vrijdag 6 juni 2008

De Geschiedenis van mijn Rijbewijs (2)


Waar waren we gebleven?
Ik was zeven maanden zwanger en voelde ineens de nood aan een rijbewijs.
Mijn eerste rijles werd gegeven door een psychopaat. Dit is bewezen doordat ook de zoon van mijn leesmappenman zwaar door die krijsende instructeur was getraumatiseerd. (Een beetje onderzoek kan nooit kwaad.)
Na die les en inmiddels in het bezit van ferme rijangst bleek dat ik al betaald had voor een stoomcursus + rijexamen. De stoomcursus hield in dat ik vijf hele dagen in een auto moest door brengen met een gemoedelijke instructeur en een pensioengerechtigde, authentieke Amsterdamse, met ravenzwart lang haar, oorbellen die oorleltechnisch voor mij niet haalbaar zouden zijn en een stem om glas mee te snijden.Het was haar tiende poging of twintigste, misschien wel tot zelfmoord, daar wil ik vanaf zijn.
Ze was al bang voor de autogordel.
Na in die week dus vooral gewandeld te hebben ter bescherming van de instructeur en mijn ongeboren vrucht, kwam het reeds betaalde examen.
'Ik kan niet rijden hoor', zei ik tegen de examinatrice nadat ik een half uur bezig was geweest om mijn enorme zwangere buik achter het stuur te proppen.
En reed vooruit over de stoep en vervolgens tegen het verkeer in. Nog voor het einde van het CBR-parkeerterein had ik al diverse ingrepen mogen meemaken.
'Ik vind het zo zonde van mijn geld, mag het geen les worden?' vroeg ik ter hoogte van de slagbomen.
Het werd een hele goede rijles met een bijzonder gesprek over kinderen als bonus.
Vervolgens jaren niet gereden.
Heel vaak bus 140 (Ja kinderen, vroeger reden er nog streekbussen ; (
Tot Jacob in mijn leven verscheen en mij, zoals het een bijbels figuur betaamt, heeft gered.
Het duurde vele lessen, eindeloos veel flauwe grapjes, veel gesprekken over een enthousiast gedeelde liefde voor jongeren en vooral zijn stilzwijgende inzicht over wat er op dat moment allemaal echt in mijn leven gaande was. Mijn onzekerheid, mijn angsten.
Zijn troostrijke omvang, de bakkies koffie bij de benzinepomp die eerst waarschijnlijk en toen echt moest gaan sluiten. Zodat het echtpaar dat de pomp runde ontslagen zou worden.
Sly & the top 2000.
Snelle Jelle (die hij overigens aan de lopende band at)
Rechts heeft voorrang.
De opgestoken middelvinger mag alleen ter hoogte van het dashboardkastje
'Nie Fietsie?', bij elke rotonde.
Uiteindelijk slaagde ik in de enige weken die tegen alle Al Goretrends in, gewoon vol sneeuw en ijs waren, bij een vrouw die dezelfde achternaam droeg als de Tank, mijn -in die week met veel bombarie geboren- neefje.
Mijn tweede naam is Jacoba.
Sommige dingen lijken zo gewoon, zeker als je, zoals ik, dankzij het stakende streekvervoer wel erg veel op de A2 rondhangt...
Als Jacob nu naast me zou zitten zou hij boos worden.
Over de hoogte van de opgestoken middelvinger en mijn snelheid.
Maar ik hoop ook stiekem trots...
Want damn...
Wat voel ik me nog steeds stoer achter het stuur!

Geen opmerkingen: