woensdag 30 januari 2008

Zittesj Sjpektakel


"Loemeleeeh, loemele", al zingend met op mijn hoofd mijn gisteren gekochte pet en schuddend met mijn doodshoofdsambaballen stamp ik tot grote verbijstering van mijn leerlingen door het atelier.
Ik houd het niet meer. De zuigende werking uit het Zuiden is te groot. Al vanaf 1 januari (of liever nog vanaf 11-11 natuurlijk) zwelt het vastelaovendgevoel aan.
Op 1 januari was er al het Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer en Coole ma liet mij het winnende leedje (liedje) horen door de telefoon. Groen van nijd was ik toen, zeker omdat ik zelf in plaats van daar te zijn, hier met mijn cv- ketel en een kater aan het worstelen was .
De afgelopen weken word ik dagelijks telefonisch op de hoogte gehouden en alhoewel ik fysiek nog boven de rivieren ben, is mijn geest nu toch meer daar, beneden bij Coole ma en Vader jager. Ik krijg er een pesthumeur van. Daar is alles versierd en gezellig, hier merk je er echt niets van...
Carnaval is niet uit te leggen aan onwillende randstedelingen. Al ben ik zelf geboren en getogen in het westen, toch ben ik al jaren geleden besmet geraakt met het vrolijke virus. Dankzij vrijers, vrienden en een Vader jager die uit die schone provincie komen, heb ik al lang geleden het geheim van Limburgs carnaval ontdekt.
Dankzij de idiote vakantiespreiding is het helaas onmogelijk om buiten het weekend om te gaan en het echt vier dagen te vieren. Met alle liefde zou ik zo een paar christelijke feestdagen willen ruilen voor een paar dagen tijdens vastelaovend. Maar ja, zolang Den Haag niet in Limburg ligt, zal dat niet snel gebeuren. Hopen op een zeer snel stijgende zeespiegel dan maar ; )
Op dit moment ben ik er al helemaal klaar voor. Al is het maar een weekend. Alle verkleedspullen zijn opgezocht en aangeschaft en de cd met verzamelde leedjes draait non-stop in het atelier. Tot grote wanhoop van de kinderen, die er niks aan vinden. Maar het is mijn atelier, dus lekker puh!
In Zitterd (Sittard) is iedereen altijd mooi en blij verkleed en eigenlijk schaam ik me dat ik dit jaar niks zelf maak...
Alhoewel, ik heb daar ook slechte ervaringen mee...
Jaren geleden ging ik met een aantal heren op pad in Venlo. Ik had een heidense klus gehad aan het vervaardigen van onze kostuums, of liever gezegd van onze schilderijen. Ik had kopieën gemaakt van beroemde portretten. De Mona Lisa, een Matisse, een Van Gogh, zulk werk. Op de plek van het gezicht een rond gat, waar het hoofd doorheen stak. Mooie lijst eromheen. We zagen er geniaal uit! In het eerste café was het nog even leuk. We oogstten enorm veel bewondering. Tenminste dat vermoedde ik. Want doordat de oren achter het schilderij zaten, was er niks te verstaan van die complimenten. Draaide je dan het hoofd met het levensgrote schilderij erom in de richting van het geluid, dan raakte je geheid met een doffe knal de complimenteuze feestvierder.
Daar maak je geen vrienden mee. Ook je bewegen door een hossende menigte leverde een spoor aan gewonden op. Aan het eind van de avond hebben de jongens van nijd bijna hun schilderijen op mijn hoofd stukgeslagen.
Dat ik sindsdien geen vrienden meer heb om mee te gaan carnavallen, kan dan ook geen toeval zijn...
Geeft niks, dit jaar wil toch iedereen vrienden worden met deze dame, verkleed als sexy boef!

maandag 28 januari 2008

Verboden vrucht


(Peer,olieverf op doek - Jenneke van Wijngaarden)

Maandagochtenden zijn niet tof, ook niet in huize van Wijngaarden. In een poging wakker te blijven, zet ik zoals vaker de radio aan. Giel Beelen op 3FM.
Giel laat een fragment horen uit zijn vrijdagavondshow.
Een vrouw doet aan multitasking, ze belt met Giel en ondertussen wordt ze stevig genomen. Gekreun vult de keuken.
Ik kijk naar zoonlief die van plaatsvervangende schaamte bijna onder zijn brood met hagelslag kruipt en zet met het schaamrood op de kaken de radio uit.
Alhoewel ik van nature niet preuts ben, komt de Rouvoet in mij naar boven. Voor alles is een plaats en een tijd. Een late vrijdagavond is geen maandagochtend.
Honden denken daar anders over, voorzover die
denken.
In de meeste columns die ik lees, figureert er af en toe een kat. Sterker nog, ik verdenk columnisten ervan dat ze meteen bij het binnenhalen van een vaste column in een krant of tijdschrift, een kat aanschaffen. Voor de dooie momenten, als er niets te schrijven valt. Met tedere beschrijvingen over het elegante mysterieuze wezen vul je al snel weer een stukje, zonder dat het slecht is voor je imago als intellectueel.
Neen, dan mijn hond! Lijkt de radioshow van Giel al genant, het haalt het niet bij de taferelen die ik met mijn huisdier meemaak. Binnenshuis gaat het nog, als ik de vervelende momenten dat er herenbezoek komt niet meereken. Want die worden steevast getrakteerd op een flinke portie wantrouwend geblaf, dat vervolgens overgaat in een opdringerige aandachtvragerij dat contact tussen mij en de bezoekende heer nagenoeg onmogelijk maakt.
Ook het nonchalant optrekken van de poot om een plas te doen tegen klanten of vriendinnen, vind ik niet een van zijn sterkste kanten. Gelukkig lijkt hij daar overheen gegroeid.
Maar zijn gierende verlangen naar sex is niet te harden.
Gisteren was wat mij betreft het dieptepunt. Waarschijnlijk beschouwt de hond het trouwens als een hoogtepunt.
We gingen wandelen. Even een frisse neus halen met hond en zoonlief. Op het wandelpad komen we vriendinnen Xeno en Mar tegen, samen met Peer de hond. (Peer heb ik ooit in opdracht geschilderd zoals hierboven te zien is.)
"Kunnen we eindelijk kijken of ze goed samen gaan", roep ik enthousiast terwijl ik de hondenriem los maak.
En of ze goed samen gaan...
In ons christelijke dorpje op klaarlichte dag zelden zulk schunnig gedrag gezien . Mijn hond weet wel wat hij wil, maar niet hoe het moet. Dus die probeert als een gretige puber alle mogelijkheden uit. Peer weliswaar 'geholpen', vertoont hetzelfde schaamteloze exhibitionistische gedrag als de vrouw op de radio vanochtend.
Vriendin Mar begint namens Peer het tafereel te voorzien van pornocommentaar, wat mij alleen maar heviger doet blozen.
De honden hebben een bewonderenswaardige stijl van minnen. Mijn hond klemt zich met zijn voorpoten 'doggystyle' vast aan Peer, die het op een rennen zet. Op zes poten stuiven ze als een hondentandem over het pad. Passerende kleine kinderen in verwarring achterlatend.
Uiteindelijk lijn ik mijn met kwijl bedekte, maar grijnzende hond weer aan.
Zonder nog op te durven kijken, sleur ik de macho mee naar huis.
En dan te bedenken dat er altijd wordt gezegd dat honden op hun baasje lijken ; )

zaterdag 26 januari 2008

Kinderkunstmusts


Eenmaal in blijde verwachting sloeg de angst toe. Was ik bij de pogingen tot het verwekken nog onnozel enthousiast geweest- eenmaal daarin geslaagd- was daar de PANIEK!!
Ik nam meteen een aantal abonnementen op opvoedingtijdschriften en holde van de bibliotheek naar de boekhandel. Daar opende zich een nieuwe wereld. Ontelbare boeken over zwangerschap en kinderen opvoeden lagen daar klaar voor onzekere types. Ik leende en kocht ze allemaal. Ik bestudeerde de inhoud daarvan zo ernstig dat indien er tijdens het baren een mondeling examen afgelegd had moeten worden, ik met vlag en wimpel geslaagd zou zijn.
Geen moment geloofde ik, dat ik het alleen zou kunnen klaren, dat moederschapgedoe. Moeders in de reclame worden ook altijd blij van merkwaardige zaken als hygiëne en wegwerpluiers, nooit van de 'wilde whisky' dagen en hiphop.
Wat toch veel meer voor de hand ligt; ) Vind ik...
Tegenwoordig zijn de stapels boeken: Hellup, ik word zwanger/moeder/vader niet meer te overzien en zijn er elke avond programma's op tv over opvoeden, al dan niet voorzien van een strenge Nanny in een vreemd archaïsch kostuum.
Zal ik u een geheim verklappen? Uiteindelijk heb je geen flikker aan dat alles. Doe het vooral, alle beetjes helpen tenslotte... Maar...
Waar ik door de jaren heen echt wat aan heb gehad zijn gesprekken met Coole ma, Buuv, Blauwoog engel, Waifi en de anderen.
Maar vooral ook bleek de Cultuur een volwaardige ruggensteun bij het begrijpen van het kind.
Het haar van Pluk (van de Petteflet) getekend door Fiep Westendorp is mij tegenwoordig elke ochtend tot troost.
Onderstaand gedicht van Paul van Ostaijen is bijvoorbeeld in mijn ogen essentieel voor ouders van kinderen tot en met groep een en voor iedereen die een leuk mens wilt blijven. U dus.

Marc groet 's morgens de dingen

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn

Ooit een betere beschrijving van het peuterbestaan gezien?

Mary Poppins (boek en film), geen groter voorbeeld van het combineren van strengheid en fantasie. Van humor en inzicht. Ook een Nanny met een raar kostuum, maar wel een hele leuke!
(Reageert u vooral. Ik ben benieuwd of u ook zulke culturele 'ruggensteuntjes' gebruikt...)

donderdag 24 januari 2008

Het Blog


Onbeschrijfelijk!
Onvernietigbaar!
Niet Te Stoppen!!!
Achter de cijfers op mijn wekkerradio houdt het zich schuil.
Pas als het laat genoeg is om mijn oogleden te laten zakken, laait het op. Het wrikt zich als een agressieve tegenstander van Klaas Vaak's zand tussen mijn wimpers en is pas tevreden als mijn ogen wijdopen gesperd zijn.
The Blog is overal.
In het weerbarstige ongekamde haar van puberzoon, maar het moet zich daar gedeisd houden, want ik mag er niet over schrijven ; )
Het springt na opruiming uit de besteklade van Buuv tevoorschijn samen met een schroevendraaier, een tube houtlijm, 30 roze plastic babylepeltjes en een bundel postbode elastieken.
Een postbode elastiek herbergt sowieso vele blogs.
In de kleuren blauw waarmee ik nu werk, schreeuwt het blog om de Franse kunstenaar Yves Klein. Maar het moet zich stil houden. Een andere keer.
In de bouwmarkt ligt het blog stevig op de loer. In het cowboyloopje van de aanwezige mannen.
In het idiote aanbod van producten. Wat hebben kinderspeelgoed, wc papier, een combimagnetron en kamerplanten met elkaar gemeen? Ze worden allemaal verkocht bij een bouwmarkt!
Het blog toont zich soms onverwachts in gesprekken waarin andere mensen ineens mijn woorden citeren.
Het blog brult vanuit het plastic haardvuur in de gaskachel die ik bewonder: Jeff Koons! Postmodernisme!
Het blog zit in het voegsel voor het mozaïek van de knutselclub dat ik uiteindelijk toch vind in de bouwmarkt.
Het voegsel dat ik gebruik om dit blog aan elkaar te laten groeien.
Het blog is overal en altijd... Het wordt alsmaar groter...
Niet te stoppen!!! Pas op voor The Blog!!!!
Indien u ingeschreven bent op dit blog:
Het blog zal vanaf vandaag op een andere manier uw mailbox binnen komen, in de hoop dat de gemelde problemen over zijn.
Indien u nog niet ingeschreven bent: meteen hier rechts op de site doen!

maandag 21 januari 2008

Groeigrens


Bootsy krult zich gezellig op in de stoel en ik trek mijn dekentje hoger op. De hond nestelt zich zich zuchtend naast me op de bank. Ik ben een beetje ziek en bij gebrek aan eigen kind (die is bij zijn vader) komt Boots me gezelschap houden.
We kijken tv en eten afgeprijsde sushi bij kaarslicht, waarbij het ons geen van beiden lukt de zware ondingen met de stokjes in een vloeiende beweging naar de mond te brengen. Ik laat de mijne met veel gespetter van grote hoogte in de sojasaus vallen. We lachen. Boots is met haar veertien jaar spreekwoordelijk te groot voor servet en te klein voor tafellaken. Ik heb leeftijdstechnisch gezien het stadium van een kingsize dekbed met dubbele kussensloop allang bereikt. Toch zijn er meer dan genoeg gespreksonderwerpen die de hele linnenkast kunnen boeien. We praten over tijdloze onderwerpen als afgrijselijke wiskundeleraren en jongens. Ik krijg prachtige roze veters van Boots, die ze ook nog eens op de juiste wijze in mijn kekke zebrasneakers rijgt. Met onze blik gericht op Paul de Leeuw kletsen we over Bootsy's grootste probleem van dit moment. Wat moet ze later in vredesnaam worden? Er moet een profiel gekozen worden op school. Een profiel dat in ieder geval een richting aangeeft over haar toekomstplannen.
Als je veertien bent begint de wereld zich net een beetje te openen. In theorie zijn de meeste veertienjarigen dankzij tv en internet volledig op de hoogte, in praktijk ben je nog bezig alles en jezelf te ontdekken.
Op die leeftijd heb je ook nogal wat grenzen in het verschiet. Vanaf je zestiende mag je alcohol drinken, al kan dat in sommige gemeenten ook achttien jaar zijn. Brommer of scooter rijden mag ook pas vanaf zestien jaar. Trouwen, stemmen en een coffeeshop betreden kan vanaf achttien jaar.
In het Nrc Handelsblad van afgelopen zaterdag staat een heel interessant artikel over de recent gedane ontwikkelingen op het gebied van hersenonderzoek bij jongeren. In tegenstelling tot wat heel lang gedacht is, zijn hersenen tijdens de puberteit nog volop in de groei. Sterker nog de hersenen groeien nog door tot ongeveer 22 jaar. In die tijd verschuift het warme emotionele 'puber' denken naar het koude rationele volwassen denken. Het nog niet volgroeid zijn van de frontaalkwab in de hersenen zorgt ervoor dat jongeren niet (of moeilijk) in staat zijn om de gevolgen van een handelen in het heden te plaatsen in een toekomstvisie. Lange termijnplanning lijkt onmogelijk. Het warme emotionele denken heeft trouwens ook veel voordelen. Zo zijn pubers veel meer gericht op vriendschap, iets waar ik deze zaterdagavond de vruchten van pluk.
Als Boots weer naar huis is, zie ik zo'n swingend spotje van de Landmacht. Het soldatenleven is niet voor watjes, daar moet je geschikt voor zijn.
Als je zeventien bent mag je beginnen met dat stoere bestaan. In plaats van je brommer op te voeren en je daar mee te pletter te rijden, mag je gaan oefenen met echte wapens.
Eenmaal in dienst bij defensie mag je als je achttien bent, nee moet je, uitgezonden kunnen worden. (want wie A zegt moet ook B zeggen). Zonder een voorafgaande psychologische test overigens. (bron: site Ministerie van Defensie)
Het is in Nederland verboden om bijvoorbeeld tabaksreclame te maken die direct gericht is op jongeren. Terecht.
Vorige week kwamen er weer twee jonge jongens terug uit Uruzgan. Dood, nog voor hun frontaalkwab was volgroeid. Nog voor zij hun hersenen ten volle hadden kunnen gebruiken, is hun leven geëindigd.
Toch zien we elke avond nog steeds die stoere wervende reclames voor de oorlog.
Maar wie werft onze kinderen voor de vrede?

vrijdag 18 januari 2008

Fame dropping (slot)

De Mona Lisa inspireert mij tot het geven van een klein college. Ik vertel over de theorieën over Mona zelf en natuurlijk uitgebreid over het atmosferisch perspectief dat Leonardo uitgevonden heeft.
Er komt maar geen reactie en ik draai me om.
'Waarom zeg je...', ik sta neus aan neus met een man, een heel andere man dan ik dacht. Ik kijk in zijn ogen en zak door mijn knieën...
Parijs is een geweldige stad, zelfs als je een kuthuwelijk hebt. Sterker nog, juist als je een beroerd huwelijk hebt is Parijs een uitkomst. Al is het alleen maar omdat het daar de normaalste zaak van de wereld is om s' ochtends vroeg een Bar Tabac binnen te lopen en aan de bar een dubbele cognac te bestellen en die zwijgzaam op te drinken.
Toenmalig echtgenoot en ik waren in Parijs om ons huwelijk nieuw leven in te blazen. 'Van achteren kijk je een koe in zijn gat', zou coole ma zeggen dus laten we dat nu een loffelijk streven noemen.
X was nog nooit in Parijs geweest en ik vele malen, dus was het een uitgelezen kans om hem te laten zien hoe leuk en cultureel ik ben. We gaan naar het Louvre. Na vele lezingen mijnerzijds over alle kunst die we zien, komen we aan bij de Mona Lisa. Mijn gemoed is vrolijk en liefdevol.
Bij de Mona Lisa is het, zoals altijd, druk. Ik ga voor X staan en hang gezellig knuffelig tegen X aan.
Denk ik.
Antonio Banderas is de mooiste man die ik ooit gezien heb. Terwijl ik door mijn knieën zak pakt hij mijn armen beet zodat ik niet val. In de eeuwigheid die waarschijnlijk een paar seconden duurt, zie ik alleen maar die ogen, elk haartje dat precies goed zit. Een huid om af te likken zo mooi... Het moment wordt wreed verstoord door Melanie Griffith die met een boos spinnenhoofd en een hele lange nertsmantel Antonio van me weg sleurt. Mij verbouwereerd achterlatend.
X staat een paar meter verderop naar het verkeerde schilderij te kijken ; )
Terug naar de handdrukken, u begrijpt ondertussen dat ik de mindere goden oversla.
Antonio Banderas > Dalai Lama > Buddha
Bent u nu onder de indruk?
Ik eigenlijk niet.
Ja, toen wel even natuurlijk. Maar zoals ik de afgelopen dagen heb beschreven, ben ik zeer dichtbij de hele muziekindustrie, Hollywood en wereldleiders geweest. Heeft dat ook maar iets opgeleverd? Behalve een paar fijne verhalen die ik nu met u kan delen, geen ene stuiver. Geen glimpje glans is aan mij blijven hangen!
Bovendien als je de theorie omdraait... Dan ben ik ook vast zeer dichtbij notoire engerds als Geert Wilders, Poetin en Kim-ill Jong geweest en die gedachte is toch een stuk minder aantrekkelijk.
Al die handdrukken van al die belangrijke beroemde mensen. Eigenlijk best een vies idee.
Wie weet waar die handen allemaal hebben gezeten? ; )


woensdag 16 januari 2008

Fame dropping (2)


De vraag was als volgt: in hoeveel handdrukken ben ik verwijderd van de roem? De roem die wij allen lijken na te streven, al is het maar door te adverteren in de Gouden Gids.
Behalve dan de reacties die ik soms op deze columns krijg, wil er toch verder niemand anoniem zijn?: )
In mijn speurtocht naar faam sluit ik de volgende geschiedenissen maar weer eerlijkheidshalve uit...
Mijn gespetter in zwembaden aan de Cote D'azur met kinderen van beroemde Nederlandse artiesten. Teveel chloor en toch te Nederlands.Te klein.
In de poptempel Tivoli te Utrecht heeft zich ook wel het een en ander met bandjes afgespeeld, vooral op het genante vlak; ) Zo oefende ik tot mijn grote afgrijzen in die tijd wel een enorme aantrekkingskracht uit op lelijke gitaristen (wel goede ; ) en echt nooit (!)op de knappe zangers.
Hele nachten wandelde ik op de vlucht voor de een en op zoek naar de ander...
Ik had wel hele goede beenspieren in die tijd, dat wel!
Maar we hadden het over handdrukken.
Mijn ontmoeting met Morgan Heritage had mij weer direkt op het spoor van Bob Marley en ongeveer alle muzikale grootheden gebracht. Dicht bij God dus.
Ja, ik heb ze allemaal een hand gegeven (geloof me, het zijn er heel veel, een kenmerk van goede reggeabands, die krijgen steeds maar weer kinderen die ook mee gaan doen) maar overweldigd als ik was door hun geweldige concert kon ik niets anders dan stamelen en kwijlen toen ik hen sprak. Eenmaal als laatste bij opperhoofd Papa Morgan aangekomen, dacht de grootheid dat hij te maken had met een zwakzinnige en was buitengewoon aardig. Waarop ik snikkend van schaamte ben weggelopen.
Dus die telt niet mee.
Over de rappers van Jurassic 5 wil ik kort zijn. 'Spreek je eens een intelligente vrouw met tekst (toen wel; ) ga dan niet over haar schouder met zeventienjarigen staan flirten! Eikels! (wel goede muziek overigens ;)
Ondanks handdruk geen handdruk dus.
Full body contact wilde u toch?
Ik sta in de hoofdstad in een platenzaak naar cd's te kijken. Een van die weinige momenten dat niks moet en dat mag. Leuke platenzaak en ik heb het reuze naar mijn zin. Ik kijk op en zie dat het ineens veel drukker is. Even later is het zo vol dat het mij te gortig wordt. Ik vertrek naar de kassa. Ik baan mij assertief tegen de stroom in en bots hard frontaal tegen iemand aan die hetzelfde aan het doen is in tegenovergestelde richting. Hij voelt of hij nog tanden heeft en ik vloek binnensmonds van de pijn. Lomperik!
Bij de kassa maant de verkoper mij geïrriteerd te zwijgen. De wereldberoemde singer songwriter Ryan Adams komt uit naam van een oude vriendendienst een concert geven.
Ik kijk naar het podium. Daar staat de lomperik ; )
De handdrukken:
Ryan Adams > (vriend) > Stephen King > Heel Hollywood
Mwah zegt u? Nog steeds niet onder de indruk?
Wordt Vervolgd...

dinsdag 15 januari 2008

Fame dropping

Over de 'fifteen minutes of fame' van Andy Warhol hoef ik het niet meer te hebben. Het is duidelijk, iedereen wil beroemd worden en het liefst langer dan vijftien minuten.
Al een paar keer heb ik het afgelopen jaar bij een gesprek gezeten over het feit dat je binnen een paar handdrukken van een beroemd persoon verwijderd kan zijn. Het tijdschrift Margriet besteedde er uitgebreid aandacht aan en vandaag las ik een mooi verhaal van Tommy Wieringa op de Nightwriterssite dat over dat fenomeen ging.
Dus ging ik eens nadenken.
In Nederland zijn zoveel BN-ers dat ik kort door de bocht ga.
Over de zeer getalenteerde kunstenaars en striptekenaars die ik de hand heb mogen drukken zal ik u maar niks vertellen. Die mogen nooit op tv dus die kent u niet en het duurt nu te lang om u als nog op te voeden. Er zijn wel bekende vaderlandse schrijvers die niet meteen security bellen als ik ze kus en knuffel. Via een vriendin zit ik in een handdruk zo in het koninklijk huis. En ik kus bijna wekelijks met een gerenommeerd actrice die ik ervan verdenk dat ze ook niet stil heeft gezeten, wat handdrukken betreft ; )
Maar ik vind dat te makkelijk. Het kan beter : )
Full body contact met wereldsterren dat wilt u horen, nietwaar?
Hebben homo's het vaak over een gaydar, ik heb last van een stardar. Zo gauw er een ster van wereldformaat in mijn buurt is reageert mijn lichaam daar op als ware het een magneet. Zonder dat mijn hoofd het weet trouwens. Voorbeelden?
Lang geleden werden de opnamen voor het toen razend populaire (er was ook niet veel keus, dat moet gezegd ; ) tv programma de Showbizzquiz in Dordrecht gehouden en wij waren daar regelmatig te vinden. Bonny St. Clair trad op. Bella Beer, maar ook Clif Richard en andere grootheden. Zo ook die keer dat Jimmi Cliff, de toen overal bekende reggea zanger van o.a. de hit Reggea Night. Coole ma nam ons na afloop van de show mee naar de artiestenuitgang, waarvan ik voorheen niet eens had geweten dat zoiets bestond. Ik dacht dat ze gewoon weer naar de hemel zouden opstijgen.
Bonny St. Claire stond zich geweldig aan te stellen en ik was afgeleid. De deuren zwaaiden open en daar was hij. Ongeveer even groot als ik toen, maar haastig genoeg om mij om ver te lopen. Full body contact met Jimmi Cliff. Zijn bodyguards vingen mij op en woedende coole ma perste uit de doodsbenauwde reggeazanger nog snel voor straf een paar handtekeningen. Die ik meteen weer kwijtraakte want ik begreep toen het nut van een handtekening al niet.
Even terug naar de handdrukken:
Jimmi Cliff> Bob Marley > Wereldleiders >God
Nog niet onder de indruk?
Wordt Vervolgd...
Het verhaal van Tommy Wieringa is hier te vinden http://www.nightwriters.nl/2008/01/cantaloop.php:

maandag 14 januari 2008

Tingeling Tinguely


Al bij het eerste kunstwerk, dat te zien is vanaf de straat waar wij in de rij voor de kassa staan, wordt het mij duidelijk, de knullen hebben geen aandacht voor mij. Ik probeer nog iets intelligents te vertellen over de kunstenaar, maar de geest van Tinguely (1925-1991)heeft al bezit genomen van de knullen. Het idee dat je al fietsend het enorme ronddraaiende kunstwerk in beweging kan zetten levert een bewonderenswaardige energie explosie op, zeker voor een zondagochtend. Al stuiterend van de voorpret gaan we de Kunsthal binnen.
We, dat zijn de knutselclub. Vier jongens waarvan een zoonlief is, van 11 en 12 jaar. En twee vaders, King A. en de Rus, beiden zeer technisch aangelegd. Los van mijn eigen rechterhand ben ik dus op pad met vier rechterhanden en zooitje mexicaanse springbonen.
De Kunsthal is ontworpen door onze internationaal vermaarde architect Rem Koolhaas. Vaak onbegrepen in zijn onpraktische werk, maar ik geloof dat ik hem snap. De kunst in het gebouw zou eigenlijk weg moeten, dan is het gebouw werkelijk ideaal voor street skating of die andere hippe sport Parkour. Al die idiote trappetjes, steile hellingen en rare hoeken moeten heerlijk zijn als je het toch al prettig vindt om je risicovol te verplaatsen.
Tinguely leeft! Ook al is hij dood. De hele Kunsthal is gevuld met een blije energie, ratelende apparaten en verhitte kinderen en daar achteraan hollende ouders.
Tinguely maakte wat we kinetische kunst zijn gaan noemen. Hele wonderlijke installaties, soms klein maar ook heel groot die bewegen. De beweging wordt door de kijker in gang gezet door op een knop te drukken, maar soms dus ook door te fietsen. Als zo'n kunstwerk in gang gezet wordt levert dat magische beelden op. Of geluiden. Het is werk dat zowel de techniek verheerlijkt als bespot.
Ik dwaal blij door deze tentoonstelling. Ik bekijk een jaloersmakende film uit de jaren zestig waarin Tinguely met rijdende kunstwerken en collega vreemde vogels een carnavaleske optocht houdt door de straten van Parijs. Daar had ik bij willen zijn! De knutselknullen zijn verdwenen in de mensenmassa en pas veel later vind ik ze terug terwijl ze elkaar half dood aan het meppen zijn met de ballonnen in de ook door Tinguely ontworpen ballonnenbak.
Even verderop houden King A. en de Rus werkoverleg, dat zie ik aan hun serieuze ruggen. De afdelingen Metaal & Hout zijn in beraad, zogezegd. Er is een aandrijfassnaar of iets dergelijks moeilijks kapot van een van de kunstwerken en ik zie dat King A. zich moet beheersen om niet even zijn gereedschapskist uit de bus te halen om het apparaat te fixen. King A. heeft het sowieso moeilijk. Gezegend als hij is met die rechterhanden kan hij prachtig lassen en smeden. Wat van Tinguely toch echt niet gezegd kan worden. 'Noodlasjes met de bramen er nog op' spreekt King A. even stekelig als de braam zelve.
Uren later hebben we alle knullen weer bij elkaar en zijn we allen afgemat klaar om in de door Tinguely zo geliefde automobielen weer naar huis te gaan.
Ik neem op voorhand wraak op de knullen door een mooi boek over het werk te kopen en ze te dreigen dat ze nu tot in de eeuwigheid mijn kennis in de lessen moeten aanhoren.
Het maakt weinig indruk, dat heeft de tentoonstelling al voor me gedaan!
(de expositie 'Alles beweegt' is nog tot 27 januari te zien in de Kunsthal te Rotterdam)

vrijdag 11 januari 2008

Hans Worst



Voor een vegetariër neem ik behoorlijk wat vleeswaren in de mond, daar ben ik mij van bewust.
Nu is het voor een graffititiep als ik ook bijna onmogelijk om niet dol te zijn op schuttingtaal, maar toch...
85% van de mensen beschouwt andermans kinderen als slechter opgevoed dan de eigen kroost.
Ik heb van het tegenovergestelde last. In mijn hoedanigheid als schilderjuffie voed ik andermans kinderen beter op dan mijn eigen vlees en bloed.
Kan ik mij in de uren dat ik lesgeef nog inhouden, of de gewenste krachtterm ombouwen tot iets lafs als 'snotverdulleme' en 'chips', op het moment dat de leerlingen verdwenen zijn komt mijn ware aard naar boven en hanteer ik het taalgebruik van een oude zeebonk met drie tanden en een ankertattoo op de arm.
Nu ben ik niet de enige die er last van heeft. Het decembernummer van Linda. magazine riep dat 2007 een kutjaar was. Mijn geliefde hiphoppers rappen al jarenlang over bitches en geslachtsdelen. Om over de Nederlandse film en literatuur maar te zwijgen. Probeer dan nog maar eens vast te houden aan oldschool termen als 'gossie' of 'tjeempie'. Zelfs mijn zevenjarige prinsessen leerlingen laten een woord als neuken moeiteloos over de pruillipjes rollen.
Kortom de taalverruwing is een feit.
Voor dit fenomeen geef ik graag de schuld aan Andre Rouvoet. Of eerlijk gezegd aan onze normen en waarden regering, maar ik speel het vandaag graag op de man.
Rouvoet is een nette man dat zie je meteen. Een man die, zelfs al heeft hij zelf geen enkel rotje aangestoken en uitsluitend met een sterretje staan zwaaien, toch op Nieuwjaarsochtend de hele straat gaat aanvegen. Een man die je wel als buurman wil hebben. Alhoewel ik er hem ook van verdenk dat hij een miniatuurspoorbaan op zolder heeft, met in het door treintjes doorkruiste nagebouwde alpenlandschap een op ware schaal nagebootste kerk heeft geplaats met welluidende klokkentoren, die hij op gezette tijden laat beieren. Wat de vloekdichtheid bij de buren aanzienlijk doet toenemen.
Rouvoet is zo'n nette aardige man dat hij bijvoorbeeld ook graag kinderen geboren ziet worden
waar ze niet gewenst zijn. Zodat ouders en kind allemaal verzekerd zijn van een leven lang lijden, wat hun kansen op een plek in het hiernamaals aanzienlijk vergroot. Buitengewoon beschaafd dus.
Als het aan ons kabinet ligt zijn we binnenkort allemaal verlost van onze slechte gewoonten.
Drank en drugs doen we niet meer aan. De aanrechten zijn weer schoon, want daar doet het vrouwvolk weer haar plicht en een kut doet haar werk door er kinderen uit te persen en verder geen flauwekul. Ondergoed wordt weer groot en van degelijk katoen. Bij stout taalgebruik krijgen we een tik met het rietje over de vingers.En rokers krijgen de doodstraf.
Met het wegvallen van alle slechte gewoonten valt er een groot gat in onze tijdsbesteding, die dan uitstekend gevuld kan worden met houden van massale parades op het binnenhof waarbij de pret vooral uit het synchroon zwaaien met vlaggetjes zal bestaan. Ook het dansen met linten rondom de meiboom wordt weer hot, dat voorspel ik u.
En dat moet dan de maatschappij worden waarin mijn kind opgroeit. Kut!
Begrijpt u nu waarom ik op onderstaand nummer heb gestemd als alternatief volkslied?



dinsdag 8 januari 2008

Helder licht


Er wordt een nieuw tv programma aangekondigd in de krant.
40 dagen zonder sex. Mmm denk ik, eindelijk iets dat ik met gemak kan winnen.
Alhoewel ik een zeer aardige algemene ontwikkeling heb, kan ik met geen enkele quiz meedoen vanwege de altijd aanwezige ellendige sportvragen. Vooral die overdreven nadruk op voetbal heeft me al menig miljoen gekost.
Met mijn expertise en uitputtende ervaring als noodgedwongen non win ik die hoofdprijs op mijn sloffen...
Die er vast uit zal bestaan dat ik al margarita's drinkend in een warm oord verwend word door een gebronsde adonis met ferme kaaklijn en fijne handen. Dat lijkt me wel wat.
'Het is helemaal geen quiz en je kan er zeker niks mee winnen', helpt toevallig aangewaaide Grandmaster M. me bruut uit de droom.
Spelbreker.
De gouden kansen die ik al heb gemist...
Toen de 06-lijnen in Nederland kwamen (oma vertelt; ) had ik een geweldig idee. Ik zou een ideeënlijn beginnen. Iedereen die verlegen zat om een idee, kon mij betaald bellen. Ik zou de hele dag gebeld worden met vragen als:
Waarin moet ik afstuderen? Hoe noem ik mijn foeilelijke hond? Met wie kan ik het beste een geheime verhouding beginnen? Welke kleur zal ik mijn haar verven? En wat kan er allemaal met een pot augurken en een stuk oude kaas? Kortom, een ware goudmijn dit plan. Dus niet.
Er bleek uitsluitend behoefte aan sexlijnen en dat vond ik saai, dat gehijg de hele tijd.
Mijn kikkererwtenshoarma had de vegetarische equivalent van de Big Mac kunnen zijn. Maar ja, je kent het. Die lieve juf van groep 2 is jarig en er moet op het laatste moment een kookboek in elkaar gedraaid worden. Weg geheime receptuur. Nu staat vast die lepe Jonnie de Boer met mijn kikkererwten de show te stelen.
Het spijkerbroekentassendebacle. Op de vrijmarkt met koninginnedag niet aan de straatstenen te slijten. Van ellende uiteindelijk allemaal weggeven. Twee jaar later vlogen ze in heel Europa voor het tienvoudige bedrag als warme broodjes over de toonbank.
Mijn handbeschilderde babykleding en bedlinnen.
Mijn mooi en degelijke artistiek verantwoorde jongerenontmoetingsplekken. (zet ik hopelijk deze week op Flickr)
Het mobiele telefoonconcert tijdens het Millennium. Wereldwijd de ringtone 'Alle Menschen wirden Bruder' te horen brengen.
Dit is zomaar een greep uit mijn carrière als fantast.
Kortom ware goudmijnen. Parels van ideeën. Voor de zwijnen!
Neen dan dit blog! Vooral begonnen om mijn schilderijen te slijten. Prachtig werk, maar het staat gruwelijk in de weg. Ook vooral bedoeld om te laten zien dat ik goed kan illustreren (en zo veel per week, zo geestig ; )
Wat blijkt weer? Geen schilderij verkocht. Niet een opmerking over mijn tekeningen! Ok, u vindt mijn stukjes leuk en boeiend. Erg goed en zeer grappig, dat vertelt u me allemaal en dat is fijn. Maar dat levert natuurlijk weer geen stuiver op! Wel veel werk, dat wel ; )
Gisterenavond keek ik op het programmaatje waar ik kan zien hoeveel bezoekers ik heb op deze site en waar ze vandaan komen. En toen werd ik me toch trots!
In Mont-Royal te Canada heeft iemand op 7 december 2008 wel 7,44 minuten op mijn site zitten lezen. Dus ik mag dan wel nergens komen. Mijn gedachten zitten maar mooi in Canada ; )

zondag 6 januari 2008

Het hazenpad



(illustratie naar het beeld 'Thinker on the Rock' van Barry Flanagan)

We lopen op 'het spoor', de hond en ik. Het spoor was vroeger een spoorlijn, nu is het een wandelpad. Met op dit stuk (het loopt van dorp naar dorp) aan de ene kant rijtjeshuizen aan de andere kant weilanden. Het loopt prettig op het spoor. Ver voor mij uit is de hond bezig met zijn levensmissie, het opsporen van loopse teven. Ik loop zo'n tachtig meter achter hem en denk aan de kleur blauw en duurzaamheid. Twee abstracte begrippen die zuurstof en de cadans van voetstappen nodig hebben. Ik denk na over deze begrippen in het kader van een opdracht tot het vervaardigen van een abstract kunstwerk voor het bedrijf Sustainment & Partners.
Eerlijk gezegd, ik probeer na te denken, want ik kom er maar niet in.
De techniek staat er tussen. Zoals ook deze weilanden binnen afzienbare tijd volgebouwd gaan worden, is mijn hoofd bewoond met afvoerleidingen, weigerend staal en gesprongen glas.
In het weiland naast me houdt de regionale- misschien wel landelijke -ganzenclub zijn algemene ledenvergadering. Over het hele weiland verspreid zit een enorm aantal ganzen bij elkaar. Er ontstaat reuring als drie hazen zich al rondjes draaiend en springend ook in de bijeenkomst mengen. Ze zitten elkaar achterna in een vloeiende rondraaiende beweging zodat de eerste steeds de laatste wordt. Een razendsnel bewegende harige cirkel die over het weiland heen danst.
Hazen hebben humor. Zo zag ik van de zomer hoe twee hazen een reiger aan het pesten waren door steeds om hem heen te springen en als de ouwe jaap weer een nieuwe plek gevonden had, een weiland verderop, hem doodleuk daar te gaan ergeren. Nu beleefden ze ook dolle pret en lieten steeds groepjes ganzen van schrik opstuiven.
Zo'n honderd jaar geleden had je in Italie een filosofische kunstroming genaamd 'de Futuristen'.
De stoomtrein reed al een tijdje rond. De bewegende filmbeelden waren er al evenals de auto. De ene na de andere uitvinding werd gedaan.
De Futuristen verheerlijkten techniek en snelheid. Een kunstwerk moest vooral beweging suggereren. Agressie en anarchie werden verheerlijkt en uitgebeeld. 'Oorlog is de enige hygiëne van de wereld'. "Tijd en ruimte zijn reeds gisteren gestorven." "De toekomst is het absolute."
De Futuristen zouden deze hazen dan ook met ontelbaar veel poten afbeelden om hun vaart te verduidelijken.
De Futuristen moesten overduidelijk nog echt aan de twintigste eeuw beginnen. Met de miljoenen doden die in die eeuw zijn gevallen door massa industrie en technologisch vernuft.
De milieuproblematiek. De rampen die geen natuurrampen zijn, maar wel een ramp voor de natuur als het lek gaan van olietankers, ongelukken met (kern) energiecentrales. Overbevissing door gigantische drijvende visfabrieken en de hysterische consumptiedrift van de mens.
Het uitwonen van moeder aarde op een manier die geen huisbaas zou tolereren.
Als ik nu het grenzeloze optimisme van de Futuristen combineer met de ellendige ervaringen met de techniek, kom ik dan op duurzaamheid uit?
De rondscharnierende beweging van de hazen doet het pessimistische verwrongen staal in mijn hoofd omsmelten tot de zonneovens waarover ik in het jan/feb nummer van Ode gelezen heb. Ovens die gebruik maken van reflectie en absorptie van zonnestralen. Zodat arme mensen in zonnige landen kunnen koken zonder houtkap, luchtvervuiling of gezondheidsklachten.
Op het Neude zit een bronzen haas na te denken op een rots. Een krankzinnig (het is mij nog nooit gelukt om daar niet op het fietspad of op de busbaan of tegen het verkeer in te rijden) verkeerssituatie van bovenaf beziend.
In alle rust denkend.
Beeldhouwer Barry Flanagan had Utrecht geen beter symbool van deze tijd kunnen geven.


donderdag 3 januari 2008

het Boek van Jenneke


Auto-Portrait (Tamara in the Green Bugatti)- Tamara de Lempicka (1898-1980)

"Jij vuil vies pesterig rotgodje, dit heb ik twee weken geleden ook al gedaan." Jankend lig ik naakt op een drijfnatte badkamervloer in die door een krankzinnige (ik kan het weten ; ) aangelegde badafvoer te graaien."Waarom altijd ik en al die zielige Afrikaanse kinderen? Nooit eens George of Osama of de nieuwe bisschop van Utrecht? Neem Piet Paulusma voor mijn part!"
Mijn CV-ketelleed was net bezworen door Koning A., Heer van het Systeembeheer, vriend uit duizenden. Dus ik kon weer douchen ; )
De hoeveelheid haar die ik uiteindelijk wist te verwijderen wees erop dat ik elke dag met Bokito in bad ga of dat mijn hond stiekem een bordeel voor Afgaanse windhonden is begonnen.
Als altijd op het juiste moment was BlauwoogEngel langsgeweest en had haar liefde over me heen uitgestort met heerlijke knuffels, kussen, kadoos en een riante nieuwjaarsdonatie. Blij beloofde ik haar iets leuks te gaan doen.
Ik ging naar de kapper. Op naar Utrecht. Ik parkeerde in de Springweggarage (weer duurder geworden!) en huppelde over de Oudegracht. Aan de hippe kappersjongen legde ik uit dat ik een opgeschoren nek heel leuk en kinki vond, maar dat het daar nu echt te koud voor was. Kappersjongen luisterde aandachtig en knikte vanonder zijn wollen muts. Vervolgens knipte hij mijn hele hoofd heel kort, maar het moet gezegd, mijn nek bleef enigszins bedekt.
In de spiegel staarde ik naar mijn Tamara de Lempickahoofd. Mooi, mochten er nog mensen twijfelen aan mijn artistieke talenten, na het zien van dit kapsel zou dat over zijn!
Traditiegetrouw deed ik daarna een heel rondje parkeergarage omdat ik niet meer wist waar ik hem had neergezet. Blijgemutst en goedgekapt reed ik de garage uit. Bij de slagboom wilde ik mijn raam weer omhoog draaien, maar dat ging vreemd stroef. Meteen buiten de garage parkeerde ik en draaide wat steviger. Een regen van glas kwam neer. Overal lagen ineens glinsterende glasstukjes en ik zat als een levende rhinestone cowboy te bibberen.
Een echtpaar kwam aangesneld en sprak hun verwondering uit. Zij hadden nog nooit vanuit het niets een autoruit zien 'exploderen'. Ik zei dat ik speciale talenten had, wat de man met open mond beaamde. Op wat bloedende wondjes aan mijn hand na bleek ik verder in orde. Hulp kwam van het echtpaar en de aangesnelde parkeergarageman en iedereen begon te bezemen terwijl ik me uitschudde. Uiteindelijk reed ik met sjaal omwikkeld en met handschoenen aan weg naar de A2. KOUD! KOUD! KOUD!
Bij mijn therapeutische verantwoorde garage engel begin ik pas te huilen. Die begint meteen te bellen voor een nieuwe ruit en duwt mij in een leenauto die ik snap. 'Nee, geeft niks die bananenschillen. Je moet snel naar huis. Bijkomen en warm worden."
Op weg naar huis worstel ik met hoge hakken, kleine pedalen en mijn geloof. 'Waarom God?
Er is toch al een Boek van Job? Moet er soms ook een Boek van Jenneke komen?
Bij het rode stoplicht kijk ik boos naar de hemel. 'Wilt U oorlog? Dan krijgt U oorlog!
Het stoplicht springt op groen en de motor slaat af.
OK! SORRY! IK NEEM HET TERUG! ; )
ps: Wil degene met het voodoopoppetje nu ophouden? Leuk genoeg geweest...

(Madonna baseerde maar liefst drie videoclips op het werk van Tamara de Lempicka. mocht ik nog eens een normaal leven krijgen, wil ik u graag meer vertellen over beide dames ; )

woensdag 2 januari 2008

Weg



'Zou het woord kater van katharsis komen?', peins ik, al hangend boven de toiletpot.
Was de dichter Willem Kloos nog een God in het diepst van zijn gedachten, ik word een filosoof in de platste situaties.
Zo verzon ik ooit de these voor mijn scriptie tijdens de vastelaovond (= carnaval) midden in het overvolle Hoeskamer café te Venlo met een vals toeterende trompettist in mijn oor.
Nu zit ik naast het toilet en doe intelligent over mijn bestaan. Ik pieker teveel, dat is het.
Het jaar 2007 had ik prachtig afgesloten in gezelschap van bijzondere Waifi en haar kinderen Qiwi en Galadriel. Met grappig wijze vrouw M'Rah, overgekomen uit Zuid-Afrika. Met later, in het nieuwe jaar, dierbare Djeu en nog later de Dekselse Bengels die me uiteindelijk toch wisten te shockeren. Wat de stand 1-1 maakt ; )
Ik had Galadriel mogen inwijden in de edele kunst van het vuurwerk afsteken. Toen ze al snel de hardst knallende rotjes met een prachtige nonchalance van zich weggooide, wist ik dat het met de emancipatie weer helemaal snor zat.
Met Qiwi besprak ik zijn laatste piece, langs de A2. Trots!
Waifi verbrandde ritueel al de liefdesbrieven die ze in haar leven had mogen ontvangen. Een jaloersmakend aantal, zeker voor ondergetekende die er nog nooit een heeft gekregen.
Wat mij accuut mijn wenslijst op het gebied van een eventuele nieuwe vlam deed bijstellen. Genoeg met die vunzige mails, smerige ansichtkaarten of geile sms-jes. Ik wil nu eindelijk ook een liefdesbrief. Ik ben er oud genoeg voor!
Heel veel champagne later gaan slapen om diep in de dag weer fluitend op te staan. Geen kater in zicht.
Dat veranderde toen ik tegen de avond thuis kwam en de CV ketel kapot was. Alle rampspoedscenario's waren meteen aanwezig. Gedachten als: Ik had bijna al mijn leerlingen vermoord door koolmonoxide tot Torenhoge Kosten, Juridische Pret en Wekenlange Koude en Ruzie met ex, gingen in razendsnel tempo door mijn hoofd.
Zo eindigde ik alsnog zittend naast het toilet.
Volgens de Volkskrant is een kwartier piekeren per dag genoeg. Dat heb ik al binnen voor de wekker gaat...
Apparaten gaan kapot, dat moet ik accepteren. Mijn leven loopt altijd anders dan gepland.
Het zal.
Ik word weer de liftster van vroeger. Vol terecht vertrouwen in de mensheid die mij al heel Europa heeft doorgebracht. Er komt altijd een lift. Als je geen einddoel hebt, wordt de reis ook veel leuker.

ps: Jan & Emma & de schapen zijn terecht! Thanx!

ps2: Oh ja, de allerbeste wensen voor jullie!
(Onderstaande band is volgens NRC next de meest favoriete band van Irak. Sterk beïnvloed door aanwezigheid buitenlandse troepen. Probeer daar maar eens niet over te piekeren...)