donderdag 28 februari 2008

Champagne zonder bubbels


Na het zetten van de handtekeningen en alles en iedereen en vooral elkaar gekust te hebben, renden we hand in hand schaterlachend door een stortvloed van rijst.
Toen het ontkurken van de champagne in de Domtuin was ontaard in een hilarische wedstrijd kurkenschieten, keek ik trots naar je. En naar onze zoon.
Ons kind dribbelde onzeker rond van heg naar heg op mollige peuterbeentjes. Zo lief. Zo mooi. Wij waren het mooiste gezin van de wereld. Vanaf nu zou de zon altijd schijnen.
Vandaag, in de auto, op weg naar de notaris, giert het mantra door mijn hoofd.'Je gaat niet huilen! Je gaat niet huilen!
De zon schijnt en ik heb ijskoude handen. Gelukkig ben ik als eerste binnen. Eenmaal in de verlaten notariskamer aangekomen, wacht daar een kadootje van God.
Op de notenhouten tafel ligt een prachtige boek van Rembrandt en het woontijdschrift Woonstijl met daarin deze maand een stukje over mijn graffitimuren. Ik laaf mij even sterk aan de heerlijke herinneringen aan het Rembrandtjaar, dat ik samen met mijn leerlingen intensief heb mogen beleven. Aan al die werken die ik heb mogen maken. Trotse gevoelens toen mijn accountant mij twee weken geleden complimenteerde met de behaalde resultaten...
Dat is waar ook! Ik heb het gered! Ik doe dit omdat ik dit wil!
De cirkel is rond en dat heb ik ook nog eens zelf gedaan. IJzer met handen buigen...
Ex stapt samen met de notaris binnen. Wonderlijk genoeg is de notaris een verlopen look-a-like van de man die ons trouwde.
We zwijgen waar mogelijk.
Tijdens het eindeloos handtekeningen zetten, vraagt de notaris de tijd. Ex kijkt op zijn horloge en ik herinner me nog de aanschaf samen met zoonlief. Diep onder de indruk waren we toen van onze smaak, de verrassing die het zou gaan worden en de prijs.
Ik friemel aan het kettinkje om mijn hals. Door puberzoon bij een straatverkoper in Parc Guell in Barcelona gekocht. Voor mij, onder de stralende zon en met een trompet op de achtergrond.
De eerste buitenlandse vakantie die ik sinds jaren kon betalen.
Vrijwaring is een mooi woord. Vrijheid is het hoogste goed.
Maar dit huis is niet meer van mij.
Het huis waarin ik moeder geworden ben. Snel volwassen en gelukkig ook weer kind. Waarin ik ben gestorven en herrezen. Geboortegrond van zoonlief, vele mussen en vervolgens Atelier Mus & Muzen.
Een huis vol schilderingen vanaf het moment dat ik zwanger was tot aan nu. Het zelfontworpen en zelfgelegde mozaïek op de keukenvloer. (Hoogzwanger samen met veel vrienden. Pinkpop op de radio.)
Mijn tuin. Voor wie ik liefheb wil ik heten. Ik ken alle planten bij naam en bijnaam. Hun geschiedenis van kiemsafaan.
Het atelier...
Godverdomme het atelier!
Maar het moet!
Puberzoon dribbelt allang niet meer, maar stapt dagelijks met ferme tred door de grote stad.
Binnenkort gaan we dat samen doen. In alle vrijheid en zorgeloosheid.
Atelier Mus & Muzen vindt wel ergens hier in de buurt onderdak, zodat de mussen kunnen blijven aanvliegen. En ik ze kan blijven zien.
We zijn klaar bij de notaris en ik kan vertrekken. Ex blijft achter voor andere kwesties.
Ik houd het nog tot de voordeur droog...
(best tearjerker ever, moet ff...)





dinsdag 26 februari 2008

Dom, Blond & Tieten

'Wat zit je nou verbaasd te kijken', de oude docent Nederlands valt ineens woedend naar me uit. Ik kijk verbaasd op, die had ik niet zien aankomen... 'Zie je wel, nu doe je het weer', vervolgt hij woest. 'Ga er maar uit!'
Verbaasd kijkend loop ik de klas uit.
Achteraf bezien,verdenk ik de man van een vergevorderd stadium van Alzheimer. Toendertijd was ik verbijsterd. Ik had alleen maar aandachtig naar de man zitten luisteren en misschien stiekem in gedachten wat vragen bedacht, maar dat was alles...
(Vergeet ik voor het gemak even de voorgaande weken die bol stonden van ludieke aksies als 'RED DE KOFFIEBOON! of bloedserieuze AKSIES tegen de Neutronenbom of Kernenergie. Toevallig begonnen die altijd in zijn les)
Ouder worden is geen feest. Niet alleen wordt de zwaartekracht een factor van belang, je zelfkennis vergroot ernstig en dat is geen pretje.
Ik moet het u bekennen: ik weet gewoon geen flikker. Het is echt verschrikkelijk. Hoe ouder ik word des te minder ik weet. Van alle tegenwoordige apparaten als de mobiele telefoon of nog erger de DVD, kortom alles elektronisch of met snoer (of is dat hetzelfde?) begrijp ik alleen maar het tosti-apparaat. Dat wordt heet en dan smelt de kaas.
Van alle formulieren die ik lees, ANWB, ziekenfonds, bankshit en belastingen begrijp ik zo'n 80 % niet. (voor de stats: VWO & HBO)
Spaaracties in supermarkten; het lukt me niet. (kom maar op met die smurfen ; )
Inloggen & reageren op Blogs. Dat heeft u ook, hoor ik wel eens. Dat is een troost! (Maar wel blijven proberen!)
Zo worstel ik mij elke dag door een woud van vragen...
Maar er is een oplossing: Andere Mensen!
Andere mensen zijn tof, die weten een hoop...
Vanavond was ik weer op mijn club. Een club waar ik binnenkort meer over ga vertellen, dat hebben ze wel verdiend, maar niet nu dus.
Op die club hebben we zeer regelmatig lezingen waar ik geen ene moer van begrijp. Dat vind ik heel geinig.
Elke week lees ik de Volkskrant Banen (want gratis ; ) met een rubriek over specifiek jargon en unieke spullen die bij dat beroep horen. Superleuk!
De lezing vanavond werd gegeven door een beeldschone jongeling (ik blijf kunstenaar, sorry ; )
over een zwaar economische kwestie met de moeilijke naam Private Equity. Uiteindelijk ben ik er achter gekomen dat het niet zo sexy is, als dat het klinkt. Ongelooflijk droge kost zonder plaatjes, maar reuze opwindend door de lekkere woorden. Vond ik vroeger 'giraal verkeer' altijd wat ranzig klinken, ik word warm van het woord 'recaps' Ik ben gelijk benieuwd wat voor straal daar uit komt...(???denkt u nu, maar 'caps' is een bepalend ding in mijn verf-en graffitiwereld)
Ik word geil van het woord 'Private Equityverstrekkers' en heb zo mijn gedachten over 'Leverage'...(het klinkt een beetje goor...)
'Secundary buyout' klinkt als iets met geweldige schoenen voor een spotprijs.
Maar dan de uitsmijter: 'Waardecreatie> Exit'!
U, als mijn lezer moet het mij vergeven als ik de komende dagen een beetje stil ben...
Ik kijk alleen maar verbaasd!
(Waarschuwing: onderstaand nummer staat bol van het vakjargon; )

zondag 24 februari 2008

De Neus



De Neus wordt al tijden gedemoniseerd, dat is een feit dat zeker is. Werd er voorheen voornamelijk kwaad over De Neus gesproken, nu lijkt het hek helemaal van de dam. Men laat De Neus uit de beelden verdwijnen. Men snijdt hem zelfs weg uit het dagelijks bestaan.
Voor alle duidelijkheid, voor u zich bij de neus genomen voelt:
Ik heb het hier niet over die crimineel met het slechte hart.
Ik heb het hier ook niet over de arrogante schrijver die tot de grote drie behoort. Al heb ik geen idee wanneer die uitverkiezing gehouden is. Of ken ik maar mensen die het daar mee eens zijn.
Ik heb het over De Neus, ons onvolprezen reukorgaan en de moeilijke tijden die de neus vandaag de dag beleeft.
Persoonlijk geef ik graag Michael Jackson de schuld, daar is al ruimschoots ervaring in en hij staat bekend om zijn ernstige vorm van zelfneushaat. Is hij tot nu van andere beschuldigingen vrijgesproken; het bewijs van zijn zelfneushaat schendt zijn aangezicht. Er is niks meer over van die eens zo prachtige neus.
Het rare is, dat sinds de verwijning van Michael Jacksons neus, iedereen zo'n neus lijkt te willen. De ene na de andere gok verdwijnt om plaats te maken voor een nuffig bultje, dat het hele gezicht uit verhouding trekt. Waarop er dus gesleuteld moet worden aan de ogen en lippen. Maar net als de haren van de barbiepoppen die ik vroeger knipte, het wordt nooit meer wat het was.
Nare bijwerking voor mij is bovendien het stressvolle zappen, snel en hard, om maar geen (plastische)operaties op de tv te aanschouwen terwijl ik gezellig nootjes eet. Dat alleen al valt op sommige avonden niet mee...
In mijn tekenlessen aan kinderen heeft het portret de afgelopen weken de hoofdrol gespeeld. Het zelfportret of een portet van hun idool. In allebei de gevallen was het neuzen leren tekenen en schilderen een hard gelag. De neus roept vanoudsher veel afkeer op bij al mijn leerlingen groot of klein. Moeilijk vindt men. Het zit tussen de oren, zeg ik dan ; )
Maar tegenwoordig delf ik het onderspit bij de kinderen door het grote gelijk van de Manga.
Manga, de Japanse tekenstijl staat bekend om de karakters met enorme grote ogen vol lichtjes. En met een bijna ontbrekende neus. Nagenoeg alle tekenfilms die tegenwoordig gezien worden, zijn in die stijl getekend. Maar ook voorheen in de Disneyfilms was de neus voorbehouden voor de slechterik. Sneeuwwitje had alleen een puntje, de boze stiefmoeder een gevel.
Manga heeft nu wereldwijd alle neuzen overwonnen.
Of het nu de eigen neus is of de verdacht nuffige neusjes van popidolen Bill & George van de band Tokio Hotel de neus mag niet te zichtbaar zijn volgens de meiden.
Op mijn bozig aandringen op anatomische correctheid, word ik door een slimmerd gewezen op mijn eigen werk. Oeps!
Leef ik mij in mijn portretten nog wel uit op een mooie neus, in mijn vrije werk en in de tekeningen voor dit blog zijn ook mijn neuzen nagenoeg verdwenen.
Dus alle neuzen wijzen toch in dezelfde richting!
Maar bij mijn leerlingen doe ik net of mijn neus bloedt....
Ze zullen het leren, snotverdomme!




vrijdag 22 februari 2008

Tijd van leven (2)


'Hyves? Ik moet er niet aan denken, ik barst al van de vrienden. Straks heb ik er nog een paar duizend bij...' Zo reageer ik op de vraag van Buuv, die een erg enthousiast Hyver is.
We zijn allemaal op zoek naar iets en naar elkaar en internet lijkt daar een fijn middel voor.
'Internetdating? Met mijn karma? Mijn god, dat lijkt me vragen om moeilijkheden; bovendien wil ik een man eerst ruiken voordat ik met hem afspreek', is mijn antwoord op de vraag van een andere vriendin waarom ik niet aan internetdating doe.
Er is maar een tijd van leven en die besteed ik graag nuttig en plezierig. Vrienden maken is het leukste dat er is, vriendschappen onderhouden een vak apart. Ik was daar vroeger niet zo goed in. bij elke drastische ommezwaai op mijn levenspad (een nieuwe relatie, een verhuizing) was ik slordig met wat ik al had en stortte mij volledig in het nieuwe. Bovendien raakte ik dan steevast mijn adressenbestand kwijt of crashte mijn computer zodat oude banden als vanzelf verdwenen.
In het Haags Gemeentemuseum bij de expositie van Lucian Freud stuit ik onverwachts op een vriendin die ik in geen 11 jaar gezien heb. Wij studeerden samen af aan de academie en ze is van die klas de eerste die ik sinds al die jaren spreek.Het is of er een luikje opengaat in mijn hoofd. Klasgenoten, docenten, de namen borrelen omhoog en moeten benoemd worden. Ik vind het heerlijk om bijgekletst te worden over het wel en wee van iedereen. Het mooiste is dat het lijkt of we elkaar de dag ervoor nog gezien hebben, zo natuurlijk verloopt onze roddelsessie, waar we allebei erg vrolijk van worden.
Mensen uit je verleden bevestigen je bestaan, lijkt het. Dat merkte ik ook aan de stortvloed van mailtjes die ik kreeg, toen ik mij min of meer per ongeluk op schoolbank.nl had laten inschrijven. Het sowieso zichtbaar zijn op internet levert een stroom aan stemmen op uit het verleden.
Hartstikke leuk en vleiend en bovendien echt goed voor het reconstrueren van het geheugen.
Maar ik word er ook licht nerveus van. Zeker als mensen meteen op bezoek willen komen en daarna opdringerig worden als dat niet snel genoeg gebeurt.
Er is maar een tijd van leven en ik heb gelukkig vrienden die dat begrijpen.
Afgelopen nacht was de eerste gelegenheid om met Blauwoog engel bij te praten aan de telefoon.
Bij die paar unieke mensen in mijn leven doen slaap of andere verplichtingen er niet toe. Het contact is dan het enige dat telt. Bijeenkomsten met Grandmaster M. bijvoorbeeld leveren ook altijd kleine oogjes van de slaap op.
En afgelopen maandag met de Don was een dag met een gouden randje, gewoon door het samen zijn.
Met mijn oude academiegenote wil ik graag contact blijven houden. Ze is te leuk om weer kwijt te raken.
Maar Hyves, linkedin.com, Second life en alle andere kunstmatige vriendschapskringen moeten nog maar even wachten.
Voorlopig ben ik allang blij als ik af en toe aan mijn echte vrienden kan snuffelen ; )

woensdag 20 februari 2008

Tijd van leven



Ok, afgesproken! Binnen nu en vijf jaar zorgen we voor een revolutie!
Even hard lachend als toen we elkaar een paar uur daarvoor weer ontmoetten, gaan we uit elkaar. Jaren gemist, toch gewoon prettig.
Vriendschap komt in alle soorten en maten en ik vind ze, geloof ik, allemaal leuk...
Tijd speelt daarin een opvallende rol. Of het nu een langdurige vriendschap is of een van lang geleden...Of van de laatste drie minuten...
De Don en ik zijn in Den Haag, bij de kunstenaarsopening van Lucian Freud. De Don en ik waren het eens; we hadden kunst en een vrije dag in elkaars gezelschap verdiend. Zo'n beetje alle leuke dagen in het jaar verkeren de Don en ik in elkanders gezelschap. Oud & Nieuw, Lowlands, mijn verjaardag, noem maar op. Altijd is hij daar, even bescheiden als intelligent. Oh zo geestig en eloquent. En zeer vertrouwd als bijrijder. We loodsen elkaar, zenuwlijers als we beiden zijn, door het drukke verkeer in Den Haag.
Eenmaal in het museum aangekomen worden we meteen vrienden met de kaartjescontrolleur. Die vriendschap wordt de rest van de dag uitgediept omdat ik, neuroot als ik ben, steeds weer iets moet hebben uit mijn tas in de locker naast hem. Illegale broodjes kaas en verse lipstick, U kent het wel...
Dan begint het grote loeren naar elkaar. De kunstenaarsdichtheid per vierkante meter is te groot om het niet te doen.
Ken ik die? Is het een oud docent/medestudent/collega/ex-minnaar/wereldberoemdheid?
(Dat laatste valt trouwens niet mee. Hoe succesvol een beeldend kunstenaar ook is, in de regel is alleen zijn werk bekend. Niet zijn hoofd)
Het loeren is wederzijds. Het wordt zelfs zo erg, dat ik ga checken of er toch geen verf op mijn voorhoofd zit.
Na twee zalen uitzinnig kwijlend over Lucian Freud's talenten en (on)opvallend gluren naar vaag bekend voorkomende brilmensen,wil ik KOFFIE & EEN PEUK!
Vriend kaartjescontrolleur vertelt wat te doen. Eenmaal in het restaurant voer ik de instructies uit en kijk verlangend uit op de zonnige binnentuin terwijl ik aan de counter wacht op de opgebelde vrouw met de sleutel. Tijdens dat opbellen kijkt de schilderende wereldberoemde James Bond Rus Acteur mij zeer nors aan. Hij moet wachten.
Ik kijk de andere kant op naar zijn schilderende zoon. Maar ondanks mijn schalkse lachje en vooruitgestoken boezem kiest die ervoor om de sanseveria's in het restaurant te tekenen. Aanstellers!
De zon is heerlijk en eenmaal de deur geopend stroomt de tuin vol met voormalig anti-rookmensen.
Nadat we de kudde dus weer het pad hebben gewezen ; ) vervolgen de Don en ik onze weg door een geschilderde interieurexpositie, terug naar de grote meester! Lucian Freud.
De Don en ik hebben pret.
Eindelijk wordt het loeren onverwachts beloond. Een leuk bekend gezicht van heel lang geleden. Ik roep haar naam...
Wordt vervolgd...




dinsdag 19 februari 2008

Lucian Freud


David Dawson : Lucian Freud & model

Onze Lucian Freud die de koning van de schilders is,
Uw familienaam is heilig
Uw expositie is gekomen;
onze wens geschiede
gelijk de rest van de aarde alzo nu ook in Den Haag

L.Freud=God. Wish you were here to C! sms ik aan een lieve verre vriend, die aanvoelt als dichtbij.
Zo'n zestien jaar geleden zag ik in Londen voor het eerst werk van Lucian Freud. Een verpletterende ervaring voor ons academiestudenten. Toen begon het verlangen naar meer. Naar nog een keer.
Alhoewel Lucian Freud al decennia lang wereldwijd als de grootste levende schilder wordt beschouwd , was er nimmer een expositie van hem in Nederland te zien.
Eindeloos lang duurde die zestien jaar tot er ineens een brief van het Haags Gemeentemuseum op de mat lag.
Het Haags Gemeentemuseum nodigt u uit voor de speciale kunstenaarsopening van de expositie van Lucian Freud.
Vlinders in de buik alsof het een vervolg is op een hartstochtelijk verlopen afspraak, die geëindigd is in een stevig potje tongen. "Zou ik hem nog leuk vinden? Wat als hij tegenvalt en ik tot de conclusie kom dat mijn grote leermeester slechts een kalverliefde blijkt te zijn?"
Niets van dit alles.
Hij is de grootste. Nog steeds. Zijn portretten zijn levendiger dan de afgebeelde mens zelf.
Zijn naakten zijn krachtig kwetsbaar. Ontroerend in hun lelijkheid.Zij tonen de vergankelijkheid van schoonheid. De betrekkelijkheid van ons huidige gephotoshopte schoonheidsideaal.
Freud-kleinzoon van Sigmund- schildert als een bezetene. en altijd weer mooier.
Hoogbejaard (86) maar even viriel. Met ogen als een havik, die elke tint, elke nuance van kleur en vorm van het menselijk lichaam ziet en treffend weet te vertalen naar verf.
Een schilder die zijn modellen in perspectivisch onmogelijke houdingen plaatst en dan de gene van het model gebruikt om tot zijn meesterwerken te komen.
Onze Lucian Freud
Uw naam is heilig
Uw expositie is gekomen
nu ook in Den Haag
als ik uw vrucht in mijn schoot draagt
wilt u mij dan zo leren schilderen
al zijn het alleen maar zulke mooie tenen?
De expositie van Lucian Freud duurt nog tot 8 juni 2008...
Er volgt snel een verslag van alle verdere avonturen gisteren ; )

zaterdag 16 februari 2008

Atlas



In het gebied van de Atlas en de Draaier is het niet pluis. Dat is de plek in het skelet waar het ja knikken en nee schudden wordt geregeld. Bij mij heeft een enthousiast talent tot ja knikken ertoe geleid dat nu de wereld op mijn nek zit en dat wat zwaar aanvoelt.
Werken is heerlijk. Maar je kunt ook overdrijven...
In mijn werkend bestaan is het altijd hollen of stilstaan. Nooit eens gezellig slenteren.
Er zijn tijden dat je nagelbijtend van de hongerstress je e-mail om de vijf minuten checkt in de hoop op een opdracht. Denkend dat het nooit meer goed komt en je de slechtste kunstenaar op aarde bent. Zo snel kan dat omslaan in een periode als deze, waarin ik juichend de ene na de andere vraag naar werk enthousiast beantwoord en me de koningin van het bal voel. Iedereen wil met me dansen. Nou ja, iedereen wil kunst van mijn hand.
Om nu na alle toezeggingen nog eens te gaan bedenken dat al dat werk ook echt gemaakt moet worden...
Van iedereen die net als ik thuiswerkt, hoor ik hetzelfde verhaal. Je tijd sijpelt weg. In het niets. Zeker in het leven met kinderen lijkt het of via de achter hun kont opengelaten deuren, het niet alleen tocht, maar ook je energie weggezogen wordt.
Er is altijd wat. Een eindeloze stroom van wegwaaiende creativiteit, verloren gegaan in wassen draaien en rapportvergaderingen. Tandartsbezoek en APK keuring.
Hagelslag op, vuilniszak vol.
Ondertussen geestelijk watertandend van bergen verf en plassen stilte.
Kleurige rust en intieme penseelstreken.
Het krassen van de stift. Het ruiken van drijfgas en olieverf.
Gouden uren in het atelier.
Tot het hoofd zo vol en zwaar van fantasiebeelden en werkdruk is, dat de nek gaat protesteren.
Op het paleis op de Dam staat Atlas met de wereld op zijn schouders. Vroeger vertelden de Amsterdammers hun kinderen het verhaal dat als Atlas de wereld niet meer zou dragen, Amsterdam zou vergaan.
Ik geloof daar niet in. Vanaf morgen komt Coole ma de last van mij overnemen en mag ik mij gaan onderdompelen in kunst.Kunst kijken, kunst maken.
Laat de aarde maar draaien, ik vertrek naar mijn eigen wereld, die vast veel lichter aanvoelt...

vrijdag 15 februari 2008

Alle liefs!


Alhoewel ik gisteren ziek was, was het mijn beste Valentijn ooit!
Ontzettend bedankt voor:
-de zelfgemaakte chocoladetaart met aardbeien en slagroom. Als je zoiets krijgt van je leerlingen, dan zweef je een beetje van trots.
En hij was nog verrukkelijk ook!
-de dikke knuffels en slobberkussen die ik stiekem dan wel openlijk heb mogen ontvangen en uitdelen.
-de lieve sms-jes
-het perfect gekookte eitje op toast en de glaasjes sap verzorgd door mijn allerliefste, mijn zoon.
-het lezen van dit blog.U bent in grote getale benieuwd naar mijn plaatjes & praatjes. Daar word ik heel blij van!
-de drie geweldige reacties op mijn vorige blog. Ik zal proberen niet teveel naast mijn (hooggehakte) schoenen te lopen ; )
-de prachtige rode roos die in de brievenbus was gestoken. Wat een verrassing!
Kortom, ik ben geweldig verwend!
Alle liefs!


woensdag 13 februari 2008

Vol Verwachting Voor Valentijn


Het hebben van een Goede Smaak is in sommige kringen zeer belangrijk. Vooral voor vrouwen.
Je huis reflecteert je warme persoonlijkheid. Bij dinertjes leg je mooie servetten neer, poets je glazen en strooi je rozenblaadjes. Je serveert eten dat in de mode is, maar niet te trendy en drinkt een lekker glas maar geen hele flessen.
Schuttingtaal gebruik je niet. je kleedt je vanzelfsprekend modieus maar niet aanstootgevend. Pretparken en ander commercieel vermaak verfoei je.
Amerikaanse feestdagen doe je niet aan.
Tot zover alle kunstjes die ik niet beheers. Ik heb geen Goede Smaak. Bij etentjes serveer ik blijmoedig het verkeerde eten in grote hoeveelheden op borden die allemaal verschillend zijn. Met geluk vind ik nog twee vettige wijnglazen zodat de rest uit een ratjetoe aan limonadeglazen en koffiemokken hun wijn moet drinken. Een toiletrol kan ook uitstekend dienst doen om je handen aan af te vegen en over de anarchistische oostblokuitstraling van mijn huis heb ik al genoeg geschreven. Mijn hakken zijn steevast te hoog, mijn lipstick te rood en mijn decollete te laag. Ik ben dol op achtbanen en Disney is mijn grote held. Vloeken doe ik als een Rotterdamse havenarbeider.
De reden dat ik u dit allemaal vertel is natuurlijk Valentijnsdag.
Ondanks mijn dramatisch verlopen liefdesleven en mijn recht op cynisme over dat onderwerp, geloof ik nog steeds heilig in de begrippen suikerzoet, roze en marsepein. De liefde. Heerlijk!
Dus nu deze misverstanden de wereld uit zijn geholpen...
Kom maar op met die kaarten, de liefdesbrieven, die lieve mails en vooral ook de reacties via dit blog ; )
Mijn brievenbus is opgepoetst, mijn Postvak In opgeruimd.
Ik ben er klaar voor, mijn hart klopt vol verwachting!

maandag 11 februari 2008

Over mijn lijk


Breathe it in and breathe it out
And pass it on, it's almost out
We're so creative, so much more
We're high above, but on the floor
Sarah Bettens zingt in mijn hoofd en ik zing mee.
Vanaf het moment dat ik het dit weekend langs hoorde komen, is het lied niet meer weggegaan.
Ooit hoorde ik het live op Lowlands en was verkocht. Elke keer als ik hoor, krijg ik weer kippenvel.
Dan moet ik ineens aan Marina Abramovic denken. Een al jarenlang internationaal vermaarde video-en performance kunstenares van Servische afkomst. Haar werk dat vol zit met zelfbeschadiging en heftige uitputtingsslagen is moeilijk in het kort uit te leggen. Maar wel belangrijk.
Breathing in-Breathing out is een performance die ze heeft gehouden met haar toenmalige partner Ulay. Op het eerste gezicht lijken het gewoon twee intiem kussende mensen, bij nadere beschouwing is er iets anders aan de hand.
Hun neusgaten zitten verstopt met sigarettenfilters waardoor ze 19 minuten lang elkaars lucht in -en uitademen. Zodat de verstikkende kanten van een intieme liefde scherp getoond worden.
De laatste keer dat ik iets van Abramovic zag, was volkomen onverwacht.
Tijdens een concert op Lowlands keek ik toevallig naar het verderop gehangen videoscherm en zag daar zoiets mafs, dat ik opslag het concert vergat en de film bekeek. Om mij heen zag ik vele mensen hetzelfde doen. De film; een combinatie van sex, humor en folklore was dusdanig geestig dat er overal mensen stonden te schaterlachen.
De film is te zien op: http://strangemessenger.web-log.nl/strangemessenger/2007/11/marina_abramovi.html
Tot zover het blogje dat ik mijn hoofd had.
Gisterenavond keek ik naar 'Over mijn lijk' , een programma van Patrick Lodiers. In het programma volgt hij jonge mensen met een levensbedreigende ziekte in hun laatste levensfase. De mensen met wie hij ons mee laat leven, zijn mensen met wie ik zo bevriend zou willen zijn. Creatief, levenslustig, mooi. Rondhangend op plekken waar ik ook graag kom.
In deze aflevering volgt Lodiers getalenteerde vormgever/kunstenaar Patrick (34) maker van Happyheads, tekeningen waaraan ik me met mijn werk verwant voel. De zeer zieke Patrick wordt op Lowlands in een rolstoel door zijn vrouw rondgereden. Om daar bij de mij zo bekende merchandise stand zijn levenswerk te zien. De Happyheads t-shirts hangen daar fier en worden gretig verkocht. Ik realiseer me terwijl ik het programma bekijk, dat ik op datzelfde moment stond te schaterlachen bij de film van Marina Abramovic. Patrick sterft enkele weken later.
De tranen rollen over mijn wangen.
Breathe it in and breathe it out.

vrijdag 8 februari 2008

Flower Power


Van de bewogen jaren zestig heb ik precies een half jaar mee mogen maken. Lang genoeg om al drinkend aan de borst van Coole ma de maanlanding te aanschouwen en vooral om een levenslange heimwee te ontwikkelen naar die tijd.
Het leven in 2008 ervaar ik als vrij hectisch. Gisterenavond was het weer neurotisch druk.Terwijl ik per sms een tienervriendin in nood probeerde de bij te staan met wijze raad in afkortingen, telefoneerde ik met twee telefoonlijnen in estafettestijl, beantwoordde ik tussendoor ook nog wat mail, toen mijn oog ineens viel op de tv die voor de gezelligheid van de hond aanstond.
Een programma over de jaren zestig. Meteen Coole ma gebeld om haar daarop te wijzen en verder de telefoon naar zijn plek verbannen. Zwijmelend zat ik voor de buis. Wat een kleren! Wat een tijd vol plezier en opwinding! Toen mocht je het hele jaar valse wimpers dragen en gek dansen. Er werd ludiek en serieus actie gevoerd tegen van alles en nog wat, ook zo fijn.
Alhoewel mijn ouders toen zeer hip waren, waren het geen hippies. "Daar waren we niet rijk genoeg voor": zegt Coole ma altijd "Bovendien woonden we in Rotterdam daar werkten we gewoon hard. Dat die amsterdammers daar nu de tijd voor hadden..."
Jammer, maak je eens woelig decennium mee, ben je aan het werk.
Nu bevinden we ons ook in een roemrucht decennium alhoewel ik niet weet hoe we het gaan noemen. De tienerjaren van de 21ste eeuw lijkt me wel een mooie. Ook nu kun je valse wimpers dragen en gek dansen, maar dan op gezette tijden. Als de agenda het toestaat kun je ook best een sit-inn houden, voor de duur van een bak koffie ofzo. Dan moeten we weer verder.
Serieus actievoeren doet niemand meer. Dat is helemaal uit de tijd. Hoeveel doden er ook vallen in Irak of Uruzgan. Het valt niet in te plannen tussen vergadering en hockeytraining en een bezoek aan de woonmall.
Voor ludieke acties hebben we politici tegenwoordig. Die maken zich druk over lachwekkende kwesties als het lot van 3,2 wild circusbeest of die ene draagster van de burka die ooit gesignaleerd is. Ook oude porno of het ondraaglijke leed van goudvissen in vissenkommen worden bestreden door de door ons allen gekozen en gefinancierde regering.
Je zou er heimwee van krijgen.
De afgelopen dagen waren somber gevuld door kopzorgen en hoofdluis, maar vandaag zag ik het ineens.
Er zijn weer bloemen! De sneeuwklokjes en krokussen staan uitdagend te roepen: HET WORDT WEER LENTE!
Daar ga ik -heel ouderwets- even fijn gek van dansen ; )

woensdag 6 februari 2008

Luizenleven


Mythevorming is buitengewoon nuttig voor het beroep van beeldend kunstenaar. Al is het alleen maar om niet in de vergetelheid te belanden. Geeft de gemiddelde mens geen ene moer om een mooi plaatje of beeld, een goed verhaal is altijd welkom. Zo is het oor van Vincent van Gogh beroemder dan zijn complete oevre. De uitspraak over 'fifteen minutes of fame' van Andy Warhol blijkt zijn grootste kunstwerk te zijn en de vrouwen van Anton Heijboer hebben het allang gewonnen van de mans artistieke prestaties.
Kwam ik voorheen in mijn leven ook wel eens rare ideeën tegen over mijn persoon, sinds ik dit blog schrijf is het hek van de dam.
Gisteravond werd ik er weer mee geconfronteerd dat mensen denken dat ik een leuk leven heb, vol jolijt en gezelligheid.
Ik zal u uit de droom helpen. Mijn leven is een aaneenschakeling van pech, treurnis en doffe ellende.
Mijn dagen zijn gevuld met stress, bijna-rampen, rampen, mega-rampen en krankzinnige toestanden en mijn pogingen om mijn mini-gezin door deze ellende heen te laveren.
Ok, die twee dagen carnaval waren leuk. Ook heb ik de voorverkoopdatum van een door mij zeer geliefd festival genoemd, waardoor ik de indruk heb gewekt dat ik van het ene festijn in het andere rol. Was het maar waar! Lowlands is pas in augustus, helaas.
Als ik nu naar links kijk, grijnst een stapel rekeningen mij aan. Ook de stapel 'ik begrijp het niet, maar ik moet iets met deze formulieren' wil maar niet weglopen. Iets wat mijn hond daarentegen weer wel regelmatig doet.
In de meeste huizen lijkt het ook of de mens de baas is over het interieur. Grijze plavuizen worden gekozen en gelegd of een kleur mauve wordt op de muren aangebracht.
In mijn huis bepaalt het interieur zelf de trend. Zo vallen er sinds twee weken alsmaar kastdeurtjes uit hun scharnieren. Waarom is mij niet duidelijk maar op dit moment zijn het er al vier. Waardoor mijn keuken en mijn atelier (het virus verspreidt zich razendsnel door het hele huis) een oostblokachtige uitstraling heeft gekregen.
Deze look is nu gecomplementeerd door de volle vuilniszakken die overal in het huis staan.
Want om mijn mijn levensvreugde helemaal tot een minimum te laten slinken, heeft de luis zich weer in mijn bestaan gemanifesteerd. De hoofdluis voor alle duidelijkheid. U denkt toch niet dat ik er een liefdesleven op na kan houden in dit aardse tranendal?
De hoofdluis is samen met bijvoorbeeld collega kakkerlak en vriend rat, het ultieme bewijs dat moeder aarde uitstekend in staat is om wraak te nemen op het overmoedige soortje de mens.
Na constatering van de kriebelende etters reed ik met hoge snelheid naar de apotheek, duwde daar wat bejaarden van hun rollator en gilde eenmaal bij de toonbank aangekomen luidkeels om gif. Zo vuig en zwaar mogelijk als het kon. Want ik geloof niet in een zachte aanpak als het om dit soort geteisem gaat.
De apothekeres bracht het tragische nieuws. De luis gaat met de tijd mee en is resistent tegen nagenoeg alle giffen. Alle dagen met een irritant pijnlijk kammetje uitkammen, elke dag de bedden verschonen. Kleding en knuffels op 60 graden wassen of in de vriezer stoppen. Overal stofzuigen waar een hoofd in de buurt is geweest en alles wat niet verholpen kan worden met deze methoden in vuilniszakken stoppen en daar dagen in laten zitten.
Toen zij voorzag dat de complete voorraad valium aanwezig in de apotheek niet voldoende zou zijn om mijn reeds opgewekte zenuwinzinking te dempen, trok zij toch wat flesjes onder de toonbank vandaan. Het laatste gif. Deze vrouw verdient een lintje.
De komende dagen ben ik in veilig geachte lompen gehuld en met na de behandeling met gif en kam nog met drie haren begroeide hoofd, bezig met wassen en bevriezen. Mijn hele leven draait nog maar om een ding: uitroeiing.
Nu maar hopen dat mafketel Marianne Thieme er geen weet van krijgt ; )
Ik trek mij nu maar weer terug in mijn vuilniszak, in de hoop op betere tijden...




maandag 4 februari 2008

Limgeburgerd


Allemaol vraem aenje in de biet. Meh zeen zie noe eigelik waal Limgeburgerd? (Allemaal vreemde eenden in de bijt. Maar ben je eigenlijk wel Limgeburgerd?)
Een olijk figuur in de optocht geeft me een A4-tje met een dwaze enquete die begint met deze vraag. In de Sittardse carnavalsoptocht bruist het niet alleen van de vrolijke creativiteit en het zeer hoogstaande knutselwerk, ook de veelzijdigheid, de geestigheid en actualiteit van de grappen en grapjes is fenomenaal.
Het is de tweede keer dat deze vraag me gesteld wordt. De eerste keer komt hij van een rood/geel/groen geschminckte man die in gezelschap van twee eveneens letterlijk schitterend geschminckte vrouwen rondom een verrijdbare zelfgeknutselde bar staan. 'Het Kanon van het Balkon' op de grote markt is een groot feest met een podium en een balkon. En een kanon. Dat om de haverklap knalt. Waar ik me dan ondanks de kakofonie van kleurrijk geluid en optredende bands,me steeds weer het leplazerus van schrik.
Het is oergezellig en alles en iedereen is een feest voor het oog. Coole ma is prachtig rood/geel/groen gevederd en Vader jager is gewoon als Vader jager en toch verkleed. Dat heb je met schutkleuren ; )
Ik koop de kinderen Prachtige Prinses Pipi, zoonlief Crazy Profesor en de Maffe Fonz schaamteloos om met patat en suikerspinnen om maar zo lang mogelijk te kunnen blijven. Dat werkt gelukkig een hele tijd.
Ik geniet.Iedereen zingt, sjoenkelt en slaat met zijn tamboerijn of sambabal dat het een lieve lust is. Coole ma bouwt het hele weekend een feestje met haar eigen boa. Een keer zit hij vast in de opstaande wiebelhandjes die ze op haar hoofd heeft waardoor ze ineens van een Sittardse dame in een Braziliaanse lellebel verandert. Dan steken de veren bij inademing in haar neus. Nu steekt ze een sigaret op en haar boa in de fik. Voor de tweede keer ; )
De kinderen en ik beginnen traditiegetrouw meteen met het verliezen van bloederige en leuk knipperende feestartikelen. Ik beklaag me tegen de mensen met de zelfgeknutselde bar dat ik als ik in dit tempo dingen blijf verliezen, ik naakt naar huis moet. Waarop de man droog opmerkt dat dat niet erg is. Ze hebben hun fototoestellen bij zich; ) Na dit zware gesprek bleeer ik gezellig mee met een liedje waarop de rood/geel/groene man me bevreemd aankijkt. Ik spreek namelijk uitsluitend zuiver en scherp Randstads en een paar vreemde talen, maar helaas geen plat.
Maar Limburgs bleeren kan ik als de beste.
Limgeburgerd dus.
Nu ben ik al weer een dag terug in het land van grijs & haast.
Ik voel me een vraem aenje...



vrijdag 1 februari 2008

Feest!


Zaterdag 2 Februari begint de voorverkoop van het Lowlandsfestival 2008!
A Campingflight to Lowlands Paradise is dit jaar op 15 +16+ 17 augustus.
Tijdens Lowlands 2007 maakte Maaike Hartjes (bekend uit de Viva) deze tekening voor me. Kijk op http://www.maaikehartjes.nl/ voor meer werk van haar. Zelf vertrek ik nu naar het Zuiden ; ) Alaaaaaaaaf!