maandag 31 maart 2008

Opening expositie Espresso


Laughing all the way (to the bank ;)- spraycan on canvas- Jenneke van Wijngaarden
6o cm bij 80 cm
Na een hele dag gejakker en gejaag is het toch ineens bijna 17.00 uur. Tijd voor mijn opening. Ik parkeer mijn auto en verwissel mijn kaplaarzen voor mijn rode lakpumps. Nog voordat ik bij de voordeur ben, realiseer ik me dat ik een cruciale fout heb begaan: de gelzooltjes vergeten! Daar er op de expositie een doek hangt dat geïnspireerd is op dezelfde schoenen, moet ik ze blijven aanhouden.
Bovendien slaat mijn zelfgeknutselde 'Victor & Rolf meet Boer zoekt Irma La Douce' outfit helemaal nergens op zonder die schoenen.
De shop ziet er beeldig uit. Alles schoon en fris, overal verse bloemen en mijn schilderijen hangen mooi. Eerlijk gezegd ben ik al blij dat ze überhaupt hangen, dat was twee uur daarvoor nog even een probleem. Ik was de ophanging achterop de schilderijen vergeten te maken. Maar ook dat leed was uiteindelijk geleden en alles hangt prachtig.
Mooienaam Meisje vanEspresso heeft het hele proces van de expositie begeleid. Eerst komen praten en werk uitzoeken op het atelier om vervolgens een intelligent blij stukje te schrijven voor de uitnodiging.
Nu heeft ze ook nog samen met een collega de hele middag in de keuken gestaan om een beeldschoon buffet te verzorgen. Ik voel me een Thaise prinses als ik zie hoe de schalen zijn opgemaakt met de mooiste bloemen.
Dan stromen de gasten binnen. Buuv, de Don, Cie Mind, Blauwoog engel en King A zijn als altijd mijn trouwe companen. Maar ook mijn relatief nieuwe maar lieve idiote (na gisteren durf ik dat wel te zeggen ; )vrienden van de Rotaryclub Mijdrecht zijn in grote getale aanwezig. Behalve de Don is er volgens mij nog nooit iemand van dit gezelschap in een coffeeshop geweest en met spectaculaire snelheid sneuvelen de vooroordelen. Sterker nog: de grootste belhamels van de Rotary verdiepen zich meteen in de handelswaar en dan heb ik het nu niet over de schilderijen...
Her en der wordt er de brand gestoken in een ferme joint en alleen al op basis van die beelden zal ik de komende weken grinniken. Die verwachtingsvolle prethoofden. Heerlijk dat mensen je altijd blijven verrassen!
De afgelopen week is er bijkans gevochten om mijn doek Lovely geisha, nu wordt het werkelijk verkocht. 'Mijn kindje' krijgt een fijn nieuw thuis. (als prof hoor je daar niet om te malen, maar ik vind het toch prettig als mijn schilderijen goed terecht komen)
Ineens staat er een fotograaf van de plaatselijke krant voor mijn neus. De man en ik worden het nergens over eens en uiteindelijk kijk ik naar de camera als een kip naar het onweer. Ik zit volledig in de kramp en de man richt zijn enorme lens van bovenop een stoel gestaan, recht in mijn decolleté. Nu ben ik echt dol op mijn meisjes, maar dit gaat toevallig om mijn schilderijen.
De beroemde actrice in ons gezelschap snelt toe en loodst mij door de sessie heen. Cie Mind en Buuv begeleiden mij bij het vellen van een eindoordeel over de te kiezen foto.
Godlof voor allen. Wie wil er nou in vredesnaam fotomodel worden?
Mijn harde schijf is door alle opwinding, blijdschap en indrukken allang gecrasht en mijn voeten gillen moord en brand. Na een heerlijke paar uur houden Blauwoog engel, de Knoop en King A nog een gezellige afterparty, zittend, rond het buffet. Knus etend en lachend.
ls ook dat afgelopen dan blijf ik alleen met het blije personeel achter. Met mijn kaplaarzen aan.
We zijn het roerend over eens: het was echt geslaagd! De jongen achter de bar is bijna uitzinnig van vreugde omdat hij nu eens heel andere gezichten zag dan normaal. Maar bovenal omdat hij de vroegere rectrix van zijn oude middelbare school in de coffeeshop had gehad. En dat zij enthousiast geweest was. Dat had hij in zijn stoutste dromen nog niet durven dromen...
Ik heb genoten! Bedankt lieve mensen van Espresso te Mijdrecht, Mooienaam Meisje en hartelijke bazin. En bedankt lieve schatten van vrienden van me, jullie zijn TOP!
Mijn glimlach is zo groot dat het vast niet opvalt hoezeer ik strompel....
De expositie 'Kunstmust' is nog tot 24 mei 2008 te zien in Espresso, te Mijdrecht


zondag 30 maart 2008

Expositie Espresso

Zondag 30 maart van 17.00 uur tot 19.00 uur is de opening van mijn expositie in Espresso, Rondweg 3a, te Mijdrecht.
Er zullen diverse werken te zien zijn, gemaakt met spuitbus en marker. De expositie zal te zien zijn tot en met 24 mei 2008.
Alleen vandaag, bij de opening is er nog meer werk te zien dan de expositie. Die werken kunnen 'Cash & Carry' gekocht worden.
Kom gerust een kijkje nemen!
Een verslag van vanmiddag volgt zeker...

donderdag 27 maart 2008

Gezellige trek




Vader Jager en ik zijn genetisch gesproken compleet verschillend. Dat we toch nauw verwant zijn, is zichtbaar door onze boterhammen. Die bestaan uit onnoemelijk veel lagen smeersels en beleg in combinaties waar velen van zullen gruwen. Vader Jager spant de kroon door op elke boterham ongeacht wat de daaropvolgende laag beleg ook is, altijd eerst limburgse stroop te smeren. Ik kan echt met bewondering kijken naar een sandwich van Duits brood met stroop,kaas, komkommersalade, een zure haring en dan bovenop een door mij aangeraden topping van iets heel heets. Want dat is namelijk mijn grote troef; het vinden van loeihete sambals en piccallilies in obscure toko's. Met Vader Jager is het dan ook fijn boterhammen eten, al keurend en proevend elkaars meesterwerken bewonderend.
De liefde gaat bij ons in de familie duidelijk door de maag. Zo vond ik de laatste verjaardag van mijn kleine neefje bijgenaamd 'de Tank' vooral ook zo genoeglijk omdat er bijna geen visite was en ik daardoor de overheerlijke vissalade bijna in mijn eentje soldaat kon maken. Met ook nog een bak uiensoep had ik echt het beste feest in tijden.
Van oudsher bespreken wij tijdens het eten de meest smerige onderwerpen.Nooit expres, daar zijn we te netjes voor. Maar altijd wel per ongeluk.
Vader Jager spreekt van nature Limburgs en door alle invloeden uit alle windstreken, rangen en geloven in de rest van de familie heerst er voortdurend een Babylonische spraakverwarring.
Maar over een ding zijn we het eens: er moet genoeg te eten zijn! Als je gasten hebt probeer je daar zo goed mogelijk voor te zorgen. Er zal geen honger of dorst geleden worden!
Vanavond was ik te gast in mijn eigen oostblok keuken. Met mijn eigen idote verzameling aan bestek en glazen en genant vettige pannen zonder deksel en oor.
Maar vooral met mijn lieve vriendinnen.
Vliegende Viool stond aan het fornuis briljante dingen te doen die totaal niet opvielen door het levendige gesprek, maar waarvan ik spontaan verstomde toen ik een hap nam...
Die soep! Zo lekker dat hij moet worden opgenomen in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Laat het een grondrecht worden, deze soep. Met het mes op de strot hebben wij haar dan ook gedwongen om het recept in drievoud rond te mailen. Waarna ik het recept waarschijnlijk schaamteloos in dit blog ; ) plaats ter meerdere glorie van mijzelf, vanzelfsprekend.
Blauwoog Engel's meegebrachte wijnen piesten heerlijk over de tong en onze woorden rolden mee. De bakken met aandacht en de boeiende gezichtspunten vormden met elkaar een helend bruisbad dat mijn lichtelijk gehavende ziel (simpel gezegd: een k...dag) langzaam weer naar een gezellig niveau masseerde. Cie Mind toverde een van haar verrukkelijke creatieve toetjes tevoorschijn en ik schonk nog maar eens bij. Ik was gast in eigen keuken. Hoe fijn!
We spraken over hun interessante werkzaamheden en poep en pies, mijn interesses; ). En eindelijk bedachten de dames uit zichzelf (na al die jaren...) (en vele, niet zo subiele hints van mijn kant; ) dat ze eens gingen uitkijken naar een man voor mij."Iets leuks muzikaals ofzo, iets met het Concertgebouw", sprak Vliegende Viool cryptisch.
Ik kan niet wachten...ik mag dan wel geen vlees eten, ik heb ondertussen best trek. In een leuke paukenist of suzafoonblazer (bestaat dat laatste eigenlijk wel of is dat invloed van Guust Flater?)
Vader Jager gebruikt, waar ik het woord hartig gebruik (bijvoorbeeld hartig beleg) het woord hartelijk.
Eigenlijk vind ik dat ook heel mooi. Hartelijk eten!

maandag 24 maart 2008

Circusdier



Afgezien van de clowns vind ik alles aan het circus geweldig. En dan heb ik het niet over die modernistische circussen zonder tent maar met choreografie en poeha. Vast ook heel mooi, maar ik ga graag naar een zielige circus. Waar het ruikt naar paardenpoep, tranen en vodka. Met blikkerige muziek. Waarvan de kassajuffrouw met haar felblauw oogschaduw nadat ze het vogelnestje ineens niet meer kon na haar vijftigste verjaardag, ook de functie van spreekstalmeester op zich neemt. Wat nog best lastig is, leren playbacken bij zo'n vertalinggeluidsband.
De poedels blijken na hun nummer geschminkt ineens een roofdierenact en de paardenpoep blijkt van een kreupele ezel afkomstig, die al achteruitlopend een bal in een doel kan schoppen. Dat dan weer wel.
Tussen deze wereldnummers vol van betekenis over het in treurige bestaan van mens en dier, is er een lichtpuntje.
Er is een act die altijd overeind blijft.
Dat is meteen ook de essentie van de act, de balancerende Chinese borden. Nu associeer ik persoonlijk Chinees meer met witte plastic bakken dan met borden, maar dit kunstje is al zo oud, het zal vast waar zijn.
Zoveel mogelijk bordjes al balancerend op dunne staven draaiende houden.
Eigenlijk denk ik stiekem dat ik daar ook heel goed in ben.
Veel bordjes draaiend houden.
Ik heb alleen de afgelopen dagen het blog wel even laten vallen. Sorry!
De andere borden draaien met veel en hard door elkaar.
Er hangt/staat/ligt (al naar gelang mijn bezigheden met het doek zijn) een blauw Abstract aandacht te vragen op het atelier. De afgelopen dagen heb ik behalve een klein beetje het Paasfeest vieren, me vooral erg druk gemaakt om een waanzinnige -al zeg ik het zelf- muur in een kantoor, vervaardigd met spuitbus, smaak en skills. (ff eerlijk, ik ben zo benieuwd wat ze er morgen van vinden.( Ondanks grootspraak: zwak zenuwgestel en klein hartje...)
En als klap op de vuurpijl een gezellige opening zondag aanstaande van mijn expositie in Coffeeshop Espresso, te Mijdrecht.
Ik kan het natuurlijk weer niet laten om steeds maar weer nieuwe werken daarvoor te blijven maken.
Een vraag om een klein adviesje over jongerencultuur draait sinds een paar dagen mee.
Een duizelingwekkend aantal lijkt het.
Dus u ziet, ik kan zo het circus in!
Wel blijven opletten dat ik niet doordraai ; )

woensdag 19 maart 2008

Smerig Pasen!



Het is in wijde kring bekend dat ik een laxerende werking op kinderen heb. Het gerucht gaat zelfs dat dat eigenlijk de belangrijkste reden is van de populariteit van mijn lessen. Eenmaal bij mij op schilderles beland, gaan de kinderen verder blij en opgelucht door het leven. De omzet van Bio Activia yoghurt of anderszins van dat soort mandarijnvervangende onzinproducten daalt aanzienlijk in de plaatselijke supermarkt.
Ik ben, zeg maar, de beschermheilige van de spijsvertering. De dame van de dikke darm.
Mijn God wat wordt er hier in huis veel gescheten!
Rollen toiletpapier worden er doorheen gejaagd en van de lucht die aan het einde van de les in de gang hangt, kun je blokjes snijden en bunzings mee verjagen.
Wil ik niet persoonlijk verantwoordelijk gesteld worden voor een uitbraak van Cholera, dan zal ik flink moeten schoonmaken en helaas gewoon gewetensbezwarend milieuonvriendelijk met de botte bleek.
Het toilet schoonhouden heb ik dus onder de knie. Ik kan veel oefenen.
Aangezien we onlangs WEER vriend hoofdluis op bezoek hebben gehad is al het stoffelijke op de hond na (vreemd genoeg blijft hij altijd ongediertevrij en hij leidt er juist het leven naar) weer eens uitgekookt dan wel ingevroren of opgeborgen in vuilniszakken.
Blijft de rest van het huishouden over. Die rest doe ik dus niet, geen tijd.
Dus lijkt het of we hier kerst vieren in Gothic style.(Niet helemaal de kerst zoals de Libelle uit mijn leesmap van deze week voorschrijft. Ik heb de goedkoopste map. )
Spinrag en stofvlokken. Alles dwarrelt en overal kun je vies in schrijven. Tot overmaat van ramp was de oven kapot. King A komt met gereedschap aangesneld. Ineens zie ik mijn oven tot mijn grote horreur door de ogen van King A., die noodgedwongen de achterkant wel moet aanraken.
Ik griezel van de aanblik.
Zeldzaam wat ben ik een viespeuk! Waar komt al dat vet vandaan? Geen wonder dat de zonnenbloemolie altijd op is...
Maar er is toch een punt van wrevel bij mij over dit onderwerp. Ik beschouw de concurrentie met andere huishoudens als moordend en oneerlijk.
Het is gewoonweg niet te doen. Kind & kunst eerst.
Loop ik hier niet te ploeteren met ragebol en stofzuiger. Zij doen het zelf ook niet, maar laten het wel stiekem doen door iemand anders. Een werkster! Hoe flauw is dat?
Maar ik ga me nu niet verder beklagen over een stelletje irritante valsspelers.
Ik verklaar hierbij Gothic Style Kerst tot DE PAASTREND van 2008!



dinsdag 18 maart 2008

Oud & Onwijs

Het is boekenweek, dat is u vast niet ontgaan.
Maar in plaats van veel aandacht voor boeken waarvan je zin krijgt om naar de boekhandel te hollen, wat mij de bedoeling lijkt van een boekenweek, gaat het vooral veel over schrijvers. En daar dit jaar het thema van Couperus gebruikt wordt (van oude menschen, de dingen die voorbijgaan) vooral over de leeftijd van schrijvers.
Die is behoorlijk hoog, tenminste degene die in de pers aandacht krijgen. Maar dat is een misverstand. Binnenin die oude lichamen kloppen jonge harten, zo verzekeren ze allemaal, eenmaal voor de camera geschuifeld.
Harry Mulisch noemt dat je absolute leeftijd. Zijn absolute leeftijd ligt rond de zeventien jaar.
Bij veel oudere schrijvers ligt die absolute leeftijd in of net na de puberteit, blijkt nadat er steeds naar gevraagd wordt. En gisterenavond bij een snelle zap, hoor ik nog net Karin Bloemen (ik wist niet dat zij ook boeken schreef) vertellen dat haar absolute leeftijd op vijf jaar ligt. Mijn hemel.
Ik worstel met tijd en taken en vertel tijdens de macaroni aan puberzoon over het voornemen om hier een stukje over te schrijven. Ik vraag hem naar zijn gevoelsleeftijd. 201 jaar, antwoordt hij nors. Hij is net bij judo verkeerd op zijn hoofd terecht gekomen.
Zoals de meeste kinderen en jongeren kan ook hij niet wachten tot hij ouder is.
De kinderen in mijn les vorige week waren het daar roerend over eens. Kind zijn is ook niet alles. Zo leuk is het niet om altijd maar te moeten luisteren en nooit eens zelf de baas te zijn. Ik kan me inderdaad de frustratie van vroeger nog herinneren, je weet dat er een hele wereld open ligt, maar je moet nog wachten.
Tot je groot bent.
De puberteit is met een beetje pech een waar drama, waarin je van de ene hormoongolf naar de andere frustratie gezwiept wordt. Met perioden waarin je moet besluiten wat je wilt worden, maar niks mag.
Onze hele maatschappij verheerlijkt de jeugd, maar zelf kun je vaak helemaal niet voelen hoe mooi je bent. Je ziet alleen maar je pukkels of je lange zwieberarmen en je verkeerde borsten.
Pas als diezelfde armen jaren later kipfiletjes gaan krijgen, zoals mijn beeldschone jonge danslerares ze noemt, kijk je met omfloerste blik terug op je eigen schoonheid. Waarheidvervalsing van het zuiverste soort.
Toch begrijp ik die constructie over je absolute leeftijd wel.
Het is een goed excuus om je niet te hoeven gedragen naar je leeftijd. Tenminste dat je, je niet hoeft gedragen, zoals je zelf veronderstelt dat je je moet gedragen als je oud bent.
Kortom een ontsnapping uit je eigen vooroordelen over ouderdom.
En die vooroordelen worden ook graag bevestigd in de media.
Elke keer als bijvoorbeeld de Rolling Stones op tournee gaan, merk je dat weer. Wat mij verbaast, want kunstenaars en muzikanten blijven zoals iedereen weet, gewoon hun hele leven werken, dus ook optreden.
Zelf heb ik het geluk gehad om vele concerten van bands met Afrikaanse invloeden (reggae, hiphop) mee te mogen maken en daar is het podium vaak gevuld met de hele familie.
Van de jongste telg van drie tot hoogbejaarde opa (bij onderstaande band zelfs op het podium zittend in een schommelstoel) die hun bijdrage aan het muzikale feestje leveren.
Zelf heb ik geen idee van mijn absolute leeftijd. Ik vind het onthouden van mijn werkelijke leeftijd al lastig genoeg, de tijd gaat zo snel. Ik weet wel dat ik me nu jonger voel dan vijf jaar geleden. En mijn lichaam er ouder uitziet dan vijftien jaar terug.
Maar daar ik, toen ik achttien jaar was, door zorgen tegen de tachtig liep en nu ik de veertig ergens zie schemeren ergens heeeeel in de verte ; ), me een stuk vrijer en jonger voel dan toen.
Dus er is wat voor te zeggen, dat ouder worden...
Kortom, ik denk dat ik maar eens een rockband ga beginnen ; )

zaterdag 15 maart 2008

Passie


"Sei gegruβet, lieber Judenkönig! (Leve de koning van de Joden), het koor zingt goed ingeleefd, de spot is pijnlijk prachtig. Ontroering overvalt me en mijn wangen worden nat.
Musici, solisten en het heerlijke koor lijken er alleen voor mij te zijn. Ik in mijn bel. Neen, zelfs zij lijken er niet meer te zijn. Er is alleen nog maar het verhaal.
De Passie.
"Jongens, vandaag gaan we iets met Pasen doen",zeg ik aan het begin van de les, bij de limonade en de koekjes.
'Oh nee hè, niet weer dat rotverhaal!", Karmozijn drukt haar handen tegen de oren. Verwilderd kijk ik op. "Ik vind het zo gemeen!" zegt ze en knijpt voor de zekerheid ook haar ogen dicht. Dacht ik nog aan onschuldige kuikentjes en narcissen, dit kind had de kern te pakken. Het Grote Rotverhaal dat Pasen heet.
Het verhaal van het verraad, de bespotting, de kruisiging en opstanding van Jezus Christus.
Niets is erger dan klappen krijgen als je vriendje toekijkt. Als je beste vriendin expres verkering neemt met jouw geheime liefde. Of de klas, die je uitlacht om jouw dikke billen.
Alhoewel het de opstanding is die we met Pasen vieren, trekken de vreselijke dagen daarvoor de meeste aandacht. Misschien omdat we onszelf, hoe oud we ook zijn daar het meeste in herkennen.
Het verhaal heeft wonderschone kunst opgeleverd. De schilderkunst en de beeldhouwkunst zijn gevormd door dit verhaal. Vele malen verteld in verf en steen.
Maar dan klassieke muziek. Klassieke muziek was zoiets als zonneschijn voor mij. Leuk als voorbij kwam als het uit een open raam stroomde en ik op de stoep kon blijven luisteren. Of tijdens de moeilijke balletpasjes die ik in mijn balletklasje moest uitvoeren. En heel gezellig in het huishouden waar ik als tiener vroeger rondhing en appeltaarten bakte of lappen batikte met mijn vriendin. (Ja, ik was heel ruig vroeger; )
Maar dat het bij mijn leven hoorde...Nou nee, nooit aan gedacht.
Tot ik bevriend raakte met Blauwoog engel, al weer vele jaren geleden en ik ineens in een Passie uitvoering terecht kwam. Uit gewoonte tekenend, (ik luister lekkerder als ik teken. Ook bij lezingen, vergaderingen, rechtszaken etc. Volgens mij mag dat best van de etiquette ; ) raakte ik betoverd.
'Waarom heeft Jezus een snee in zijn zijkant?", twee leerlingen bestuderen aandachtig een schilderij in Het Dikke Kunstboek.
"-sondern der Kriegsknechte einer eröffnete seine Seite mit einem Speer, und alsobald ging Blut und Wasser heraus.' (Maar een van de soldaten stak een lans in zijn zij en meteen vloeide er bloed en water uit) zingt de Evangelist, een van de solisten.
Blauwoog straalt in haar passie, het koor. De Johannes Passion vertelt mij vanavond weer het ontroerende verhaal. Al die jaren ben ik haar daarvoor dankbaar!
Ga in deze periode naar een Mattheus Passion of een Johannes Passion. Neem desnoods in geval van last van drempelvrees een schetsblokje of een boek mee.
Dat mag volgens mij best van God en de dirigent!

donderdag 13 maart 2008

Zalig zondigen

Avaritia... Bingo, ik heb het. Of zou het Gula zijn?
Hebzucht en onmatigheid, twee van de zeven hoofdzonden en ik heb er stevig last/ plezier van gehad afgelopen week.
Geldpest noemen wij het thuis, maar ook ik heb de behoefte om te laten zien dat ik gestudeerd heb, vandaar mijn zoektocht naar een culturele context voor het oppervlakkige fenomeen zodat mijn ongebreidelde consumptiedrift enigszins wordt versluierd.
Na jarenlang zuiniger dan zuinig geweest te zijn, moest ik, nu ik geld tot mijn beschikking had, het ook uitgeven. Aan mezelf. Aan wensdingen.
Het begin ging nog erg stroef. Koud nadat ik dit voornemen dapper had neergepend in dit blog, kletterde mijn antieke ooit gekregen mobiel twee verdiepingen naar beneden waarbij nagenoeg geen traptrede werd overgeslagen. Wat mij nog reste was een puzzel aan brokstukken waaruit een klagerig zacht riedeltje kwam. Tijd voor een nieuw mobiel.
Ik haat shoppen. Alleen het woord al doet me denken aan sjokken en dan verlies ik alle trek. Bovendien heb ik al die jaren dapper de andere kant opgekeken bij alle hebbedingen en weigert mijn brievenbus reclamefolders, zodat mijn algemene ontwikkeling op dit gebied hopeloos achterblijft. De gemiddelde 8-jarige heeft beduidend meer verstand van dit soort zaken. Toen ik dan ook in de telefoonwinkel de intimiderend beeldige verkoopster uitlegde dat ik graag een telefoon wilde die kon bellen en SMS-en kon ik aan haar blik zien dat dat het foute uitgangspunt is voor het kopen van een mobiel. Halverwege de schier eindeloze opsomming aan mogelijkheden, bedacht ik mij dat ik kon kiezen voor een paniekaanval of er maar gewoon een aanschaffen. Gezien de reacties van mijn zoon en mijn leerlingen, heb ik een geweldig mobiel gekocht. Zelf word ik er pas blij mee als ook ik weet hoe de wekker werkt en ik de juiste knop weet te vinden om op te nemen...
Maar het hek was van de dam. Want enige dagen later bij de aanschaf van een digitale camera, ging het al stuk beter. Het was even zoeken naar een verkoopster die mij verstond, maar toen heb ik in alle blijdschap mij een ongelooflijk sexy cameraatje laten aansmeren. Heerlijk. Als niemand kijkt, geef ik het roze elegante wonderapparaatje kleine kusjes, zo lief vind ik mijn camera.
En nog was Holle Bolle Gijs niet tevreden...
Teveel zorgen en plichtgetrouwheid hadden er bijna voor gezorgd, dat ik het vermogen tot dromen verloren had. Maar gelukkig sluimerde diep in mij een wens, die eenmaal bij openbaring, de ultieme wens bleek te zijn.
Ik ga op reis! Samen met mijn kind ga ik deze zomer op rondreis door Thailand. Niet het reizen zoals eens in een grijs en studentikoos verleden met rugzak op een houtjetouwtje manier. Neen, we doen de zwaar decadente manier. Met de schijn van avontuur, maar toch met de luxe om me als alleenstaande mama veilig en ontspannen te kunnen voelen. Het enige risico dat ik loop is dat ik schaamteloos ga genieten van natuur en cultuur, van geur en kleur.
Ik droom weer. Van handgrote vlinders en orchideeën. Van olifanten en apen. Van tempels en buddhabeelden.
Na alle nachtmerries die ik beleefd heb, kan ik weer dromen.
Als dat geen rijkdom is!

zondag 9 maart 2008

Komkommernieuws


Het Journaal met Philip Freriks:
En dan nu het Binnenlands Nieuws:
Op de Hoge Veluwe is vanochtend vroeg een exemplaar van een zeldzame soort gesignaleerd. Het betreft een exemplaar dat tegenwoordig maar zelden in Nederland wordt waargenomen. Een hoogopgeleide vrijgezelle man met een trouw hart, zonder psychopatische trekken en goede sokken. In het bezit van smaak & baan, goed humeur en leuk gevulde portemonnee.
St. Man & Muis vraagt u de man met rust te laten en hem vooral niet te voederen. De man is buitengewoon gevoelig voor het geluid van de biologische klok, dus weest gewaarschuwd!
Teletekst pagina 5555
In het heel het land, maar vooral in de Randstad ligt het mobiele telefoonverkeer plat. Er kan geen SMS of telefoontje meer worden verstuurd of gepleegd. Dit alles heeft te maken met de overweldigende spontane toename van het SMS en telefoonverkeer. Over de eventuele oorzaak tast onderzoeksburo Oud & Voorzien voorlopig nog in het duister.
3 FM. En dan nu Hans Bokken met het filenieuws:
Nou eh, Coen & Sander, de gebruikelijke files staan er zoals altijd op dit uur van de dag, maar wat vandaag echt uitzonderlijk is, is het gebied rondom de Hoge Veluwe. Dat staat compleet vast. Alle toegangswegen zijn geblokkeerd. Onder deze stralende weersomstandigheden hebben we dit nog nooit meegemaakt. Honderden kilometers file!
ShowKitsch met Aldo Verzinnet:
En wij spreken nu met Viola Scheering, onze correspondent. Op de Hoge Veluwe Ter Plekke:
'Hoe is het daar, Viola? Daar zijn we allemaal ontzettend benieuwd naar...'
'Nou Aldo, hilarische toestanden hier'. Ik zie veel Roberto Cavalli, ja H&M natuurlijk, niet wat ik aanheb,hihi, nee joh, maar toch leuk. Wel een beetje ordinair al die smachtende vrouwen. Victoria Secret heeft goede zaken gedaan, alleen een blinde kan dat niet zien, maar ja, jij bent vast ook weleens naar een concert van Robbie Williams geweest en toen trok je toch ook niet die achterlijke lichtblauwe onderbroek met gaten van je aan : )? '
Ha ha die Viola, hoe kom je erbij dat ik zulke onderbroeken heb?
Extra Journaal met Philip Freriks:
Op de Hoge Veluwe is een crisissituatie ontstaan. Alle wegen zitten potdicht. De files zijn vermoedelijke ontstaan vanwege de signalering deze ochtend van een zeldzaam soort mens, de hoogopgeleidde vrijgezelle man zonder gebreken.
We schakelen nu over naar Het Rode Kruis Ter Plekke :
'Er is geen sprake van een uitdrogingsgevaar, de dames hebben in grote getale flesjes water meegenomen. Wel wordt er gevreesd voor onderkoelingsgevaar in de loop van de avond en nacht.'
Laat Extra Journaal met Philip Freriks:
De toestand die op de Hoge Veluwe is ontstaan, wekt nu ook in regeringskringen beroering.
De Premier heeft zojuist de Noodtoestand afgekondigd. Leger en brandweer worden ingeschakeld om het oestrogeenprobleem op de Hoge Veluwe op te lossen.
We schakelen nu over naar Opperste Brandweer Commandant Geefumvanjetje.
Opperste, u bent nu ongeveer een uur met de operatie: 'Keep them Barefoot & Pregnant' bezig.
Hoe verloopt het nu toe?
Nou, meneer Freriks, ik kan die vraag niet anders dan met een grijns beantwoorden! De actie verloopt meer dan voorspoedig. Ik denk dat ik nu ook namens mijn collega's van Defensie spreek; ik heb zelden zo'n bevredigend eindresultaat meegemaakt ; )
Teletekstpagina 5555:
In een schuur op de Hoge Veluwe is een man aangetroffen. Hij is hoogopgeleid, vrijgezel en draagt goede sokken. Toen hij betrapt werd speelde hij met zijn modeltreintjes en droeg al drie dagen dezelfde onderbroek.(binnenstebuiten)
De verdere crisistoestand rondom de Hoge Veluwe lijkt even onverwachts opgelost, als dat het is begonnen.







vrijdag 7 maart 2008

Verwilderde twijfel



Verwilderd schiet ik wakker. De eerste gedachte is : 'Als die kutfilm maar niet uitgekomen is, zoonlief is op Schiphol!"
Het is zaterdagochtend vroeg en Geert Wilders is het eerste waar ik aan denk. Of eigenlijk tweeds zoals zoonlief vroeger zei, want ik ben even -in het nevelgebied tussen slaap en wakker zijn- erg bang voor mijn kind zijn welzijn. Mijn kind is daar om zijn vader uit te zwaaien en ik ben s'nachts in slaap gevallen bij de herhaling van het journaal.
Wilders ligt mij zwaar op de maag.
s' Middags -inmiddels weer herenigd met zoon- kom ik Vliegende Viool tegen in de supermarkt. Zij vertelt me dat ze de vakantie heeft benut om eindelijk mijn blog helemaal te lezen. Ik kukel bijna in de diepvries van schrik en verlegenheid, want dat lijkt me best veel werk. 'Kun jij niet wat over Geert Wilders schrijven' vraagt ze.
'Liever niet', antwoord ik. Maar na al weer bijna een week schilderles gegeven te hebben aan mijn leerlingen, blijkt dat hij niet alleen mijn nachtrust verstoort, maar ook het gesprek van de dag is bij kinderen tot 12 jaar. Op het schoolplein is een liedje over hem ontstaan en de kinderen maken zich behoorlijk druk. Deze week is hij in elk van mijn lessen, net als in elk journaal voorbij gekomen.
Wat kan ik de kinderen in godsnaam vertellen?
Natuurlijk stel ik ze gerust, het zal allemaal zo'n vaart niet lopen, bluf ik dapper. Ik leg uit wat vrijheid van meningsuiting is en dat ik het gek vind dat Wilders zegt dat hij dat zo belangrijk vindt, maar ondertussen de Koran wil verbieden. Dat je altijd moet uitkijken voor mensen die boeken willen verbranden of verbieden. Net zo goed dat als je in een land metershoge standbeelden ziet van strenge belangrijke mannen -de beelden vaak nog hoger dan een huis- je weet dat je in een fout land bent. Of als je in een land alleen maar schilderijen ziet van zwaar gespierde mannen en vrouwen die heldhaftig met vlaggen zwaaien of het land bewerken en nergens kleurrijk abstract werk of andere moderne schilderijen te zien zijn, het ook niet pluis is.
Eigenlijk maak ik er een lesje 20ste eeuw kunstgeschiedenis van, in de hoop op afleiding. Dat werkt, een beetje...
De jaren 80 domineren al jarenlang de mode. De ene revival is nog niet voorbij of de andere dient zich aan. Ook zie ik al jaren mensen van mijn leeftijd blijmoedig naar jaren 80 feesten gaan om zich daar te laven aan jeugdsentiment. Ik heb dat nooit begrepen. Tot ik gisterenavond ineens zelf intens verlangde naar de tijd dat ik 15 jaar oud was.
Wat waren we toen bang! Voor het net ontdekte Aids en voor de atoombommen van de Russen.
Maar die tijd had een voordeel, toen kon je nog fijn samenhorig gaan demonstreren tegen die neutronenbommen. Met leuke leuzen op spandoeken als: Liever een Rus in mijn bed, dan een Kernraket! Of hele gesprekken voeren op feestjes en school over wat we zouden gaan doen als de bom binnen 24 uur zou gaan vallen. (Ik wilde dan toch echt ontmaagd zijn, anderen zouden dan hun intrek nemen in de supermarkt en allemaal lekkere dingen gaan eten)
Nu lijken we gegijzeld door tv en internet en wachten af, in de hoop nog eens een zinnige mening te krijgen over een onzinnige man die meer macht heeft dan hij verdient.
Een mens lijdt dikwijls 't meest door 't lijden dat hij vreest...




woensdag 5 maart 2008

Was will das Weib?


Tijdens het opruimen vind ik een oude Allerhande vol interessante stylingfeitjes.
75% van de Nederlandse vrouwen krijgt haar haar niet gestyled zoals ze het hebben wil...
...terwijl 95% overtuigd is dat er meer uit haar coupe te halen is.
Vreemd.
In het dagelijks leven kom ik werkelijk nooit vrouwen tegen die zich hier druk over maken. Ook ken ik geen vrouwen die schaterlachend pakken maandverband aanschaffen of in nachthemdachtige jurkjes willen rondlopen met een hond die de grootte van een cavia heeft.
In mijn wereld zijn de vrouwen -vriendinnen en mijn privéstudenten- zeer getalenteerd en heerlijk ambitieus, leiden ze bedrijven en congressen en vertellen ze anderen vaak wat ze moeten doen, op een strenge doch rechtvaardige manier. Ze lezen onderwijsrapporten of werken aan ingewikkelde wetenschappelijke kwesties.
Natuurlijk kunnen ze dat combineren met goed ouderschap, de vraag die aan mannen in vergelijkbare posities nooit gesteld wordt.
De gesprekken gaan over zaken die er toe doen. Soms dus ook over de blauwe plekken opgelopen door het glazen plafond. Maar gezien de frequentie en snelheid waarmee een enorme groep vrouwen zeer regelmatig daar met de kop tegen aanbeukt, zal het niet lang meer duren of er verschijnen steeds meer barsten; tot het verpulvert zoals eens mijn autoruit.
Hillary Clinton is nog in de race! Godlof! Hoe leuk Barack Obama ook schijnt te zijn en hoe schattig hij er ook uitziet met zijn gezin (ze lijken sprekend op mijn Barbie Sunshine Family waar ik vroeger mee speelde), geef mij maar Hillary...
Natuurlijk vooral op inhoudelijke gronden, al moet je daar goed naar zoeken in de media. Charisma en reclamefilmpjes schijnen de basis te moeten zijn van het machtigste ambt ter wereld. Maar zeker ook vanwege Madeleine Albright die in haar kamp zit. En omwille van een puur persoonlijke reden. De zonnebril en de coole intelligente houding die zij ooit aannam nadat haar echtgenoot (weer eens) betrapt was op smeerlapperij met iets jongs en rondborstigs.
Een vrouw die zich voor het oog van de wereld zo staande kan houden, heeft hersens en kloten, daar houd ik van.
Toch is er iets geks aan de hand met de berichtgeving. In Nederland bestaan er geen vrouwen met verstand van de Amerikaanse politiek, in ieder geval mogen die niet op t.v. Zoals er sowieso nagenoeg geen vrouwen met verstand van welke zaak dan ook op de buis verschijnen.
Huilt Hillary dan is dat manipulatie. Huilt er bijvoorbeeld een mannelijke gladjakker als Sarkozy, dan is dat warm en emotioneel op een dappere manier.
De glazen beeldbuis als glazen plafond.
Zelf brand ik van de ambitie. Geldingsdrang als gierende motor van mijn bestaan.
Jarenlang snoeihard werken begint nu zijn vruchten af te werpen en voor het eerst in jaren heb ik een plan wat niet over werk of ambitie gaat.
Ik ga leuke dingen doen! Ik ga geld en tijd besteden aan mezelf. Alleen wat wil ik nu eigenlijk? Een zee van mogelijkheden dient zich aan!
First things first...
Ik ga eerst maar eens naar de kapper ; )

zondag 2 maart 2008

Takkenwijf!



De Gewone Wandelende Tak en de Heilige Moeder Maria hebben meer met elkaar gemeen dan u op het eerste gezicht misschien zou denken. De Carausius morosus (Latijn voor Gewone Wandelende Tak ; ) en de Heilige Maagd kunnen namelijk beiden onbevlekt ontvangen, oftewel ze hebben geen man nodig om zich voort te planten.
Sterker nog, de Gewone Wandelende Tak kent niet eens het fenomeen man! Misschien komt daar de term 'takkenwijven' vandaan...
Dat mijn jeugd beheerst is geweest door de Gewone Wandelende Tak is sterk overdreven, maar hij was wel aanwezig. In tegenstelling tot nu. Hoor ik van mijn leerlingen zeer regelmatig verhalen over cavia's, hamsters en konijnen; de Gewone Wandelende Tak is nog nooit voorbij gekomen.
Voordat Wikipedia bestond, was je als leergierig mens aangewezen op de 'dunne boekjes' uit de schoolbieb en hele dikke stoffige encyclopedieën met goud op snee, waarvan altijd net het deel met jouw letter weg was.
In die jaren en dus niet gehinderd door enige kennis hielden jeugdvriendin Vlaams Visje en ik ons indringend bezig met de GWT. Het enige wat we wisten, is dat de GWT blaadjes at en in zijn eentje kon 'fokken'. Een enorm succes! Ontelbare nazaten kreeg onze oer Tak.
We lieten onze takjes vaak buiten spelen en vonden er dan meestal maar enkele diertjes terug, tussen de echte blaadjes en takjes in de tuin, maar dat was niet erg... Je had zo weer nieuwe...
Later tijdens mijn arme studentenjaren dacht ik terug aan dat geslaagde project en maakte er een Geniaal Masterplan Om Stinkend Rijk Te Worden van.
Op de Koninginnedag Vrijmarkt zouden wij de GWT hype lanceren en daar voor grof geld gemakkelijk gefokte GWTakken aan de hebzuchtige kindertjes verkopen.
Zo gezegd, zo gedaan. Vriendin Frust deed mee. Beiden kochten we een exemplaar, een aquarium en jatten wat groen uit het plantsoen.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik mijn exemplaar echt nooit heb zien bewegen. Na enkele weken heb ik hem dan ook maar weggegooid.
Vriendin Frust was woedend, nu rustte de zware taak van het Geniale Masterplan volledig op haar schouders en haar GWT was daar niet capabel genoeg voor. Die veranderde namelijk langzamerhand in groen schuim. Wat in het begin nog wel fascinerend was, maar op een gegeven moment toch echt goor. Exit GWT nr 2 en het Geniale Masterplan.
Tegenwoordig hebben we Wikipedia en pas nu begrijp ik een hoop.
De GWT houdt zich erg vaak dood ; ) uitwerpselen van de GWT kunnen gaan schimmelen en uitzetten is niet gewenst ivm plaagvorming ; )
Hierbij bied ik oprecht mijn excuses aan de Gewone Wandelende Tak in het algemeen en de steden Dordrecht en Utrecht in het bijzonder. Ik had echt geen idee...