dinsdag 18 maart 2008

Oud & Onwijs

Het is boekenweek, dat is u vast niet ontgaan.
Maar in plaats van veel aandacht voor boeken waarvan je zin krijgt om naar de boekhandel te hollen, wat mij de bedoeling lijkt van een boekenweek, gaat het vooral veel over schrijvers. En daar dit jaar het thema van Couperus gebruikt wordt (van oude menschen, de dingen die voorbijgaan) vooral over de leeftijd van schrijvers.
Die is behoorlijk hoog, tenminste degene die in de pers aandacht krijgen. Maar dat is een misverstand. Binnenin die oude lichamen kloppen jonge harten, zo verzekeren ze allemaal, eenmaal voor de camera geschuifeld.
Harry Mulisch noemt dat je absolute leeftijd. Zijn absolute leeftijd ligt rond de zeventien jaar.
Bij veel oudere schrijvers ligt die absolute leeftijd in of net na de puberteit, blijkt nadat er steeds naar gevraagd wordt. En gisterenavond bij een snelle zap, hoor ik nog net Karin Bloemen (ik wist niet dat zij ook boeken schreef) vertellen dat haar absolute leeftijd op vijf jaar ligt. Mijn hemel.
Ik worstel met tijd en taken en vertel tijdens de macaroni aan puberzoon over het voornemen om hier een stukje over te schrijven. Ik vraag hem naar zijn gevoelsleeftijd. 201 jaar, antwoordt hij nors. Hij is net bij judo verkeerd op zijn hoofd terecht gekomen.
Zoals de meeste kinderen en jongeren kan ook hij niet wachten tot hij ouder is.
De kinderen in mijn les vorige week waren het daar roerend over eens. Kind zijn is ook niet alles. Zo leuk is het niet om altijd maar te moeten luisteren en nooit eens zelf de baas te zijn. Ik kan me inderdaad de frustratie van vroeger nog herinneren, je weet dat er een hele wereld open ligt, maar je moet nog wachten.
Tot je groot bent.
De puberteit is met een beetje pech een waar drama, waarin je van de ene hormoongolf naar de andere frustratie gezwiept wordt. Met perioden waarin je moet besluiten wat je wilt worden, maar niks mag.
Onze hele maatschappij verheerlijkt de jeugd, maar zelf kun je vaak helemaal niet voelen hoe mooi je bent. Je ziet alleen maar je pukkels of je lange zwieberarmen en je verkeerde borsten.
Pas als diezelfde armen jaren later kipfiletjes gaan krijgen, zoals mijn beeldschone jonge danslerares ze noemt, kijk je met omfloerste blik terug op je eigen schoonheid. Waarheidvervalsing van het zuiverste soort.
Toch begrijp ik die constructie over je absolute leeftijd wel.
Het is een goed excuus om je niet te hoeven gedragen naar je leeftijd. Tenminste dat je, je niet hoeft gedragen, zoals je zelf veronderstelt dat je je moet gedragen als je oud bent.
Kortom een ontsnapping uit je eigen vooroordelen over ouderdom.
En die vooroordelen worden ook graag bevestigd in de media.
Elke keer als bijvoorbeeld de Rolling Stones op tournee gaan, merk je dat weer. Wat mij verbaast, want kunstenaars en muzikanten blijven zoals iedereen weet, gewoon hun hele leven werken, dus ook optreden.
Zelf heb ik het geluk gehad om vele concerten van bands met Afrikaanse invloeden (reggae, hiphop) mee te mogen maken en daar is het podium vaak gevuld met de hele familie.
Van de jongste telg van drie tot hoogbejaarde opa (bij onderstaande band zelfs op het podium zittend in een schommelstoel) die hun bijdrage aan het muzikale feestje leveren.
Zelf heb ik geen idee van mijn absolute leeftijd. Ik vind het onthouden van mijn werkelijke leeftijd al lastig genoeg, de tijd gaat zo snel. Ik weet wel dat ik me nu jonger voel dan vijf jaar geleden. En mijn lichaam er ouder uitziet dan vijftien jaar terug.
Maar daar ik, toen ik achttien jaar was, door zorgen tegen de tachtig liep en nu ik de veertig ergens zie schemeren ergens heeeeel in de verte ; ), me een stuk vrijer en jonger voel dan toen.
Dus er is wat voor te zeggen, dat ouder worden...
Kortom, ik denk dat ik maar eens een rockband ga beginnen ; )

2 opmerkingen:

Puberzoon zei

Ach, 201 is misschien wat overdreven. Maak er maar 199 van
;-)

Anoniem zei

Puik plan!
Dan meld ik me nu aan als bassplayer.

X Boots