woensdag 20 februari 2008

Tijd van leven



Ok, afgesproken! Binnen nu en vijf jaar zorgen we voor een revolutie!
Even hard lachend als toen we elkaar een paar uur daarvoor weer ontmoetten, gaan we uit elkaar. Jaren gemist, toch gewoon prettig.
Vriendschap komt in alle soorten en maten en ik vind ze, geloof ik, allemaal leuk...
Tijd speelt daarin een opvallende rol. Of het nu een langdurige vriendschap is of een van lang geleden...Of van de laatste drie minuten...
De Don en ik zijn in Den Haag, bij de kunstenaarsopening van Lucian Freud. De Don en ik waren het eens; we hadden kunst en een vrije dag in elkaars gezelschap verdiend. Zo'n beetje alle leuke dagen in het jaar verkeren de Don en ik in elkanders gezelschap. Oud & Nieuw, Lowlands, mijn verjaardag, noem maar op. Altijd is hij daar, even bescheiden als intelligent. Oh zo geestig en eloquent. En zeer vertrouwd als bijrijder. We loodsen elkaar, zenuwlijers als we beiden zijn, door het drukke verkeer in Den Haag.
Eenmaal in het museum aangekomen worden we meteen vrienden met de kaartjescontrolleur. Die vriendschap wordt de rest van de dag uitgediept omdat ik, neuroot als ik ben, steeds weer iets moet hebben uit mijn tas in de locker naast hem. Illegale broodjes kaas en verse lipstick, U kent het wel...
Dan begint het grote loeren naar elkaar. De kunstenaarsdichtheid per vierkante meter is te groot om het niet te doen.
Ken ik die? Is het een oud docent/medestudent/collega/ex-minnaar/wereldberoemdheid?
(Dat laatste valt trouwens niet mee. Hoe succesvol een beeldend kunstenaar ook is, in de regel is alleen zijn werk bekend. Niet zijn hoofd)
Het loeren is wederzijds. Het wordt zelfs zo erg, dat ik ga checken of er toch geen verf op mijn voorhoofd zit.
Na twee zalen uitzinnig kwijlend over Lucian Freud's talenten en (on)opvallend gluren naar vaag bekend voorkomende brilmensen,wil ik KOFFIE & EEN PEUK!
Vriend kaartjescontrolleur vertelt wat te doen. Eenmaal in het restaurant voer ik de instructies uit en kijk verlangend uit op de zonnige binnentuin terwijl ik aan de counter wacht op de opgebelde vrouw met de sleutel. Tijdens dat opbellen kijkt de schilderende wereldberoemde James Bond Rus Acteur mij zeer nors aan. Hij moet wachten.
Ik kijk de andere kant op naar zijn schilderende zoon. Maar ondanks mijn schalkse lachje en vooruitgestoken boezem kiest die ervoor om de sanseveria's in het restaurant te tekenen. Aanstellers!
De zon is heerlijk en eenmaal de deur geopend stroomt de tuin vol met voormalig anti-rookmensen.
Nadat we de kudde dus weer het pad hebben gewezen ; ) vervolgen de Don en ik onze weg door een geschilderde interieurexpositie, terug naar de grote meester! Lucian Freud.
De Don en ik hebben pret.
Eindelijk wordt het loeren onverwachts beloond. Een leuk bekend gezicht van heel lang geleden. Ik roep haar naam...
Wordt vervolgd...




1 opmerking:

Qiwy zei

"Ok, afgesproken! Binnen nu en vijf jaar zorgen we voor een revolutie!"
Ik weet dat je geen fan bent maar ik vind het een heerlijk nummer en moest meteen hieraan denken.
http://www.youtube.com/watch?v=RVSOxYBdI3k
Met een hoop dingen die worden gezegd ben ik het niet eens en vind ik zelfs onzin maar denk je eens in dat heel het "tmf/top40 publiek" hierdoor na gaat denken en zelf dingen uit gaat zoeken ipv de kudde te volgen. Zou dat niet fantastisch zijn voor de verandering.
Een jarige (eigenlijk al 4 uur niet meer) Qiwy