donderdag 12 juni 2008

Jarig!


Terwijl ik in Utrecht voor het zoveelste rode stoplicht sta te wachten, kijk ik in de achteruitkijkspiegel naar mijn gezicht.
Ik zie geen enkel verschil met het ochtendhoofd dat ik gisteren ook zag.
Niets dat er op kan duiden dat ik weer een jaar ouder ben.
Jarig zijn is een magische bezigheid.
Als klein meisje wilde ik heel graag krullen voor mijn verjaardag hebben, want ik had een gloeiende hekel aan mijn steile pieken en ik verafgoodde Shirley Temple. De avond voor mijn verjaardag draaide Coole Ma papillotten in mijn haar en ging ik feestelijk gestrikt naar bed.
De avond voor mijn verjaardag, die eeuwigdurende avond vol verwachting waarbij ik van opwinding nooit kon slapen en ik aan de geluiden die van beneden kwamen kon horen dat er slingers opgehangen werden of dat er iets anders spannends speciaal voor mij aan de gang was.
Eindeloos leek het te duren tot het ochtend was en iedereen met kadootjes kwam zingen aan mijn bed.
Mijn vader en moeder nog gewoon getrouwd, mijn zusje klein, irritant en lief. De ballonnen, de slingers. De mooie kadoos en een springlevende oma.
De mooiste dag in het jaar, mijn verjaardag!
Alleen die krullen waren een deceptie. Nadat Coole Ma de papillotten uit mijn haar had gehaald, bleek mijn haar tot mijn grote verdriet nog steeds even steil als voorheen.
Vanochtend ben ik weer toegezongen, nu door zoonlief en Coole Ma. Ik krijg koffie en croissantjes. Van puberzoon krijg ik een perfect schrift met leuke tekening om mijn roman in te schrijven en een echte pen met vullingen. Van Coole Ma en de nog in Limburg verblijvende Vader Jager krijg ik tot mijn grote vreugde een pannenset, waarmee ik in een klap gerehabiliteerd kan worden in het burgerbestaan.
Een serieuze pannenset, ongelooflijk, ik word nu toch echt volwassen!
Ondanks mijn verjaardag staken de bussen nog steeds en in de auto stromen de sms-jes binnen en eenmaal weer thuis blijkt ook de mailbox felicitaties te bevatten. Hoe heerlijk!
Ouder worden is een raar ding.
's Ochtends om zes uur voel ik mij zeker 65 en zie ik er ook zo uit.
's Middags tijdens de les ben ik regelmatig een jaar of 11 en fantaseer ik net zo hard mee over wat ik later ga worden.
Verdriet over het niet hebben van krullen is niet meer aan de orde. Soms baal ik wel dat ik een carrière als breakdanser nu toch wel kan vergeten en dat ik waarschijnlijk nooit zal leren skateboarden. Maar daar kom ik wel overheen...
Voor de rest vrees ik dat ik hopeloos verloren ben. Geen wijsheid met de jaren, ben ik bang maar nog altijd Sturm und Drang.
Ondanks de gevolgen van de zwaartekracht en het verschijnen van jaarringen in mijn gezicht, blijf ik altijd meisje. Dat heb ik al lang geleden besloten, na het lezen van Pippi Langkous.
Ik zwaai straks even naar de hemel naar al diegenen die er vandaag niet bij zijn en wentel mij vervolgens blij schaamteloos in alle liefde en aandacht die mij ten deel valt.
Weer een jaar erbij...
Wat een rijk leven heb ik toch!

1 opmerking:

Feestvarken! zei

Gefeliciteerd!!!