maandag 9 juni 2008

Wii are the World

'Ik begin geloof ik autistisch te worden van mijn ondernemersplan', mail ik Sneaky Business Punk en vraag hem om zakelijk advies. Dat advies krijg ik en het legt precies de vinger op de zere plek.
Mijn onhoudbare overvolle takenlijst.
Het schrijven van een ondernemersplan is een ding; het weten te combineren met het tegelijkertijd al inrichten van het pand (lees latexen en sjouwen), het ritselen van spullen, het verzinnen van visitekaartjes en andere promo activiteiten tezamen met mijn normale werkzaamheden als het geven van lessen en het vervaardigen van kunstwerken is een hysterische hoeveelheid werk. Tel daarbij de twee heen-en weer ritten per dag naar Utrecht om mijn kind ondanks streekbusstaking scholing te laten krijgen en u begrijpt dat mijn balboekje vol is. Vergeet ik gemakshalve de zaken die ik de hele tijd vergeet; schoonmaken en opvoeden, het doen van boodschappen en de administratie.
De agenda is zo vol dat ik langzamerhand alle contact verlies met Moeder aarde. Het schijnt mooi weer te zijn want ik zweet achter de computer, in de auto en op het atelier.
's Nachts ben ik stiekem kunstenaar en denk aan tekeningen, muurschilderingen en mijn nog ongeschreven roman die tegen de verdrukking in blijft groeien.
Ik leef op koffie en sigaretten en intens smerige sultana's die nog in mijn tas zitten.
Met een hoofd vol gebakken hete lucht en een navel zo groot als de provincie Utrecht van het staren, heb ik geen enkele ruimte meer voor anderen. Ik word er niet leuker op...
Als een echte hoogvlieger schakel ik onbewust over op de automatische piloot, met alle kwalijke gevolgen van dien. Ik weet mensen niet meer te plaatsen, vergeet de namen van kinderen die ik les heb gegeven en eindig uitsluitend door de oplettendheid van een medeweggebruikster niet als tragische dode op een lullige rotonde bij Breukelen.
Met een venijnige pijnlijke prik genaamd migraine neemt de geest gas terug. Als ik zaterdagavond eindelijk weer zonder zonnebril tegen de schele hoofdpijn in mijn halfduister woonkamer kan zijn, vervloek ik mijzelf. Weer een aanval!
Hoe oud moet een mens worden om zichzelf in de hand te kunnen houden?
Goede voornemens worden gemaakt. De rustdag mag uitsluitend besteed worden aan de was, het afmaken van een schilderij en puberzoon.
Zoonlief is volledig in de ban van de EINDELIJK (na 3 maanden wachten) verworven Nintendo Wii.
Na gedaan schilder -en waswerk mag ik ook spelen.
In mijn jeugd besteedde ik vele gelukkige uren met vriendin Vlaams Visje op de tennisbaan.
Nu, een kwart eeuw later, pak ik de draad weer op in mijn eigen huiskamer.
Het schijnt dat er een voetbaltoernooi is, want mijn straat is ineens oranje.
Dat is gunstig want bij voetbal gelden ineens allerlei andere sociaal maatschappelijke betrekkingen.
Mensen zetten rare dingen op hun hoofd, drinken veel bier en vergaderingen gaan niet door.
In de oase van tijd die daardoor vrij komt, ga ik lekker tennissen naast de salontafel, met de tuindeur open. En als er gejuich komt-dat gun ik elke oranjefan van harte- zal dat op mezelf slaan.
Doen jullie het EK, doe ik Wimbledon...
Asics; Anima Sana in Corpero Sano.
Een gezonde geest in een gezond lichaam!

1 opmerking:

Anoniem zei

" Vele gelukkige uren op de tennisbaan" ?
Ik herinner me voornamelijk het eindeloos strafkilometers rennen rond de tennisbaan! Met een mopperende tennisleraar i.p.v applaus op de achtergrond.

Vlaams Visje