woensdag 9 april 2008

Kassa!


Als mijn accountant zich verveelt, gaat hij mij pesten. Dat is een bekend verschijnsel van mensen die met getallen werken, denk bijvoorbeeld ook aan de belastingdienst, die alsmaar leuke dingen verzint om iedereen mee lastig te vallen. Nu had hij bedacht dat het wel geestig zou zijn als ik al mijn bonnen over 2007 per direct zou inleveren. Goede grap!
In weerwil van mijn haarkleur en borstomvang ben ik geen afhankelijk voetbalvrouwtje maar een stoere ondernemer dus had ik die bonnen best wel geordend. Genummerd en keurig ingeschreven. Alleen jammer dat ze nog gezellig met zijn allen in een grote kartonnen doos zaten, dat was wel een minpunt.
Kassabonnen zijn de vloek van mijn bestaan.
Zo kan ik bijvoorbeeld mijn leerlingen een groentestilleven laten tekenen met een handgekrabbeld bonnetje van de plaatselijke groentehal als bewijs. Of twee pakjes saté prikkers, gekocht bij de Blokker, om mee te knutselen. Taartonderzetters bij de bakker als sjablonen of glitters bij de Zeeman. Bivakmutsen als relatiegeschenk (vind ik zelf erg grappig om kado te doen ; )
Graffitispuitbussen en gummen. Mijn verzameling aankoopbewijzen is zeer uitgebreid en kleurrijk.
Met andere woorden; ik grossier in de kleine rotbonnetjes van rare dingen. Dus moet ik altijd op mijn hoede zijn in BTW land.
Bonnen inschrijven in mijn boekhouding is dan ook een terugkerend drama. Er is namelijk geen kassabon hetzelfde! Vrijheid van keuze is, in dit geval, de dood in de pot van de kleine boekhouding.
Elke winkel of koopman gebruikt een andere kassa met bonnen als gevolg met bijvoorbeeld roze streepjes of oranje stippels. Bonnen met de datum op de meest onverwachte plaatsen. Met zulke uitgebreide informatie op de bon dat alleen de stoelgang van de filiaalchef nog net niet vermeld wordt, maar ook bonnen zonder vermelding van winkel of BTW, zodat ik als een ware Sherlock Holmes mijn eigen gangen na moet gaan.
De leukste soort bonnen (voor sadisten) is het soort dat gebruik maakt van een Harry Potter-achtige inkt, die op het moment van inschrijving in Excell bijna altijd helemaal verdwenen is, zodat je wanhopig afvraagt waaraan je in godsnaam dat bedrag van 15, 53 hebt uitgegeven. En waar?
Er is een reden dat mijn bonnen na inschrijving blijmoedig in een grote doos verdwijnen. Ook daar is namelijk geen vaste methode voor, systematische opberging of in ieder geval ordening is schier onmogelijk met al die verschillende formaten bon.
Na diep nadenken verzin ik uiteindelijk een ingenieus systeem met A4-tjes en plakband, waarmee ik bij inlevering mijn accountant versteld laat staan. Hij had niet verwacht dat ik mijn zaken zo op orde zou hebben. Helaas gewend aan de raarste vooroordelen over mijn persoon doe ik net of dat een compliment van hem is en knik trots.
'Kunnen jullie daar niks aan doen, vraag ik hem," aan al die verschillende bonsystemen?"
"Wat moet ik eraan doen, de brandweer bellen?, vraagt de accountant onnozel.
"Hebben jullie dan geen landelijke boekhoudersvereniging? " Ik zie het wel voor me, zo'n vergadering van stropdassen over punten, komma's en percentages.
Dat blijkt niet te bestaan.
Waar moet het heen met dit verdeelde land als we zelfs onze kassabonnen niet op een lijn kunnen krijgen?
Moeten wij kunstenaars dan werkelijk overal aan denken?

Geen opmerkingen: