vrijdag 7 maart 2008

Verwilderde twijfel



Verwilderd schiet ik wakker. De eerste gedachte is : 'Als die kutfilm maar niet uitgekomen is, zoonlief is op Schiphol!"
Het is zaterdagochtend vroeg en Geert Wilders is het eerste waar ik aan denk. Of eigenlijk tweeds zoals zoonlief vroeger zei, want ik ben even -in het nevelgebied tussen slaap en wakker zijn- erg bang voor mijn kind zijn welzijn. Mijn kind is daar om zijn vader uit te zwaaien en ik ben s'nachts in slaap gevallen bij de herhaling van het journaal.
Wilders ligt mij zwaar op de maag.
s' Middags -inmiddels weer herenigd met zoon- kom ik Vliegende Viool tegen in de supermarkt. Zij vertelt me dat ze de vakantie heeft benut om eindelijk mijn blog helemaal te lezen. Ik kukel bijna in de diepvries van schrik en verlegenheid, want dat lijkt me best veel werk. 'Kun jij niet wat over Geert Wilders schrijven' vraagt ze.
'Liever niet', antwoord ik. Maar na al weer bijna een week schilderles gegeven te hebben aan mijn leerlingen, blijkt dat hij niet alleen mijn nachtrust verstoort, maar ook het gesprek van de dag is bij kinderen tot 12 jaar. Op het schoolplein is een liedje over hem ontstaan en de kinderen maken zich behoorlijk druk. Deze week is hij in elk van mijn lessen, net als in elk journaal voorbij gekomen.
Wat kan ik de kinderen in godsnaam vertellen?
Natuurlijk stel ik ze gerust, het zal allemaal zo'n vaart niet lopen, bluf ik dapper. Ik leg uit wat vrijheid van meningsuiting is en dat ik het gek vind dat Wilders zegt dat hij dat zo belangrijk vindt, maar ondertussen de Koran wil verbieden. Dat je altijd moet uitkijken voor mensen die boeken willen verbranden of verbieden. Net zo goed dat als je in een land metershoge standbeelden ziet van strenge belangrijke mannen -de beelden vaak nog hoger dan een huis- je weet dat je in een fout land bent. Of als je in een land alleen maar schilderijen ziet van zwaar gespierde mannen en vrouwen die heldhaftig met vlaggen zwaaien of het land bewerken en nergens kleurrijk abstract werk of andere moderne schilderijen te zien zijn, het ook niet pluis is.
Eigenlijk maak ik er een lesje 20ste eeuw kunstgeschiedenis van, in de hoop op afleiding. Dat werkt, een beetje...
De jaren 80 domineren al jarenlang de mode. De ene revival is nog niet voorbij of de andere dient zich aan. Ook zie ik al jaren mensen van mijn leeftijd blijmoedig naar jaren 80 feesten gaan om zich daar te laven aan jeugdsentiment. Ik heb dat nooit begrepen. Tot ik gisterenavond ineens zelf intens verlangde naar de tijd dat ik 15 jaar oud was.
Wat waren we toen bang! Voor het net ontdekte Aids en voor de atoombommen van de Russen.
Maar die tijd had een voordeel, toen kon je nog fijn samenhorig gaan demonstreren tegen die neutronenbommen. Met leuke leuzen op spandoeken als: Liever een Rus in mijn bed, dan een Kernraket! Of hele gesprekken voeren op feestjes en school over wat we zouden gaan doen als de bom binnen 24 uur zou gaan vallen. (Ik wilde dan toch echt ontmaagd zijn, anderen zouden dan hun intrek nemen in de supermarkt en allemaal lekkere dingen gaan eten)
Nu lijken we gegijzeld door tv en internet en wachten af, in de hoop nog eens een zinnige mening te krijgen over een onzinnige man die meer macht heeft dan hij verdient.
Een mens lijdt dikwijls 't meest door 't lijden dat hij vreest...




Geen opmerkingen: