vrijdag 18 januari 2008

Fame dropping (slot)

De Mona Lisa inspireert mij tot het geven van een klein college. Ik vertel over de theorieën over Mona zelf en natuurlijk uitgebreid over het atmosferisch perspectief dat Leonardo uitgevonden heeft.
Er komt maar geen reactie en ik draai me om.
'Waarom zeg je...', ik sta neus aan neus met een man, een heel andere man dan ik dacht. Ik kijk in zijn ogen en zak door mijn knieën...
Parijs is een geweldige stad, zelfs als je een kuthuwelijk hebt. Sterker nog, juist als je een beroerd huwelijk hebt is Parijs een uitkomst. Al is het alleen maar omdat het daar de normaalste zaak van de wereld is om s' ochtends vroeg een Bar Tabac binnen te lopen en aan de bar een dubbele cognac te bestellen en die zwijgzaam op te drinken.
Toenmalig echtgenoot en ik waren in Parijs om ons huwelijk nieuw leven in te blazen. 'Van achteren kijk je een koe in zijn gat', zou coole ma zeggen dus laten we dat nu een loffelijk streven noemen.
X was nog nooit in Parijs geweest en ik vele malen, dus was het een uitgelezen kans om hem te laten zien hoe leuk en cultureel ik ben. We gaan naar het Louvre. Na vele lezingen mijnerzijds over alle kunst die we zien, komen we aan bij de Mona Lisa. Mijn gemoed is vrolijk en liefdevol.
Bij de Mona Lisa is het, zoals altijd, druk. Ik ga voor X staan en hang gezellig knuffelig tegen X aan.
Denk ik.
Antonio Banderas is de mooiste man die ik ooit gezien heb. Terwijl ik door mijn knieën zak pakt hij mijn armen beet zodat ik niet val. In de eeuwigheid die waarschijnlijk een paar seconden duurt, zie ik alleen maar die ogen, elk haartje dat precies goed zit. Een huid om af te likken zo mooi... Het moment wordt wreed verstoord door Melanie Griffith die met een boos spinnenhoofd en een hele lange nertsmantel Antonio van me weg sleurt. Mij verbouwereerd achterlatend.
X staat een paar meter verderop naar het verkeerde schilderij te kijken ; )
Terug naar de handdrukken, u begrijpt ondertussen dat ik de mindere goden oversla.
Antonio Banderas > Dalai Lama > Buddha
Bent u nu onder de indruk?
Ik eigenlijk niet.
Ja, toen wel even natuurlijk. Maar zoals ik de afgelopen dagen heb beschreven, ben ik zeer dichtbij de hele muziekindustrie, Hollywood en wereldleiders geweest. Heeft dat ook maar iets opgeleverd? Behalve een paar fijne verhalen die ik nu met u kan delen, geen ene stuiver. Geen glimpje glans is aan mij blijven hangen!
Bovendien als je de theorie omdraait... Dan ben ik ook vast zeer dichtbij notoire engerds als Geert Wilders, Poetin en Kim-ill Jong geweest en die gedachte is toch een stuk minder aantrekkelijk.
Al die handdrukken van al die belangrijke beroemde mensen. Eigenlijk best een vies idee.
Wie weet waar die handen allemaal hebben gezeten? ; )


Geen opmerkingen: