vrijdag 7 december 2007

Groeibriljant


Meestal hol ik achter de tijd aan. Is iedereen allang uitgepraat over een onderwerp, duikt het nieuws bij mij kersvers op. Een van de voordelen van wereldvreemdheid. Maar nu loop ik voor, of liever gezegd mijn portemonnee loopt voor. In mijn portemonnee is het al eind december. De bodem is in zicht. De koek is op. Ik ben blut. Voordat er een benefiet wordt opgezet, maakt u zich geen zorgen. Er ligt vast nog wel wat geld tussen de kussens van de bank, op het plankje in de badkamer, onder de rand van de wasmachine en lang leve het statiegeld! Na eerste kerstdag wordt het helemaal een makkie, want met de overgebleven voorraden van mijn coole ma kan ik in de regel voort tot eind Maart.
Gisterenavond ging ik naar de Arctic Monkeys (Ja, weer apen, maar hier kan ik niks aan doen. Bands moeten nu eenmaal rare namen hebben) in de HMH. Het kaartje met vooruitziende blik in betere tijden gekocht, bleek een goede investering. Onderweg naar de HMH zagen mijn 14-jarige vriendin Bootsy Collins (als beginnend basgitariste kun je met je bijnaam de lat niet hoog genoeg leggen) en ik posters voor de Miljonair Fair. De fair werd geopend door een andere Collins, Joan Collins, een goed genetisch gemanipuleerd fossiel uit de tijd dat iedereen nog dezelfde tv programma's zag. Bootsy zette het meteen driftig op een sms-en want had op de Fair een vriendinnetje rondlopen die op zoek was naar beroemde mensen. Daar die waarschijnlijk allemaal opeengepropt in VIP- room rijk zaten te wezen met champagne en blonde mokkels, heeft ze die dus nooit gevonden. Even overwoog ik om daar de oplossing voor mijn financiële nood te zoeken. Rijke mannen zijn zoals bekend dol op rondborstige blondines, maar ik besloot dat ik toch te intelligent was om verder als accessoire door het leven te gaan en zette koers naar de parkeerfuik van de HMH. Na de parkeerwachter op mijn allerliefst uitgefoeterd te hebben over het wanstaltig hoge parkeergeld, kon de pret eindelijk beginnen.
Eenmaal binnen begon het traditionele fantaseren over wat er allemaal door ons gejat kon worden. Mijn hebzucht gaat al jaren uit naar een Verboden te Stagediven verkeersbord en verder zagen we een heel leuke drumcomputer op het podium in fijne kleurtjes die heel grappig in Bootsy's kamer zou staan. Toen we klaar waren met dat spel, was het voor mij tijd om de mannen te gaan bestuderen. Op de concerten waar ik kom, barst het in de regel van de Engelsen. Ik weet trouwens niet of dit ook voor de concerten van Frans Bauer en Jan Smit geldt, want daar kom ik nooit. Engelse jongens en mannen zijn heel leuk en duidelijk herkenbaar, al sinds Oasis hebben ze allemaal hetzelfde haar. Ook nu leek het of zowel band als publiek in dezelfde kappersstoel had plaatsgenomen.
Vroeger hoorde ik vaak gesprekken van nichtjes en tantes over groeibriljanten. Ik wilde die altijd heel graag hebben omdat ik dacht dat het om een diamant ging die doorgroeide. Dat leek me wel wat. Later ontdekte ik dat het eigenlijk een dubieus soort spaarsysteem voor de toekomst was, zoiets als de gouden oorring van zeemannen of koopzegels bij de supermarkt. Toen hoefde ik hem niet meer.
Een concert van een goede band is pas echt een investering. Daar de Arctic Monkeys fantastisch speelden en het publiek lekker op dreef was, heb ik uiteindelijk veel bespaard. Zo hoef ik niet meer naar de sauna en in combinatie met mijn overdreven gespring ook niet meer naar de sportschool. Het bier kwam als manna uit de lucht vallen, zodat je gratis dronken kon worden en je voorlopig geen conditioner meer hoeft te gebruiken. Stoned worden was ook gewoon kwestie van een paar keer diep ademhalen. Verder had ik zoveel sjans met jonge mannen waar ik bijna moederlijke gevoelens voor kon krijgen dat ik de komende jaren niet meer aan plastisch chirurgie hoeft te denken.
Scheelt toch ook een slok op een borrel.

1 opmerking:

Anoniem zei

Ik heb weer zelden zó gelachen, het is de day after zeker waard geweest!
x Bootsy