maandag 12 mei 2008

Lotgevallen van een Dromer



Bloggen is net zoiets als dagelijks hardlopen of dieten. Maanden kun je je houden aan een ijzeren discipline met tevreden resultaat. Maar op een dag komt er zoiets als een dramatisch gescheurde teennagel of een verboden bacchanaal met tompoucen en borrelnoten en de hele routine lijkt in een klap vergeten Tot je er maanden later achter komt dat die marathon in New York toch echt zonder jou gehouden gaat worden en je bikini een maat groter moet zijn.
Mijn belangrijkste excuus is Cupido's pijl. Natuurlijk komt het ook door mijn nieuwe plannen voor de Dorpsacademie van Wilnis, het nieuwe (krakkemikkige) pand en mijn bloedstollend leuke ondernemersplan daarvoor, maar Cupido is toch echt de grote boosdoener.
Verschrikkelijk wat is het raak!
Bij de kassa van de AH zoek ik mijn plastic tassen op en begin met inpakken. Ineens denkt mijn mond sneller dan mijn hersens en zeg; 'Jezus, wat sta ik nou te doen?' De caissière en de vrouw die voor me in de rij staat af te rekenen, kijken op en schieten in de lach. Ik heb al mijn boodschappen al ingepakt en sta klaar om weg te lopen, zonder afgerekend te hebben. 'Volgens mij ben ik verliefd', beken ik tot mijn schrik aan de caissière en mijzelf. Het meisje kijkt mij geïnteresseerd aan en ik loop leeg. 'Op iemand die ik met Koninginnedag heb ontmoet'.
'Oh ja, vraagt ze, 'waar was dat?
'In Utrecht.'
Nu kijkt het schaap verwilderd: 'Helemaal in Utrecht?'. Alsof die plaats niet vlak bij ons dorpje ligt maar op een vreemde planeet. Ik grinnik in mijzelf, de afkomst van de man indachtig.
Verliefd zijn is verschrikkelijk, dat kan niet vaak genoeg benadrukt worden. Zelfs bij een beantwoorde liefde als in mijn geval, ervaar ik het toch als een ware bezoeking.
Verliefdheid debiliseert nog erger dan een zwangerschap.
Routes die ik - mocht het niet zo verdomd verkeersonveilig zijn- spreekwoordelijk met de ogen dicht zou kunnen rijden, eindigen nu in vreemde steden of doodlopende weilandsituaties.
Bij de aanschaf van nieuwe bussen verf- de lessen beginnen weer deze week- kan ik mij niet concentreren op de vereiste basiskleuren, maar hang zwijmelend bij een compleet nieuw gewild kleurenpalet. Hoe onpraktisch!
Uren hang ik rond boven de Bosatlas en op Wikipedia om maar meer te weten te komen van een continent waar ik sinds Live Aid 1 nooit meer aan gedacht heb.
Ik wil de hele tijd lekkere dingen koken en domme sms-jes sturen en doe dat ook nog schaamteloos. Daar hij dat eten dan weer opeet of nog wekere sms-jes terugstuurt, houden we de situatie beiden in stand.
Puberzoon lacht zich suf en moedigt de onzinnige toestand aan.
Maar nu even stiekem :
M 'Amour is in mijn leven gekomen en ik kan het van de daken schreeuwen; zo blij ben ik met hem!
Bovendien, ik ben goed voor zijn Nederlands, hij voor mijn Frans en samen zijn we dat voor de broodnodige Internationale taal van de Liefde.
Dus enigszins nut heeft deze kwestie wel ; )





1 opmerking:

Geishy zei

Mreeeeeeeeeeeeee! Nu ben ik warm en mooshy~.