maandag 22 september 2008

Bus 140



Om in Nederland bestuurder te kunnen worden op gemeentelijk of provinciaal niveau, hoef je maar aan enkele voorwaarden te voldoen.
Een pre is bijvoorbeeld het hebben van een gat in de hand, maar eigenlijk de enige echte vereiste voor het vak van machthebber is het hebben van een gaatje in je hoofd.
Dat mag komen door een val op het achterhoofd of door de wieken van een molen, maar getikt moet je zijn.
Wilnis ligt in het Groene Hart in een aaneengeregen keten van dorpen als versiering van de A2, tussen Utrecht en Amsterdam.
Door die dorpen Uithoorn, Mijdrecht, Wilnis, Vinkeveen rijdt Bus 140 naar Utrecht en weer terug.
Elke dag rijdt Bus 140 volgepropt naar de grote stad.
Voor alle duidelijkheid- mijn lezers komen overal vandaan- niet alle mensen op het (behoorlijk volgebouwde) platteland rijden trekker en kijken s'avonds met moeder de vrouw naar de KRO terwijl ze op een varkenspoot knagen.
Aardappelig tevreden met hun kleine leefcirkel rondom het erf en de tv.
Er zijn ook vele anderen. (Ik ken eigenlijk helemaal geen varkenspootknagers)
Mensen met een leven. Jonge mensen met een opleiding, volwassenen met werk in de stad. Verstandige types die lekker willen gaan winkelen of met vrienden drinken. Mensen die naar artsen, advocaten of popconcerten moeten.
Gewoon mensen met een leven in de meest nabij gelegen echte stad.
Puberzoon stapt elke dag in Bus 140 om vervolgens in Utrecht na de A2- door de drukte in de bus staand gereden te hebben -weer uit te kunnen stappen om bij zijn Gymnasium te komen.
Terug is het niet alleen die heerlijke Bus 140 vanwege al het bovenstaande, hij brengt ook nog eens allerlei leuke mensen uit het centrum van Utrecht.
Waar het hebben van een auto bijna een dwaasheid is.
Trouwens, mensen met een hart voor het milieu of in het bezit van weinig geld reizen ook.
Coole Ma als voorbeeld, slim per trein reizend vanuit het zuiden des lands, met haar tijgerkoffer op wieltjes, vol schoonmaakspullen en lieve kadootjes.
Om machtig ambtenaar te worden hoef je maar aan paar eisen te voldoen, het is gezegd.
De juiste foute vriendjes en een minachting voor mensen en vooral voor alles wat niet in een dikke auto wil of kan rijden.
Scholieren, forensen, bejaarden en andere rechthebbende Nederlanders.
Alhoewel ik er geen ster in was, dat wiskunde, heb ik er toch van onthouden dat een rechte lijn tussen A en B de handigste is.
Bus 140 is die rechte lijn.
De kloppende hoofdslagader van een prachtig levend gebied.
Bus 140 wordt opgeheven.
Er schijnt nog een democratisch proces te zijn, zo gaat het gerucht.
Binnen enkele maanden zijn onze scholieren (begint bij 11 jaar!) en andere reizigers gedwongen om over Breukelen te reizen.
Dus eerst de streekbus naar Breukelen, daarna de trein naar Centraal Station Utrecht (Altijd gezellig daar in die donkere wintermaanden) om vervolgens weer een stuk terug te rijden met de stadsbus naar West, want daar bevinden zich de meeste van onze scholen.
Aan de andere kant zie ik er nu al tegen op om mensen, zoals interessante gasten of gastdocenten voor mijn Dorpsacademie Mus & Muzen vanuit Utrecht en nog verder de OV-route te vertellen...
Die komen nooit meer!
Ik sponsor, geloof ik, nog liever hun rijbewijs.
De werkelijke reden dat Bus 140 wordt opgeheven wordt heeft vast te maken met een leuk dealtje.
Het heeft in ieder geval weinig te maken met gezond verstand, rekendrift, logica en economisch inzicht.
(Alhoewel, nu betaal ik zo'n 84,- euro per maand voor mijn zoon, dat wordt dik 120,- euro heb ik begrepen)
Dit besluit is nog niet volledig genomen, zegt men.
U, mijn lezer woont misschien in San Fransisco of Schiedam.
Velen van u komen waarschijnlijk nooit in Bus 140 en zijn dat ook zeker niet van plan.
Maar toch...
Help!
Hyves-love it or hate it- http://de140naarbreukelen.hyves.nl/
lees en krabbel je steun.
Of mail naar 140nietnaarbreukelen@gmail.com zoiets van:
Laat Jenneke van Wijngaarden niet bankroet gaan! Laat bus 140 rijden!
Geef een jonge gymnasiast tijd van leven (reistijd vergroot met factor 1,5!) Laat Bus 140 rijden!
Laat het Groene Hart ademen. Laat Bus 140 rijden!
Geef Utrechters hun Groene hart! Laat Bus 140 rijden!
Of in geval van een luie bui:
BOE! LAAT BUS 140 RIJDEN!






donderdag 11 september 2008

11 September


"11 September is een rare dag", komen mijn leerlingen en ik halverwege de kunst-en knutselles tot de conclusie.
Ik vind 11 September sinds die bewuste 9-11 altijd al een rare dag, maar het is waar, vandaag is ook weer anders gek.
Elk jaar met Sinterklaas, Kerst, Pasen vertel ik de bijpassende verhalen.
Elk jaar op 11 september komt dat onbegrijpelijk enge, maar stiekem ook spannende verhaal van de vliegtuigen en de wolkenkrabbers.
Zelfs al waren ze nog peuter toen het gebeurde, toch is er altijd wel een die er over begint.
Iets gezien, iets gehoord...
Elk jaar een ander verhaal, van toon, nuance.
We zitten in mijn mooie atelier. De zon schijnt rondom door de hoge ramen.
"Het is een jaar geleden dat Roodhaar's moeder dood ging", zegt Vrolijk Nufje terwijl ze het ribkarton knipt. "Ach, Jezus, ja...alweer een jaar," zucht ik.
"En Fresh Monkey is jarig!", komt een volgende. "Dat is waar ook! Hij heeft hier vrijdag zijn feestje gevierd.Ha, dat is weer leuk, gelukkig!" zeg ik opgelucht.
Want ondanks een perongeluk grappig intermezzo van Bell, die dacht dat het over 11 november ging en dus onverstoorbaar SinteMaartenliedjes zong, was het toch taaie stof gebleken, 11 September.
We waren namelijk vrolijk aan deze kunst& knutselles begonnen.
"Pippilou is er vandaag niet. Het is vandaag een bijzondere dag", vertel ik bij de limo en de koekjes. "Na 20 jaar verliefd zijn, trouwen haar ouders vandaag! Heel romantisch vind ik dat.
Ik ben uitgenodigd vanavond. Heel leuk, alleen ken ik verder helemaal niemand.."realiseer ik me hardop.
"Jawel, je kent mij", zegt een stralend Trotskopje haar handen al ijverig draaiend aan de crêpe papieren bloemen die ze maakt voor de burgemeester , die onze Dorpsacademie 4 oktober komt openen.
11 september 2008 was een rare dag, zeg ik nu, al schrijvend in de vroege 12 September.
De gebeurtenissen op micro niveau waren onder andere:
Als twee natte honden (waarvan de ene een echt natte hond was en ondergetekende- na de zondvloed- daarop leek) geïntimideerd worden door een vals nieuw tiep van die voorheen o-zo-aardige drankenhandel De Zwart.(voor lokale lezers, ik overdrijf best ernstig, maar toch, het was wel stom; ) Alleen maar omdat ik om sponsoring vroeg!
Ik beleefde een heerlijke les, dat had u al begrepen.
Werd verliefd op een bruidspaar in een hartverwarmend leuk versierde, van origine toch erg lelijke campingkantine.
Sprak Blauwoog Engel eindelijk weer eens langdurig aan de telefoon.
Had ook een langdurig gesprek op de bruiloft waarin ik aan het eind merkte dat de cruciale knopen van mijn bloes al die tijd open hadden gestaan. Ik vond ze al zo geïnteresseerd...
En toen ik na mijn beleefd gezellige, maar toch ook best lekker vroege vertrek bij mijn auto aankwam op de stille Amstelkade, was mijn auto klemgezet door een verlaten en woest knipperende auto.
Een wandeling, een onverstaanbaar mompelende omroepende DJ , weer een wandeling, een scheldpartij en wat geconstateerd gemol aan ruitenwissers later, kon ik met fier omhoog gestoken middelvinger (in het donker ; ) wegrijden.
11 September blijft voorlopig wel een rare dag, ben ik bang.

maandag 8 september 2008

Dirty Monk Chat (vervolg)


In spiritueel opzicht ben ik de totale omnivoor. Ik geloof zo'n beetje in Alles en ook nog eens Niks, het zuivere boeddhisme en humanisme indachtig.
Ik geloof dat God zo groot is dat ik het toch niet kan bevatten, dus in ieder geval zo groot als mijn denken en voelen. En dat elke dag proberen een goed mens te zijn universeel wenselijk gedrag is.
Als God (of Allah of de rest) zo groot is als beweerd, is dat dus niet kleingeestig of bekrompen.
Het idee dat zo'n prachtige energiebron verantwoordelijk zou zijn voor pietluttige belemmerende gedragsregels, gaat mijn verstand te boven.
Ik bid en buig en vloek.
Brand kaarsen en wierook.
Zing luidkeels protestanse liederen op katholieke wijze en vice versa.
Ik denk tegelijkertijd dat ik zelf verantwoordelijk voor mijn daden ben.
Volgens mij heb ik zo de verbroederende kant van religie ontdekt en dat bevalt me wel.
In Thailand kon ik mijn hart ophalen. In elke tempel is er wel een nieuw ritueel dat er om vraagt om beleefd te worden.
Zo drukten Zoon en ik muntstukken in Boeddhabeelden, wreven er blaadjes bladgoud op en druppelden met lotusbloemen water op ons hoofd.
Dat laatste was trouwens geen straf in die bloedhitte.
We schudden met voorspellende stokjes en trokken voorspellende kaarten.
Alles sal reg kom. Op zijn Thais dan ; )
In de in feestelijke rouw gedompelde tempel (een boeddhistische blijdschap over het nieuwe begin dat dood heet) bevrijdden we om geluk te brengen - tegen betaling uiteraard- tientallen musjes uit hun kunstig gevlochten maar erg zielige mandjes.
Maar goed, de Monk Chat.
De mogelijkheid tot gesprek met een monnik; hij oefent zijn engels terwijl hij jouw spirituele vragen beantwoordt.
Ik ben blij dat ik al zat, want anders was ik spontaan door de knieen gezakt bij de aanblik van de ons toebedeelde monnik.
Sommige mannen zijn zo onweerstaanbaar dat er geen verklaring voor is.
Bij een concert van N.E.R.D. is het verstandig kaplaarzen te dragen vanwege het overvloedig gekwijl van de heren en het gesop van de dames. Of zoals de Daily Paradise (Lowlandskrant) recenseerde: "Nadat Pharell Williams ons eindelijk door het inzetten van 'Lapdance' naar de climax had geleid, stond bij het publiek het schuim op de mond.
Ik heb, geloof ik, niet gekwijld bij deze monnik die zo sprekend op afgod Pharell leek.
Wel heb ik de rug gerecht, Hem langdurig in de ogen gekeken -en Hij mij- dat moet gezegd, leuk gelachen en vooral geprobeerd niet te hard te zweten.
Want wat is dat heet, dat naderende hellevuur...
Twee weken later zie ik Hem weer, nu op het podium.
Met tatoeages en in t-shirt en heel ver weg.
Maar dat geeft niet.
Al mocht ik Hem toen ook niet aanraken ("Why aren't you allowed to touch women? Do you think women are dirty?" las ik verschrikt en verhit een van de vooraf geschreven vragen hardop.
En dacht: "You bet they are" ; )
Al stond er een hele mensenmassa tussen ons tijdens het concert op Lowlands.
Ik heb Hem van heel dichtbij in de ogen kunnen kijken.
Mijn ogen hebben Zijn armen gestreeld en onze zielen hebben elkaar geraakt.
Bovendien weet ik als enige in dit publiek hoe verschrikkelijk sexy Hij in oranje is!
God lacht zich dood ; )