zondag 2 december 2007

Het Sinterklaasfeest van Jan Steen


( Het St. Nicolaasfeest- Jan Steen 1665)
"Een huishouden van Jan Steen", verzucht mijn moeder terwijl ze uitgeteld neervalt in een stoel. Ze heeft gelijk. Het is dat de schilder Jan Steen een tijdgenoot van Rembrandt was, maar anders had het zo familie kunnen zijn.
Enkele uren daarvoor- het lijken wel jaren- waren we aan onze traditionele Sinterklaasviering begonnen. Uit alle windstreken waren we vandaan gekomen, onze kleine maar krachtige familie. Die dankzij onze trouw- en echtscheidingslust bestaat uit allerlei verschillende achternamen zodat meteen weer bewezen wordt hoe belangrijk een cultureel symbool is. Vooral als hij een eenvoudige achternaam bezit. Dat dekt de lading zo leuk, een naam.
Deze vieringen kennen een bepaald stramien met elk jaar weer een originele invulling. Dit jaar moet mijn zus bevallen. Zo origineel is dat ook weer niet, (bijna) elk jaar hetzelfde liedje ; ) Deze week nog om precies te zijn, om niet officieel van een olifantsdracht te kunnen spreken.
Gewoontegetrouw begint zo'n feest als volgt: al kankerend over hondenweer en takkefiles (vooral ikzelf ; ) loopt iedereen door naar de keuken van 5 vierkante meter ( apparatuur en kasten niet inbegrepen) om minimaal een peuk tegelijk op te steken, want wij roken niet in het bijzijn van kinderen en honden. Dit, eerlijk gezegd, gewoon om gekots in de auto van beide soorten te voorkomen. Terwijl wij opeengepropt al zuigend door het glas van de keukendeur naar de op mijn bloedafgunstige zus na lege huiskamer staan te kijken (de kinderen lopen natuurlijk ook gezellig door onze benen heen ; ) zien we ineens de twee honden binnenstuiven. Zij weten niet of ze zullen gaan spelen, neuken (onze huisdieren zijn vreemd genoeg altijd breed sexueel georiƫnteerd) of vechten. Deze vertwijfeldheid blijft de hele viering verder bestaan.
Oma begint met het zoeken naar de vlaggetjes en de ballonnen.
Met de zenuwvlekken in de nek pakt zus de laatste kado's in, terwijl ik languit op het bed lig, al scheldend op mijn bestaan.
Eenmaal terug in de kamer zitten de kinderen flink door oma opgehitst klaar om aan het repertoire van Sinterklaasliedjes te beginnen. Dit doen we minimaal vier keer, geinig verwarrend door ons jarenlange leven in alle windstreken. Totdat de verlossende hand van buurman Piet daaraan een einde brengt en vooral een begin maakt van de chaos. Ik gil (nogal schrikachtig) de kinderen juichen en de honden beginnen met vreten. Het meest van de chocolade munten waarvan ze dood kunnen gaan maar,waarvan ze, zeker weten, gaan kotsen.
Neefje poept luid geurend in zijn broek.
Oma is nog steeds op zoek naar de vlaggetjes en de ballonnen.
Wij slepen de cadeaus vanuit de slaapkamer (Oh, kijk het raam staat open) naar binnen. Halverwege de gang is het grootste pak door bijna 3-jarig neefje, bijgenaamd 'de tank' uitgepakt.
Daar ik als enige van de familie behept ben met een fijne motoriek, begint op dat moment mijn klus. Speelgoedfabrikanten haten kinderen. En ouders, dat weet iedereen. Het is dat het de verzendkosten zo hoog maakt, maar anders zouden ze het liefst verpakkingen van gelast staal maken. Hun creatieve alternatief daarvoor is staaldraad in plastic. Na elk miniscuul losgepeuterd onderdeel van de parkeergarage aan zwager geleverd te hebben, verdwijnt hij voor de rest van de avond achter een een zachte, maar constante stroom van verwensingen en vervloekingen.
De uitgepakte scheetkussens vormen een mooie samenhang met de inmiddels ontstane lucht door neefjes luier.
Het valt niet mee je verstaanbaar te maken bij het voorlezen van de geniale gedichten (het moet gezegd), honden en kinderen naderen hun hoogtepunt...
Oma heeft ondertussen het zoeken gestaakt en begint nu net als opa aan haar reportage. Twee camera's, een leesbril; )
Het met kitschjuwelen en in elfenvleugels gehulde 4-jarige nichtje krijgt tot haar vreugde een My Little Ponykasteel. Rozer kun je ze niet kijgen.
Puberzoon zet zeikerig reclameliedje in en houdt pas na dreiging met zwaar fysiek geweld op. Te laat. Nu heeft iedereen het in zijn hoofd.
De honden springen samen met 'de tank' op de cadeaus. Oma begint weer met zoeken. Opa en zwager zijn in de keuken niet te zien door de wolk sigarenrook. Zus en ik zetten het kasteel in elkaar. Zus verzucht dat ze desnoods zonder baby, maar in ieder geval met een sterilisatie deze week uit het ziekenhuis komt. (niet waar, ik las alleen haar gedachten; )
Nadat oma met luid gerucht- ze stond op een scheetkussen- de vlaggetjes en ballonnen heeft gevonden, is de avond ten einde.
Later, als ik over een inktzwarte weg rijd, met mijn puberzoon al chipsetend naast me, rollen ineens de tranen over mijn wangen. Ik dacht na over de cadeaus die ik had gekregen. Mijn mooiste cadeau was iets waarvan ik niet eens wist dat het op mijn diepste verlanglijst stond. De Slappe Lach. Hoe heerlijk!
Terwijl ik de wijk inrijd hoor ik kokgeluiden van de achterbank komen. De hond heeft alsnog een surprise ; )

1 opmerking:

puberzoon zei

Ja, dat was grappig. Ik had de hele tijd "Mon petit Poney" in mijn hoofd en als wraak heb ik 1.5 uur glitterstickertjes op het Ponykasteel moeten plakken!