woensdag 16 april 2008

Baglady


Mijn wenkbrauwen heten sinds vorige week Jennifer. Ik geef toe, ik heb zelf ook aan het idee moeten wennen- wenkbrauwen met een naam- maar ik kan het u uitleggen.
Zoals u misschien in mijn vorige stukje hebt gelezen, had ik vorige week een officiƫle bijeenkomst, waarbij ik even door middel van een speech, in het middelpunt van de belangstelling zou komen te staan.
Wat doet de gemiddelde vrouw dan? Die gaat voor de spiegel staan. Zo ook ik.
Wat ik daarin zie, bevalt me allerminst, zeker als ik aan mijn inmiddels aangeschafte outfit denk. Die is namelijk wel geweldig! De outfit is een hommage aan Tim Burton- de fantasierijke regisseur die op dat moment in de stad is- een dirndll-achtige jurk met doodskoppen met ruim uitzicht op mijn meisjes en pijnlijk goede schoenen.
Alleen dat hoofd...Ik moest die voorliefde voor fantastische horror maar niet overdrijven, wie weet wat voor leuke vrijgezelle advocaten er zouden rondlopen...
Ik snel me naar de chicste drogisterij en scoor in blinde paniek alles waar ik op dat moment hoop in vermoed.
Eenmaal thuis blijkt dat ik iets onwaarschijnlijks fascinerends heb gekocht; een doosje met stickervellen met boogjes en namen erop. De wenkbrauwen van Nicole, Kate, Catherine en Jennifer zijn ineens binnen handbereik!
Tsja, wie kies je dan? Van Nicole kan ik me geen wenkbrauw herinneren, dat lijkt me een veeg teken. Voor je het weet loop je met uitsluitend kale potloodstreepjes, zoals mijn tante na de jaren zeventig, een tijdperk dat, zoals u weet, een woeste epileerorgie was.
Catherine Keijl roept bij mij ook geen oprechte plukgevoelens op, dus de keuze is tussen Jennifer en Kate. Voor Kate is een hoop te zeggen. Mooi en fotogeniek. Al jaren aan de top.
Alleen de angst voor een bijgeleverde cocaĆÆneverslaving en een destructief vriendje met raar hoedje, doet me uiteindelijk toch besluiten voor Jennifer te kiezen. Ik meen mij sloten rijke aantrekkelijke heren aan haar zijde te herinneren en dat trekt mij over de streep.
Ik plak de stickers op en zet mij enthousiast aan het plukken. Telefoon. Vriendin Helder aan de lijn over mijn aanstaande nieuwe atelierpand. Weet u meteen waarom ik zo weinig blog de laatste tijd. Er gebeurt gewoon teveel, u houdt het allemaal wel te goed.
Terwijl ik met Helder spreek, valt mijn blik ineens weer op mijn vergeten spiegelbeeld. Ik schrik me dood van de Mrs. Potato Head die mij daar bestickerd aankijkt. Snel leg ik neer, de pluk moet verder.
Eenmaal klaar met epileren, ben ik zeer tevreden met mijn glamoureuze Jennifers.
De Jennifers zelf zijn minder tevreden over het hoofd waarop ze zijn terecht gekomen en beginnen meteen te mopperen over de zakken opgehoopte vermoeidheid en spanningen die onder mijn ogen hangen. Die tassen vol met teveel werk; dik en blauwpaarsvan kleur.
Als Wilnis zulke wallen had gehad, was de dijk nooit doorgebroken.
In mijn hoopvolle drogisterijpakket zitten ook oogmaskers. Voor alles is een eerste keer en ik nestel mij op de bank. De dunne velletjes moeten onder de ogen geplakt worden en dan dient er tien minuten gerust te worden. Goed plan!
Ik plak en kom tot rust. De telefoon gaat. 'Ik ben blind!', schiet het door mij heen...
De maskers zitten ook aan mijn bovenste oogleden geplakt. Op de tast naar de telefoon, stoot ik een glas water om en twee schenen blauw. Het is Coole ma, die me op het hart drukt vooral even te gaan rusten vanmiddag.
Na wat gegrom, leg ik neer en vervolg mijn voorgeschreven rusttijd.
Met bonkend hart van opwinding verwijder ik de velletjes. zal ik er nu echt uitgerust uitzien?
Vol ongeloof kijk ik in de spiegel. Er is werkelijk helemaal niets veranderd! Alles ziet er nog precies hetzelfde uit. Blauwpaars, dik en volledig verkreukeld, wat een oplichterij!
Alleen mijn twee blauwe schenen zijn nieuw, dat is waar.
Nu zit ik met twee strontverwende ontevreden pruilende Jennifers op mijn hoofd.
Ik kan niet wachten tot ik weer haar genoeg heb voor een modelletje Geert Mak of nog beter:
de wenkbrauwen van Animal, enthousiast drummer van de Muppets!

Geen opmerkingen: