, want met de overgebleven voorraden van mijn coole ma kan ik in de regel voort tot eind Maart.
Gisterenavond ging ik naar de Arctic Monkeys (Ja, weer apen, maar hier kan ik niks aan doen. Bands moeten nu eenmaal rare namen hebben) in de HMH. Het kaartje met vooruitziende blik in betere tijden gekocht, bleek een goede investering. Onderweg naar de HMH zagen mijn 14-jarige vriendin Bootsy Collins (als beginnend basgitariste kun je met je bijnaam de lat niet hoog genoeg leggen) en ik posters voor de Miljonair Fair. De fair werd geopend door een andere Collins, Joan Collins, een goed genetisch gemanipuleerd fossiel uit de tijd dat iedereen nog dezelfde tv programma's zag. Bootsy zette het meteen driftig op een sms-en want had op de Fair een vriendinnetje rondlopen die op zoek was naar beroemde mensen. Daar die waarschijnlijk allemaal opeengepropt in VIP- room rijk zaten te wezen met champagne en blonde mokkels, heeft ze die dus nooit gevonden. Even overwoog ik om daar de oplossing voor mijn financiële nood te zoeken. Rijke mannen zijn zoals bekend dol op rondborstige blondines, maar ik besloot dat ik toch te intelligent was om verder als accessoire door het leven te gaan en zette koers naar de parkeerfuik van de HMH. Na de parkeerwachter op mijn allerliefst uitgefoeterd te hebben over het wanstaltig hoge parkeergeld, kon de pret eindelijk beginnen.
Eenmaal binnen begon het traditionele fantaseren over wat er allemaal door ons gejat kon worden. Mijn hebzucht gaat al jaren uit naar een Verboden te Stagediven verkeersbord en verder zagen we een heel leuke drumcomputer op het podium in fijne kleurtjes die heel grappig in Bootsy's kamer zou staan. Toen we klaar waren met dat spel, was het voor mij tijd om de mannen te gaan bestuderen. Op de concerten waar ik kom, barst het in de regel van de Engelsen. Ik weet trouwens niet of dit ook voor de concerten van Frans Bauer en Jan Smit geldt, want daar kom ik nooit. Engelse jongens en mannen zijn heel leuk en duidelijk herkenbaar, al sinds Oasis hebben ze allemaal hetzelfde haar. Ook nu leek het of zowel band als publiek in dezelfde kappersstoel had plaatsgenomen.
Vroeger hoorde ik vaak gesprekken van nichtjes en tantes over groeibriljanten. Ik wilde die altijd heel graag hebben omdat ik dacht dat het om een diamant ging die doorgroeide. Dat leek me wel wat. Later ontdekte ik dat het eigenlijk een dubieus soort spaarsysteem voor de toekomst was, zoiets als de gouden oorring van zeemannen of koopzegels bij de supermarkt. Toen hoefde ik hem niet meer.
Een concert van een goede band is pas echt een investering. Daar de Arctic Monkeys fantastisch speelden en het publiek lekker op dreef was, heb ik uiteindelijk veel bespaard. Zo hoef ik niet meer naar de sauna en in combinatie met mijn overdreven gespring ook niet meer naar de sportschool. Het bier kwam als manna uit de lucht vallen, zodat je gratis dronken kon worden en je voorlopig geen conditioner meer hoeft te gebruiken. Stoned worden was ook gewoon kwestie van een paar keer diep ademhalen. Verder had ik zoveel sjans met jonge mannen waar ik bijna moederlijke gevoelens voor kon krijgen dat ik de komende jaren niet meer aan plastisch chirurgie hoeft te denken.
Scheelt toch ook een slok op een borrel.

dinsdag 4 december 2007

Stijl


Om een mening over geenstijl te kunnen hebben (zie een van mijn vorige columns) moet je natuurlijk vooral weten wat stijl is. Of stijl hebben. Geen probleem ; )
Het zou flauw zijn nu te refereren aan mijn dramatisch verregende hellefietstocht in de Ardennen toen ik nog jong en ongeëmancipeerd was, dat ging over steil. (maar ik ben mij bewust van de problemen in onderwijsland en moet helaas even op het verschil wijzen). Stijl is een begrip dat net als ik toendertijd, uit allerlei bochten kan vliegen. Eigenlijk net als mijn columns. Dat is dus mijn stijl...
Negentig jaar geleden, in 1917
werd De Stijl opgericht door Theo van Doesburg. Hij rommelde toen al een paar jaar met het concept en had zo langzamerhand een goede club geestverwanten gevonden als Piet Mondriaan en Bart van der Leck en J.J. P Oud. De eerste twee zijn beroemde schilders net als Van Doesburg, de laatste is een beroemd architect. Ik benoem dit niet, omdat ik denk dat u geen algemene ontwikkeling heeft of dat u dom bent. Maar het rommelt al jaren in onderwijsland en het vieren van culturele grootheden is niet 'the dutch style'.
Voor het ontwikkelen van gevoel voor stijl is het handig om op te groeien in sociale (huur)woningbouw. In ieder geval heeft het bij mij goed geholpen. Ik ben namelijk geboren in Rotterdam-Zuid en kwam dagelijks in het Witte dorp of Kiefhoek zoals het ook wel genoemd wordt. Prachtige wijk. Als kind vond ik de (waarschijnlijk piepkleine) huisjes met de in primaire kleuren geschilderde ramen beeldschoon, bovendien was er een goed speeltuintje en een leuk buurthuis(je). Ik barstte bijna uit mijn vel van trots toen ik in het eerste jaar van de kunstacademie bij kunstgeschiedenis ineens een dia van mijn wijkje zag. Mijn lieve huisjes waren dus ontworpen door de beroemde architect J.J.P. Oud. Wow!
Deze kunstenaarsgroep waartoe natuurlijk ook Gerrit Rietveld behoort (Dat wist u vast, hij kwam er in 1918 bij) is van grote invloed geweest op onze cultuur. Nu nog steeds. Denk aan Studio Line van LÓreal. Dat is een merk voor haarproducten dat vele stijlen belooft, maar weinig waarmaakt gezien het straatbeeld.
De Stijl is van zo'n groot belang voor onze stijl, dat het bijna niet uit te leggen is. Nou nog een voorbeeld dan. 'The White Stripes' (beroemde hedendaagse Amerikaanse band) noemde een album de Stijl en maakte een prachtige hoes. Toen zij in Nederland waren bezochten zij het Rietveld- Schroderhuis in Utrecht.
'Ken uw klassiekers en heb klasse.' Dat zou mijn slogan zijn als minister van Onderwijs.
'Zitten is ook een werkwoord' was trouwens van Gerrit Rietveld (en nu snapt iedereen ineens die stoelen ; )

zondag 2 december 2007

Het Sinterklaasfeest van Jan Steen


( Het St. Nicolaasfeest- Jan Steen 1665)
"Een huishouden van Jan Steen", verzucht mijn moeder terwijl ze uitgeteld neervalt in een stoel. Ze heeft gelijk. Het is dat de schilder Jan Steen een tijdgenoot van Rembrandt was, maar anders had het zo familie kunnen zijn.
Enkele uren daarvoor- het lijken wel jaren- waren we aan onze traditionele Sinterklaasviering begonnen. Uit alle windstreken waren we vandaan gekomen, onze kleine maar krachtige familie. Die dankzij onze trouw- en echtscheidingslust bestaat uit allerlei verschillende achternamen zodat meteen weer bewezen wordt hoe belangrijk een cultureel symbool is. Vooral als hij een eenvoudige achternaam bezit. Dat dekt de lading zo leuk, een naam.
Deze vieringen kennen een bepaald stramien met elk jaar weer een originele invulling. Dit jaar moet mijn zus bevallen. Zo origineel is dat ook weer niet, (bijna) elk jaar hetzelfde liedje ; ) Deze week nog om precies te zijn, om niet officieel van een olifantsdracht te kunnen spreken.
Gewoontegetrouw begint zo'n feest als volgt: al kankerend over hondenweer en takkefiles (vooral ikzelf ; ) loopt iedereen door naar de keuken van 5 vierkante meter ( apparatuur en kasten niet inbegrepen) om minimaal een peuk tegelijk op te steken, want wij roken niet in het bijzijn van kinderen en honden. Dit, eerlijk gezegd, gewoon om gekots in de auto van beide soorten te voorkomen. Terwijl wij opeengepropt al zuigend door het glas van de keukendeur naar de op mijn bloedafgunstige zus na lege huiskamer staan te kijken (de kinderen lopen natuurlijk ook gezellig door onze benen heen ; ) zien we ineens de twee honden binnenstuiven. Zij weten niet of ze zullen gaan spelen, neuken (onze huisdieren zijn vreemd genoeg altijd breed sexueel georiënteerd) of vechten. Deze vertwijfeldheid blijft de hele viering verder bestaan.
Oma begint met het zoeken naar de vlaggetjes en de ballonnen.
Met de zenuwvlekken in de nek pakt zus de laatste kado's in, terwijl ik languit op het bed lig, al scheldend op mijn bestaan.
Eenmaal terug in de kamer zitten de kinderen flink door oma opgehitst klaar om aan het repertoire van Sinterklaasliedjes te beginnen. Dit doen we minimaal vier keer, geinig verwarrend door ons jarenlange leven in alle windstreken. Totdat de verlossende hand van buurman Piet daaraan een einde brengt en vooral een begin maakt van de chaos. Ik gil (nogal schrikachtig) de kinderen juichen en de honden beginnen met vreten. Het meest van de chocolade munten waarvan ze dood kunnen gaan maar,waarvan ze, zeker weten, gaan kotsen.
Neefje poept luid geurend in zijn broek.
Oma is nog steeds op zoek naar de vlaggetjes en de ballonnen.
Wij slepen de cadeaus vanuit de slaapkamer (Oh, kijk het raam staat open) naar binnen. Halverwege de gang is het grootste pak door bijna 3-jarig neefje, bijgenaamd 'de tank' uitgepakt.
Daar ik als enige van de familie behept ben met een fijne motoriek, begint op dat moment mijn klus. Speelgoedfabrikanten haten kinderen. En ouders, dat weet iedereen. Het is dat het de verzendkosten zo hoog maakt, maar anders zouden ze het liefst verpakkingen van gelast staal maken. Hun creatieve alternatief daarvoor is staaldraad in plastic. Na elk miniscuul losgepeuterd onderdeel van de parkeergarage aan zwager geleverd te hebben, verdwijnt hij voor de rest van de avond achter een een zachte, maar constante stroom van verwensingen en vervloekingen.
De uitgepakte scheetkussens vormen een mooie samenhang met de inmiddels ontstane lucht door neefjes luier.
Het valt niet mee je verstaanbaar te maken bij het voorlezen van de geniale gedichten (het moet gezegd), honden en kinderen naderen hun hoogtepunt...
Oma heeft ondertussen het zoeken gestaakt en begint nu net als opa aan haar reportage. Twee camera's, een leesbril; )
Het met kitschjuwelen en in elfenvleugels gehulde 4-jarige nichtje krijgt tot haar vreugde een My Little Ponykasteel. Rozer kun je ze niet kijgen.
Puberzoon zet zeikerig reclameliedje in en houdt pas na dreiging met zwaar fysiek geweld op. Te laat. Nu heeft iedereen het in zijn hoofd.
De honden springen samen met 'de tank' op de cadeaus. Oma begint weer met zoeken. Opa en zwager zijn in de keuken niet te zien door de wolk sigarenrook. Zus en ik zetten het kasteel in elkaar. Zus verzucht dat ze desnoods zonder baby, maar in ieder geval met een sterilisatie deze week uit het ziekenhuis komt. (niet waar, ik las alleen haar gedachten; )
Nadat oma met luid gerucht- ze stond op een scheetkussen- de vlaggetjes en ballonnen heeft gevonden, is de avond ten einde.
Later, als ik over een inktzwarte weg rijd, met mijn puberzoon al chipsetend naast me, rollen ineens de tranen over mijn wangen. Ik dacht na over de cadeaus die ik had gekregen. Mijn mooiste cadeau was iets waarvan ik niet eens wist dat het op mijn diepste verlanglijst stond. De Slappe Lach. Hoe heerlijk!
Terwijl ik de wijk inrijd hoor ik kokgeluiden van de achterbank komen. De hond heeft alsnog een surprise ; )