maandag 30 juni 2008

Ondelen


In bus 4 richting Cartesiusweg is het warm en zonnig. De chauffeur heeft zacht de radio aan en ik sufkijk wat door het raam. En ineens op die dinsdagmiddag in 1993 begrijp ik zomaar de Kooi van Faraday. (Kooi van Faraday, genoemd naar Michael Faraday, is de benaming voor een kooivormige constructie van elektrisch geleidend materiaal zoals koper of ijzer dat er voor zorgt dat elektromagnetische straling niet tot binnen de kooi kan doordringen.)
Acht jaar na de les waarin de wanhopige natuurkundeleraar met bloeddoorlopen ogen het opgaf te proberen het fenomeen aan mij uit te leggen.
Zomaar!
Een waar Godwonder en ik hoop van harte dat desbetreffende leraar dit leest. Het was niet lang na die les, maar pas nadat ook nog de zwaar bebrilde scheikunde amanuensis mij had toevertrouwd dat de leraar en hij zo graag bij me stonden met proefjes doen, 'want dan kon je zo lachen', dat ik besloot van richting te veranderen. Dan maar niet luisteren naar mijn vader en die vervloekte campagne: Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid!
Er waren in de jaren 80 twee overheidcampagnes: de ene was er op gericht om je doodsbang voor sex te maken met behulp van een rondfladderend bijtje. De andere campagne was dus bedoeld om wis-natuur- en scheikunde noodzakelijk te laten lijken voor een voorspoedig vrouwenleven.
In mijn geval dus complete geldverspilling geweest, allebei de campagnes.
Sinds dat euforische moment in bus 4 in 1993 hoopte ik op meer.
Later ontmoette ik de Don, een natuurwetenschappenstudent van de zware tak.
Heel veel later studeerde de Don af. (de Don denkt graag lang en diep na, dan moet je niet op een paar jaar kijken)
Hij studeerde af met een scriptie die nu al vele jaren in mijn huis rondzwerft. Op het toilet, naast het bed, onderin de kast, overal heeft het doorwrochte werkstuk al gelegen.
Mijn ontelbare pogingen de scriptie te lezen stranden altijd al bij de titel, die iets met snaartheorie is. Ook al weet ik dat het geen moer met gitaarles te maken heeft, zit ik in gedachten -plop- bij Jimi Hendrix of desnoods in een aflevering van Star Trek. Nooit kom ik die scriptie in.
Mijn gedachten spacen weg...
De Don heeft het mij vergeven en nu praten we gewoon altijd over Seinfeld en andere zaken van wezenlijk belang.
Desondanks wachtte ik tot op heden op een nieuwe epifanie.
Tot op heden.
Vandaag is de dag dat ik eindelijk weer iets snap!
Vanavond dwing ik mijzelf tot het lezen van de laatste katernen van de twee kranten die ik altijd op zaterdag heb. Anders is het zonde van het geld.
Op de voorpagina van de Wetenschap & Onderwijs staat een intrigerend artikel.
Van de vier woorden begrijp ik er drie niet, maar toch...
Ik begrijp ondeeltjes supergoed!
De nieuwste hype in de theoretische natuurkunde volgens de NRC van afgelopen zaterdag.
Met behulp van de bijbehorende prachtige foto en een slimme verwijzing naar bloemkool in het artikel, kom ik al een heel eind.
Wat God, vriendin Vlaamsch Visje en bijvoorbeeld een keukenstoel met vier poten er verder mee te maken hebben, hoop ik u binnenkort uit te leggen.
Maar ondelen zijn buitengewoon boeiend, neem dat van me aan!

2 opmerkingen:

Anoniem zei

oké, als natuurkunde wat te maken had met jimi hendrix, had ik nu al op de TU delft gezeten..
JIMI ROCKS!

x Bootsy

Anoniem zei

Lees het hele blog, pretty good