dinsdag 19 augustus 2008

Lowlands 2008

Zondag, 04.15 uur

In mijn donkere klamme koepeltent trek ik mijn sokken uit.
"Deze sokken zouden uitstekend dienst doen in oorlogstijd. Beter dan gifgas. Misschien kan Irak ze wel gebruiken."
De Don reageert vanuit de tent naast me. De tenten op Lowlands staan zo dicht op elkaar dat het meteen een uniek sociologisch en psychologisch experiment behelst.
"Zeur niet. Gooi die sokken op de grond en als er morgen een gat in de grond is gebrand, praten we verder.
"Welterusten!"
Lowlands 2008 is ten einde.
De opluchting eindelijk de tent bereikt te hebben en te mogen zitten, overstemt de melancholie.
De afstand van het festivalterrein naar Camping 5 wordt elke avond langer.
Eenmaal in de slaapzak, als ik ook de beweging van zitten naar liggen heb kunnen maken met het geradbraakte lijf, treedt deze alsnog in.
Je hebt de rest van het jaar en je hebt drie dagen Lowlands.
Een wereld met eigen voorliefdes, tradities. Met muziek! Muziek! Muziek!
Mijn soort mensen.
Met mijn lust tot spelen.
Waarbij de kans groter is dat ik een tekenaar ontmoet dan een accountmanager. En die ene die ik dan toch ontmoet, gekleed is in een Village People- achtig beveiligingkostuum en in functie is als feestbeest in de Magneetbar.
Eerder, voor die laatste hellewandeling.
Het feest in de onvolprezen Magneetbar is afgelopen.
Na uitgebreid in de rondte geknuffeld te hebben bij het afscheid van deze overheerlijke plaats op aard' en niet na ook nog mijn nieuwe vriend Schreibril op het hart gedrukt te hebben om contact te houden en bedankt te hebben voor het heerlijke feestje in zijn woonkamer, verlaten de Don en ik het festivalterrein.
Zoals altijd nemen we nog even de tijd voor een laatste blik om ons heen.
Dit terrein waar we jaarlijks nieuwe avonturen beleven. Iets ontdekken over onszelf.
Ouder worden heeft zo zijn voordelen.
Het is heerlijk al 12 jaar samen hier als hartsvrienden rond te struinen.
De lockerroom heeft een bepaalde estethiek op dit uur van de nacht.
Ik zit op de grond met mijn rug tegen de lockers alle spullen die ik het hele festival verzameld heb in mijn rugzak te proppen.
De Don hangt naast me en zegt iets wat ik door volkomen stronkenschap vergeten ben maar dat echt geniaal geestig is.
We krijgen beiden de slappe lach en dat is niet de eerste keer dit weekend.
We lachen ons wild.
Om al het grappigs dat er te zien is.
Maar we lachen vooral om onszelf, om onze eigen acts en voorstellingen.
De Don heeft weer een verhaal toegevoegd aan die eindeloze mythologische geschiedenis die Lowlands heet door in smetteloos rokkostuum woest te gaan fuiven tenmidden van het stinkende t-shirt volk en zo verwarring te zaaien over het rockgehalte van Andre Rieu.
Zelf deed ik het niet slecht als allround sambabalster met een hand. Zo heb ik een geheel vrijblijvende maar smaakvol ritmische ondersteuning bij Underworld gegeven. Wat volgens mij door mijn directe medeconcertbezoekers best gewaardeerd werd. Dacht ik ; )
En anders kwam ik er dankzij pruik, pet en mijn boezem wel mee weg ; )
De door ons geïnitieerde houseparty bij de Douwe Egberts ten tijde van de zondvloed.
Waarbij we een chagrijnige schuilende club verzopen katten konden omtoveren tot blij dansende zonnige types. En schuilen gezellig werd.
Dj Douwe a.k.a leuke koffieschenkjongen zal waarschijnlijk zijn 15 minutes of fame niet snel vergeten.
Van almaar cappucino schenken naar de status van Dj Douwe en je naam ineens gescandeerd wordt door je klanten.
Er was overigens gelukkig ook koffie met drank erin. Helaas was die drank dan weer niet los van de koffie te krijgen-geloof me, ik heb het geprobeerd- maar het scheelde wel tijdens die eindeloze regenbui.
Doemdinsdag. De gehate dinsdag na Lowlands.
Ik durf stellig te beweren dat menig Lowlander vandaag de blues, of afterdip heeft. Kuthumeur dus.
Nog een heel jaar wachten, hoe overleven we dat?
Maandagmiddag.
Eindelijk thuis en -hop- weer naar het atelier. Nieuwsgierig.
Coole ma en Vader Jager laten mij de vorderingen van het klussen aan het nieuwe atelier zien.
Een waanzinnige mooie vloer, binnen-en buitenschilderwerk. Tapijttegels gelegd. Het pand ziet er compleet anders uit.
Er is tijdens mijn afwezigheid keihard gewerkt!
Eenmaal weer buiten komt Helder luid toeterend aangereden.
Het Rabofonds Dividend voor de Samenleving betaalt de investering. Het laten omtoveren van het brakke leegstaande pand naar een te gek atelier, waarin wonderschone, toffe dingen gaan gebeuren wordt ons geschonken!!!
Ik zwier Helder uitgelaten in het rond.
Het blijft feest!
Lang leve de Rabo!!!
Lowlands was te gek, maar nu heeft thuiskomen ook wel iets...

1 opmerking:

Tekstschrijver Tim zei

Yo Jen,
Check even wat deze schildert op de muur kwakt in minder dan 3 min. Damn. Lijkt Lowlands wel!
M