woensdag 28 mei 2008

Weer Bericht



De zon schijnt heet en fel. Ik ben te warm gekleed.
De hond heeft zojuist in al zijn onnozelheid tegen mijn broekspijp aangepiest.
Mijn kind is na uren in Utrecht wachten eindelijk in Wilnis terug dankzij Gemeentelijk vervoerbedrijf BBA die haar duurbetaalde diensten bij God's gratie in de spits hervat. De kantoorspits, niet de middelbareschool spits, die kinderen en ouders kunnen de kolere krijgen. Pardon my French zoals de Engelsen zo fraai zeggen; maar na vier weken actievoeren van het streekvervoer in de drukste weken van mijn leven, ga ik schuimbekken van het woord CAO of een kwartier doorbetaalde pauze ofzo iets. Ik ben te druk met in de file staan en noodgedwongen naar Giel Beelen te luisteren en dat is vandaag de dag geen pretje. Gisteren kreeg ik als dieptepunt op de nuchtere maag Jochem van Gelder te verwerken met het Tijgerlied, of het Debielenlied daar wil ik vanaf zijn...
Er kan een nieuw nummer toegevoegd worden aan de muzikale militaire oorlogsmartellijst, waar laatst zoveel om te doen was. We krijgen de Taliban nu wel klein!
En BBA ... een kwartier doorbetaalde pauze of zoiets, FLIKKER TOCH OP!
Ik kan niet betaald ziek zijn. Vakantie kost mij alleen geld. Pensioen? Een kunstenaar?
Het enige dat ik betaald kan doen is doodgaan want ik zit bij Coole Ma in het dooienfonds- zoals dat bij ons heet- de begrafenisverzekering.
Ik mag 83,- euro betalen voor een maandabonnement dat geen stuiver waard blijkt. Wel veel benzine kost, overigens.
Ik loop in de hete zon naar de bushalte.
Op deze plek minderen de auto's altijd vaart om te kijken wie er bij de bushalte staat. Gezonde plattelandsnieuwsgierigheid, zullen we maar zeggen...
Een oud autootje passeert.
De bestuurder kijkt niet alleen maar maakt ook het smerige gebaar met zijn tong dat je van niemand wilt zien, maar zeker niet van zo'n vieze oude loser als hij.
Oldschool als ik ben, steek ik hoog en overtuigend mijn middelvinger op.
Ineens zie ik in de langzaam passerende de auto's een aantal bekende en verontruste hoofden mijn kant op kijken. Die zien natuurlijk alleen mijn gebaar...
Nu zou u ondertussen kunnen denken dat ik chagrijnig ben, zeker in combinatie met mijn heftig verlopen liefdessoap.
Het tegendeel is waar.
Er staat een bloedgeil geweldig mooi schilderij op de ezel.
Dorpsacademie Mus & Muzen wordt elke dag meer werkelijkheid.
Al het werk verricht door zoveel mensen.
Ik word bedolven onder de heerlijke bruikbare spullen.
De Rus en ik hebben nu alles in klusmatige kaart gebracht.
De zon is warm en fel. De lucht is blauw.
En ik nader- God Zij Geprezen- het tijdperk dat ik kan ophouden met schrijven aan mijn ondernemersplan.
Hallelujah!
Er is een nieuw logo geboren!
(zie bovenaan, wat vinden jullie ervan?)



maandag 26 mei 2008

Stilleven

'Jongens vandaag wil ik het met jullie hebben over het Kubisme', zeg ik tegen mijn leerlingen.
Ik vertel over deze belangrijke kunststroming aan het begin van de vorige eeuw.
Over de aanzet van Cezanne, over de werken van Picasso en Braque. Over de invloed van Afrikaanse sculpturen, over verwarrend perspectief.
De kinderen snappen mijn uitleg niet. Ik probeer het opnieuw.
'Weten jullie nog wat je moet doen bij een stilleven?'Iedereen zwijgt afwachtend. 'Je blijft staan op dezelfde plek, want anders wordt je tekening steeds anders.' Nu valt het muntje.
'Kijk eens naar mijn gezicht. ' Allen kijken naar mijn frontaal gepresenteerde gezicht. 'Nu zie je twee ogen, mijn neus en mond van voren. En nu?
Ik draai mijn hoofd zodat ze alleen mijn profiel zien. Nu zie je een oog en mijn neus en mond aan de zijkant. De kubisten probeerden alle kanten waarop je iets kan zien te tekenen in een schilderij. Dat gaan we vandaag doen, we gaan iets van alle kanten bekijken en dan alles tekenen...'
De kinderen gaan aan de slag en ik zie dat ze het begrepen hebben.
s'Avonds lig ik zielig suffend op de bank. Ineens schrik ik me wezenloos. Coole Ma bonkt in de keuken op het raam: 'Wegwezen jij! Oprotten.' Het is dat ik geen deegroller heb, anders had ze die ongetwijfeld rondgezwaaid naar datgene wat zich in mijn voortuin bevindt.
Ik open de voordeur en zie M'Amour verstijfd van stress en schrik in de voortuin staan. De laatste die ik ooit had verwacht na die afschuwelijke reeks van kwetsende, hufterige zelfs racistische sms-jes die ik een paar dagen daarvoor van hem heb mogen ontvangen.'
'Wat doe jij hier? Ben jij helemaal gek geworden? Ik wil jou nooit meer zien!' bijt ik hem toe terwijl ik mij vastklamp aan de deurpost vanwege klapperende knieën. 'Je hebt genoeg gedaan met die kut sms-jes van je. Ik ben boos. Iedereen is boos op je!
M'Amour houdt het keukenraam angstvallig in de gaten. Hij reikt mij een briefje aan met gestrekte arm: 'Bel me, ik leg alles uit. Ik ga nu terug naar de bus.'
Hij draait zich om en loopt weg.
Bibberend lees ik het briefje. Bel me lief, staat er, met verder een ander 06- nummer dan hij eerst had. Twee uur reizen om mij dit vodje papier te overhandigen, ik begrijp er helemaal niks meer van.
De volgende dag bel ik hem en hoor ik het verhaal. Een verhaal zo krankzinnig dat het wel waar moet zijn.
Natuurlijk spui ik eerst al die afschuwelijke berichten die ik heb gekregen. Ik hoor M'Amour bijna gek worden van frustratie aan de andere kant van de lijn. 'Ik was het niet, echt waar!'
Op het moment dat de Sms-jes begonnen was hij zo'n 20 kilometer verwijderd van zijn telefoon, die was gestolen.
Het verhaal dat hij vertelt is er een met een hoog soapgehalte. Wraak, chantage, afgunst zijn de onfrisse hoofdingrediënten. Ik haat soaps.
Dankzij eerdere vertrouwelijke gesprekken in goede tijden, weet ik dat het waar is, wat hij vertelt.
Ik huil tranen met tuiten als ik hem vertel dat ik ondanks dat ik hem geloof, zo niet met hem verder kan. Dat ik mijzelf en mijn kind moet beschermen. Dat ik mijn leven te belangrijk vind om nu onderuit geschoffeld te worden. Dat ik geen gevaarlijke idioten kan toelaten in mijn net weer opgebouwde bestaan. Hij moet eerst zijn problemen oplossen zodat hij mijn minigezin er niet in mee kan sleuren.
M'Amour begrijpt de ernst van de zaak en vraagt mij zijn schaamte over te brengen naar Puberzoon en Coole Ma. Hij gaat rigoureus dappere stappen ondernemen tegen dit kwaad.
( oh, takkewijf Rita Verdonk, ik zou je verhalen kunnen vertellen...)
M'Amour en ik werken nu afzonderlijk aan ons eigen stilleven.
Hij aan een stabiele basis voor zijn bestaan. Een eigen perspectief voor de toekomst.
Ik werk aan mijn geweldige plannen voor de Dorpsacademie. Net zo belangrijk, maar een stuk leuker dan wat hij moet doen, ben ik bang.
Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren...


donderdag 22 mei 2008

Roodkapje & de Genen



Ooit stond er een man druipend van regen en snot bij Zus op de stoep. Hij was op zoek naar zijn vrouw en kinderen die in hetzelfde gebouw als Zus moesten wonen.
Zus had medelijden met het hopeloze tiep en nodigde hem binnen uit. Ze gaf hem te drinken, reikte tissues aan en dacht met hem mee waar zijn gezin zou kunnen zijn. Natuurlijk mocht hij gebruik maken van de telefoon. Uiteindelijk wuifde Zus hem weer uit en wenste hem verder succes.
De volgende dag bleek in de krant dat de man zijn geliefden had gevonden. Hij had eerst zijn vrouw, toen zijn kinderen en vervolgens zichzelf om het leven gebracht.
Zus belt vanwege de instantcrisis in mijn zelfvertrouwen enkele malen per dag voor therapeutische bijstand en dit verhaal komt als antwoord op mijn huilerige vraag waarom ik nooit de klootzakken van de goeien kan onderscheiden.
Was de vraag nog huilerig van verdriet, aan het einde van dit verhaal lach ik tranen met tuiten.
'Bovendien zijn we genetisch verpest', beëindigt Zus haar hilarische relaas.
Dat is volkomen waar.
Coole Ma stond als pompbediende in haar jonge jaren servicegericht als ze is, de voorruit van een auto streeploos te zemen. De auto was na een gewapende bankoverval met dodelijke afloop voor enkele betrokkenen in een wilde vluchtpoging bij haar op het pompstation terecht gekomen.
Zus en ik groeiden op in een huis waar de garagedeur altijd openstond zodat vrienden, buurjongens en vrienden van buurjongens na eventuele buitensluiting in het eigen huis bij ons op de bank konden overnachten.
Rooie oma was jaren geleden dolgelukkig toen ook zij eindelijk een Marokkaanse buurvrouw kreeg, zodat ze zich kon verdiepen in het serveren van authentieke muntthee.
Zus wijst mij er vervolgens dat dit genetisch defect ook wonderschone kanten kent. Ze kent niemand met zo'n uitgebreide lieve hartelijke vriendenkring als ik heb.
Dat is waar, toch sputter ik, vernederd als ik ben, toch nog wat mopperig tegen.
Zus begint ineens keihard te schaterlachen.
'Ik weet wat wij hebben! Wij hebben het Roodkapjesyndroom!
Al stinkt als een wolf, heeft het oren als een wolf, toch denken wij met een wit poedeltje te maken te hebben.'
Grootmoeder, wat heeft u grote tanden...

dinsdag 20 mei 2008

In Shock!


('tears', spraycan on canvas- Jenneke van Wijngaarden)
Het is me het avondje wel!
Zit ik aan het begin nog moe stralend te vertellen over mijn plannen voor de mijn nieuwe atelier en mijn nieuwe geliefde, zojuist ben ik gedumpt op de meest weerzinwekkende manier in de geschiedenis. Binnen een etmaal van een sms eindigend met lief zoetje zonder omweg of aanleiding naar de meest grove, beledigende kwetsende berichten die ooit in slecht Nederlands zijn geschreven...
Ik snap het niet.
Hij neemt zijn telefoon niet op
Coole ma inhaleert diep.(Godlof zit ze erbij terwijl de sms-jes binnenkomen.) Eerst lees ik in stil onbegrip. Dit is de man die de sleutel van mijn hart gevonden had na al die jaren. Niet alleen de lusten mar ook de lasten. Gesprekken over God en Allah. Dromen. Een kennismaking met mijn zoon.(De terechte eerste na zijn vader, dacht ik)
Ik heb fijn geschilderd in zijn aanwezigheid.(stom detail, maar voor mij belangrijk)
Welkom in mijn huis, mijn leven. In verbijstering begin ik voor te lezen. Coole ma's WOEDE hangt net als de sigarettenrook dik in de lucht.
Vriend van Allah betekent zijn naam, gezant van Satan voortaan voor mij.
In alle eerlijkheid kan ik het nog steeds niet geloven...
Ik voel me de domste vrouw op deze planeet. Ik ben de stomste kut op deze aardbol.
Als ik deze teksten had gezien in een film had ik waarschijnlijk hard gelachen, u kent mijn harde gevoel voor humor. Mijn voorliefde voor absurdisme, voor overdrijving.
In shock.
Ik ga niet citeren. Tel de ergste beledigingen van alle afleveringen van Sex in the City bij elkaar op, vermenigvuldig dat met een portie onversneden diepgewortelde haat tegen de blanke vrouw/mens en u komt in de buurt.
Normaliter zit er een gestyleerde tijd tussen ervaring en blog. Nu voel ik de behoefte om jullie allemaal tegelijk te bellen. En een paar in het bijzonder.
Maar ik kan het niet.
Ik schaam me.
Misschien ben ik alleen maar goed in een kunstmatige omgeving. Mooi vormgegeven met mooie kleurtjes en grappige, zorgvuldig gekozen woorden.
In het echte leven bak ik er niet veel van, laat het dan nog enig nut hebben door dit op te schrijven.
Van mannen heb ik duidelijk geen kaas gegeten...
Terwijl ik dit schrijf draai ik muziek, mijn SOS klassiekers om de zaak overeind te houden.
Dat nieuwe atelier komt er!
Vertrou alleen jezelf (sorry voor de spelfout, het is niet de mijne), was eigenlijk de engste sms die ik kreeg deze avond.
Want dat wil ik niet geloven.
(dit nummer heb ik ff qua energie heel hard nodig)

zondag 18 mei 2008

Kluszen


Ook de stichting Consument & Veiligheid weet blijkbaar van mijn verbouwingsplannen aan een oud pand- om zo de Dorpsacademie van Wilnis te realiseren- want lanceerde vandaag de campagne Kluszen.
Weer zo'n blije doch broodnodige campagne met een naam met een geinige woordspeling, die geen zoden aan de dijk gaat zetten. Hoe leuk en intelligent de samentrekking van het woord klussen en Zen (boeddhisme) ook is gevonden, ik ben bang dat het te hoog gegrepen is voor het soort man dat ik geregeld in de bouwmarkt tegenkom. De gemiddelde man in de bouwmarkt wasemt onderdrukte testosteron uit- het giert werkelijk uit zijn poriën- maar kan daar in zijn dagelijks bestaan als brave huisvader en schoenverkoper helemaal niets mee.
Vandaar dat er af en toe wild gestuct dan wel brullend gevaarlijk gereedschap in de handen gehouden moet worden, zodat de man behouden blijft voor een toekomst als zoiets engs als een metrosexueel.
De gemiddelde klusser doet interessant over krachtstroom en Ytongblokken, maar gaat vrolijk overhaast en niet gehinderd door enige kennis aan de slag op teenslippers en wankele keukentrapjes.
28 doden vallen er elk jaar door het klussen. Daarnaast doe-het-zelven zich nog eens 54.000 mensen naar een medische behandeling.
Al in het basisjaar op de kunstacademie wordt het Zen principe van een goede voorbereiding van elke klus erin geramd. (niet echt een lekker Zen woord, maar vooruit ; )
Nu was ik geenszins behept met enige natuurlijke handigheid en na een aantal bijna-amputaties, bestond mijn gedegen voorbereiding van het werk uit het aantrekken van het juiste t shirt zodat de gedreven werkplaatsassistenten vervolgens mijn klus veilig gingen klaren en ik mocht toekijken. Heel leerzaam.
Ook nu ben ik toeschouwer in mijn eigen klus, want nog steeds zo blond als de pest.
Godlof voor de mannen in mijn leven!
Trouwe vrienden; die mij nu aan alle kanten helpen met deskundig advies dat werkelijk gebaseerd is op inzicht en ervaring, zonder dat ik daarvoor de meisjes in stelling moet brengen, gewoon uit aardigheid...
De Don heeft ooit uit liefde en dankzij een slecht gescharnierde ladder een been voor mij gebroken. Tijdens een vorige verbouwing aan een ander atelier (Helaas is latex de belangrijkste verfsoort in het leven van een kunstenaar, zucht)
Sinds die tijd heb ik de zenuwen...
Helaas blijft door al dat Kluszen er weinig tijd over te bloggen, ik hoop dat u dat begrijpt.
Maar weest gerust: de laatste handigheid die ik ten toon gespreid heb door het verzenden van een e-mail met de vraag om eventueel rondslingerend oud keukengerei, heeft ook mij alert gemaakt op veiligheid.
Nu draag ik ten alle tijden mijn veiligheidshelm.
Het regent namelijk koffiezetapparaten!

maandag 12 mei 2008

Lotgevallen van een Dromer



Bloggen is net zoiets als dagelijks hardlopen of dieten. Maanden kun je je houden aan een ijzeren discipline met tevreden resultaat. Maar op een dag komt er zoiets als een dramatisch gescheurde teennagel of een verboden bacchanaal met tompoucen en borrelnoten en de hele routine lijkt in een klap vergeten Tot je er maanden later achter komt dat die marathon in New York toch echt zonder jou gehouden gaat worden en je bikini een maat groter moet zijn.
Mijn belangrijkste excuus is Cupido's pijl. Natuurlijk komt het ook door mijn nieuwe plannen voor de Dorpsacademie van Wilnis, het nieuwe (krakkemikkige) pand en mijn bloedstollend leuke ondernemersplan daarvoor, maar Cupido is toch echt de grote boosdoener.
Verschrikkelijk wat is het raak!
Bij de kassa van de AH zoek ik mijn plastic tassen op en begin met inpakken. Ineens denkt mijn mond sneller dan mijn hersens en zeg; 'Jezus, wat sta ik nou te doen?' De caissière en de vrouw die voor me in de rij staat af te rekenen, kijken op en schieten in de lach. Ik heb al mijn boodschappen al ingepakt en sta klaar om weg te lopen, zonder afgerekend te hebben. 'Volgens mij ben ik verliefd', beken ik tot mijn schrik aan de caissière en mijzelf. Het meisje kijkt mij geïnteresseerd aan en ik loop leeg. 'Op iemand die ik met Koninginnedag heb ontmoet'.
'Oh ja, vraagt ze, 'waar was dat?
'In Utrecht.'
Nu kijkt het schaap verwilderd: 'Helemaal in Utrecht?'. Alsof die plaats niet vlak bij ons dorpje ligt maar op een vreemde planeet. Ik grinnik in mijzelf, de afkomst van de man indachtig.
Verliefd zijn is verschrikkelijk, dat kan niet vaak genoeg benadrukt worden. Zelfs bij een beantwoorde liefde als in mijn geval, ervaar ik het toch als een ware bezoeking.
Verliefdheid debiliseert nog erger dan een zwangerschap.
Routes die ik - mocht het niet zo verdomd verkeersonveilig zijn- spreekwoordelijk met de ogen dicht zou kunnen rijden, eindigen nu in vreemde steden of doodlopende weilandsituaties.
Bij de aanschaf van nieuwe bussen verf- de lessen beginnen weer deze week- kan ik mij niet concentreren op de vereiste basiskleuren, maar hang zwijmelend bij een compleet nieuw gewild kleurenpalet. Hoe onpraktisch!
Uren hang ik rond boven de Bosatlas en op Wikipedia om maar meer te weten te komen van een continent waar ik sinds Live Aid 1 nooit meer aan gedacht heb.
Ik wil de hele tijd lekkere dingen koken en domme sms-jes sturen en doe dat ook nog schaamteloos. Daar hij dat eten dan weer opeet of nog wekere sms-jes terugstuurt, houden we de situatie beiden in stand.
Puberzoon lacht zich suf en moedigt de onzinnige toestand aan.
Maar nu even stiekem :
M 'Amour is in mijn leven gekomen en ik kan het van de daken schreeuwen; zo blij ben ik met hem!
Bovendien, ik ben goed voor zijn Nederlands, hij voor mijn Frans en samen zijn we dat voor de broodnodige Internationale taal van de Liefde.
Dus enigszins nut heeft deze kwestie wel ; )





vrijdag 2 mei 2008

Vrijmarkt Utrecht ( 2)


Als kind heb ik nooit prinses willen worden. Pipi Langkous of patholooganatoom leken mij een stuk interessanter.
Toch heb ik mijn hele leven al een zwak gehad voor ons koningshuis. Dat moest aan het begin van mijn leven nog in het geniep; mijn oma was een Rooie Vrouw die meer gesteld was op het vieren van 1 mei dan op het verheerlijken van het grootkapitaal op 30 april. Dus stiekem blij zijn was bittere noodzaak in haar vurige aanwezigheid.
Veel later ben ik jarenlang bestuurslid van het plaatselijke Oranje comité geweest en stond de 30 April in het teken van het rondrennen als een Wilnisse kip zonder kop.
Dit jaar- met een leeg huis zonder kind en hond- zet ik de bloemetjes buiten in Utrecht, stad naar mijn hart.
30 april, s'ochtends
De Don heeft een geniale bank. De kussens zitten met magneten vast, maar zonder die kussens is het een ideaal bed. De kleur van de bank is azuurblauw en de vorige avond zijn de Don en ik alsmaar bezig geweest met het zoeken naar een vrouw die leuk bij zijn bank kleurde. Dat mocht zowel in kleding als in ogen zijn, maar het is niet gelukt.
Nu lig ik op de bank en kijk aan de linkerkant uit over de gehele stad, rechts in groot beeld het bezoek van de koninklijke familie aan de zwaar overgewaardeerde provincie Friesland. (Er volgt vast nog eens een blog vol kritiek op Friezen)
De Don serveert ontbijt op bank. Na een jaar studie is hij nu in staat om zijn Senseo te hacken en de koffie die hij serveert is heerlijk sterk i.p.v de slappe bak die het lelijke ding er normaal uitperst.
Het tv commentaar gaat naar onze smaak lang niet genoeg de diepte in en ik voorzie de Don van aanvullende informatie over mutsige kleding, mijn voorliefde voor Mabel en welke onderdelen van het programma wat mij betreft gebombardeerd kunnen worden, moest er nu toch een terroristische aanslag komen. De Don wordt gek van al het roze in mijn beschrijvingen van de prinsessen en gaat op zoek naar zijn bril.
Later die dag vertrekt de Don naar een verre stad op kraamvisite. Ik bel Qiwi uit zijn nest en spreek met hem af. Qiwi meldt eenmaal aangekomen meteen weer zijn vertrek, want hij is zijn jas vergeten. Samen lopen we naar het Neude, waar ik op hem zal wachten.
Studenten zien er al decennialang uit als studenten. Ondanks wisselende modes, toenemende welvaart en het leven in the Global Village zijn ze nog precies hetzelfde. Ok, goddank zijn die geruite bloezen nagenoeg verdwenen, maar het lange haar en het rondhangen met overdreven grote jaarclubs met allemaal dezelfde maniertjes heeft toch nog steeds iets heel engs.
(Ik mag dat zeggen, ik heb zelf gestudeerd en had een leuke jaarclub)
De coverband speelt liedjes die studenten coverbands ook al decennia spelen en opnieuw lijkt tijd een statisch ding.
Qiwi komt terug met Cap Smile en samen met de twee jonge schrijvers (graffiti) banjer ik over de Vrijmarkt, alle kinderarbeid vermijdend wegens ernstig missen van vakantievierende zoon.
Qiwi is verrukt van zijn nieuwe tweedehands bontjas en ik koop een stoer vest, waar in het Farsi Kopenhagen opstaat. Iets waarvan mij de logica volledig ontgaat, maar het blijft een stoer vest.
30 april s'avonds laat:
Qiwi moet vanavond werken in het Sju huis. Daar Qiwi altijd trouw naar mijn activiteiten komt, is dit een uitgelezen kans om bij hem te komen kijken. Open Mike avond: improviserende rappers en (jazz) musici. Na een gezellig, maar door (Koninginnedag) omstandigheden zeer inkakkend tussendoor dinertje bij Grandmaster M & family, heeft het even geduurd voor ik weer puf had, maar nu ben ik vol op stoom. De Don is na de kraamvisite ook nog even langsgekomen, maar haakt nu echt af.
Qiwi is druk bezig en ik sta met kippenvel te swingen, zo goed is het. Vriendin Waifi is niet lekker dus ik kan daar helaas niet pitten.
Ik kijk op mijn mobiel. Ik moet over een kwartier weg, wil ik die laatste bus halen.
'Mag iek voer van joe?', vraagt een fijne stem met een Frans accent naast me. Ik kijk naar rechts en zie een paar prachtige ogen en de breedste lach ooit.
'Natuurlijk!'
Vergeten is de bus...

donderdag 1 mei 2008

Vrijmarkt Utrecht


De ochtend na het afstudeerfeest op de academie vele jaren geleden werd ik in een van de feestruimtes wakker op een bank, terwijl de conciërge om me heen de vloer dweilde.
Ook vanochtend beleef ik niet mijn finest hour.
In de bus naar Wilnis zit ik volkomen afgeragd en stinkend als een bunzing tussen de frisgewassen en goedgeluimde bejaarden die een dagtripje gaan maken op deze stiekeme zondag. Nergens nog een spoor van Koninginnedag te zien, behalve dan ondergetekende, die een en al spoor is.
Door het busraam zie ik kerkgangers van de Majellakerk zich met rollator en kruk voortbewegen naar de dienst.
Mijn zelfgekozen hardwerkende nonnendiscipline van na mijn echtscheiding zorgt voor een oprisping van een kater van de ergste soort: de Calvinistische Kater!
Mijn God (of de genoemde Allah van vannacht ; ) ik brand in de hel, niet later als ik dood ben, maar gewoon nu meteen al. Dagen feesten op zijn gestoordst, moet dat nou op mijn leeftijd?
De buschauffeur is tof. In actie!, dus gratis en hij zet mij buiten de haltes om op de door mij gewenste plek. Scheelt weer lopen.
Wandelend over het oude spoorpad tussen het uitbundig ongeremde, knalgeelbloeiende lijnzaad begin ik te lachen...
Jezus, wat was dat lekker! Zoveel pret!
Gisterenavond bij de Open Mike avond van het Sju podium hadden de Don, Qiwi en ik het probleem al geconstateerd; het zou verdomd moeilijk worden om zoveel avonturen samen te vatten in een blog. Qiwi stelde een serie voor en toen was de avond nog niet eens afgelopen...
29 April s'avonds laat:
"Wat denk jij? Had hij een trouwring om? Ik vind hem heel leuk en ik ben weer zo stom om niet te kijken!" De Don krabt zich op het hoofd en denkt na. We staan in een wildvreemd huis in de keuken. Mannen lopen af en aan naar de koelkast en stellen zich dan aan ons voor, waarop wij blijmoedig verklaren dat we daar niet thuis horen. Nadat ik al vele genoeglijke uren met de Don op de Vrijmarkt heb beleefd, had ik alleen maar een privé feestje onder een luifel verward met een bierverkooppunt. De heren wilden het bier gratis weggeven, maar dan moesten we wel blijven. Nou, vooruit dan ; )
De Don denkt iets te hebben zien glinsteren en blijkt gelijk te hebben. Oh, die vervloekte flirtende getrouwde mannen!
Na de gebruikelijke feestgesprekken gehad te hebben als : 'Kunst wordt het meest gestolen door familie' en 'Hoeveel schroefjes zitten er in een Joint Fight Striker' vervolgen wij onze tocht door de Utrechtse nacht.
Weer aangekomen op de Vrijmarkt ontdek ik na een vriendschap van 14 jaar een onvermoede kant van de Don. Hij wil perse karaoke zingen. 'Islands in de stream' , wereldnummer van Kenny Rogers en Dolly Parton. Ik verdom het (er volgt ongetwijfeld ooit een blog over mijn karaoke trauma(s)) en koop een vrouw die naast me staat om, om mijn plaats in te nemen. De Don en de vrouw zingen de sterren van de hemel en het moet dan ook toeval zijn dat na dit spetterende optreden de Vrijmarkt begint op te ruimen.
De nacht slingert langs een schier eindeloze stroom van overvolle kroegen met bijbehorende herinneringen. Met de steeds terugkerende queeste naar een toilet wat dan weer nieuwe wandelingen oplevert.
Uren in de rij staan in stomme hippe tenten om voor 1 euro te kunnen plassen, eindeloos rondhangen in de nooitveranderende Carafon. Patat eten in Bolleke.
De tijd lijkt stil te hebben gestaan.
30 April s'ochtends.Koninginnedag.
Ik word wakker als een prinses.
Het uitzicht vanuit mijn bed is adembenemend...
(wordt vervolgd...)