maandag 28 januari 2008

Verboden vrucht


(Peer,olieverf op doek - Jenneke van Wijngaarden)

Maandagochtenden zijn niet tof, ook niet in huize van Wijngaarden. In een poging wakker te blijven, zet ik zoals vaker de radio aan. Giel Beelen op 3FM.
Giel laat een fragment horen uit zijn vrijdagavondshow.
Een vrouw doet aan multitasking, ze belt met Giel en ondertussen wordt ze stevig genomen. Gekreun vult de keuken.
Ik kijk naar zoonlief die van plaatsvervangende schaamte bijna onder zijn brood met hagelslag kruipt en zet met het schaamrood op de kaken de radio uit.
Alhoewel ik van nature niet preuts ben, komt de Rouvoet in mij naar boven. Voor alles is een plaats en een tijd. Een late vrijdagavond is geen maandagochtend.
Honden denken daar anders over, voorzover die
denken.
In de meeste columns die ik lees, figureert er af en toe een kat. Sterker nog, ik verdenk columnisten ervan dat ze meteen bij het binnenhalen van een vaste column in een krant of tijdschrift, een kat aanschaffen. Voor de dooie momenten, als er niets te schrijven valt. Met tedere beschrijvingen over het elegante mysterieuze wezen vul je al snel weer een stukje, zonder dat het slecht is voor je imago als intellectueel.
Neen, dan mijn hond! Lijkt de radioshow van Giel al genant, het haalt het niet bij de taferelen die ik met mijn huisdier meemaak. Binnenshuis gaat het nog, als ik de vervelende momenten dat er herenbezoek komt niet meereken. Want die worden steevast getrakteerd op een flinke portie wantrouwend geblaf, dat vervolgens overgaat in een opdringerige aandachtvragerij dat contact tussen mij en de bezoekende heer nagenoeg onmogelijk maakt.
Ook het nonchalant optrekken van de poot om een plas te doen tegen klanten of vriendinnen, vind ik niet een van zijn sterkste kanten. Gelukkig lijkt hij daar overheen gegroeid.
Maar zijn gierende verlangen naar sex is niet te harden.
Gisteren was wat mij betreft het dieptepunt. Waarschijnlijk beschouwt de hond het trouwens als een hoogtepunt.
We gingen wandelen. Even een frisse neus halen met hond en zoonlief. Op het wandelpad komen we vriendinnen Xeno en Mar tegen, samen met Peer de hond. (Peer heb ik ooit in opdracht geschilderd zoals hierboven te zien is.)
"Kunnen we eindelijk kijken of ze goed samen gaan", roep ik enthousiast terwijl ik de hondenriem los maak.
En of ze goed samen gaan...
In ons christelijke dorpje op klaarlichte dag zelden zulk schunnig gedrag gezien . Mijn hond weet wel wat hij wil, maar niet hoe het moet. Dus die probeert als een gretige puber alle mogelijkheden uit. Peer weliswaar 'geholpen', vertoont hetzelfde schaamteloze exhibitionistische gedrag als de vrouw op de radio vanochtend.
Vriendin Mar begint namens Peer het tafereel te voorzien van pornocommentaar, wat mij alleen maar heviger doet blozen.
De honden hebben een bewonderenswaardige stijl van minnen. Mijn hond klemt zich met zijn voorpoten 'doggystyle' vast aan Peer, die het op een rennen zet. Op zes poten stuiven ze als een hondentandem over het pad. Passerende kleine kinderen in verwarring achterlatend.
Uiteindelijk lijn ik mijn met kwijl bedekte, maar grijnzende hond weer aan.
Zonder nog op te durven kijken, sleur ik de macho mee naar huis.
En dan te bedenken dat er altijd wordt gezegd dat honden op hun baasje lijken ; )

1 opmerking:

Anoniem zei

Mihi, wou dat ik dat gezien had~!

Geishy