donderdag 28 augustus 2008

Dirty Monk Chat

Trouwe lezers van dit blog weten dat mijn liefdesleven niet bepaald over rozen gaat.
Beter gezegd: het is een kale woestenij gelijk de Sahara waarbij zelfs die ene ontluikende groene spriet in jaren een vervelende luchtspiegeling blijkt te zijn.
Zoals iedereen weet - ken uw sitcoms - heeft dat alles te maken met een nijpend gebrek aan beschikbare mannen. In mijn geval betekent dat ik altijd mannen uit de No Go -area tref.
Ik kom heus de leukste kerels tegen, maar ze zijn altijd getrouwd of onder de 25.
Om mijn blik op het begrip man te verruimen vertrok ik deze zomer naar Thailand. (eigenlijk ging ik gewoon gezellig met mijn zoon op rondreis, zoals u weet, maar dit klinkt interessanter ; )
Thailand is een uitbundig gedecoreerd boeddhistisch land met een levendige tempelcultuur waar ik maar niet genoeg van krijgen. De prachtige kunst naast soms zelfs nog in het plastic verpakte kitsch. Al die verschillende boeddhabeelden, de wierrook en het bladgoud.
De loslopende honden, de voorspellende rituelen, de unieke bezienswaardigheden...
Over rondkijken gesproken...
Thaise mannen zijn ook best goed te bekijken, vooral als je van rariteiten houdt.
Zo zou een slechtegebittenfetisjist het heel fijn hebben bij de aanblik van al die rotte gebitten.
Ook liefhebbers van jongens met rare kapsels kunnen hun lol op. Elke jongere waar dan ook in Thailand heeft een MTV-Asialook om u tegen te zeggen.
De overigens Duitse heren van Tokio Hotel hebben ook zoiets op hun hoofd maar dan met haarlak ; )
Bovendien is er geen Thaise meneer boven de 1.60m en dat vind ik een bedenkelijke lengte bij mijn postuur.
Kommer & kwel dus weer...
Door het bezoeken van zoveel tempels en het verblijf in Thailand in het algemeen waren er veel vragen gerezen bij mij en puberzoon.
Vragen als: Waarom hebben boeddhabeelden lange oorlellen en dragen monniken oranje of bruine gewaden? Gaan jonge monniken ook naar school?Wat betekenen al die tatoeages die veel monniken hebben? Hoe komt het dat Boeddhisme in Thailand meer een religie dan een filosofie lijkt? En zo nog een paar.
Tijd voor een Monk Chat.
In de Lonely Planet (reisgids) vind ik een tempel waar monniken graag hun Engels willen oefenen op toeristen met vragen.
Bij aankomst blijkt de tempel vanwege het overlijden van een belangrijke oude monnik in rouw gedompeld en een verhaal meer dan een paar zinnen waard.
Na lang gelukzalig verwonderd gedwaald te hebben over het complex kwamen we bij een paar beschaduwde gemozaiekte banken en tafels.
Een kartonnen bordje met Monk Chat met rode viltstift geschreven.
Zoonlief en ik nemen plaats op een van de banken en wachten.
Een meisje brengt een kop thee en wij noteren onze laatste vragen in het loodzware schrift dat ik voor dit doel bij me draag.
We wachten en ik steek een sigaret op.
"It's not allowed to smoke here!", ineens staat hij voor ons.
Onze monk.
Ik bloos en maak mijn sigaret als de bliksem uit.
Ik bloos niet vanwege de sigaret maar vanwege mijn onmiddellijke gedachten.
Vast veroorzaakt door de - in het reptielenbrein geregelde - oerdrift om mijn tanden in zijn oranje gewaad te zetten en hem langzaam af te wikkelen.
Ze zeggen dat iedereen iedereen zijn dubbelganger heeft.
Ik heb de Zijne gevonden...
( wordt vervolgd...)

zondag 24 augustus 2008

De Magneetbar

Sommige mensen hebben een verleden in snackbar "De Drie Sterren" in Dordrecht en denken dat dat leuk is.
Anderen verkeren nog steeds in de veronderstelling dat de Stay-in in de Willestee te Wilnis gezellig is- het gerucht gaat- en drinken daar wel eens iets.
Voor die mensen en natuurlijk de mensen die achter de ware identiteit van Schreibril willen komen, schrijf ik nog even door over de Magneetbar.
Even tussendoor: wat zijn jullie verschrikkelijk nieuwsgierig!
Na jarenlang niet met Vlaamsch visje gesproken te hebben was bijna ogenblikkelijk Wie-is-Wie? in mijn blog het onderwerp van gesprek.
Helder,die nog even hangend tegen de deurpost quasi terloops informeert naar deze en gene.
Gisteren huppelde de Jonkvrouw weg omdat ze gehoord had dat de Don net als wij ook op de Dag van het Veen was en zij hem zou ontmoeten...
Iedereen vraagt naar elkaar en voor mij is dat erg grappig, kan ik u vertellen.
De Magneetbar.
Al jaren betaalt trendanaliste Christine Boland (Ja, ook zij heeft een bijnaam, maar dan als vriendin, dit is werk. Welke naam zeg ik natuurlijk niet ; )http://www.christineboland.nl/ mijn kaartje & wat zakgeld om te Kijken, Voelen & Fotograferen op Lowlands.
Dat klinkt leuk en dat is het.
Zij vertrouwt blind op mijn radar en ik ondertussen ook. Ik ontmoet dus interessante mensen, kijk wat om me heen, neem alles wat gratis is mee (deed ik toch ook al) en denk daar over na. Ondertussen feest ik dat de vonken er van afvliegen en vervul -dit jaar in het bijzonder- mijn functie als allround sambabalster met een hand met verve.
Volgens de traditie leg ik dan op woensdagochtend verantwoording af en dus lees ik me op Euforisch Brakke Maandag en Doemdinsdag me ongans aan de Daily Paradise, flyers, bekijk foto's ter verbetering van het geheugen en op You Tube alles dat ik gemist heb.
A Campingflight to Lowlands Paradise, de Magneetbar.
Schreibril wil in de Magneetbar wonen. Dat vertelt hij mij meteen als we elkaar vorig weekend weer terug zien.
Schreibril leerde ik vorig jaar kennen, backstage bij de Magneetbar. Heerlijk gezellige avond (nacht?) was dat daar, maar vrij verwarrend. Hij had nogal last van zogenaamde black outs (ik vermoed een artistieke term) en ik wilde alsmaar mijn tong in iemand anders steken, dus het gesprek verliep niet heel soepel.
Maar het gesprek was indrukwekkend genoeg om het meteen weer op te pakken bij het weerzien.
We delen ogenblikkelijk weer de liefde voor deze blije bende en dit jaar het Infadelleeuwinnetje in het bijzonder.
Hij heeft een gouden bandje en macht ; )
Ik drijf met mijn burgerbandje gewoon binnen op roze wolkjes pret.
Hij heeft er zelfs een sloot voor overgezwommen om hier maar te mogen zijn. Beweert hij.
Zijn zware bril maakt alles ironisch.
Volgend jaar zal hij er echt bijhoren...Hij gaat nog meer doen, dan wordt hij eindelijk lid van deze boeiende groep. (Wat hij gaat doen verstond ik niet. Ik ben vrij doof.)
"Het hangt al een tijd in de lucht, dat weet je". We zitten in de waanzinnige ruimte die nu mijn nieuwe atelier is. "We willen nog steeds heel graag ergens bij horen.(Pluralis Majestatis, dat besef ik. Maar dat is die radar ; )" Het is woensdagochtend en ik praat Christine Boland bij over wat ik Gezien, Gevoeld & Gefotografeerd heb.
"We willen bij de geslaagden horen. Maar allang niet meer door D & G, Gucci en Prada.
We willen vrolijk en los.
Creatief kunnen beesten en het liefst met die nog exclusievere club binnen een club
Daar waar het gras groener is."
Eigenlijk willen we allemaal in de Magneetbar wonen.

dinsdag 19 augustus 2008

Lowlands 2008

Zondag, 04.15 uur

In mijn donkere klamme koepeltent trek ik mijn sokken uit.
"Deze sokken zouden uitstekend dienst doen in oorlogstijd. Beter dan gifgas. Misschien kan Irak ze wel gebruiken."
De Don reageert vanuit de tent naast me. De tenten op Lowlands staan zo dicht op elkaar dat het meteen een uniek sociologisch en psychologisch experiment behelst.
"Zeur niet. Gooi die sokken op de grond en als er morgen een gat in de grond is gebrand, praten we verder.
"Welterusten!"
Lowlands 2008 is ten einde.
De opluchting eindelijk de tent bereikt te hebben en te mogen zitten, overstemt de melancholie.
De afstand van het festivalterrein naar Camping 5 wordt elke avond langer.
Eenmaal in de slaapzak, als ik ook de beweging van zitten naar liggen heb kunnen maken met het geradbraakte lijf, treedt deze alsnog in.
Je hebt de rest van het jaar en je hebt drie dagen Lowlands.
Een wereld met eigen voorliefdes, tradities. Met muziek! Muziek! Muziek!
Mijn soort mensen.
Met mijn lust tot spelen.
Waarbij de kans groter is dat ik een tekenaar ontmoet dan een accountmanager. En die ene die ik dan toch ontmoet, gekleed is in een Village People- achtig beveiligingkostuum en in functie is als feestbeest in de Magneetbar.
Eerder, voor die laatste hellewandeling.
Het feest in de onvolprezen Magneetbar is afgelopen.
Na uitgebreid in de rondte geknuffeld te hebben bij het afscheid van deze overheerlijke plaats op aard' en niet na ook nog mijn nieuwe vriend Schreibril op het hart gedrukt te hebben om contact te houden en bedankt te hebben voor het heerlijke feestje in zijn woonkamer, verlaten de Don en ik het festivalterrein.
Zoals altijd nemen we nog even de tijd voor een laatste blik om ons heen.
Dit terrein waar we jaarlijks nieuwe avonturen beleven. Iets ontdekken over onszelf.
Ouder worden heeft zo zijn voordelen.
Het is heerlijk al 12 jaar samen hier als hartsvrienden rond te struinen.
De lockerroom heeft een bepaalde estethiek op dit uur van de nacht.
Ik zit op de grond met mijn rug tegen de lockers alle spullen die ik het hele festival verzameld heb in mijn rugzak te proppen.
De Don hangt naast me en zegt iets wat ik door volkomen stronkenschap vergeten ben maar dat echt geniaal geestig is.
We krijgen beiden de slappe lach en dat is niet de eerste keer dit weekend.
We lachen ons wild.
Om al het grappigs dat er te zien is.
Maar we lachen vooral om onszelf, om onze eigen acts en voorstellingen.
De Don heeft weer een verhaal toegevoegd aan die eindeloze mythologische geschiedenis die Lowlands heet door in smetteloos rokkostuum woest te gaan fuiven tenmidden van het stinkende t-shirt volk en zo verwarring te zaaien over het rockgehalte van Andre Rieu.
Zelf deed ik het niet slecht als allround sambabalster met een hand. Zo heb ik een geheel vrijblijvende maar smaakvol ritmische ondersteuning bij Underworld gegeven. Wat volgens mij door mijn directe medeconcertbezoekers best gewaardeerd werd. Dacht ik ; )
En anders kwam ik er dankzij pruik, pet en mijn boezem wel mee weg ; )
De door ons geïnitieerde houseparty bij de Douwe Egberts ten tijde van de zondvloed.
Waarbij we een chagrijnige schuilende club verzopen katten konden omtoveren tot blij dansende zonnige types. En schuilen gezellig werd.
Dj Douwe a.k.a leuke koffieschenkjongen zal waarschijnlijk zijn 15 minutes of fame niet snel vergeten.
Van almaar cappucino schenken naar de status van Dj Douwe en je naam ineens gescandeerd wordt door je klanten.
Er was overigens gelukkig ook koffie met drank erin. Helaas was die drank dan weer niet los van de koffie te krijgen-geloof me, ik heb het geprobeerd- maar het scheelde wel tijdens die eindeloze regenbui.
Doemdinsdag. De gehate dinsdag na Lowlands.
Ik durf stellig te beweren dat menig Lowlander vandaag de blues, of afterdip heeft. Kuthumeur dus.
Nog een heel jaar wachten, hoe overleven we dat?
Maandagmiddag.
Eindelijk thuis en -hop- weer naar het atelier. Nieuwsgierig.
Coole ma en Vader Jager laten mij de vorderingen van het klussen aan het nieuwe atelier zien.
Een waanzinnige mooie vloer, binnen-en buitenschilderwerk. Tapijttegels gelegd. Het pand ziet er compleet anders uit.
Er is tijdens mijn afwezigheid keihard gewerkt!
Eenmaal weer buiten komt Helder luid toeterend aangereden.
Het Rabofonds Dividend voor de Samenleving betaalt de investering. Het laten omtoveren van het brakke leegstaande pand naar een te gek atelier, waarin wonderschone, toffe dingen gaan gebeuren wordt ons geschonken!!!
Ik zwier Helder uitgelaten in het rond.
Het blijft feest!
Lang leve de Rabo!!!
Lowlands was te gek, maar nu heeft thuiskomen ook wel iets...

Lowlands Lovv Ya ! !


dinsdag 12 augustus 2008

Sawadee kaaaaa


( Detail van een grote wandschildering vol taferelen van heel andere aard-Wat Pho, Bangkok)
Een inspirerende rondreis door Thailand maken en vervolgens meteen - koud van de luchthaven- aan het harde werken te slaan, is een garantie tot gekte, kan ik u verzekeren.
Op het nieuwe atelier groet ik de hond met gevouwen handen en een hoofdknik gekleed in schilderoverall en met mijn graffiti luchtfiltermasker op het hoofd.
'Sawadee kaaaa', spreek ik veel zangeriger dan ik eerder in Thailand durfde.
Buiten groet ik -stiekem als er niemand kijkt- zo ook de dieren van het veld (koeien) en blije babies in buggies.
Tussen het stressbellen en zanikmailen door, bekijk ik af en toe snel een foto, zucht en mompel 50 baht...
Als je verliefd bent wil je dat van de daken schreeuwen, maar zelfs dit blog komt er bekaaid vanaf temidden van de volheid van mijn bestaan. Ook nu beleef ik weer avonturen.
Met water (lekkage) aarde (sjouwen) lucht (ventilatie: het toverwoord bij spuitbusverf) vuur (taboe bij spuitbusverf maar hier in de betekenis van geen warm water. Ik heb nog geen tijd en moed gehad om uit te zoeken waarom).
Kortom alle elementen zijn ruimschoots vertegenwoordigd...
Maar ook:
De eerste workshop in het nieuwe pand ging goed! Het pand is geweldig!
Er komen leuke ansichtkaarten van mijn werk! T.z.t vast te bestellen!
Morgen komen er vanwege mijn hoge komkommergehalte fotografen voor verschillende artikelen en ik ben mijn antieke graffitigeluksbroek kwijt!
Het tafereel van de badende man en de verleidelijke vrouw zag ik aan het begin van de reis door het land van de prachtige kleuren en maffe tegenstellingen.
In een tempel.
'Wat is een tempel?' is overigens de Thaise variant op 'Hoe Lang is een Chinees?'
Aan het einde van de rondreis, zag ik al zandkastelen bouwend op het strand van Koh Samet alle Thaise jongeren zwemmen in zee, gekleed in t-shirt en broek.
Maar ook gekleed zwemmende Thaise vrouwen als liefje van dikke lelijke oude witte mannen.
Tussen deze uitersten lagen er nog vele.
Monniken die je niet aan mag raken & massages op strand en straat.
Lady boy & Lingham Shrine (het piemelpark volgens Vlaamsch visje)
Boeddhisme & bijgeloof.
Traditie & de wereld.
Maar dan:
Hier & nu.
Af en toe een handjevol van dit soort gedachten en dan weer aan het werk.
Flarden herinneringen zullen dit blog vast blijven vullen, maar de toekomst is nabij...
And now something completely different...
Nog 3 nachtjes slapen en dan is het LOWLANDS festival!
Ik heb mijn rugzak nog niet eens helemaal uitgepakt!
Wat een tegenstelling.
Alhoewel.
Kleurrijk, inspiratie en blijmakend wordt het vast.
Hoop ik ook nog stiekem op verleidelijk ; )





woensdag 6 augustus 2008

Droom & Daad

'Het woord dromen bestaat maar uit twee letters, terwijl droogshampoo er zeker veertien bevat', zegt Zoonlief, terwijl hij de Wat & Hoe in het Thai bestudeert.
'Dat begrijp ik best', antwoord ik terwijl het zweet langs de natte pieken op mijn voorhoofd loopt. 'Dromen lijkt me hier in Thailand een stuk praktischer dan droogshampoo. Het is een Droomland. Een vochtig Droomland.'
We zitten samen in een eettentje op Khao San Road, het sfeervolle backpackersdistrict in Bangkok.
Het is onze eerste avond en de groep is samen ergens anders eten. Ik wil graag even in alle rust met Zoon genieten. De groep zullen we toch wel leren kennen tijdens deze lange intensieve reis. Nu even met zijn twee├źn.
Het eerste experiment met de mysterieuze schaaltjes die bij mijn fried rice kwamen, is nipt overleefd.
Wel drink ik een enorme fles Singha beer gulzig leeg. Dat heeft helaas geen effect bij het blussen van de interne vuurzee.
Later tijdens de reis weet ik dat de schaaltjes met zoet, zuur, zout, HEET (vissaus met in ringen gesneden pepertjes) het kenmerk zijn van elke goede Thaise maaltijd. Bovendien worden de binnenkant van mijn mond en slokdarm van asbest.
Ik leer dat je echt een small Singha beer moet zeggen om permanente dronkenschap te voorkomen.
Daar heb ik persoonlijk niets op tegen heb tijdens de vakantie, maar je moet dat maar aan kunnen met al die tempels & trappen in de tropische hitte...
Het restaurant heeft die perfecte merkwaardige mix van bedoeld en onbedoelde gezelligheid waar de Thai patent op blijken te hebben. Blije gekleurde slingerlampjes. Houten en bamboe meubelen met kleurrijk geweven kleedjes. Overal nonchalant rondslingerende planten waarvoor je bij de Intratuin een vermogen zou moeten betalen. Leuke kussens en een ontroerende doch kakelbonte Shrine. (hier volgt later meer over)
Maar ook:
Tl-licht bij een keuken die niet bepaald Gordon Ramseyproof is.
Een antieke koelkast achterin de zaak.
Aan de muur minimaal een groot portret van de koning en vele vergeelde kiekjes van kinderen.
Achterin de zaak, als een belangrijk accessoire, een zwaar bebrilde cashier, steevast nors kijkend, die de kassabon schrijft en het geld van de serveerster overhandigt krijgt. Om zich vervolgens met een gewichtig hoofd over zijn schriftje te buigen en het bedrag te noteren.
De vertrouwde spinnenwebben in het gangetje naar het hurktoilet.
Altijd een oud Coca-Colabord en reclamevlaggen voor mij onbekende producten.
In dat restaurantje realiseer ik mijn verliefdheid.
Nu al.
Op dit land.
Halverwege de rondreis, overnachtend in een paradijselijk resort, heb ik een nachtmerrie.
In mijn droom probeer ik bij aankomst thuis de voordeur te openen. Dat lukt niet omdat de hele gang vol post ligt die de deur tegenhoudt.
Hoe hard ik ook duw, ik kom niet binnen.
Te lang weggeweest. Teveel werk.
Hoe voorspellend!
Na thuiskomst gisterenochtend al het nodige werk verzet. Niet dat de paar honderd ontvangen mails zoveel belangwekkends bevatten; de meeste gaan toch over mijn penis en meteen de prullenbak in, maar dat weinige dat overblijft is geniepig genoeg.
Met de verhuizing van het atelier naar het nieuwe pand van de Dorpsacademie is vandaag begonnen.
Dat moet ook, want met officeheld Helder op vakantie en graffitiworkshops in het verschiet is het een drukte.
Blijk ik ook nog leuk komkommernieuws voor gezellige zomerbijvoegsels! Twee journalisten willen zo snel mogelijk langskomen (deadline!) voor leuke foto's!
Joepie, nu moet de Dorpsacademie behalve volgende week praktisch werkbaar zijn, er dan ook nog leuk uit zien...
Over verschuiving van deadlines gesproken...
De reis is voorbij, wat mij rest zijn een hele hoop ervaringen en een enorme berg souvenirs.
Die ik op de Rolex van Coole Ma na, voorlopig niet weg kan geven.
Iedereen is op vakantie.
Zoonlief is vertrokken naar zijn vader en ik heb juist zulke mooie foto's...
Dit blog wordt de moderne versie van het dia-avondje uit de jaren zeventig.
U misschien met blokjes kaas of koffie, ik met een biertje en een sigaret.
Ook al sta ik tot mijn nek in de latex en de graffitiverf, stampend in de afspraken, ik moet af en toe even dromen.
Ik heb zoveel avonturen beleefd.
Dus in plaats van de tekening een foto.
En een verslag van een droomreis.
(Onderstaand nummer blijkt onze zomerhit. Ik heb elke dag wel een versie gehoord!)