zondag 23 december 2007

Nightwriters


Midden in Bretagne is een mysterieus landschap. Vol magische plekken waar de tovenaar Merlijn uit de Arthursagen is verschenen, heeft gewoond of iets heeft getoverd. Deze plekken zijn meestal te herkennen aan een hoopje afgebrokkelde stenen met een kleine plaquette erbij die altijd geflankeerd wordt door Engelse crusties (crusties zijn leuke Engelsen met warrige dreads, erg vieze kleren en een alternatieve leefstijl in een volkswagenbusje met stickers)
In dat landschap vindt vriendin Waifi haar vrienden. Daar zijn wij jaren geleden ook vrienden geworden. Alhoewel ik toen dacht dat het aan de hittegolf
lag, die ons dwong om uitsluitend in beweging te komen om een ciderkurk richting onze kinderen in het meertje te knallen, de glazen te vullen en die met de voeten in het water zo snel mogelijk leeg te drinken.
De tijd verloopt in cirkels. Elk jaar brengt Americo Sint heen-en weer terug, schijnt Rudolf met zijn rode neus Santa bij en brengt de Ster van Betlehem de wijzen uit het oosten zonder tomtom naar het kindeke. Waifi bleek natuurlijk in Utrecht te wonen en sindsdien memoreren wij elke keer op welke plekken wij elkaar eerder hadden kunnen tegenkomen. Dat zijn er een hoop.
Gisterenavond gingen wij naar zo'n plek, Tivoli. Naar Nightwriters, het literaire feestje van Kluun.
Eerst aten we bij haar thuis. Beiden dolblij dat we de deadline genaamd kerstvakantie hadden gehaald zonder ernstige kleerscheuren, zetten we het meteen op het slempen en het eten werd bijzaak. Daarna moest er stevig geverfd worden want die kleren mochten zonder scheuren zijn, onze koppen zaten vol barsten en groeven. Wie weet wat voor aantrekkelijke mannen er niet zouden rondlopen op zo'n modernistisch literair feestje. Je weet maar nooit.
In de magische plek Tivoli liggen zoveel jeugdzonden dat ik er het eerste half uur blozend rondloop. Daar - die pilaar- oh dat hoekje- en al die valpartijen... Het duurde namelijk erg lang eer ik begreep dat hiphop (springen!) en hoge hakken niet samen gaan, wat menig verstuikte enkelband tot gevolg had.
Waifi had er dus ook haar sporen liggen en even leek het jammer dat we onze mond moesten houden omdat het programma begon.
Even. Want daarna bleek het boeiend genoeg om te zwijgen. Helaas trouwens niet voor onze achterbuurvrouw met de harde stem die aan het verhuizen was. Het programma Nightwriters bestond ditmaal uit schrijvers Kluun, Saskia Noort en Christophe Vekeman. Sommige schrijvers veranderen per optreden, Kluun krijg je altijd. Samen met band Alamo Race Track en een leuke gastvrouw die ook kan zingen, verzorgen zij een toffe avond. Zeldzaam gelachen! Niet alleen schatje (goedgekeurd door Waifi, ondergetekende en alle andere vrouwen in de zaal) Kluun of die mooie maar onzekere (volgens Waifi en ondergetekende, de rest heb ik het niet gevraagd) Saskia Noort. Volkomen onterecht die onzekerheid, de manier waarop zij vanuit een totale meligheid ineens de sfeer wist om te draaien naar ingetogenheid en ontroering was magisch en prachtig. De triologen of zo'n soort gek Kluunwoord voor opgelezen dialogen met elkaar vond ik eigenlijk het minste van alles. Als de schrijvers ieder hun ding deden kwam de humor beter uit de verf. En dan Christophe Vekeman! Die presentatie! Die woorden! Die humor! Dat haar!
Vreselijk grappig...
Met de mannenjacht verliep het minder grappig. Het publiek van Nightwriters is leuk divers, best hip (vond mezelf natuurlijk het hipst ; ), maar erg stellerig en met het zwaartepunt in de zwangere vrouwenscène. Sinds een traumatisch verlopen bezoek aan de Prenatal tijdens mijn zwangerschap meer dan een decennium geleden niet meer zoveel zwangere vrouwen gezien. Zal wel met het (niet door mij gelezen) boek over zwangerschap van Kluun te maken hebben of Tivoli is ook in vruchtbaar opzicht een magische plek.
Om alle schrijvers van gisteren maar te citeren (schuttingtaal is in Nightwriterskringen erg geliefd) : Kut dus. Geen loslopende man gezien.
Teleurgesteld, maar ondertussen getroost en gesterkt door vriend alcohol keerden wij op onze schreden terug naar huis. Daar aangekomen deden wij vol verve onze genante dronkenmoederact voor Waifi's (grote) kinderen en hun vrienden. Lachen! De jeugd van tegenwoordig is nog altijd te shockeren, goed teken ; )
Vandaag op weg naar mijn dorpje, krijg ik telefoon van Waifi. Ik heb de huissleutels nog in mijn tas zitten en of ik ze morgen terug kan brengen.
Naar sommige plekken keer je altijd terug. Maar gelukkig is mijn neus zo rood dat ik de weg kan vinden ; )
(Op dit blog keer ik na de Kerst ergens terug. Fijne dagen!)


2 opmerkingen:

Anoniem zei

Holy nightwriters!

Qiwy zei

Ik was geloof ik nog het minst geshockeerd.
Maar bij de andere waren inderdaard open mondjes met flink wat speeksel te zien.
Leuk toch, shockeren is iets waarvin ik in ieder geval van kan genieten.
Nu ook weer met een paar flessen wijn achter de kiezen thuisgekomen, verheug me al enigsinds op oud en nieuw al weet ik niet waar we naartoe zouden moeten gaan.
Maar dat komt wel goed.
De zoon van Waifi aka Hiphop-J aka Qiwy