maandag 29 december 2008

Knallend door het leven



"Heb je het lekker van je af geschreven?," vraagt Coole Ma lief aan de telefoon naar aanleiding van mijn vorige blogje over de idioot op de A2 die op Tweede kerstdag mijn minigezin een aantal keren opzettelijk in gevaar bracht.
"Mwah, eigenlijk niet. Ik zie de rit steeds voor me en ik wil het de hele tijd vertellen. Bovendien heb ik bij mijn verkrampte sturen iets verzwikt in mijn linkerhand of zo. Hij doet pijn en ik kan er niks mee. Nu word ik er helemaal aan herinnerd!", doe ik zielig in de hoorn.
Nu vind ik dat ik mijn gevoelens niet hard genoeg kan onderdrukken en angst een slechte raadgever is dus besluit ik vandaag dat het wel weer genoeg is geweest met de zieligheid.
In de loop van mijn leven heb ik zoveel meegemaakt dat ik uitgebreid het verschijnsel therapie heb kunnen bestuderen. Uiteindelijk heb ik er zelf ook een paar ontwikkeld en hoop ik nog altijd op tijd om het ultieme zelfhulpboek voor de gescheiden vrouw (m/v ; ) te kunnen schrijven.
Ik heb echt enorm diepgravend onderzoek gedaan in dit veld en flink nagedacht over vele boeiende onderwerpen, dat weet u.
Ik voorspel een mega-bestseller.
Zelfs een ogenschijnlijk oppervlakkige probleem als:
"Help ik heb geen man en dus geen scheerzeep om mijn benen mee te scheren! Wat nu?"
Zou door mij allereerst beantwoord worden met een bewustwordingvraag:
"Wil je wel een man? Zo nee, gewoon niet meer scheren. Ook nog eens lekker warm in de winter"
Om vervolgens via - "Het scheren kan ook met crèmespoeling"- te eindigen met:
"Ga werken zeurtrut, lekker geld verdienen en koop dan je eigen scheerzeep!
Ook zwaardere problemen als het omgaan met enorme stress en hoe krijg ik mijn puber aan het sjouwen/ tuinieren/ schoonmaken (streep door wat niet van toepassing is) los ik op met een beproefde methode:
de Achtbaantherapie.
Met een goede achbaan in het vooruitzicht komt het lamlendige kind in beweging en gaat doen wat ik wil.
Ik mag zittend de hele dag ontzettend hard schreeuwen, gillen, krijsen en iedereen vindt dat nog normaal ook. Dat doe je in een achtbaan.
Bovendien werkt het doorleven van ware doodsangst zwaar relativerend en het is heel goed voor de teint, dat snelle draaien.
Maar bij gebrek aan achtbanen moest er vandaag iets anders gebeuren.
Wel iets praktisch.
Toen X jaren geleden uit ons huwelijk vertrok met medeneming van mijn halve ziel, leek ik niks te kunnen.
Dat bleek al snel klinklare kletskoek
Ik heb toen in rap tempo dingen geleerd.
Autorijden.
Wat een zwanenhals is en hoe die te ontstoppen.
Dat King A geniaal is met elektriciteit en ik niet.
Dat geld verdienen erg leuk is en zelfverdiend geld uitgeven nog leuker.
Tevens besloot ik bij de eerste Oud & Nieuw -die kwam al snel- dat mijn angst voor vuurwerk verleden tijd moest zijn.
Uit naam van mijn ventjes opvoeding moest ik me in de materie gaan verdiepen ipv van bibberend in de deuropening te staan toekijken.
Vuurwerktherapie voor het Gillende Keukenmeidensyndroom.
( Wordt vervolgd...)









vrijdag 26 december 2008

Kerstverwensing (niet voor tere zielen)


In deze dagen van engelenhaar en wildgebraad wordt er wat afgewenst en bespiegeld. Vorstinnen spreken wijze woorden over erbarmen en vrede en de paus mompelt iets over dankbaarheid en bloemen. Ook de Dalai Lama zal deze kerst wel weer ontzettend vergevingsgezind en vredelievend voor de dag komen, maar dat merk ik pas het komend kwartaal in mijn mailbox als al mijn vriendinnen en hun vriendinnen (van vriendinnen) mij zijn woorden toesturen.
Mocht u nu van dit stukje dezelfde toon en strekking verwachten dan moet ik u helaas teleurstellen en u adviseren op te houden met lezen.
Dit is namelijk een kerstverwensing, dat is iets heel anders...
"Achterlijke gore tyfusgladiool op de A2 ter hoogte van Boxtel, Brabant.
Ik moet dit nog even aan je kwijt:
Toen ik voor de derde keer in twintig minuten tijd jou mijn middelvinger toonde, mij ditmaal niet verontschuldigend tegenover naastgezeten puberzoon, maar hem juist luidkeels aanmoedigde dit gebaar ook te maken, had ik nog veel liever iets anders gedaan...
In mijn fantasie parkeer ik op de vluchtstrook naast jouw nu ernstig beschadigde spuuglelijke rotkar.
Ik stap uit en loop naar jou en je domme doos.
Ik open het portier en trek je uit de auto. Ik zwaai zwaai mijn arm in het rond en land met mijn vuist op je neus.
Die kraakt en het bloed spat in het rond
Jouw lelijke rotkop- in de jaren negentig hadden we je chemokar (laag IQ & hysterisch hoog drank & drugsgehalte) genoemd- verbouw ik rigoureus.
Daarna trap ik je hard en vakkundig in de ballen zodat de wereld jouw nakomelingen bespaard blijft.
Die takketrut naast je krab ik de ogen uit. Zij is toch ziende blind, lijkt me.
Gestoorde engerd!
Drank & drugs horen niet in het verkeer maar ik heb je helaas veel te lang kunnen observeren en weet dankzij spiegels dat jij dat niet begrepen hebt.
Goddank zat de hond in zijn tuigje.
Je hebt zijn leven, dat van mij en mijn kind meerdere keren ernstig in gevaar gebracht!
Uiteindelijk heb je zeker drie andere wagens betrokken in je ongelukkig spel met naar ik bid geen gewonden. Ik zag uitsluitend ernstige blikschade.
Meer kon ik niet zien want ik was zelf te druk met sturen om mijn gezin aan deze botsing te laten ontsnappen.
De vermelding van 10 km file op de radio zorgt later weer voor de bibbers.
Nu een paar uur later ben ik nog steeds witheet van woede en staat het gal achter mijn ogen.
Jij etterige egoïst...
Ik hoop dat er behalve een total loss verklaring en rijbewijsintrekking nog veel meer ellende op je pad komt.
Van sprinkhanenplagen, krediet-ellende tot venerische ziekten met veel pus, ik hoop dat niets je bespaard blijft.
Dat jouw verrotte ziel tot in de eeuwigheid moge branden in de hel!
Amen."

woensdag 24 december 2008

Tekening als kerstkus

X fijne dagen- geniet & heb mateloos lief- wens & denk & dank- een tekening als kus X

Liedje is opsteker voor Leprechaun & ieder die het nodig heeft; )

dinsdag 16 december 2008

Ketel van Satan


Wat betreft je relaas over kapotte radiatoren ed. meestal betekent dat dat je energetisch je energie aan het verhogen bent. Verhogen moet je zien als meer ruimte, energie, keuzemogelijkheden, creativiteit. Vaak als je daarmee (meestal ongemerkt) bezig bent, gaan er apparaten stuk. Jouw trilling verandert, de jou zo vertrouwde apparaten zijn doorgaans gewend aan de jouwe. Verander je die dan zijn er altijd apparaten die de nieuwe trilling niet aankunnen en het opgeven. het is dus in feite een kado van God; "Je bent goed bezig zie ik" BENG! Ja zo gaat dat met onze God. Kwestie van doorhebben....
Citaat uit een mail van vriendin Waifi- een professioneel healer & reader- die zij mij bijna een jaar geleden op 06-01-08 stuurde naar aanleiding van een serie blogs over mijn apparatenellende.
Dat God en die vervloekte maand december een pact hebben, was mij door alle kerststallen allang duidelijk, maar waarom dat zich altijd in mijn leven via de centrale verwarming moet manifesteren, is mij een raadsel.
Niet onbelangrijk ik haat kou.
'Het is toch debiel, ben ik bij Vliegende Viool en Fanta Xs op bezoek, is daar ook al de cv kapot!'
'Je hebt last van teveel uitstraling,' grijnst De Rus. De Rus vindt normaal gesproken het eten van biologische groenten al verdacht zweverig, dus het is niet niks, zo'n uitspraak.
Maar het is dan ook al de derde keer die woensdag - niet eens de laatste keer- dat hij op de Dorpsacademie langskomt om mij te helpen met de falende c.v.
Vervolgens bemoeit Lief CV bedrijf zich er weer mee.
Nog altijd gratis (hopelijk!) maar met steeds wanhopigere blik repareren zij opnieuw de ketel.
Ditmaal een nieuwe ventilator.
De volgende dagen zweef ik in bikini breedlachend door een verrukkelijk warm atelier.
Waifi heeft gelijk.
Ook deze December valt er voor mij een hoop denkwerk te verrichten.
Elke nacht ben ik om 03.00 uur wakker en wordt dan besprongen door levensvragen als: hoe plak ik een fietsband? Hoe krijg ik internet op een laptop? Wanneer zal ik klaar zijn met mijn bezwaarformulier tegen het Electronische PatientenDossier en alle klussen die daarbij horen? (Zijn ze nou helemaal gek geworden met al die uitreksels & kopieën! Het zou andersom moeten zijn)
Of nog leukere vragen als:
Waarom lukt het mij nooit mijn Piramide van Maslow op orde te krijgen?
Kom ik ooit aan een huis?
En dan meest aandachtvragende:
Wie ben ik als kunstenaar? Wat wil ik? Waar gaat het bedrijf genaamd Van Wijngaarden heen?
Al tijden ben ik chagrijnig door al dit gedenk en jaag ik iedereen die ik eigenlijk wil knuffelen tegen me in het harnas.
Op zondag op de Midwinter Fair in Archeon begint het in mij te gisten.
Gisterenavond door het drinken van glazen rode wijn maar vooral door het maken van een verrassende tekening beginnen de muntjes te vallen.
Vannacht om drie uur neem ik een aantal besluiten op artistiek gebied.
Vanochtend vertrek ik vastberaden naar het atelier.
Grootse plannen.
Bij de voordeur kijk ik omhoog. Ik hoor onheilspellende geluiden achter het dak waar ik de ketel weet.
Geen rook uit de schoorsteen.
In het atelier is het 10 graden.
Het zal er vandaag niet warmer worden...
Bedankt voor de aanmoediging God!

zaterdag 13 december 2008

Het Heerlijk Avondje


'Wel godver..., nou doet ie het weer..."
Ik stuif van mijn keukenstoel en geef de Hond een draai om zijn oren.
Die kijkt mij nietszeggend aan.
Het klerebeest.
Zus duwt vermoeid routineus een toiletrol en een sprayflacon schoonmaakmiddel in mijn handen en roert verder in haar pannen.
Terwijl ik de urine opruim, vertel ik van mijn eerste avond bij mijn hopelijke liefde Leprechaun waarbij de hond drie keer piste en de kat heeft weggejaagd.
Plus de klacht van collega KungFu Kwast over mijn geliefde viervoeter en zijn nieuwe hobby op de territoria van andere mannetjeshonden en dus in zijn atelier.
We zitten aan de keukentafel, zwager en ik en bekijken en bespreken de smalle kont van Zus.
Zus haar missie voor vandaag is het serveren van een verrukkelijk Indonesisch maal en zij kookt met een verbeten overgave.
Toen wij hier zojuist arriveerden, zoon en ik, al sjouwend met de vuilniszakken vol door Sinterklaas verkeerd bezorgde cadeautjes, stormde 3-jarig neefje bijgenaamd De Tank in legeruniform op mij af. "Ik heb een grote tak!"
"Ja, Au!", dat had ik al gevoeld toen de tak keihard tegen mijn neus zwiepte.
Met tranen in mijn ogen kieper ik de vuilniszakken leeg in de gang om vervolgens in de keuken neer te ploffen.
Zus sist tegen alles dat beweegt dat Peultje slaapt en dat ze dat graag zo wil houden!
Dan tilt de Hond zijn poot op.
We zijn binnen.
Het Heerlijk Avondje kan beginnen...
"Waar is Ma?"vraag ik de achterkant van bezige zus.
"Naar de winkels. Ze was helemaal in het paars en ze had geen paarse tas."
Dat de kont van Zus zo smal is, is geen wonder.
Ik vrees dat de vanavond door mij blijgekregen Wii Fit het energievretend inspanningniveau niet haalt bij de oefeningen van haar kinderen Roze Karateprinses (5) en de Tank (3).
Derde kindje Peultje- nu een jaar oud en de reden van de veranderde datum van onze viering van St Nicolaas- is al weer wakker en kijkt.
Ze zit en kijkt en lacht naar alles met grote ogen in een hoofdje dat sprekend op mijn babyfoto's lijkt.
Ze is rustig!
Godlof!
Bergen papier later...
Peultje staat tegen de salontafel en knaagt met bolle wangen en twee tanden afwisselend op een soepstengel en pepernoten.
Ze kijkt vriendelijk geïnteresseerd met grote ogen naar het gekkenhuis om haar heen.
De Tank heeft, nadat hij het vrij vervelende spelletje van mij steeds onder bergen sinterklaascadeaupapier te bedelven, had gestaakt, zijn zojuist gekregen Playmobil Dino in de handen en maakt loeiharde T-Rex geluiden.
De honden- door ervaringen van vorig jaar ruim voorzien van botten - zijn alsnog irritant.
Er is even een gevecht en verder veel onnodig gespring op de bank.
Puberzoon is buitengewoon knap met zijn nieuwe hoed en glimt van pret.
Zwager en zus wisselen non-stop kwaadaardige liefkozingen uit die bijzonder geestig zijn.
Coole ma en ik doen een poging tot fotograferen maar niemand zit stil.
Ik heb twee bijna-doodervaringen door de slappe lach.
Zus verdwijnt steeds.
Ze is op zoek naar gedichten.
Op speurtochten naar verdwenen cadeaus.
Ze steeds opdiepend uit geheime plekken.
Met acht armen corrigeert zij, voedt, heeft lief en roert in vele pannen tegelijkertijd.

Aan de keukentafel.
Het Heerlijke Indonesische Maal wordt geserveerd.
De Tank heeft op zijn hemd en onderbroek na al zijn kleren uitgetrokken.
Roze Karateprinses eet gretig net als wij na het vele Barbiegeluk.
De Tank heeft zich, nadat hij zijn bord volgestort heeft met seroendeng en kroepoek, teruggetrokken op de schoot van Zwager, naast Zus.
Peultje lacht in haar kinderstoeltje en eet alles wat Vader Jager haar voert.
Het eten is verrukkelijk en proeft alsof het speciaal voor mij alleen gekookt is.
Ik geniet.
Zus oogt moe.
Ik vind haar mooi.
De Tank trekt nu ook zijn hemd uit.
Zus - midden in een lief verhaal over mijn Puberzoon- pakt het opgepropte hemd aan en veegt haar neus af.
De Tank pakt het weer terug en Zwager helpt mee het aan te trekken ; )
Bij het weer met cadeausbepakte vertrek klinkt ineens onbekend gehuil.
Peultje heeft al zittend in haar stoeltje aan de keukentafel de open pot augurken over zich heen getrokken.
En huilt nu geurig.
"Het wordt elk jaar leuker', zegt Zoon later in de eindelijk warm wordende auto.
Ik kijk opzij, die hoed staat hem echt goed...
Ik kijk weer vooruit.
De maan is groot en vol.
De hond zucht achterin en legt zijn kop op Zoons schouder.
Heerlijk avondje.




donderdag 11 december 2008

Msn gekwek


Hoe het is precies gekomen is dat ik jarenlang illegaal op het account van Grandmaster M's schoonmoeder heb zitten msn'n, gaat best ver om uit te leggen.
Dat dit met medeweten van Grandmaster M was, moet wel even vermeld worden en het had te maken met een ooit accute noodzaak tot een msn-account door pc ellende. De gevoelde behoefte om op afstand de macht over mijn pc aan Grandmaster M te geven was de aanleiding. (Overigens een zeer wonderlijke ervaring, die machtsovername. Dat er van alles op je beeldscherm gebeurt zonder dat je de muis ook maar aanraakt. Maar dit terzijde...)
Sinds dat moment kroop ik soms even in de huid van M's schoonmoeder om met de Grandmaster te chatten.
Bij mijn internetdating avontuur werd er door de driftig mailende heren niet alleen veelvuldig om ski ervaring gevraagd, maar bleek het hebben van een msn-account ook tot de vereisten te behoren.
Al die opdringerige heren leken mij niet bevorderlijk voor het huwelijk van M's schoonmoederlief, dus een nieuw account werd gemaakt.
Met een telefoon aan mijn oor geklemd kan ik alles: afwassen, de hond uitlaten, leidingen ontstoppen, kassabonnen uitzoeken, neuken en mail beantwoorden.
Bruidsjurken verven, boodschappen doen, mijn kind mishandelen, spuitbussen bestellen, flessen wijn opentrekken en plassen (dit laatste natuurlijk alleen bij intimi ; )
Taken die met gemak vervuld worden, terwijl ik ook nog boeiend en intelligent oreer.
Met msn kan ik niks anders dan msn. Hooguit een beetje Hyven (het favoriete communicatiemiddel van mijn leerlingen) maar dan houdt het toch echt op.
In mijn msnwereld zitten 5 mensen.
Bootsy met wie het altijd goed communiceren is. Of dat nu per sms, telefoon, naturel, hyves of msn is. (meestal alles tegelijk)
Fanta Xs, mijn lieve - net verhuisde-leerlingvriendinnetje voor wie hetzelfde opgaat.
Niets gezelligers om met haar en een bakje koffie te chatten voor zij naar de brugklas vertrekt.
Grandmaster M; verloopt soepeltjes vanwege jarenlange ervaring.
Maar dan de twee anderen...
MDGDWW (Man Die Graag Date Wil Worden) door Boots ook wel Californische Hunk genoemd, msn-er die voornamelijk over de kredietcrisis klaagt en waar ik ondanks zijn jeugdigheid en zeer aantrekkelijke verschijning de zenuwen van krijg omdat hij vaak tegelijk met de meest gewilde msn-er van het moment online is en ik dan niet aan hem weet te ontsnappen.
De bij mij meest gewilde msn-er van het moment- Leprechaun- is helemaal een man om stapelgek van te worden.
Deze man gooit routineus het liefst ingewikkelde bijvoorbeeld pedagogische kwesties op msn om vervolgens zonder aankondiging urenlang iets anders te gaan doen zoals bijvoorbeeld de hond uitlaten, een zesgangendiner te koken of een fanfare te dirigeren -weet ik veel- terwijl ik dus ondertussen alleen maar aan het msn'n ben en me vertwijfeld afvraag of ik wel leuk/slim/ pedagogisch verantwoord genoeg ben.
Dit weekend ga ik even terug naar de tijd die beter bij mij past.
De nietbestaande fantasievolle middeleeuwen.
Ik vertrek naar Archeon in de hoop dat ze in de souvenirwinkel postduiven hebben.
Back to basics.
Dat zal hem leren....

maandag 24 november 2008

Schitterend!


For the Love of God (2007) - Damien Hirst

Carpe diem.Memento mori. Pluk de dag. Gedenk te sterven.
Overbekende Latijnse spreuken.
Op sociale bijeenkomsten als feestjes en verjaardagen is er altijd iemand die aan mij meent te moeten vragen of ik er ook van kan leven, dat kunstenaarschap? Om vervolgens in lachen uit te barsten om de eigen grap dat kunstenaars pas rijk worden na hun dood.
Haha.
Alleen om die reden al is Damien Hirst zijn gewicht in goud waard.
En wel meer dan dat.
De bedragen die neergeteld worden voor alle werken van deze kunstenaar zijn exorbitant hoog.
De Doorgesneden Haai, of het Gouden Kalf op sterk water.
Geen kunst meer verkopen via een galerie maar lekker zelf veilen met een hele vette opbrengst.
For the Love of God is met zijn 62,5 miljoen euro het duurste kunstwerk ter wereld van een nog levende kunstenaar.
Het mooiste is dat u dat waarschijnlijk allemaal al weet.
Damien Hirst weet namelijk al jaren een mondiale kunstdiscussie aan te zwengelen met behulp van overstelpende media aandacht.
Ook dit kunstwerk - een platina afgietsel van een menselijke schedel met 8601 diamanten, een aantal dat genoeg bleek om de diamantmarkt te beïnvloeden - heeft u ongetwijfeld voorbij zien komen op het journaal dan wel in een kwaliteiteitprogramma als Boulevard.
Misschien heeft u zelfs al een mening over dit kunstwerk.
Vandaag heb ik gezien waar ik sinds die poster in NRC Next afgelopen voorjaar naar verlangde.
Een menselijke schedel met diamanten.
Eigenlijk wilde ik een woedend- hilarisch verhaal schrijven over mijn ervaringen met het openbaar vervoer rondom Amsterdam en de ijzige koude.
Terwijl ik gewoon een heerlijke auto op dat achterlijk klein noodparkeerterrein van Bouwput Station Breukelen had staan.
Vlaag van verstandsverbijstering.
Ook zou ik kunnen verhalen van een dag die in het teken stond van een oude en nu weer frisse vriendschap.
Jaren bijpraten in dezelfde adem als vroeger- op de academie- het praten over kunst en ons leven met Amsterdam als schilderachtig decor.
Maar ik wil u eigenlijk vooral zeggen dat u zelf moet gaan kijken in het Rijksmuseum.
Ook de foto bij dit stukje doet geen recht aan dit kunstwerk.
Op foto lijkt dit werk misschien macaber, akelig, hard.
In werkelijkheid is het werk lief, teder, geestig, mooi en ontroerend.
Vanwege dat verschil besloot de kunstenaar de schedel op tournee te sturen om te beginnen bij Amsterdam.
Geen artiest op toernee maar een veredelde dure discobol ; ) spottend gezegd...
Maar wel een waar je van gaat fluisteren...
Ontzagwekkend.
Hypnotiserend.
Sommige kunstwerken zijn een scharnierpunt in de geschiedenis.
Ik heb zo'n werk gezien. Ik was erbij!
Memento mori. Carpe diem.
Tot 15 december in het Rijksmuseum te Amsterdam.
http://www.rijksmuseum.nl/tentoonstellingen/hirst?lang=nl



zondag 16 november 2008

Profileren is een kunst


In mijn studententijd hing er op een nacht ineens een man te bungelen in het dakraam. Zijn hoofd keek nog uit over de Utrechtse daken terwijl zijn benen in ons piepkleine overloopje hingen. In die houding werd de inbreker betrapt door een huisgenoot die dronken terug kwam van een avond stappen.
Na zijn luide verbaasde uitroep: "Hee, een inbreker",vlogen mijn vriendje en ik naar de gang om dat te bekijken.
Gehinderd in onze poging tot een indringend verhoor door huisgenoot's ernstige dronkenschap, onze angst en onze uniformen die uit een pyjamabroek en een haastig gewikkeld laken bestonden, besloten we uiteindelijk de man weer het dak op te sturen. Daarna belden we de politie.
De man werd na dakzoeking niet meer gevonden en de volgende dag mochten we op het politiebureau honderden foto's van inbrekers en zedendeliquenten bekijken.
Nog weken daarna bekeek ik elke man op straat met andere ogen. Overal meende ik gezichten te herkennen uit die enorme stapel tuig.
Na een paar weken rondhangen op een internetdatingsite bekruipt me hetzelfde gevoel.
Profileren is een kunst.
Op de datingsite maak je gebruik van een bijnaam en ben je vrij om al dan niet een foto te plaatsen. Ook vertel je wat over jezelf en wat je wensen zijn.
Dat valt niet mee.
Ik lieg wat over mijn inkomen en mijn gemakkelijke karakter en verzin wat leuke films.
Ik laat weg dat ik vreselijk snurk en graag aan mijn teennagels frunnik.
Omdat ik in het dagelijkse leven ook niet rondloop met een zak over mijn hoofd, plaats ik een paar beeldige foto's.
Daar het een datingsite is voor hoger opgeleiden, let ik extra goed op het gebruik van interpunctie en spelfouten.
Na plaatsing begint het volstromen van mijn mailbox.
Ik begin met het verzinnen van selectiecriteria.
Ik kijk alleen naar mannen met foto's. Dat halfbakken gedoe zonder foto vind ik maar laf.
Na een paar dagen komen bij mij de vragen.
Waar blijven toch alle verkochte camera's?
Niet bij deze heren. Nagenoeg alle foto's zijn onscherp of anderszins van erbarmelijke kwaliteit.
Waarom kan niemand fotograferen?
De meest tragische zijn die met een half kind of die met de heer in een dansende pose met afgeknipte partner zodat de heer in kwestie ineens over een paar extra armen beschikt die om zijn nek hangen.
Er zijn verder grofweg een paar categorieën die standaard zijn.
Man op boot. Alle heren hebben een boot of willen die suggestie wekken.
Witte man in Tropen. Om aan te geven dat er graag gereisd wordt, is er altijd een foto met iets palmboomachtigs op de achtergrond.
Man op skies. Nooit geweten dat er zoveel geskied wordt in Nederland.
Alle- echt alle- foto's hebben gemeen dat er of tegen de zon ingekeken wordt met dichtgeknepen ogen of een zonnebril de ogen bedekt.
En dat dan onscherp.
Zelf bekijk ik mijn omgeving daardoor scherper.
In de supermarkt, op straat en in de file valt het me ineens op hoeveel mannen er zijn, waar ik niet op val.
Ik bestudeer tronies met kale koppen en fantaseer er een boot of skibril bij.
Coole Ma, die de afgelopen dagen bij me logeerde, vindt het ook allemaal reuze boeiend en samen bestuderen we de mannen die in de aanbieding zijn.
Bij daten hoort een nieuwe garderobe en Coole ma en ik gaan een dagje winkelen.
Tijdes het grootschalig inkopen is Coole Ma ineens afgeleid. Ze fluistert:
'Zie je die man daar? Die kale met die bril? Die staat de hele tijd te kijken. Hij herkent je vast van de datingsite!'
Kreun, had ik nu toch maar dat snurken genoemd ; )






dinsdag 11 november 2008

Heilig


"Maria met de mooie jurk"
olieverf op doek- Jenneke van Wijngaarden

Op een avond met goede vrienden White Widow, Wierook & Wijn valt de diagnose: midlife crisis.
Natuurlijk! Ik snapte mezelf al niet.
Ik heb het mooiste atelier & bedrijf van de wereld, de leukste zoon, de liefste leerlingen en toch voel ik me vaak zo hol.
Ik heb gewoon een midlifecrisis, gelukkig dat ik erachter gekomen ben.
Was ik een man dan wist ik wat me te doen stond:
overdreven sporten, raar haar en een snor nemen of die juist afscheren, een compleet nieuwe garderobe kopen, met mooi weer motorrijden en de secretaresse naaien.
Eventueel scheiden en aan een tweede leg beginnen. Klaar ben je.
Van vrouwen weet ik eigenlijk vrij weinig. Natuurlijk zijn er woest en warrige hennarode bepruikte lieve vrouwen die in wijde gewaden op sandalen moeilijk praten, maar die uitdossing stamt denk ik toch uit hun jeugd.
Mijn vriendinnen doen niet aan midlifecrisis. Dat vergeten ze in hun stoerheid.
Alleen ik, Remi moet daar last van hebben.
Trouwens, voor de rest van de wereld is 40 al weer jaren het nieuwe 25.
Met dank aan carrière, botox en glossy's.
Om een lang verhaal kort te maken; (deze opmerking wordt overigens steevast gevolgd door een ellenlang verhaal. Is dat u weleens opgevallen? ; ) ik bedacht de volgende strategie:
Plan A: Ik heb gewoon een vent nodig! Lijkt me duidelijk ; )
Indien plan A niet lukt:
Plan B: Ik word heilig!
Volgens mij heb ik daar reuzeveel talent voor.
Ga maar na.
De vereisten voor het worden van een heilige zijn in mijn geval haalbaar.
Moeten we wel even terug naar het systeem van de vroege middeleeuwen. De oldschool benadering van de heilige. Toen niet de paus maar het volk het voor het zeggen had. En de heilige springlevend mocht zijn.
Ik heb een goede naam voor een heilige: Jenneke Jacoba van Wijngaarden, blij bijbels en verder is er maar een vrouwelijke heilige met een J temidden van vele heren.
Ook hier moet dus het aantal vrouwen flink worden omhoog gebracht!
Verder moet sprake zijn van volksdevotie.
Nou dat weet u wel. Het gekregen pand, de schenking, de klusuren, de toiletrollen en de plastic bakjes en zo kan ik wel doorgaan... dat zit wel goed die volksdevotie.
Ook ben ik vreselijk aardig, dat weet iedereen. En anders vertel ik het u zelf wel.
Vanavond nog gaf ik snoep aan kinderen die voor de deur stonden te zingen ter gelegenheid van die bijna- collega van me, Sint Maarten.
Bovendien zou ik als Heilige van Het Groene Hart echt goed zijn voor het toerisme.
Denkt u er maar eens over.
Ondertussen beheerst Plan A mijn leven. Internetdating. U hoort nog van me ; )


zondag 9 november 2008

De Groeten aan het Moeten

Met mijn hoofd nog op 03.00uur s'nachts hijs ik mij zondagochtend om 11.30 uit bed. Bij gebrek aan puf om te zoeken naar mijn sloffen,steek ik mijn voeten in een paar belachelijk roze gestippelde ballerina's waar zelfs Sarah Jessica Parker niet mee weg komt en hijs mij in mijn felblauwe badjas. Als ik nu een auditie zou doen voor een rol in een drama over een geriatrisch psychatrische inrichting, werd ik meteen aangenomen...
Ik sliert sloom naar beneden waar Zoonlief verheugd opspringt en ik meteen weer uitgeput op de bank ga liggen.
Vandaag is het zover. Na maanden-echt maanden, ik durf niet eens meer te tellen maar het was elke dag heel hard werken- houd ik vandaag een pyamadag.
Vandaag is de eerste dag van mijn verdere leven en de klus is geklaard.
Mijn kind is de ware meester in het genre van gezellig niks doen.
Deze Zenguru bekwaamt zichzelf al van peuterleeftijd af aan in het houden van pyamadagen en is overtuigd van de helende noodzaak voor mij, zijn moeder.
Ik lig op de bank met het NRC. Lees een prachtig Hollands Dagboek van filosoof Henk Oosterling, maar bewaar de inspiratie voor later. Te moe.
Zoon zet koffie, bakt broodjes en laat de hond uit. Met een onder zijn trainingspak listig aangehouden pyama, zodat hij eenmaal binnen, meteen de draad weer op kan pakken.
Hij speelt de Blob op de Wii. Ik lig en kijk toe.
Zijn commentaar kabbelt langs me heen en de hond snurkt zacht aan mijn voeten.
Deze dag was gepland voor de herfstvakantie.
Maar dat bleek te vroeg. Al was de Dorpsacademie officieel geopend, er er lagen nog genoeg afspraken om voluit door te moeten stomen.
Bij een goede tekening gaat het over de juiste balans tussen hoogsels en schaduwen.
Het wit en het zwart moeten in verhouding zijn, houd ik mijn leerlingen voor.
Allebei zijn ze even belangrijk.
Oh, ik weet het allemaal zo goed te vertellen in mijn lessen.
Ik weet zoveel te vertellen over inspiratie en ontspanning.
Maar in de praktijk raak ik zelf verstrikt in al het zwart van het moeten.
Vandaag is de eerste dag van mijn verder leven.
De groeten aan het grote moeten.
Er is eindelijk weer wit in mijn agenda!
Dat moet ik zo zien te houden...

zondag 26 oktober 2008

Ik ben toch niet Gek?(2)

'Misschien ben je wel allergisch voor de Mediamarkt', oppert Zoon als verklaring voor mijn fysieke paniekverschijnselen tijdens een poging om een notebook en een beamer aan te schaffen.
'Vanwege vroeger.'
'Verrek, daar had ik zelf helemaal nog niet aan gedacht!'
Het volledige linkergedeelte van wat nu de Mediamarkt in Hoog Catharijne is, was vroeger mijn atelier.
Lang geleden stonden deze ruimtes wegens ernstig junkenoverlast leeg en had ik na een uitgekiende smeek-en marketingoffensief bij Coorio de ruimte voor een schijntje kunnen huren.
De verhalen over mijn leven in die tijd en met dat atelier behoren tot allerlei genres zoals drama, horror, komisch en tragisch. Ik beschouw ze als de heftigste ervaringen uit mijn leven.
Had ik niet een ongelooflijke hekel aan terugkijken dan zou er een aangrijpende roman in zitten.
Allergie, jeugdtrauma of anderszins, er moest nog steeds een beamer komen en de enige plek waar ze die krengen hadden was dus die vervloekte hysterisch knipperende, flikkerende en ooglawaaierige pokke Mediamarkt.
'Blijf bij me, aub,' en voor de zekerheid geef ik bij de ingang Zoon meteen een arm.
Strak vooruitkijkend lopen we naar de verkoper in de hoek met de aanstellerige televisies. Daar zijn ook de beamers weten we van onze vorige tocht een uur geleden.
Van de zes beamers zijn er vijf te duur en de zesde niet verkrijgbaar, meldt de overigens wel aardige jongeling (ik word hier met de minuut ouder)
De neurosespinnen lopen over de beeldschermen en weer langs mijn ruggengraat omhoog.
Ik buig mijn palmenzweet om in staal.
Ik kijk de blonde knaap met mijn Juffenhoofd aan en vraag naar een oplossing.
Die komt er in de vorm van een sterk afgepingeld en nog vastgeschroefd showmodel.
Zoonlief en ik vertrekken naar wat je het Stiltecentrum van de Mediamarkt zou kunnen noemen. In het van het met glas van de rest van de winkel afgesloten gedeelte spelen maar drie Ordinaire Tv's en een Intimiderend Groot Concert van Anouk in Gelredome.
We gaan onder Anouk op de grond zitten.
De verkoper loopt af en aan met een ladder en verkeerd gereedschap en vervolgens telkens met de mededeling dat hij toch weer ergens anders gaat zoeken.
Nadat ik ook nog de juiste volumeknop uit zo'n veertig versterkers heb gevonden, houdt Anouk eindelijk haar hoofd.
De pinguïns komen. Op de Ordinaire Tv's wordt Surf's Up! gedraaid en als ik links de winkel in durf te kijken, speelt daar Happy Feet! op vele schermen.
Dol op pinguïns en toch beide films niet gezien.
Wat een feest!
Zoon oppert popcorn en de net weer verschijnende verkoper meldt dat er alleen popcornmachines te koop zijn.
Pas na de aftiteling van Surf's Up! is de jongeling erin geslaagd het showmodel met het juiste gereedschap van zijn standaard los te maken.
Helemaal opgeladen doorsta ik vervolgens de half uur durende sessie bij de balie in het Hol van de Hel afdeling.
Met die schermen, ja...
De jongeling probeert driftig lijmresten van de beamer te verwijderen.
Hij gaat nu op zoek naar de juiste chemicaliën.
Dit valt weer niet mee.
Ik kijk naar ontelbare gigantisch vlezige lijven die Sumoworstelen.
Uitgeput van dit langdurige project stemt het hevig zwetende knaapje in met nog maar eens een korting.
Want om nou voor een paar rottige lijmresten tot in de eeuwigheid in de Mediamarkt te blijven plakken?
Ik ben toch niet gek? ; )
(dit nummer is voor Zoonlief)

zondag 19 oktober 2008

Ik ben toch niet Gek?



Het zwarte prikzweet voelt koud in mijn nek.
Ik leun zogenaamd casual tegen een schap.
Ademen, rustig blijven, concentreren...
Ik kijk strak naar voren en zie zeven maal de zingende Toppers in de Arena. Meer dan levensgroot.
Zeven maal de drie hoofden van Gordon, Geer en Froger.
'Ik word niet goed. Laten we weg gaan, ergens anders kijken...', zeg ik tegen Zoon en grijp zijn arm.
We verlaten de Krankzinnig Grote Televisieafdeling.
Nagestaard door 21 monstrueuse insecten.
Ik hol bijna door paden overwoekerd met camera's, blenders, DVD's en notebooks.
Alles blinkt, is koud en lelijk
'Ik word altijd een beetje gek in de Mediamarkt', zeg ik later, mijn handen warmend aan een kop koffie.
We zitten in een ander Voorgeborchte: La Place,
maar dat is nu beter dan niks.
Even bijkomen en nadenken.
Mijn afgelopen week heeft in het teken van geld gestaan.
Dit heeft overigens niets met de Kredietcrisis of eventuele IJslandse ellende te maken.
Gelukkig niet.
Vreemd genoeg staat mijn economie altijd haaks op wat er verderop gebeurt.
Ik moest gewoon hard aan het werk, financieel achterstallig onderhoud.
Even het bedrijf bekijken. Ik haat het oprecht maar ben altijd dolblij als de klus geklaard is.
Van het kleinste bonnetje onderin de droesem van mijn tas tot de grootste factuur waren door mijn handen gegaan en behandeld.
Ook nog mijn graffiticursus geschreven, toen bedacht dat de economie gesteund moest worden.
Een notebook en een beamer.
Ik kon er niet meer onderuit, het zou zo fijn zijn met die dingen les te geven....
Nu schep ik nog liever met blote handen het riool leeg dan dat ik elektronica koop.
Ik snap het niet en vind echt werkelijk alles stom en oninteressant aan welke apparaat of masjien dan ook.
Maar met de Don in de mediterrane zon en Grandmaster M buiten bereik, moeten deze blonde zielige alleenstaande vrouw en gelukkig wel slimme Zoon het echt zelf doen.
Natuurlijk heb ik maar en paar uur de tijd.
Op avontuur in Hoog Catharijne.
Waarom al die keuze? Waar slaat dat op?
'2 GB, dat is toch best wel goed? En kijk 4 USB-dingen, da's niet niks, volgens mij!'
We zitten voor een vitrinekast op de grond in de doodstille Dixons.
We horen de bebrilde vriendelijke verkoper uit over de betekenis van alles.
We zitten best lang voor de vitrinekast Zoon en ik.
Op weg naar de kassa, vraag ik het nog een keer: 'U weet zeker dat U geen beamers hebt?
Ook niet stiekem?'
'Weet U dan geen andere winkel dan die ene?'
'Nee mevrouw, U moet echt naar de Mediamarkt!'
Wordt vervolgd...







woensdag 8 oktober 2008

I save the Day



'Kan ik wat voor je doen?', vraag ik.
'Een kaars branden of de Staatloterij winnen, dat zou fijn zijn', klinkt zijn stem schamper door de telefoon.
'Mijn kapitaal bestaat uit louter liefde. De Staatloterij proberen te winnen heb ik opgegeven. Ik zal een kaars branden, 'antwoord ik met stroperig gemoed en koudkleffe handen.
Dat er in IJsland banken zijn zal best, ik had er alleen nog nooit over nagedacht. Ik denk nooit zoveel na over IJsland of banken.
Ik zweef al weken langs het nieuws maar weet heus wel van banken die omvallen. Een term waardoor ik steevast moet denken aan de firma Biereco in de supergeestige strip De Famlie Doorzon van Gerrit de Jager, waarin alles omvalt dat dit aannemersduo verbouwt.
De kredietcrisis was gelukkig ver weg genoeg om er grapjes over te maken.
Na het telefoongesprek bekijk ik dat toch anders.
Ik wist niets van zijn IJslandse spaarrekening.
Al jarenlang boezemvrienden maar het is gewoon geen onderwerp geweest of ik heb slecht geluisterd.
Al die jaren achterlijk hard werken.
Elk weekend.
Nergens tijd voor behalve het werk.
Altijd die druk, die verantwoordelijkheid voor gezin en bedrijf.
Het roer ging om. Bijna alles geregeld.
Nog een paar maandjes voor aanvang van de Grote Droom.
Een maandenlange wereldreis met vrouw en kinderen.
Tijd voor elkaar.
Tijd voor het leven.
In IJsland staan banken.
Als die omvallen is dat niet grappig.
Muziekje is voor jou.

zondag 5 oktober 2008

Het Dorp, de Fanfare en het Meisje

Het is heel stil. Het bed is behaaglijk, buiten regent het en waait het. Het is zondagochtend en na maanden kan ik eindelijk uitslapen, al is het de hele dag.
Maar het is vroeg en ik ben klaarwakker. Op de gang schuifelt zoonlief. Ik roep hem en samen in het grote bed praten we na over een feest zo mooi dat je er zachtjes van gaat snikken.
Vannacht heb ik met een grote bel -van de Lieve Generaal gekregen -whisky steeds opnieuw de foto's op de computer bekeken.
Ik probeer te bevatten wat ik heb meegemaakt.
Hoe geweldig kan een feest zijn!
Om 9.00 uur lopen Zoonlief en ik alweer door de feestlocatie, mijn gisteren geopende Dorpsacademie. Alles is opgeruimd, afgewassen. Alleen de goede sporen zijn achtergelaten. Een klein jasje aan de op het laatste moment door de Rus opgehangen kapstok. De ballonnen. Overal bloemen en bloemstukken. De schoongeboende schalen van het Indonesische buffet. En vooral die ruimtes.
Gisterenavond voelde het afsluiten en lichten uitdoen in de keuken, de ateliers van collega KungFu Kwast, de mooiste kamer op de wereld: de Chillroom en de Grote Werkplaats als een ererondje.
Een processie.
De maanden die de Rus en ik hier doorbrachten. Meestal klussend, vaak ook fantaserend in overleg bij vieze bakken koffie.
In gedachten zie ik de Don, Qiwi, Zoonlief kilometers latexen.
De vader en opa van leerlinge Koffieboon die dagen hebben gebikkeld op die vreselijke vloer.
King A die er altijd is als je hem nodig hebt. De man is net een duizend-dingen-doekje.
En alle centimeters van het pand: van voortuin tot keukenkastje, van schilderijlijst tot houten loper bij de voordeur, zijn door Coole Ma onder handen genomen.
Alles ziet er prachtig uit.
"Een echt Pipi Langkousatelier, het mooiste op de hele wereld", zeg ik trots tegen de Don. We staan ruim voor het begin van de opening van een afstandje het geheel te bewonderen.
Hij beaamt dat.
God bestaat. Het is een grote bel liefde.
De mooiste film van gisteren is gemaakt door mijn netvlies.
Rechtstreeks via mijn ogen naar mijn hart.
De verkleedwinkel van die heerlijke meiden van Visjuweel.(http://www.visjuweel.com/)
De fanfare en de majorettes.
De bonte blije stoet door het roodbakstenen buurtje vol doodlopende straten.
De Jonkvrouw die er echt uitziet als een jonkvrouw. Maar of dat nu een jonkvrouw uit het verre verleden is of meer uit de buurt van Jupiter blijft gissen.
Blauwoogengel en Vliegende Viool, die bovenop de tafels staand mij ontroerend prachtig toezingen.
Al die wonderschone kinderen, al dan niet geschminkt door mijn liefdevolle prinses Zus.
Het kleine kale meisje dat vermoeid met haar moeder haar eigen feestje viert.
Even geen bestraling meer...
Mijn eigen knappe Puberzoon. Een grote bonk levenslust, liefde en mafheid.
Bovendien een uitstekende fotograaf.
Mijn kinderen, mijn leerlingen zijn de mooiste en leukste van de hele wereld.
De meiden in al die verschillende uitdossingen, de ene prachtige outfit na de andere.
Elke keer nog stralender.
Die hele blije bende die het uiteindelijk in blinde paniek gezochte-maar godlof-nog net op tijd gevonden satijnlint voor het pand vasthoudt zodat de burgemeester het kan doorknippen.
De eigen bijdrage die mijn driejarige neefje bijgenaamd De Tank vervolgens leverde door keihard onder het lint heen-en weer te gaan rennen.
Waarop de burgemeester zei dat ze de familiegelijkenis wel kon zien ; )
Het is stil in de Grote Werkplaats.
Iedereen is weg, zoonlief en hond zitten al in de volgepropte auto.
Ik kijk om me heen. Ik adem de liefde in.
Ik dank God.

maandag 22 september 2008

Bus 140



Om in Nederland bestuurder te kunnen worden op gemeentelijk of provinciaal niveau, hoef je maar aan enkele voorwaarden te voldoen.
Een pre is bijvoorbeeld het hebben van een gat in de hand, maar eigenlijk de enige echte vereiste voor het vak van machthebber is het hebben van een gaatje in je hoofd.
Dat mag komen door een val op het achterhoofd of door de wieken van een molen, maar getikt moet je zijn.
Wilnis ligt in het Groene Hart in een aaneengeregen keten van dorpen als versiering van de A2, tussen Utrecht en Amsterdam.
Door die dorpen Uithoorn, Mijdrecht, Wilnis, Vinkeveen rijdt Bus 140 naar Utrecht en weer terug.
Elke dag rijdt Bus 140 volgepropt naar de grote stad.
Voor alle duidelijkheid- mijn lezers komen overal vandaan- niet alle mensen op het (behoorlijk volgebouwde) platteland rijden trekker en kijken s'avonds met moeder de vrouw naar de KRO terwijl ze op een varkenspoot knagen.
Aardappelig tevreden met hun kleine leefcirkel rondom het erf en de tv.
Er zijn ook vele anderen. (Ik ken eigenlijk helemaal geen varkenspootknagers)
Mensen met een leven. Jonge mensen met een opleiding, volwassenen met werk in de stad. Verstandige types die lekker willen gaan winkelen of met vrienden drinken. Mensen die naar artsen, advocaten of popconcerten moeten.
Gewoon mensen met een leven in de meest nabij gelegen echte stad.
Puberzoon stapt elke dag in Bus 140 om vervolgens in Utrecht na de A2- door de drukte in de bus staand gereden te hebben -weer uit te kunnen stappen om bij zijn Gymnasium te komen.
Terug is het niet alleen die heerlijke Bus 140 vanwege al het bovenstaande, hij brengt ook nog eens allerlei leuke mensen uit het centrum van Utrecht.
Waar het hebben van een auto bijna een dwaasheid is.
Trouwens, mensen met een hart voor het milieu of in het bezit van weinig geld reizen ook.
Coole Ma als voorbeeld, slim per trein reizend vanuit het zuiden des lands, met haar tijgerkoffer op wieltjes, vol schoonmaakspullen en lieve kadootjes.
Om machtig ambtenaar te worden hoef je maar aan paar eisen te voldoen, het is gezegd.
De juiste foute vriendjes en een minachting voor mensen en vooral voor alles wat niet in een dikke auto wil of kan rijden.
Scholieren, forensen, bejaarden en andere rechthebbende Nederlanders.
Alhoewel ik er geen ster in was, dat wiskunde, heb ik er toch van onthouden dat een rechte lijn tussen A en B de handigste is.
Bus 140 is die rechte lijn.
De kloppende hoofdslagader van een prachtig levend gebied.
Bus 140 wordt opgeheven.
Er schijnt nog een democratisch proces te zijn, zo gaat het gerucht.
Binnen enkele maanden zijn onze scholieren (begint bij 11 jaar!) en andere reizigers gedwongen om over Breukelen te reizen.
Dus eerst de streekbus naar Breukelen, daarna de trein naar Centraal Station Utrecht (Altijd gezellig daar in die donkere wintermaanden) om vervolgens weer een stuk terug te rijden met de stadsbus naar West, want daar bevinden zich de meeste van onze scholen.
Aan de andere kant zie ik er nu al tegen op om mensen, zoals interessante gasten of gastdocenten voor mijn Dorpsacademie Mus & Muzen vanuit Utrecht en nog verder de OV-route te vertellen...
Die komen nooit meer!
Ik sponsor, geloof ik, nog liever hun rijbewijs.
De werkelijke reden dat Bus 140 wordt opgeheven wordt heeft vast te maken met een leuk dealtje.
Het heeft in ieder geval weinig te maken met gezond verstand, rekendrift, logica en economisch inzicht.
(Alhoewel, nu betaal ik zo'n 84,- euro per maand voor mijn zoon, dat wordt dik 120,- euro heb ik begrepen)
Dit besluit is nog niet volledig genomen, zegt men.
U, mijn lezer woont misschien in San Fransisco of Schiedam.
Velen van u komen waarschijnlijk nooit in Bus 140 en zijn dat ook zeker niet van plan.
Maar toch...
Help!
Hyves-love it or hate it- http://de140naarbreukelen.hyves.nl/
lees en krabbel je steun.
Of mail naar 140nietnaarbreukelen@gmail.com zoiets van:
Laat Jenneke van Wijngaarden niet bankroet gaan! Laat bus 140 rijden!
Geef een jonge gymnasiast tijd van leven (reistijd vergroot met factor 1,5!) Laat Bus 140 rijden!
Laat het Groene Hart ademen. Laat Bus 140 rijden!
Geef Utrechters hun Groene hart! Laat Bus 140 rijden!
Of in geval van een luie bui:
BOE! LAAT BUS 140 RIJDEN!






donderdag 11 september 2008

11 September


"11 September is een rare dag", komen mijn leerlingen en ik halverwege de kunst-en knutselles tot de conclusie.
Ik vind 11 September sinds die bewuste 9-11 altijd al een rare dag, maar het is waar, vandaag is ook weer anders gek.
Elk jaar met Sinterklaas, Kerst, Pasen vertel ik de bijpassende verhalen.
Elk jaar op 11 september komt dat onbegrijpelijk enge, maar stiekem ook spannende verhaal van de vliegtuigen en de wolkenkrabbers.
Zelfs al waren ze nog peuter toen het gebeurde, toch is er altijd wel een die er over begint.
Iets gezien, iets gehoord...
Elk jaar een ander verhaal, van toon, nuance.
We zitten in mijn mooie atelier. De zon schijnt rondom door de hoge ramen.
"Het is een jaar geleden dat Roodhaar's moeder dood ging", zegt Vrolijk Nufje terwijl ze het ribkarton knipt. "Ach, Jezus, ja...alweer een jaar," zucht ik.
"En Fresh Monkey is jarig!", komt een volgende. "Dat is waar ook! Hij heeft hier vrijdag zijn feestje gevierd.Ha, dat is weer leuk, gelukkig!" zeg ik opgelucht.
Want ondanks een perongeluk grappig intermezzo van Bell, die dacht dat het over 11 november ging en dus onverstoorbaar SinteMaartenliedjes zong, was het toch taaie stof gebleken, 11 September.
We waren namelijk vrolijk aan deze kunst& knutselles begonnen.
"Pippilou is er vandaag niet. Het is vandaag een bijzondere dag", vertel ik bij de limo en de koekjes. "Na 20 jaar verliefd zijn, trouwen haar ouders vandaag! Heel romantisch vind ik dat.
Ik ben uitgenodigd vanavond. Heel leuk, alleen ken ik verder helemaal niemand.."realiseer ik me hardop.
"Jawel, je kent mij", zegt een stralend Trotskopje haar handen al ijverig draaiend aan de crêpe papieren bloemen die ze maakt voor de burgemeester , die onze Dorpsacademie 4 oktober komt openen.
11 september 2008 was een rare dag, zeg ik nu, al schrijvend in de vroege 12 September.
De gebeurtenissen op micro niveau waren onder andere:
Als twee natte honden (waarvan de ene een echt natte hond was en ondergetekende- na de zondvloed- daarop leek) geïntimideerd worden door een vals nieuw tiep van die voorheen o-zo-aardige drankenhandel De Zwart.(voor lokale lezers, ik overdrijf best ernstig, maar toch, het was wel stom; ) Alleen maar omdat ik om sponsoring vroeg!
Ik beleefde een heerlijke les, dat had u al begrepen.
Werd verliefd op een bruidspaar in een hartverwarmend leuk versierde, van origine toch erg lelijke campingkantine.
Sprak Blauwoog Engel eindelijk weer eens langdurig aan de telefoon.
Had ook een langdurig gesprek op de bruiloft waarin ik aan het eind merkte dat de cruciale knopen van mijn bloes al die tijd open hadden gestaan. Ik vond ze al zo geïnteresseerd...
En toen ik na mijn beleefd gezellige, maar toch ook best lekker vroege vertrek bij mijn auto aankwam op de stille Amstelkade, was mijn auto klemgezet door een verlaten en woest knipperende auto.
Een wandeling, een onverstaanbaar mompelende omroepende DJ , weer een wandeling, een scheldpartij en wat geconstateerd gemol aan ruitenwissers later, kon ik met fier omhoog gestoken middelvinger (in het donker ; ) wegrijden.
11 September blijft voorlopig wel een rare dag, ben ik bang.

maandag 8 september 2008

Dirty Monk Chat (vervolg)


In spiritueel opzicht ben ik de totale omnivoor. Ik geloof zo'n beetje in Alles en ook nog eens Niks, het zuivere boeddhisme en humanisme indachtig.
Ik geloof dat God zo groot is dat ik het toch niet kan bevatten, dus in ieder geval zo groot als mijn denken en voelen. En dat elke dag proberen een goed mens te zijn universeel wenselijk gedrag is.
Als God (of Allah of de rest) zo groot is als beweerd, is dat dus niet kleingeestig of bekrompen.
Het idee dat zo'n prachtige energiebron verantwoordelijk zou zijn voor pietluttige belemmerende gedragsregels, gaat mijn verstand te boven.
Ik bid en buig en vloek.
Brand kaarsen en wierook.
Zing luidkeels protestanse liederen op katholieke wijze en vice versa.
Ik denk tegelijkertijd dat ik zelf verantwoordelijk voor mijn daden ben.
Volgens mij heb ik zo de verbroederende kant van religie ontdekt en dat bevalt me wel.
In Thailand kon ik mijn hart ophalen. In elke tempel is er wel een nieuw ritueel dat er om vraagt om beleefd te worden.
Zo drukten Zoon en ik muntstukken in Boeddhabeelden, wreven er blaadjes bladgoud op en druppelden met lotusbloemen water op ons hoofd.
Dat laatste was trouwens geen straf in die bloedhitte.
We schudden met voorspellende stokjes en trokken voorspellende kaarten.
Alles sal reg kom. Op zijn Thais dan ; )
In de in feestelijke rouw gedompelde tempel (een boeddhistische blijdschap over het nieuwe begin dat dood heet) bevrijdden we om geluk te brengen - tegen betaling uiteraard- tientallen musjes uit hun kunstig gevlochten maar erg zielige mandjes.
Maar goed, de Monk Chat.
De mogelijkheid tot gesprek met een monnik; hij oefent zijn engels terwijl hij jouw spirituele vragen beantwoordt.
Ik ben blij dat ik al zat, want anders was ik spontaan door de knieen gezakt bij de aanblik van de ons toebedeelde monnik.
Sommige mannen zijn zo onweerstaanbaar dat er geen verklaring voor is.
Bij een concert van N.E.R.D. is het verstandig kaplaarzen te dragen vanwege het overvloedig gekwijl van de heren en het gesop van de dames. Of zoals de Daily Paradise (Lowlandskrant) recenseerde: "Nadat Pharell Williams ons eindelijk door het inzetten van 'Lapdance' naar de climax had geleid, stond bij het publiek het schuim op de mond.
Ik heb, geloof ik, niet gekwijld bij deze monnik die zo sprekend op afgod Pharell leek.
Wel heb ik de rug gerecht, Hem langdurig in de ogen gekeken -en Hij mij- dat moet gezegd, leuk gelachen en vooral geprobeerd niet te hard te zweten.
Want wat is dat heet, dat naderende hellevuur...
Twee weken later zie ik Hem weer, nu op het podium.
Met tatoeages en in t-shirt en heel ver weg.
Maar dat geeft niet.
Al mocht ik Hem toen ook niet aanraken ("Why aren't you allowed to touch women? Do you think women are dirty?" las ik verschrikt en verhit een van de vooraf geschreven vragen hardop.
En dacht: "You bet they are" ; )
Al stond er een hele mensenmassa tussen ons tijdens het concert op Lowlands.
Ik heb Hem van heel dichtbij in de ogen kunnen kijken.
Mijn ogen hebben Zijn armen gestreeld en onze zielen hebben elkaar geraakt.
Bovendien weet ik als enige in dit publiek hoe verschrikkelijk sexy Hij in oranje is!
God lacht zich dood ; )

donderdag 28 augustus 2008

Dirty Monk Chat

Trouwe lezers van dit blog weten dat mijn liefdesleven niet bepaald over rozen gaat.
Beter gezegd: het is een kale woestenij gelijk de Sahara waarbij zelfs die ene ontluikende groene spriet in jaren een vervelende luchtspiegeling blijkt te zijn.
Zoals iedereen weet - ken uw sitcoms - heeft dat alles te maken met een nijpend gebrek aan beschikbare mannen. In mijn geval betekent dat ik altijd mannen uit de No Go -area tref.
Ik kom heus de leukste kerels tegen, maar ze zijn altijd getrouwd of onder de 25.
Om mijn blik op het begrip man te verruimen vertrok ik deze zomer naar Thailand. (eigenlijk ging ik gewoon gezellig met mijn zoon op rondreis, zoals u weet, maar dit klinkt interessanter ; )
Thailand is een uitbundig gedecoreerd boeddhistisch land met een levendige tempelcultuur waar ik maar niet genoeg van krijgen. De prachtige kunst naast soms zelfs nog in het plastic verpakte kitsch. Al die verschillende boeddhabeelden, de wierrook en het bladgoud.
De loslopende honden, de voorspellende rituelen, de unieke bezienswaardigheden...
Over rondkijken gesproken...
Thaise mannen zijn ook best goed te bekijken, vooral als je van rariteiten houdt.
Zo zou een slechtegebittenfetisjist het heel fijn hebben bij de aanblik van al die rotte gebitten.
Ook liefhebbers van jongens met rare kapsels kunnen hun lol op. Elke jongere waar dan ook in Thailand heeft een MTV-Asialook om u tegen te zeggen.
De overigens Duitse heren van Tokio Hotel hebben ook zoiets op hun hoofd maar dan met haarlak ; )
Bovendien is er geen Thaise meneer boven de 1.60m en dat vind ik een bedenkelijke lengte bij mijn postuur.
Kommer & kwel dus weer...
Door het bezoeken van zoveel tempels en het verblijf in Thailand in het algemeen waren er veel vragen gerezen bij mij en puberzoon.
Vragen als: Waarom hebben boeddhabeelden lange oorlellen en dragen monniken oranje of bruine gewaden? Gaan jonge monniken ook naar school?Wat betekenen al die tatoeages die veel monniken hebben? Hoe komt het dat Boeddhisme in Thailand meer een religie dan een filosofie lijkt? En zo nog een paar.
Tijd voor een Monk Chat.
In de Lonely Planet (reisgids) vind ik een tempel waar monniken graag hun Engels willen oefenen op toeristen met vragen.
Bij aankomst blijkt de tempel vanwege het overlijden van een belangrijke oude monnik in rouw gedompeld en een verhaal meer dan een paar zinnen waard.
Na lang gelukzalig verwonderd gedwaald te hebben over het complex kwamen we bij een paar beschaduwde gemozaiekte banken en tafels.
Een kartonnen bordje met Monk Chat met rode viltstift geschreven.
Zoonlief en ik nemen plaats op een van de banken en wachten.
Een meisje brengt een kop thee en wij noteren onze laatste vragen in het loodzware schrift dat ik voor dit doel bij me draag.
We wachten en ik steek een sigaret op.
"It's not allowed to smoke here!", ineens staat hij voor ons.
Onze monk.
Ik bloos en maak mijn sigaret als de bliksem uit.
Ik bloos niet vanwege de sigaret maar vanwege mijn onmiddellijke gedachten.
Vast veroorzaakt door de - in het reptielenbrein geregelde - oerdrift om mijn tanden in zijn oranje gewaad te zetten en hem langzaam af te wikkelen.
Ze zeggen dat iedereen iedereen zijn dubbelganger heeft.
Ik heb de Zijne gevonden...
( wordt vervolgd...)

zondag 24 augustus 2008

De Magneetbar

Sommige mensen hebben een verleden in snackbar "De Drie Sterren" in Dordrecht en denken dat dat leuk is.
Anderen verkeren nog steeds in de veronderstelling dat de Stay-in in de Willestee te Wilnis gezellig is- het gerucht gaat- en drinken daar wel eens iets.
Voor die mensen en natuurlijk de mensen die achter de ware identiteit van Schreibril willen komen, schrijf ik nog even door over de Magneetbar.
Even tussendoor: wat zijn jullie verschrikkelijk nieuwsgierig!
Na jarenlang niet met Vlaamsch visje gesproken te hebben was bijna ogenblikkelijk Wie-is-Wie? in mijn blog het onderwerp van gesprek.
Helder,die nog even hangend tegen de deurpost quasi terloops informeert naar deze en gene.
Gisteren huppelde de Jonkvrouw weg omdat ze gehoord had dat de Don net als wij ook op de Dag van het Veen was en zij hem zou ontmoeten...
Iedereen vraagt naar elkaar en voor mij is dat erg grappig, kan ik u vertellen.
De Magneetbar.
Al jaren betaalt trendanaliste Christine Boland (Ja, ook zij heeft een bijnaam, maar dan als vriendin, dit is werk. Welke naam zeg ik natuurlijk niet ; )http://www.christineboland.nl/ mijn kaartje & wat zakgeld om te Kijken, Voelen & Fotograferen op Lowlands.
Dat klinkt leuk en dat is het.
Zij vertrouwt blind op mijn radar en ik ondertussen ook. Ik ontmoet dus interessante mensen, kijk wat om me heen, neem alles wat gratis is mee (deed ik toch ook al) en denk daar over na. Ondertussen feest ik dat de vonken er van afvliegen en vervul -dit jaar in het bijzonder- mijn functie als allround sambabalster met een hand met verve.
Volgens de traditie leg ik dan op woensdagochtend verantwoording af en dus lees ik me op Euforisch Brakke Maandag en Doemdinsdag me ongans aan de Daily Paradise, flyers, bekijk foto's ter verbetering van het geheugen en op You Tube alles dat ik gemist heb.
A Campingflight to Lowlands Paradise, de Magneetbar.
Schreibril wil in de Magneetbar wonen. Dat vertelt hij mij meteen als we elkaar vorig weekend weer terug zien.
Schreibril leerde ik vorig jaar kennen, backstage bij de Magneetbar. Heerlijk gezellige avond (nacht?) was dat daar, maar vrij verwarrend. Hij had nogal last van zogenaamde black outs (ik vermoed een artistieke term) en ik wilde alsmaar mijn tong in iemand anders steken, dus het gesprek verliep niet heel soepel.
Maar het gesprek was indrukwekkend genoeg om het meteen weer op te pakken bij het weerzien.
We delen ogenblikkelijk weer de liefde voor deze blije bende en dit jaar het Infadelleeuwinnetje in het bijzonder.
Hij heeft een gouden bandje en macht ; )
Ik drijf met mijn burgerbandje gewoon binnen op roze wolkjes pret.
Hij heeft er zelfs een sloot voor overgezwommen om hier maar te mogen zijn. Beweert hij.
Zijn zware bril maakt alles ironisch.
Volgend jaar zal hij er echt bijhoren...Hij gaat nog meer doen, dan wordt hij eindelijk lid van deze boeiende groep. (Wat hij gaat doen verstond ik niet. Ik ben vrij doof.)
"Het hangt al een tijd in de lucht, dat weet je". We zitten in de waanzinnige ruimte die nu mijn nieuwe atelier is. "We willen nog steeds heel graag ergens bij horen.(Pluralis Majestatis, dat besef ik. Maar dat is die radar ; )" Het is woensdagochtend en ik praat Christine Boland bij over wat ik Gezien, Gevoeld & Gefotografeerd heb.
"We willen bij de geslaagden horen. Maar allang niet meer door D & G, Gucci en Prada.
We willen vrolijk en los.
Creatief kunnen beesten en het liefst met die nog exclusievere club binnen een club
Daar waar het gras groener is."
Eigenlijk willen we allemaal in de Magneetbar wonen.

dinsdag 19 augustus 2008

Lowlands 2008

Zondag, 04.15 uur

In mijn donkere klamme koepeltent trek ik mijn sokken uit.
"Deze sokken zouden uitstekend dienst doen in oorlogstijd. Beter dan gifgas. Misschien kan Irak ze wel gebruiken."
De Don reageert vanuit de tent naast me. De tenten op Lowlands staan zo dicht op elkaar dat het meteen een uniek sociologisch en psychologisch experiment behelst.
"Zeur niet. Gooi die sokken op de grond en als er morgen een gat in de grond is gebrand, praten we verder.
"Welterusten!"
Lowlands 2008 is ten einde.
De opluchting eindelijk de tent bereikt te hebben en te mogen zitten, overstemt de melancholie.
De afstand van het festivalterrein naar Camping 5 wordt elke avond langer.
Eenmaal in de slaapzak, als ik ook de beweging van zitten naar liggen heb kunnen maken met het geradbraakte lijf, treedt deze alsnog in.
Je hebt de rest van het jaar en je hebt drie dagen Lowlands.
Een wereld met eigen voorliefdes, tradities. Met muziek! Muziek! Muziek!
Mijn soort mensen.
Met mijn lust tot spelen.
Waarbij de kans groter is dat ik een tekenaar ontmoet dan een accountmanager. En die ene die ik dan toch ontmoet, gekleed is in een Village People- achtig beveiligingkostuum en in functie is als feestbeest in de Magneetbar.
Eerder, voor die laatste hellewandeling.
Het feest in de onvolprezen Magneetbar is afgelopen.
Na uitgebreid in de rondte geknuffeld te hebben bij het afscheid van deze overheerlijke plaats op aard' en niet na ook nog mijn nieuwe vriend Schreibril op het hart gedrukt te hebben om contact te houden en bedankt te hebben voor het heerlijke feestje in zijn woonkamer, verlaten de Don en ik het festivalterrein.
Zoals altijd nemen we nog even de tijd voor een laatste blik om ons heen.
Dit terrein waar we jaarlijks nieuwe avonturen beleven. Iets ontdekken over onszelf.
Ouder worden heeft zo zijn voordelen.
Het is heerlijk al 12 jaar samen hier als hartsvrienden rond te struinen.
De lockerroom heeft een bepaalde estethiek op dit uur van de nacht.
Ik zit op de grond met mijn rug tegen de lockers alle spullen die ik het hele festival verzameld heb in mijn rugzak te proppen.
De Don hangt naast me en zegt iets wat ik door volkomen stronkenschap vergeten ben maar dat echt geniaal geestig is.
We krijgen beiden de slappe lach en dat is niet de eerste keer dit weekend.
We lachen ons wild.
Om al het grappigs dat er te zien is.
Maar we lachen vooral om onszelf, om onze eigen acts en voorstellingen.
De Don heeft weer een verhaal toegevoegd aan die eindeloze mythologische geschiedenis die Lowlands heet door in smetteloos rokkostuum woest te gaan fuiven tenmidden van het stinkende t-shirt volk en zo verwarring te zaaien over het rockgehalte van Andre Rieu.
Zelf deed ik het niet slecht als allround sambabalster met een hand. Zo heb ik een geheel vrijblijvende maar smaakvol ritmische ondersteuning bij Underworld gegeven. Wat volgens mij door mijn directe medeconcertbezoekers best gewaardeerd werd. Dacht ik ; )
En anders kwam ik er dankzij pruik, pet en mijn boezem wel mee weg ; )
De door ons geïnitieerde houseparty bij de Douwe Egberts ten tijde van de zondvloed.
Waarbij we een chagrijnige schuilende club verzopen katten konden omtoveren tot blij dansende zonnige types. En schuilen gezellig werd.
Dj Douwe a.k.a leuke koffieschenkjongen zal waarschijnlijk zijn 15 minutes of fame niet snel vergeten.
Van almaar cappucino schenken naar de status van Dj Douwe en je naam ineens gescandeerd wordt door je klanten.
Er was overigens gelukkig ook koffie met drank erin. Helaas was die drank dan weer niet los van de koffie te krijgen-geloof me, ik heb het geprobeerd- maar het scheelde wel tijdens die eindeloze regenbui.
Doemdinsdag. De gehate dinsdag na Lowlands.
Ik durf stellig te beweren dat menig Lowlander vandaag de blues, of afterdip heeft. Kuthumeur dus.
Nog een heel jaar wachten, hoe overleven we dat?
Maandagmiddag.
Eindelijk thuis en -hop- weer naar het atelier. Nieuwsgierig.
Coole ma en Vader Jager laten mij de vorderingen van het klussen aan het nieuwe atelier zien.
Een waanzinnige mooie vloer, binnen-en buitenschilderwerk. Tapijttegels gelegd. Het pand ziet er compleet anders uit.
Er is tijdens mijn afwezigheid keihard gewerkt!
Eenmaal weer buiten komt Helder luid toeterend aangereden.
Het Rabofonds Dividend voor de Samenleving betaalt de investering. Het laten omtoveren van het brakke leegstaande pand naar een te gek atelier, waarin wonderschone, toffe dingen gaan gebeuren wordt ons geschonken!!!
Ik zwier Helder uitgelaten in het rond.
Het blijft feest!
Lang leve de Rabo!!!
Lowlands was te gek, maar nu heeft thuiskomen ook wel iets...

Lowlands Lovv Ya ! !


dinsdag 12 augustus 2008

Sawadee kaaaaa


( Detail van een grote wandschildering vol taferelen van heel andere aard-Wat Pho, Bangkok)
Een inspirerende rondreis door Thailand maken en vervolgens meteen - koud van de luchthaven- aan het harde werken te slaan, is een garantie tot gekte, kan ik u verzekeren.
Op het nieuwe atelier groet ik de hond met gevouwen handen en een hoofdknik gekleed in schilderoverall en met mijn graffiti luchtfiltermasker op het hoofd.
'Sawadee kaaaa', spreek ik veel zangeriger dan ik eerder in Thailand durfde.
Buiten groet ik -stiekem als er niemand kijkt- zo ook de dieren van het veld (koeien) en blije babies in buggies.
Tussen het stressbellen en zanikmailen door, bekijk ik af en toe snel een foto, zucht en mompel 50 baht...
Als je verliefd bent wil je dat van de daken schreeuwen, maar zelfs dit blog komt er bekaaid vanaf temidden van de volheid van mijn bestaan. Ook nu beleef ik weer avonturen.
Met water (lekkage) aarde (sjouwen) lucht (ventilatie: het toverwoord bij spuitbusverf) vuur (taboe bij spuitbusverf maar hier in de betekenis van geen warm water. Ik heb nog geen tijd en moed gehad om uit te zoeken waarom).
Kortom alle elementen zijn ruimschoots vertegenwoordigd...
Maar ook:
De eerste workshop in het nieuwe pand ging goed! Het pand is geweldig!
Er komen leuke ansichtkaarten van mijn werk! T.z.t vast te bestellen!
Morgen komen er vanwege mijn hoge komkommergehalte fotografen voor verschillende artikelen en ik ben mijn antieke graffitigeluksbroek kwijt!
Het tafereel van de badende man en de verleidelijke vrouw zag ik aan het begin van de reis door het land van de prachtige kleuren en maffe tegenstellingen.
In een tempel.
'Wat is een tempel?' is overigens de Thaise variant op 'Hoe Lang is een Chinees?'
Aan het einde van de rondreis, zag ik al zandkastelen bouwend op het strand van Koh Samet alle Thaise jongeren zwemmen in zee, gekleed in t-shirt en broek.
Maar ook gekleed zwemmende Thaise vrouwen als liefje van dikke lelijke oude witte mannen.
Tussen deze uitersten lagen er nog vele.
Monniken die je niet aan mag raken & massages op strand en straat.
Lady boy & Lingham Shrine (het piemelpark volgens Vlaamsch visje)
Boeddhisme & bijgeloof.
Traditie & de wereld.
Maar dan:
Hier & nu.
Af en toe een handjevol van dit soort gedachten en dan weer aan het werk.
Flarden herinneringen zullen dit blog vast blijven vullen, maar de toekomst is nabij...
And now something completely different...
Nog 3 nachtjes slapen en dan is het LOWLANDS festival!
Ik heb mijn rugzak nog niet eens helemaal uitgepakt!
Wat een tegenstelling.
Alhoewel.
Kleurrijk, inspiratie en blijmakend wordt het vast.
Hoop ik ook nog stiekem op verleidelijk ; )





woensdag 6 augustus 2008

Droom & Daad

'Het woord dromen bestaat maar uit twee letters, terwijl droogshampoo er zeker veertien bevat', zegt Zoonlief, terwijl hij de Wat & Hoe in het Thai bestudeert.
'Dat begrijp ik best', antwoord ik terwijl het zweet langs de natte pieken op mijn voorhoofd loopt. 'Dromen lijkt me hier in Thailand een stuk praktischer dan droogshampoo. Het is een Droomland. Een vochtig Droomland.'
We zitten samen in een eettentje op Khao San Road, het sfeervolle backpackersdistrict in Bangkok.
Het is onze eerste avond en de groep is samen ergens anders eten. Ik wil graag even in alle rust met Zoon genieten. De groep zullen we toch wel leren kennen tijdens deze lange intensieve reis. Nu even met zijn tweeën.
Het eerste experiment met de mysterieuze schaaltjes die bij mijn fried rice kwamen, is nipt overleefd.
Wel drink ik een enorme fles Singha beer gulzig leeg. Dat heeft helaas geen effect bij het blussen van de interne vuurzee.
Later tijdens de reis weet ik dat de schaaltjes met zoet, zuur, zout, HEET (vissaus met in ringen gesneden pepertjes) het kenmerk zijn van elke goede Thaise maaltijd. Bovendien worden de binnenkant van mijn mond en slokdarm van asbest.
Ik leer dat je echt een small Singha beer moet zeggen om permanente dronkenschap te voorkomen.
Daar heb ik persoonlijk niets op tegen heb tijdens de vakantie, maar je moet dat maar aan kunnen met al die tempels & trappen in de tropische hitte...
Het restaurant heeft die perfecte merkwaardige mix van bedoeld en onbedoelde gezelligheid waar de Thai patent op blijken te hebben. Blije gekleurde slingerlampjes. Houten en bamboe meubelen met kleurrijk geweven kleedjes. Overal nonchalant rondslingerende planten waarvoor je bij de Intratuin een vermogen zou moeten betalen. Leuke kussens en een ontroerende doch kakelbonte Shrine. (hier volgt later meer over)
Maar ook:
Tl-licht bij een keuken die niet bepaald Gordon Ramseyproof is.
Een antieke koelkast achterin de zaak.
Aan de muur minimaal een groot portret van de koning en vele vergeelde kiekjes van kinderen.
Achterin de zaak, als een belangrijk accessoire, een zwaar bebrilde cashier, steevast nors kijkend, die de kassabon schrijft en het geld van de serveerster overhandigt krijgt. Om zich vervolgens met een gewichtig hoofd over zijn schriftje te buigen en het bedrag te noteren.
De vertrouwde spinnenwebben in het gangetje naar het hurktoilet.
Altijd een oud Coca-Colabord en reclamevlaggen voor mij onbekende producten.
In dat restaurantje realiseer ik mijn verliefdheid.
Nu al.
Op dit land.
Halverwege de rondreis, overnachtend in een paradijselijk resort, heb ik een nachtmerrie.
In mijn droom probeer ik bij aankomst thuis de voordeur te openen. Dat lukt niet omdat de hele gang vol post ligt die de deur tegenhoudt.
Hoe hard ik ook duw, ik kom niet binnen.
Te lang weggeweest. Teveel werk.
Hoe voorspellend!
Na thuiskomst gisterenochtend al het nodige werk verzet. Niet dat de paar honderd ontvangen mails zoveel belangwekkends bevatten; de meeste gaan toch over mijn penis en meteen de prullenbak in, maar dat weinige dat overblijft is geniepig genoeg.
Met de verhuizing van het atelier naar het nieuwe pand van de Dorpsacademie is vandaag begonnen.
Dat moet ook, want met officeheld Helder op vakantie en graffitiworkshops in het verschiet is het een drukte.
Blijk ik ook nog leuk komkommernieuws voor gezellige zomerbijvoegsels! Twee journalisten willen zo snel mogelijk langskomen (deadline!) voor leuke foto's!
Joepie, nu moet de Dorpsacademie behalve volgende week praktisch werkbaar zijn, er dan ook nog leuk uit zien...
Over verschuiving van deadlines gesproken...
De reis is voorbij, wat mij rest zijn een hele hoop ervaringen en een enorme berg souvenirs.
Die ik op de Rolex van Coole Ma na, voorlopig niet weg kan geven.
Iedereen is op vakantie.
Zoonlief is vertrokken naar zijn vader en ik heb juist zulke mooie foto's...
Dit blog wordt de moderne versie van het dia-avondje uit de jaren zeventig.
U misschien met blokjes kaas of koffie, ik met een biertje en een sigaret.
Ook al sta ik tot mijn nek in de latex en de graffitiverf, stampend in de afspraken, ik moet af en toe even dromen.
Ik heb zoveel avonturen beleefd.
Dus in plaats van de tekening een foto.
En een verslag van een droomreis.
(Onderstaand nummer blijkt onze zomerhit. Ik heb elke dag wel een versie gehoord!)

maandag 14 juli 2008

Relax!

Buuv & de burenschurken
Blauwoog Engel, King A & de bloedjes
Waifi, Qiwi, Galadriel
De Knoop
Jonkvrouw
Sneaky Business punk
Zus & Zwager & Roze prinses & de Tank & Peultje
Bootsy (4 ever)
de Don
Grandmaster M & family
Vlaamsch Visje & Zoovent & de Monkeys
Helder & Teltnogeenkeer & het blonde pretzootje
Mind Cie & Doolittle & kids
Vliegende Viool, Fanta XS & de rest
De Rus & Borgia & het Falderappes
Coole ma & Vader Jager
& alle Mussen
& al mijn lezers
& iedereen die ik vergeten heb...
Ik wens jullie een heerlijke vakantie!
Tot over 3,5 week, puberzoon & ik zijn naar Thailand.
Alle liefs!





woensdag 9 juli 2008

Ondelen (3)


Wat is het geluid van een klappende hand?
Deze oude koan ( een spirituele vraag waar een paradox in zit) is afkomstig uit het boeddhisme maar zou net zo goed betrekking kunnen hebben op de nieuwste hype in de theoretische-natuurkunde, de ondeeltjes.
Onstaan vanuit de hallucinatie van een professor/hoogleraar/wetenschapper wiens naam ik niet meer weet omdat ik per ongeluk het katern bij het oud papier heb gegooid. Waar die man van is gaan hallucineren vertelden ze er trouwens- zeker weten -niet bij. Dat had nu juist mijn bijzondere interesse...
Sinds die hallucinatie schijnt de wetenschappelijke wereld alsmaar over elkaar heen te buitelen. Waarschijnlijk doen ze dat wel zachtjes, want ik had er buiten dit ene artikel nog nooit van gehoord.
Het bewijs van die ondelentheorie kan alleen maar - hoe kan het ook anders- worden bewezen in de Deeltjesversneller.
Het voor domme mensen als ik o zo intrigererend magisch klinkende apparaat, zonder dat ik ook maar weet waar het over gaat. Ik stel me een teletijdmachine voor met föhn en mixerkwaliteiten.
Echt iets voor mij en Suske & Wiske.
Weer serieus.
Oefening:
Kijk naar of visualiseer een keukenstoel met vier poten.
U ziet de leuning(en), de zitting en de poten.
Is dat de hele stoel?
Neen!
De ruimte tussen deze elementen maakt net zo goed de stoel.
Een dak, een vloer en vier muren op elkaar is een aardschok.
Pas met ruimte er in wordt het een huis.
Voorbeeld:
Niet lang nadat Vlaamsch Visje was getrouwd met haar verrukkelijk idiote Zoovent, lieten zij een derde in hun huwelijk komen.
Zij brachten een fictief persoon in hun midden om elkander goed te kunnen blijven liefhebben.
Deze fictieve persoon -hij heette Leo, geloof ik - was verantwoordelijk voor alles dat onvindbaar was.
Leo had een druk en zwaar bestaan.
Terwijl Leo verwenst werd om de verstopte autosleutels of de verdwenen bankpas, tortelden Vlaamsch Visje en Zoovent er naar hartelust op los.
Geniaal!
Wonderschoon die ondelen!
Of er nu sprake is van een hype, een trend of toch gewoon een eeuwenoude gewoonte om het onbewijsbare een belangrijk onderdeel van het denken te maken, de ondelen zijn in ieder geval in theoretisch-natuurkundeland ook op de kaart gezet.
Nog even terug.
Wat is het geluid van een klappende hand?
Een heel oude vraag.
En hele nieuwe in dit genre, (afkomstig uit een colareclame)
denk er rustig over na...
Hello no calories!
Wat betekent dat in godsnaam? ; )
Deze blog draag ik op aan de Don, die vandaag jarig is!


maandag 7 juli 2008

Ondelen (2)


Waarschijnlijk getuigt het van slechts een geringe zelfoverschatting als ik denk dat u nu al een week nagelbijtend in afwachting bent van het vervolg van mijn eurekamoment omdat ik eindelijk iets snapte uit het Onderwijs & Wetenschap katern van het NRC.
U popelt hopelijk in ieder geval toch een beetje om het vervolg van mijn inzichten in het theoretisch -natuurkundig vervolg van de ondelen verder te lezen.
Indien dat niet het geval is, heb ik goed de pest in. Ik heb eerlijk gezegd op dit moment wel wat beters te doen dan een potje te bloggen voor ongeïnteresseerde lezers ; )
Het zijn namelijk woelige tijden in huize Mus & Muzen.
Nagelbijten, nooit zo serieus gedaan, maar tegenwoordig... Ik doe bijna niets anders.
Nu heb ik ook bijna geen tijd om te eten dus dat kan ook de oorzaak zijn.
Zoals waarschijnlijk velen van jullie, ervaar ik de laatste weken voor de zomervakantie als een race tegen de klok die met elke dag in een hogere versnelling beleefd moet worden.
De 'to do' list wordt alsmaar langer, de dagen korter.
Over een week zitten puberzoon en ik in het vliegtuig naar Thailand (Ja, ik weet het.Ik mag niet zeiken. Doe ik lekker toch ; )
Ik vind dat ik dat best mag op mijn eigen blog.
Er is ook wel het nodige aan de hand. In een eenmanszaak als de mijne is deze tijd van het jaar altijd een ramp.
Ook omdat er ooit een Halve Gare bij de belangdienst heeft bedacht dat je juist in de zomer, aan het eind van je latijn - zeker met een kind op het gymnasium- met een schatting van je omzet moet komen.
Net nadat die rotzakken zelf in staat zijn geweest om de gegevens van het jaar ervoor te kunnen verwerken...
Bij de belastingdienst bestaat er grote jaloezie op mensen met wel een leuk beroep, daar ben ik heilig van overtuigd.
Buiten dit alles vergt het realiseren van Dorpsacademie Mus & Muzen de nodige inspanning. Niet alleen van mij overigens, maar van een hoop mensen.
Er wordt bijvoorbeeld geklust dat het een lieve lust is.
De cv is af. De radiatoren en ketel zijn klaar.
De hele klus gekregen! Zo lief!
Doorlopend spoedoverleg gehad met Helder en de Rus over van alles en nog wat.
Altijd gezellig.
Lesprogramma, visitekaartjes en flyers zijn -yes!-gedaan en al een paar trots uitgedeeld.
Tandarts, huisarts, dierenarts...Check!
Spullen geregeld zoals de dankzij interventie van Buuv verkregen fantastische leren plofbank.
Voor het ondernemersplan drie jaar cijfers van de toekomst van het bedrijf uitgerekend samen met Helder. (Dan vind ik het leggen van de Tarot toch een leukere vorm van koffiedik kijken.)
Gelukkig toch nog de afscheidmusical groep 8 kunnen bekijken.
Dat is dus allemaal gedaan.
En nog veel meer niet.
U begrijpt het al...
Het vervolgverhaal van de ondelen is te goed om niet mooi op te schrijven.
U moet dus nog even verder nagelbijten.
(onderstaand nummer is een enorme energyboost voor mij. Ik hoop voor u ook)