donderdag 28 augustus 2008

Dirty Monk Chat

Trouwe lezers van dit blog weten dat mijn liefdesleven niet bepaald over rozen gaat.
Beter gezegd: het is een kale woestenij gelijk de Sahara waarbij zelfs die ene ontluikende groene spriet in jaren een vervelende luchtspiegeling blijkt te zijn.
Zoals iedereen weet - ken uw sitcoms - heeft dat alles te maken met een nijpend gebrek aan beschikbare mannen. In mijn geval betekent dat ik altijd mannen uit de No Go -area tref.
Ik kom heus de leukste kerels tegen, maar ze zijn altijd getrouwd of onder de 25.
Om mijn blik op het begrip man te verruimen vertrok ik deze zomer naar Thailand. (eigenlijk ging ik gewoon gezellig met mijn zoon op rondreis, zoals u weet, maar dit klinkt interessanter ; )
Thailand is een uitbundig gedecoreerd boeddhistisch land met een levendige tempelcultuur waar ik maar niet genoeg van krijgen. De prachtige kunst naast soms zelfs nog in het plastic verpakte kitsch. Al die verschillende boeddhabeelden, de wierrook en het bladgoud.
De loslopende honden, de voorspellende rituelen, de unieke bezienswaardigheden...
Over rondkijken gesproken...
Thaise mannen zijn ook best goed te bekijken, vooral als je van rariteiten houdt.
Zo zou een slechtegebittenfetisjist het heel fijn hebben bij de aanblik van al die rotte gebitten.
Ook liefhebbers van jongens met rare kapsels kunnen hun lol op. Elke jongere waar dan ook in Thailand heeft een MTV-Asialook om u tegen te zeggen.
De overigens Duitse heren van Tokio Hotel hebben ook zoiets op hun hoofd maar dan met haarlak ; )
Bovendien is er geen Thaise meneer boven de 1.60m en dat vind ik een bedenkelijke lengte bij mijn postuur.
Kommer & kwel dus weer...
Door het bezoeken van zoveel tempels en het verblijf in Thailand in het algemeen waren er veel vragen gerezen bij mij en puberzoon.
Vragen als: Waarom hebben boeddhabeelden lange oorlellen en dragen monniken oranje of bruine gewaden? Gaan jonge monniken ook naar school?Wat betekenen al die tatoeages die veel monniken hebben? Hoe komt het dat Boeddhisme in Thailand meer een religie dan een filosofie lijkt? En zo nog een paar.
Tijd voor een Monk Chat.
In de Lonely Planet (reisgids) vind ik een tempel waar monniken graag hun Engels willen oefenen op toeristen met vragen.
Bij aankomst blijkt de tempel vanwege het overlijden van een belangrijke oude monnik in rouw gedompeld en een verhaal meer dan een paar zinnen waard.
Na lang gelukzalig verwonderd gedwaald te hebben over het complex kwamen we bij een paar beschaduwde gemozaiekte banken en tafels.
Een kartonnen bordje met Monk Chat met rode viltstift geschreven.
Zoonlief en ik nemen plaats op een van de banken en wachten.
Een meisje brengt een kop thee en wij noteren onze laatste vragen in het loodzware schrift dat ik voor dit doel bij me draag.
We wachten en ik steek een sigaret op.
"It's not allowed to smoke here!", ineens staat hij voor ons.
Onze monk.
Ik bloos en maak mijn sigaret als de bliksem uit.
Ik bloos niet vanwege de sigaret maar vanwege mijn onmiddellijke gedachten.
Vast veroorzaakt door de - in het reptielenbrein geregelde - oerdrift om mijn tanden in zijn oranje gewaad te zetten en hem langzaam af te wikkelen.
Ze zeggen dat iedereen iedereen zijn dubbelganger heeft.
Ik heb de Zijne gevonden...
( wordt vervolgd...)

Geen opmerkingen: