donderdag 28 februari 2008

Champagne zonder bubbels


Na het zetten van de handtekeningen en alles en iedereen en vooral elkaar gekust te hebben, renden we hand in hand schaterlachend door een stortvloed van rijst.
Toen het ontkurken van de champagne in de Domtuin was ontaard in een hilarische wedstrijd kurkenschieten, keek ik trots naar je. En naar onze zoon.
Ons kind dribbelde onzeker rond van heg naar heg op mollige peuterbeentjes. Zo lief. Zo mooi. Wij waren het mooiste gezin van de wereld. Vanaf nu zou de zon altijd schijnen.
Vandaag, in de auto, op weg naar de notaris, giert het mantra door mijn hoofd.'Je gaat niet huilen! Je gaat niet huilen!
De zon schijnt en ik heb ijskoude handen. Gelukkig ben ik als eerste binnen. Eenmaal in de verlaten notariskamer aangekomen, wacht daar een kadootje van God.
Op de notenhouten tafel ligt een prachtige boek van Rembrandt en het woontijdschrift Woonstijl met daarin deze maand een stukje over mijn graffitimuren. Ik laaf mij even sterk aan de heerlijke herinneringen aan het Rembrandtjaar, dat ik samen met mijn leerlingen intensief heb mogen beleven. Aan al die werken die ik heb mogen maken. Trotse gevoelens toen mijn accountant mij twee weken geleden complimenteerde met de behaalde resultaten...
Dat is waar ook! Ik heb het gered! Ik doe dit omdat ik dit wil!
De cirkel is rond en dat heb ik ook nog eens zelf gedaan. IJzer met handen buigen...
Ex stapt samen met de notaris binnen. Wonderlijk genoeg is de notaris een verlopen look-a-like van de man die ons trouwde.
We zwijgen waar mogelijk.
Tijdens het eindeloos handtekeningen zetten, vraagt de notaris de tijd. Ex kijkt op zijn horloge en ik herinner me nog de aanschaf samen met zoonlief. Diep onder de indruk waren we toen van onze smaak, de verrassing die het zou gaan worden en de prijs.
Ik friemel aan het kettinkje om mijn hals. Door puberzoon bij een straatverkoper in Parc Guell in Barcelona gekocht. Voor mij, onder de stralende zon en met een trompet op de achtergrond.
De eerste buitenlandse vakantie die ik sinds jaren kon betalen.
Vrijwaring is een mooi woord. Vrijheid is het hoogste goed.
Maar dit huis is niet meer van mij.
Het huis waarin ik moeder geworden ben. Snel volwassen en gelukkig ook weer kind. Waarin ik ben gestorven en herrezen. Geboortegrond van zoonlief, vele mussen en vervolgens Atelier Mus & Muzen.
Een huis vol schilderingen vanaf het moment dat ik zwanger was tot aan nu. Het zelfontworpen en zelfgelegde mozaïek op de keukenvloer. (Hoogzwanger samen met veel vrienden. Pinkpop op de radio.)
Mijn tuin. Voor wie ik liefheb wil ik heten. Ik ken alle planten bij naam en bijnaam. Hun geschiedenis van kiemsafaan.
Het atelier...
Godverdomme het atelier!
Maar het moet!
Puberzoon dribbelt allang niet meer, maar stapt dagelijks met ferme tred door de grote stad.
Binnenkort gaan we dat samen doen. In alle vrijheid en zorgeloosheid.
Atelier Mus & Muzen vindt wel ergens hier in de buurt onderdak, zodat de mussen kunnen blijven aanvliegen. En ik ze kan blijven zien.
We zijn klaar bij de notaris en ik kan vertrekken. Ex blijft achter voor andere kwesties.
Ik houd het nog tot de voordeur droog...
(best tearjerker ever, moet ff...)





4 opmerkingen:

Anoniem zei

*knuffel*

Liefs, Geishy

El Mariachi zei

Nog even doorbijten, x

Anoniem zei

Lieve Jen,
dikke knuffel,
You're the best!

X Boots.

Anoniem zei

Hoi Jenneke

Het is goed om te lezen dat het goed met je gaat erg fijn voor jou en Nemo

groet Ernst