zaterdag 14 juni 2008

Heb je het al gehoord?


De gemiddelde mens is - naar mijn bescheiden mening - te stom om voor de duvel te dansen. En slecht bovendien.
Dit gezegd hebbende, besef ik dat u mij wat zuur moet vinden.
Dat kan kloppen. Niet alleen omdat ik zojuist met mijn natuurlijke bevalligheid een grote pot augurken van grote hoogte op de stenen vloer heb laten stuiteren met een gigantische fontein van augurkenazijn over mijn hoofd als resultaat, maar vooral vanwege een bericht dat ik gisteren in mijn mailbox aantrof.
Daar kwam zo'n weerzinwekkende walm vanaf dat ik even mijn gal moet spugen.
Het bericht verhaalde van het leed van een bevriend gezin dat gebukt gaat onder een al maandenlange lastercampagne in onze plattelandsgemeente.
Roddel moet wel zo oud zijn als de mensheid. Het lijkt me niet meer dan logisch dat wanneer je - zoals in de middeleeuwen- als horige je net rijpe dochter moet afstaan aan de landheer om haar door hem te laten ontmaagden, je dan kwaad spreekt over die engerd. Of dat je meneer pastoor met argusogen in de gaten houdt omdat deze zich zelfs bemoeit met wat jij moet doen in de bedstede.
Maar dat juist tegenwoordig roddelen zo populair is, verbaast mij.
Voelt de gemiddelde mens zich dan zo minderwaardig dat het bezig zijn met het leven van een ander belangrijker is dan het eigen armzalig oninteressante bestaan?
We vreten het leed van anderen als ware het ijs met slagroom.
Als ik het aanbod mag geloven van programma's, tijdschriften en zelfs de artikelen in wat vroeger de serieuze pers genoemd werd, dan is er niets belangrijker dan het liefdesleven van de sterren of de zogenaamde misstappen begaan door elk mens dat zijn kop boven het maaiveld uitsteekt en daarom gelaten de functie van schietschijf op zich dient te nemen.
Hoe heerlijk zijn clandestiene beelden van een vreemdgaand soapsterretje of de escapades van de excentrieke zangeres! De intieme details over het sexleven van de keeper.
Achterklap als zoete troost voor de minder getalenteerden en gefortuneerden.
Het schurkend gezellige gevoel van verbondenheid dat het vertellen van een verhaal over een andere wereldburger of dorpsgenoot oplevert, is wel een beschadigd mens waard.
Wij mensen zijn kuddedieren en om dicht bij elkaar te blijven, verstootten we geregeld een soortgenoot.
Gewoon op basis van niks.
De dikke duim als bron.
Zo zalig zoet als de roddels bij de nietbetrokkenen naar binnen glijden, zo zuur is het voor de onderwerpen van gesprek.
De gemiddelde mens is dom en slecht en dol op roddelen, ik noemde het al.
Daar u mijn lezer bent, kunt u niet gemiddeld zijn.






1 opmerking:

JvT zei

Roddelen is ook een vorm van aandacht, en je weet wat ze daar over zeggen.