dinsdag 29 april 2008

Oranje Boven!


Heerlijk! Koninginnenacht/ dag in aantocht... Ik wens u veel plezier op alle vrijmarkten, braderieën en concerten. Ik vertrek straks naar Utrecht. Ik beloof u plechtig meer te gaan bloggen de komende tijd, maar ik moet nu eerst spannende avonturen beleven...
Leve de Koningin! Hoera!

dinsdag 22 april 2008

Het Nut van Jenneke

(JongerenOntmoetingsPlek, JOP te Vinkeveen)
'Het huis aan de Roerdompbrug' - Jenneke van Wijngaarden

Er leiden vele wegen naar Rome - en zoals ik sinds gisteren weet- ook naar Heemstede. Vriendin Helder en ik zijn op samen op pad. Helder heeft zich de laatste weken van een sympathieke vriendin in de verte weten te ontpoppen tot de reddende engel van mijn bedrijf.
Niet dat het nu zo slecht loopt, integendeel, het gaat te goed. Met als gevolg dat ik door de bomen het bos niet meer zie en zoals nu, de afritten niet meer zo goed volg.
Helder heeft er voor gezorgd dat mijn bedrijf kan groeien, ze heeft praktisch als ze is, voor een pand gezorgd. Een ogenschijnlijk krottig pand maar met de potentie om met een hoop liefde en hard werken een waar kloppend kunsthart van Wilnis te worden...
Een nieuw atelier! Dat ik overigens ga delen met een spannende kunstenaar. En nee, voor de duidelijkheid, niet op die manier spannend ; ) In artistiek opzicht, erg veelbelovend!
Vandaag heeft ze een afspraak geregeld om te praten over mijn ondernemersplannen, in Heemstede. In de auto vliegt het gesprek over grenzen van tijd en gevoel. Beiden geboeid door het gesprek en dankzij mijn onoplettendheid rijden we op het tijdstip van afspraak IJmuiden binnen of Velzen daar wil ik van af zijn, ik zat echt niet op te letten...
Ik schiet onderhuids in de vliegende stress (te laat komen is doodzonde nr 1 in mijn dwangneurotisch bestaan) maar Helder blijft helder. Na een aardige toeristische route (wat een leuke grote huizen zijn daar!) komen we welkom te laat aan.
Het gebouw blijkt een oude geluidstudio. Binnen kijken allerlei muzikale goden mij in zwartwit aan. In een flits zie ik Nat King Cole, Andre Hazes, Maria Callas, een jonge Rob de Nijs.
Ondernemersplannen zijn serieuze dagdromen op papier. Als dagdromen toch al een zwaar aandeel in je dagelijks programma heeft, moet dat een eitje zijn, zou je denken. Not! Ik kan namelijk ook heel goed alle leeuwen en beren fantaseren, nogal eens een zijpad bewandelen en heb bovendien een bloedhekel aan - zoals u, lezer, wellicht ondertussen wel weet- aanstellerige woorden, misplaatst gebruik van ronkende cijfers (die heb ik ook niet, vandaar de hekel ; ) of saai gelul. Dat helpt niet echt...
Maar alles sal reg kom!
Ik mag het gaan doen op mijn eigen manier! Met mooie plaatjes en grootse fantasieën...Was will das Weib nog meer?
Wat ik moet gaan schrijven? Mijn bedrijfsfilosofie, waarom ik denk dat ik nodig ben in deze gemeenschap, dit platteland. Wat heb ik het leven hier te bieden?
Vandaag had ik migraine. Dat heb je soms met een eenvrouwszaak. Ga er maar aan staan, want nu worstel ik met de vraag:
Wat is het nut van Jenneke?
(Lieve Boots, je verhaal komt nog. Dank voor deze heerlijke clip)

woensdag 16 april 2008

Baglady


Mijn wenkbrauwen heten sinds vorige week Jennifer. Ik geef toe, ik heb zelf ook aan het idee moeten wennen- wenkbrauwen met een naam- maar ik kan het u uitleggen.
Zoals u misschien in mijn vorige stukje hebt gelezen, had ik vorige week een officiële bijeenkomst, waarbij ik even door middel van een speech, in het middelpunt van de belangstelling zou komen te staan.
Wat doet de gemiddelde vrouw dan? Die gaat voor de spiegel staan. Zo ook ik.
Wat ik daarin zie, bevalt me allerminst, zeker als ik aan mijn inmiddels aangeschafte outfit denk. Die is namelijk wel geweldig! De outfit is een hommage aan Tim Burton- de fantasierijke regisseur die op dat moment in de stad is- een dirndll-achtige jurk met doodskoppen met ruim uitzicht op mijn meisjes en pijnlijk goede schoenen.
Alleen dat hoofd...Ik moest die voorliefde voor fantastische horror maar niet overdrijven, wie weet wat voor leuke vrijgezelle advocaten er zouden rondlopen...
Ik snel me naar de chicste drogisterij en scoor in blinde paniek alles waar ik op dat moment hoop in vermoed.
Eenmaal thuis blijkt dat ik iets onwaarschijnlijks fascinerends heb gekocht; een doosje met stickervellen met boogjes en namen erop. De wenkbrauwen van Nicole, Kate, Catherine en Jennifer zijn ineens binnen handbereik!
Tsja, wie kies je dan? Van Nicole kan ik me geen wenkbrauw herinneren, dat lijkt me een veeg teken. Voor je het weet loop je met uitsluitend kale potloodstreepjes, zoals mijn tante na de jaren zeventig, een tijdperk dat, zoals u weet, een woeste epileerorgie was.
Catherine Keijl roept bij mij ook geen oprechte plukgevoelens op, dus de keuze is tussen Jennifer en Kate. Voor Kate is een hoop te zeggen. Mooi en fotogeniek. Al jaren aan de top.
Alleen de angst voor een bijgeleverde cocaïneverslaving en een destructief vriendje met raar hoedje, doet me uiteindelijk toch besluiten voor Jennifer te kiezen. Ik meen mij sloten rijke aantrekkelijke heren aan haar zijde te herinneren en dat trekt mij over de streep.
Ik plak de stickers op en zet mij enthousiast aan het plukken. Telefoon. Vriendin Helder aan de lijn over mijn aanstaande nieuwe atelierpand. Weet u meteen waarom ik zo weinig blog de laatste tijd. Er gebeurt gewoon teveel, u houdt het allemaal wel te goed.
Terwijl ik met Helder spreek, valt mijn blik ineens weer op mijn vergeten spiegelbeeld. Ik schrik me dood van de Mrs. Potato Head die mij daar bestickerd aankijkt. Snel leg ik neer, de pluk moet verder.
Eenmaal klaar met epileren, ben ik zeer tevreden met mijn glamoureuze Jennifers.
De Jennifers zelf zijn minder tevreden over het hoofd waarop ze zijn terecht gekomen en beginnen meteen te mopperen over de zakken opgehoopte vermoeidheid en spanningen die onder mijn ogen hangen. Die tassen vol met teveel werk; dik en blauwpaarsvan kleur.
Als Wilnis zulke wallen had gehad, was de dijk nooit doorgebroken.
In mijn hoopvolle drogisterijpakket zitten ook oogmaskers. Voor alles is een eerste keer en ik nestel mij op de bank. De dunne velletjes moeten onder de ogen geplakt worden en dan dient er tien minuten gerust te worden. Goed plan!
Ik plak en kom tot rust. De telefoon gaat. 'Ik ben blind!', schiet het door mij heen...
De maskers zitten ook aan mijn bovenste oogleden geplakt. Op de tast naar de telefoon, stoot ik een glas water om en twee schenen blauw. Het is Coole ma, die me op het hart drukt vooral even te gaan rusten vanmiddag.
Na wat gegrom, leg ik neer en vervolg mijn voorgeschreven rusttijd.
Met bonkend hart van opwinding verwijder ik de velletjes. zal ik er nu echt uitgerust uitzien?
Vol ongeloof kijk ik in de spiegel. Er is werkelijk helemaal niets veranderd! Alles ziet er nog precies hetzelfde uit. Blauwpaars, dik en volledig verkreukeld, wat een oplichterij!
Alleen mijn twee blauwe schenen zijn nieuw, dat is waar.
Nu zit ik met twee strontverwende ontevreden pruilende Jennifers op mijn hoofd.
Ik kan niet wachten tot ik weer haar genoeg heb voor een modelletje Geert Mak of nog beter:
de wenkbrauwen van Animal, enthousiast drummer van de Muppets!

zondag 13 april 2008

Opening Hoogenraad & Haak advocaten


(Brains, Skills & Taste, zonder 'Mijn Landjuweel'- Jenneke van Wijngaarden)

Op donderdag 10 april 2008 jl. werd het kantoor Hoogenraad & Haak advocaten, advertising + IP geopend. De opening werd bewerkstelligd door het onthullen van een in hun opdracht vervaardigde graffitimuur door ondergetekende.
Onderstaand verhaal is een uitgebreid uitgeschreven versie van de speech die ik toen heb gehouden.

"Mr E. H. Hoogenraad stond aan de wieg van het oudste niche kantoor van Nederland dat zich bezig hield met reclamerecht en Intellectuele Eigendom. Haar ervaring en expertise op het gebied van het reclamerecht zijn algemeen bekend en geroemd.
Toen Ebba Hester- want zo mag ik haar noemen; we zijn vriendinnen en ik heb haar zeer lief - mij vertelde dat ze een nieuw kantoor begon, deed ik een vreugdedansje. Met haar kwaliteiten, ambities en levensvisie moest dat wel een geniaal plan zijn. Na kennismaking met mede- oprichter Maarten Haak, de advocaten Maud van der Leeuw, Kim Braber en secretaresse Irene Surig besefte ik, dat zij haar Dreamteam gevonden had.
Hun kantoor is, zoals u ziet, prachtig ingericht met een stevig doorgevoerde huisstijl van frisse primaire kleuren, mooie beeldende kunst en eigenzinnig meubilair. De vraag om een graffitimuur hier te maken, werd door mij dan ook met de grootste blijdschap ontvangen. Een enorme uitdaging om iets brutaals en boeiends toe te voegen en toch de aanwezige mooie harmonie niet te verstoren.
Op de muur heb ik de ziel van dit kantoor proberen te vangen door middel van spuitbus, humor en symboliek. Een aantal verwijzingen naar de vakgebieden die dit kantoor bestrijkt: o.a. reclamerecht, intellectueel eigendom, auteursrecht, modellenrecht en merkenrecht, heb ik geprobeerd te vertalen naar artistieke afbeeldingen."

(de assisterende kinderen onthullen nu de muur door de verhullende stof weg te trekken)

"Het Atomium te Brussel is de grondvorm van deze schildering. Daar nagenoeg alle wetgeving uit Brussel komt, leek mij dat een passend kader. Het Atomium verbeeldt de kristalstructuur van ijzer, u mag ook zeggen dat deze afbeelding staat voor een kantoor met een ijzeren gestel en Europese ballen.
De bol linksonder:
‘Zeeuws Geisha’. Een oerhollands symbool in een veranderende wereld. The Global Village is een feit. Van 'Geen cent teveel, hoor!' Naar: ‘Geen Yen teveel hoor!' Hoogenraad & Haak advocaten voelt zich thuis in die dynamische internationale wereld en begrijpt de juridische haken en ogen voor uw bedrijf als geen ander.
Bol linksboven:
‘De molen van Mondriaan door Jenneke’
In het spel met beelden ontstaat al snel verwarring. Wat mag wel, wat mag niet? Reclame en kunst lopen al sinds Pop Art stevig door elkaar. De wereld lijkt van samples aan elkaar te hangen in zowel beeld als muziek en taal.
Alle vragen op het gebied van auteursrecht en vooral de hamvraag als het over kunst gaat: Wanneer mag een schilderij gebruikt worden op een koekblik ? ” kan Hoogenraad & Haak advocaten voor U beantwoorden.
Bol middenboven:
'Justitia'.
Vrije interpretatie van stokoud symbool.
Het zwaard staat voor het vonnis , de weegschalen voor het wikken en wegen daarover.
Bol midden onder:
'TM' (Trade Mark)
Letters zoals een ‘tag’ in de graffitiscène, bedoeld om een domein af te bakenen.
Bollen met rozen:
De rozen staan voor positiviteit en de verantwoordelijkheid die dit kantoor neemt op maatschappelijk en omgevingsgebied ten opzichte van de aarde.
‘Al Gore Proof’, zeg maar!
Bol midden:
Gebaseerd op oude Omo reclame,
met de letter U ervoor
staat ineens de mens centraal (Uomo betekent mens)
Kernbegrip hier in dit kantoor. U staat centraal.
En correspondeert mooi met de
Bol rechtsonder:
'De Vitruviusman.'
Er zijn er verscheidene gemaakt, de bekendste is van Leonardo da Vinci.
Symbool voor perfecte verhoudingen. Het streven naar de ultieme menselijke maat.
Uomo universalis.
Veel gebruikt, o.a. ook bekend van Manpower.
Laatste bol rechts boven:
'Mijn Landjuweel'
In de 13e/14e eeuw streden Brabantse schuttersgilden om een platte zilveren schaal.
Later namen de Rederijkers dit gebruik over. Zij streden met woorden, zoals rappers vandaag de dag doen met hun battles. Wedstrijden in het uitblinken in scherpzinnigheid in taalgebruik, rijkdom aan inhoud van tekst en geestigheid.
‘Yo Yo Mariken van Nimweghen’, zoiets…
In de reclamewereld barst het -zoals u waarschijnlijk wel weet- van de prijzen.
Ik heb besloten om er nog een aan toe te voegen. Een award voor reclamerecht en IP advocaten.
Een landjuweel met echte landjuwelen, stenen... Mijn Landjuweel...
De award: ‘Mijn Landjuweel’ gaat naar Hoogenraad & Haak advocaten
Het advocatenkantoor met de most:
BRAINS, SKILLS & TASTE (tevens naam van dit kunstwerk)
Gefeliciteerd!
En oh ja,
Bij deze is Hoogenraad & Haak advocaten, advertising & IP officieel geopend!
U mag elkaar nu gaan kussen…"
www.hoogenhaak.nl

woensdag 9 april 2008

Kassa!


Als mijn accountant zich verveelt, gaat hij mij pesten. Dat is een bekend verschijnsel van mensen die met getallen werken, denk bijvoorbeeld ook aan de belastingdienst, die alsmaar leuke dingen verzint om iedereen mee lastig te vallen. Nu had hij bedacht dat het wel geestig zou zijn als ik al mijn bonnen over 2007 per direct zou inleveren. Goede grap!
In weerwil van mijn haarkleur en borstomvang ben ik geen afhankelijk voetbalvrouwtje maar een stoere ondernemer dus had ik die bonnen best wel geordend. Genummerd en keurig ingeschreven. Alleen jammer dat ze nog gezellig met zijn allen in een grote kartonnen doos zaten, dat was wel een minpunt.
Kassabonnen zijn de vloek van mijn bestaan.
Zo kan ik bijvoorbeeld mijn leerlingen een groentestilleven laten tekenen met een handgekrabbeld bonnetje van de plaatselijke groentehal als bewijs. Of twee pakjes saté prikkers, gekocht bij de Blokker, om mee te knutselen. Taartonderzetters bij de bakker als sjablonen of glitters bij de Zeeman. Bivakmutsen als relatiegeschenk (vind ik zelf erg grappig om kado te doen ; )
Graffitispuitbussen en gummen. Mijn verzameling aankoopbewijzen is zeer uitgebreid en kleurrijk.
Met andere woorden; ik grossier in de kleine rotbonnetjes van rare dingen. Dus moet ik altijd op mijn hoede zijn in BTW land.
Bonnen inschrijven in mijn boekhouding is dan ook een terugkerend drama. Er is namelijk geen kassabon hetzelfde! Vrijheid van keuze is, in dit geval, de dood in de pot van de kleine boekhouding.
Elke winkel of koopman gebruikt een andere kassa met bonnen als gevolg met bijvoorbeeld roze streepjes of oranje stippels. Bonnen met de datum op de meest onverwachte plaatsen. Met zulke uitgebreide informatie op de bon dat alleen de stoelgang van de filiaalchef nog net niet vermeld wordt, maar ook bonnen zonder vermelding van winkel of BTW, zodat ik als een ware Sherlock Holmes mijn eigen gangen na moet gaan.
De leukste soort bonnen (voor sadisten) is het soort dat gebruik maakt van een Harry Potter-achtige inkt, die op het moment van inschrijving in Excell bijna altijd helemaal verdwenen is, zodat je wanhopig afvraagt waaraan je in godsnaam dat bedrag van 15, 53 hebt uitgegeven. En waar?
Er is een reden dat mijn bonnen na inschrijving blijmoedig in een grote doos verdwijnen. Ook daar is namelijk geen vaste methode voor, systematische opberging of in ieder geval ordening is schier onmogelijk met al die verschillende formaten bon.
Na diep nadenken verzin ik uiteindelijk een ingenieus systeem met A4-tjes en plakband, waarmee ik bij inlevering mijn accountant versteld laat staan. Hij had niet verwacht dat ik mijn zaken zo op orde zou hebben. Helaas gewend aan de raarste vooroordelen over mijn persoon doe ik net of dat een compliment van hem is en knik trots.
'Kunnen jullie daar niks aan doen, vraag ik hem," aan al die verschillende bonsystemen?"
"Wat moet ik eraan doen, de brandweer bellen?, vraagt de accountant onnozel.
"Hebben jullie dan geen landelijke boekhoudersvereniging? " Ik zie het wel voor me, zo'n vergadering van stropdassen over punten, komma's en percentages.
Dat blijkt niet te bestaan.
Waar moet het heen met dit verdeelde land als we zelfs onze kassabonnen niet op een lijn kunnen krijgen?
Moeten wij kunstenaars dan werkelijk overal aan denken?

maandag 7 april 2008

Wildgroei


Jip zit bij de kapper. Knip, knap, zegt de schaar. En Jip zegt:Au!Ik doe je geen pijn, zegt de kapper. Ben je nou een grote jongen?Je huilt al voor je geslagen wordt.Knip, knap, doet de schaar. En Jip vindt het zo akelig. Zo akelig.Au! roept hij telkens.(uit Jip met de Staart- Annie M G Schmidt)
Puberzoon en ik zitten bij de kapper. Van kind naar man groeien geeft allerlei moeilijkheden, die allemaal haar gerelateerd lijken te zijn. Zoonlief heeft een bos haar waarvan je een leuke wintergarderobe voor een gemiddelde Eskimo familie kan breien. Er moet gesnoeid worden, maar op de juiste wijze. Hij mag dus mee naar mijn kapper.
Zelf ben ik na een week uitsluitend op de kracht van de Almachtige en mijn tandvlees ziek doorgewerkt te hebben ook wel toe aan een verzetje en een nieuw hoofd. Ik ben door een week snot en aanverwante problemen (zoon ook ziek, de helft van mijn leerlingen hangerig en snotterig) vele jaren ouder geworden en dat wordt me nu echt te gortig. Bovendien hebben we deze week een feestelijke bijeenkomst, dus werk aan de winkel...
Trok de Baron van Munchhausen zichzelf ook niet aan zijn haren uit het moeras?
In ons plattelandsdorp zijn meer kapsalons dan koeien. Toch reis ik altijd naar Utrecht, voor de bron van de eeuwige jeugd. Tegenover poptempel Tivoli waar ik ooit mezelf leerde kennen, naast het café waar ik zoonlief's vader ontmoette. Daar bevindt zich mijn geliefde kapperszaak.
In de zaak wordt altijd heel harde muziek gedraaid, wat echt fijn is, want het is goede muziek.
Her en der hangen klanten rond, al dan niet met feestelijk geknutseld aluminiumfolie in het haar. Er is koffie en er zijn hele dure hippe tijdschriften, maar het fijnste is het personeel zelf.
De jongens en meisjes zien er altijd uit of ze net terug zijn van het Lowlandsfestival. Niet alleen vanwege hun overtuigend nonchalante haren en kleding maar vooral door hun relaxte uitstraling. Ze werken heel hard maar toch krijg ik altijd het gevoel dat ik per ongeluk op hun leuke haarknipfeestje terechtgekomen ben. Puberzoon voelt zich na het vinden van wat stripboeken helemaal op zijn gemak en het Grote Wachten kan beginnen.
Dit komt het dichtst in de buurt van een uitgaansleven, dus ik geniet.
Het meisje naast mij geeft mij nuttige Bangkok informatie: "Ga naar winkelcentra met rolpaden, die zijn te gek! Stuur alles wat je gekocht hebt met een postpakket naar huis. Scheld vieze mannen die je benaderen gewoon keihard uit in het Nederlands, het zijn ze nl Nederlanders. En ga vooral alleen naar de grootste tempel, want als je er een gezien hebt, dan ken je ze allemaal...Geloof me!"
Zoonlief en ik mogen samen aan de wasbakken gaan zitten. Zijn eerste keer en ik knijp hem plagerig in zijn been. Na hem met instructies bij de gepiercede barbier in de stoel achtergelaten te hebben, word ik zelf onder handen genomen door het meisje met de dreads. Leuk!
Ze vertelt dat ze naar Portishead gaat en die bandnaam zet de sluizen van mijn geheugen open.
"Those were the days!" Toen het leven uitsluitend uit Zorg, Kunst, Muziek & Sex bestond (het dichtst dat ik ooit een Sex,Drugs & Rock'n Roll leven ben genaderd)
Dan staat ineens De Don achter me. Met stralend blauwe ogen en druipend van de regen.
Al vrienden geworden in "Those Days" en nooit geweten dat ook hij hier zijn manen laat temmen. Wat een toeval! "Ik kom hier voor de muziek", zegt De Don. Vanzelfsprekend...toeval bestaat niet.
Vele haren lichter verlaten zoon en ik later tevreden het pand.
Ik kijk even naar rechts, naar de plek waar het kind in theorie onstond. De plek van de ontmoeting.
Groeien gaat met het verlies van wilde haren gepaard.

woensdag 2 april 2008

Snotverdulleme!


Van blije kunstenares in supersnel tempo veranderen in een zielig hoopje groen snot. Ik denk dat ik een record gezet heb. Zelden zal het verval zo snel ingetreden zijn als bij mij zondagavond.
Krampachtig stortte ik mij in het magisch denken: "Ik ben niet ziek, ik wil niet ziek zijn. Ik mag niet ziek zijn.Denk wit zuiverend licht. Denk helende krachten."
"Voel groen snot, keelpijn en algehele belabberdheid", antwoordde het lijf beslist. "Je bent moe en ziek, accepteer dat nou gewoon eens"
Het lichaam won, ondanks de hevig protesterende agenda: "Denk hieraan, doe dat wat we afgesproken hebben, anders kom je in tijdnood! "
Ok, ik besluit een dag ziek te mogen zijn. Met wat schuiven in de prioriteiten kan dat best. Ik maak er in ieder geval de hond zeer gelukkig mee. Niets fijner dan samen met het baasje op de bank hangen en haar zakdoeken op te eten. (zoals bekend is mijn hond weliswaar lief, maar vooral ook een erg smerig beest. Vreemd genoeg wordt hij dus nooit ziek van al die walgelijke gewoontes van hem).
Maandag verloopt mistig. De dagtelevisie doet pijn aan de ogen en ik baal van alles. Maar dinsdag zal ik opgeknapt zijn, houd ik stug vol.
Dinsdag valt dat zwaar tegen. Gek word ik van mezelf en de discussie die mijn tegenstrijdige belangen met elkaar houden. Ik wou dat het leven net als het ganzenbord spel was, dan zat ik nu gewoon in de put en sloeg ik een paar beurten over. Ondertussen kon het spel dan gewoon verder gespeeld worden. Jaloers ben ik op een ieder die niet zo zielig is als ik, hier op de bank met mijn K3 beker vol thee met citroen en die irritante hond.
Woensdagochtend 06.00 uur, de geest wint het van het lichaam. Of liever gezegd de agenda wint het van het gezonde verstand. De plicht roept te hard, ik krijg er oorpijn van...
Twee lessen vandaag, er moet hoognodig een bezem door de Augiasstal worden gehaald en twee kunstwerken eisen aandacht. Om van de behoeften van het kind maar te zwijgen...
In een poging een intellectuele draai aan dit zanikblog te geven, zoek ik naar uitspraken van Nietzsche, de filosoof. Hij heeft allerlei dingen gezegd over het niet hebben van een economisch nut van kunst. Die vind ik niet. Wel vind ik allerlei andere uitspraken die veel stof tot nadenken zouden hebben gegeven als mijn hoofd niet zo vol zou zitten.
"Kunst is in wezen de bevestiging, de zegening en vergoddelijking van het bestaan." Ja me hoela, denk ik chagrijnig.
Maar dan deze: "Kunstenaars zijn slaapwandelaars bij daglicht." Die komt dichter bij de werkelijkheid.
En dan ineens een uitspraak waarvan ik dacht dat het gewoon een belachelijke volks(on)wijsheid was, maar wat dus uit de mond van een ware filosoof gekomen is:
"Wat je niet doodt, maakt je sterker. "
Nou, daar moeten we het dan maar mee doen vandaag...
"Hatsjoe!"