maandag 8 september 2008

Dirty Monk Chat (vervolg)


In spiritueel opzicht ben ik de totale omnivoor. Ik geloof zo'n beetje in Alles en ook nog eens Niks, het zuivere boeddhisme en humanisme indachtig.
Ik geloof dat God zo groot is dat ik het toch niet kan bevatten, dus in ieder geval zo groot als mijn denken en voelen. En dat elke dag proberen een goed mens te zijn universeel wenselijk gedrag is.
Als God (of Allah of de rest) zo groot is als beweerd, is dat dus niet kleingeestig of bekrompen.
Het idee dat zo'n prachtige energiebron verantwoordelijk zou zijn voor pietluttige belemmerende gedragsregels, gaat mijn verstand te boven.
Ik bid en buig en vloek.
Brand kaarsen en wierook.
Zing luidkeels protestanse liederen op katholieke wijze en vice versa.
Ik denk tegelijkertijd dat ik zelf verantwoordelijk voor mijn daden ben.
Volgens mij heb ik zo de verbroederende kant van religie ontdekt en dat bevalt me wel.
In Thailand kon ik mijn hart ophalen. In elke tempel is er wel een nieuw ritueel dat er om vraagt om beleefd te worden.
Zo drukten Zoon en ik muntstukken in Boeddhabeelden, wreven er blaadjes bladgoud op en druppelden met lotusbloemen water op ons hoofd.
Dat laatste was trouwens geen straf in die bloedhitte.
We schudden met voorspellende stokjes en trokken voorspellende kaarten.
Alles sal reg kom. Op zijn Thais dan ; )
In de in feestelijke rouw gedompelde tempel (een boeddhistische blijdschap over het nieuwe begin dat dood heet) bevrijdden we om geluk te brengen - tegen betaling uiteraard- tientallen musjes uit hun kunstig gevlochten maar erg zielige mandjes.
Maar goed, de Monk Chat.
De mogelijkheid tot gesprek met een monnik; hij oefent zijn engels terwijl hij jouw spirituele vragen beantwoordt.
Ik ben blij dat ik al zat, want anders was ik spontaan door de knieen gezakt bij de aanblik van de ons toebedeelde monnik.
Sommige mannen zijn zo onweerstaanbaar dat er geen verklaring voor is.
Bij een concert van N.E.R.D. is het verstandig kaplaarzen te dragen vanwege het overvloedig gekwijl van de heren en het gesop van de dames. Of zoals de Daily Paradise (Lowlandskrant) recenseerde: "Nadat Pharell Williams ons eindelijk door het inzetten van 'Lapdance' naar de climax had geleid, stond bij het publiek het schuim op de mond.
Ik heb, geloof ik, niet gekwijld bij deze monnik die zo sprekend op afgod Pharell leek.
Wel heb ik de rug gerecht, Hem langdurig in de ogen gekeken -en Hij mij- dat moet gezegd, leuk gelachen en vooral geprobeerd niet te hard te zweten.
Want wat is dat heet, dat naderende hellevuur...
Twee weken later zie ik Hem weer, nu op het podium.
Met tatoeages en in t-shirt en heel ver weg.
Maar dat geeft niet.
Al mocht ik Hem toen ook niet aanraken ("Why aren't you allowed to touch women? Do you think women are dirty?" las ik verschrikt en verhit een van de vooraf geschreven vragen hardop.
En dacht: "You bet they are" ; )
Al stond er een hele mensenmassa tussen ons tijdens het concert op Lowlands.
Ik heb Hem van heel dichtbij in de ogen kunnen kijken.
Mijn ogen hebben Zijn armen gestreeld en onze zielen hebben elkaar geraakt.
Bovendien weet ik als enige in dit publiek hoe verschrikkelijk sexy Hij in oranje is!
God lacht zich dood ; )

Geen opmerkingen: