zondag 26 oktober 2008

Ik ben toch niet Gek?(2)

'Misschien ben je wel allergisch voor de Mediamarkt', oppert Zoon als verklaring voor mijn fysieke paniekverschijnselen tijdens een poging om een notebook en een beamer aan te schaffen.
'Vanwege vroeger.'
'Verrek, daar had ik zelf helemaal nog niet aan gedacht!'
Het volledige linkergedeelte van wat nu de Mediamarkt in Hoog Catharijne is, was vroeger mijn atelier.
Lang geleden stonden deze ruimtes wegens ernstig junkenoverlast leeg en had ik na een uitgekiende smeek-en marketingoffensief bij Coorio de ruimte voor een schijntje kunnen huren.
De verhalen over mijn leven in die tijd en met dat atelier behoren tot allerlei genres zoals drama, horror, komisch en tragisch. Ik beschouw ze als de heftigste ervaringen uit mijn leven.
Had ik niet een ongelooflijke hekel aan terugkijken dan zou er een aangrijpende roman in zitten.
Allergie, jeugdtrauma of anderszins, er moest nog steeds een beamer komen en de enige plek waar ze die krengen hadden was dus die vervloekte hysterisch knipperende, flikkerende en ooglawaaierige pokke Mediamarkt.
'Blijf bij me, aub,' en voor de zekerheid geef ik bij de ingang Zoon meteen een arm.
Strak vooruitkijkend lopen we naar de verkoper in de hoek met de aanstellerige televisies. Daar zijn ook de beamers weten we van onze vorige tocht een uur geleden.
Van de zes beamers zijn er vijf te duur en de zesde niet verkrijgbaar, meldt de overigens wel aardige jongeling (ik word hier met de minuut ouder)
De neurosespinnen lopen over de beeldschermen en weer langs mijn ruggengraat omhoog.
Ik buig mijn palmenzweet om in staal.
Ik kijk de blonde knaap met mijn Juffenhoofd aan en vraag naar een oplossing.
Die komt er in de vorm van een sterk afgepingeld en nog vastgeschroefd showmodel.
Zoonlief en ik vertrekken naar wat je het Stiltecentrum van de Mediamarkt zou kunnen noemen. In het van het met glas van de rest van de winkel afgesloten gedeelte spelen maar drie Ordinaire Tv's en een Intimiderend Groot Concert van Anouk in Gelredome.
We gaan onder Anouk op de grond zitten.
De verkoper loopt af en aan met een ladder en verkeerd gereedschap en vervolgens telkens met de mededeling dat hij toch weer ergens anders gaat zoeken.
Nadat ik ook nog de juiste volumeknop uit zo'n veertig versterkers heb gevonden, houdt Anouk eindelijk haar hoofd.
De pinguïns komen. Op de Ordinaire Tv's wordt Surf's Up! gedraaid en als ik links de winkel in durf te kijken, speelt daar Happy Feet! op vele schermen.
Dol op pinguïns en toch beide films niet gezien.
Wat een feest!
Zoon oppert popcorn en de net weer verschijnende verkoper meldt dat er alleen popcornmachines te koop zijn.
Pas na de aftiteling van Surf's Up! is de jongeling erin geslaagd het showmodel met het juiste gereedschap van zijn standaard los te maken.
Helemaal opgeladen doorsta ik vervolgens de half uur durende sessie bij de balie in het Hol van de Hel afdeling.
Met die schermen, ja...
De jongeling probeert driftig lijmresten van de beamer te verwijderen.
Hij gaat nu op zoek naar de juiste chemicaliën.
Dit valt weer niet mee.
Ik kijk naar ontelbare gigantisch vlezige lijven die Sumoworstelen.
Uitgeput van dit langdurige project stemt het hevig zwetende knaapje in met nog maar eens een korting.
Want om nou voor een paar rottige lijmresten tot in de eeuwigheid in de Mediamarkt te blijven plakken?
Ik ben toch niet gek? ; )
(dit nummer is voor Zoonlief)

zondag 19 oktober 2008

Ik ben toch niet Gek?



Het zwarte prikzweet voelt koud in mijn nek.
Ik leun zogenaamd casual tegen een schap.
Ademen, rustig blijven, concentreren...
Ik kijk strak naar voren en zie zeven maal de zingende Toppers in de Arena. Meer dan levensgroot.
Zeven maal de drie hoofden van Gordon, Geer en Froger.
'Ik word niet goed. Laten we weg gaan, ergens anders kijken...', zeg ik tegen Zoon en grijp zijn arm.
We verlaten de Krankzinnig Grote Televisieafdeling.
Nagestaard door 21 monstrueuse insecten.
Ik hol bijna door paden overwoekerd met camera's, blenders, DVD's en notebooks.
Alles blinkt, is koud en lelijk
'Ik word altijd een beetje gek in de Mediamarkt', zeg ik later, mijn handen warmend aan een kop koffie.
We zitten in een ander Voorgeborchte: La Place,
maar dat is nu beter dan niks.
Even bijkomen en nadenken.
Mijn afgelopen week heeft in het teken van geld gestaan.
Dit heeft overigens niets met de Kredietcrisis of eventuele IJslandse ellende te maken.
Gelukkig niet.
Vreemd genoeg staat mijn economie altijd haaks op wat er verderop gebeurt.
Ik moest gewoon hard aan het werk, financieel achterstallig onderhoud.
Even het bedrijf bekijken. Ik haat het oprecht maar ben altijd dolblij als de klus geklaard is.
Van het kleinste bonnetje onderin de droesem van mijn tas tot de grootste factuur waren door mijn handen gegaan en behandeld.
Ook nog mijn graffiticursus geschreven, toen bedacht dat de economie gesteund moest worden.
Een notebook en een beamer.
Ik kon er niet meer onderuit, het zou zo fijn zijn met die dingen les te geven....
Nu schep ik nog liever met blote handen het riool leeg dan dat ik elektronica koop.
Ik snap het niet en vind echt werkelijk alles stom en oninteressant aan welke apparaat of masjien dan ook.
Maar met de Don in de mediterrane zon en Grandmaster M buiten bereik, moeten deze blonde zielige alleenstaande vrouw en gelukkig wel slimme Zoon het echt zelf doen.
Natuurlijk heb ik maar en paar uur de tijd.
Op avontuur in Hoog Catharijne.
Waarom al die keuze? Waar slaat dat op?
'2 GB, dat is toch best wel goed? En kijk 4 USB-dingen, da's niet niks, volgens mij!'
We zitten voor een vitrinekast op de grond in de doodstille Dixons.
We horen de bebrilde vriendelijke verkoper uit over de betekenis van alles.
We zitten best lang voor de vitrinekast Zoon en ik.
Op weg naar de kassa, vraag ik het nog een keer: 'U weet zeker dat U geen beamers hebt?
Ook niet stiekem?'
'Weet U dan geen andere winkel dan die ene?'
'Nee mevrouw, U moet echt naar de Mediamarkt!'
Wordt vervolgd...







woensdag 8 oktober 2008

I save the Day



'Kan ik wat voor je doen?', vraag ik.
'Een kaars branden of de Staatloterij winnen, dat zou fijn zijn', klinkt zijn stem schamper door de telefoon.
'Mijn kapitaal bestaat uit louter liefde. De Staatloterij proberen te winnen heb ik opgegeven. Ik zal een kaars branden, 'antwoord ik met stroperig gemoed en koudkleffe handen.
Dat er in IJsland banken zijn zal best, ik had er alleen nog nooit over nagedacht. Ik denk nooit zoveel na over IJsland of banken.
Ik zweef al weken langs het nieuws maar weet heus wel van banken die omvallen. Een term waardoor ik steevast moet denken aan de firma Biereco in de supergeestige strip De Famlie Doorzon van Gerrit de Jager, waarin alles omvalt dat dit aannemersduo verbouwt.
De kredietcrisis was gelukkig ver weg genoeg om er grapjes over te maken.
Na het telefoongesprek bekijk ik dat toch anders.
Ik wist niets van zijn IJslandse spaarrekening.
Al jarenlang boezemvrienden maar het is gewoon geen onderwerp geweest of ik heb slecht geluisterd.
Al die jaren achterlijk hard werken.
Elk weekend.
Nergens tijd voor behalve het werk.
Altijd die druk, die verantwoordelijkheid voor gezin en bedrijf.
Het roer ging om. Bijna alles geregeld.
Nog een paar maandjes voor aanvang van de Grote Droom.
Een maandenlange wereldreis met vrouw en kinderen.
Tijd voor elkaar.
Tijd voor het leven.
In IJsland staan banken.
Als die omvallen is dat niet grappig.
Muziekje is voor jou.

zondag 5 oktober 2008

Het Dorp, de Fanfare en het Meisje

Het is heel stil. Het bed is behaaglijk, buiten regent het en waait het. Het is zondagochtend en na maanden kan ik eindelijk uitslapen, al is het de hele dag.
Maar het is vroeg en ik ben klaarwakker. Op de gang schuifelt zoonlief. Ik roep hem en samen in het grote bed praten we na over een feest zo mooi dat je er zachtjes van gaat snikken.
Vannacht heb ik met een grote bel -van de Lieve Generaal gekregen -whisky steeds opnieuw de foto's op de computer bekeken.
Ik probeer te bevatten wat ik heb meegemaakt.
Hoe geweldig kan een feest zijn!
Om 9.00 uur lopen Zoonlief en ik alweer door de feestlocatie, mijn gisteren geopende Dorpsacademie. Alles is opgeruimd, afgewassen. Alleen de goede sporen zijn achtergelaten. Een klein jasje aan de op het laatste moment door de Rus opgehangen kapstok. De ballonnen. Overal bloemen en bloemstukken. De schoongeboende schalen van het Indonesische buffet. En vooral die ruimtes.
Gisterenavond voelde het afsluiten en lichten uitdoen in de keuken, de ateliers van collega KungFu Kwast, de mooiste kamer op de wereld: de Chillroom en de Grote Werkplaats als een ererondje.
Een processie.
De maanden die de Rus en ik hier doorbrachten. Meestal klussend, vaak ook fantaserend in overleg bij vieze bakken koffie.
In gedachten zie ik de Don, Qiwi, Zoonlief kilometers latexen.
De vader en opa van leerlinge Koffieboon die dagen hebben gebikkeld op die vreselijke vloer.
King A die er altijd is als je hem nodig hebt. De man is net een duizend-dingen-doekje.
En alle centimeters van het pand: van voortuin tot keukenkastje, van schilderijlijst tot houten loper bij de voordeur, zijn door Coole Ma onder handen genomen.
Alles ziet er prachtig uit.
"Een echt Pipi Langkousatelier, het mooiste op de hele wereld", zeg ik trots tegen de Don. We staan ruim voor het begin van de opening van een afstandje het geheel te bewonderen.
Hij beaamt dat.
God bestaat. Het is een grote bel liefde.
De mooiste film van gisteren is gemaakt door mijn netvlies.
Rechtstreeks via mijn ogen naar mijn hart.
De verkleedwinkel van die heerlijke meiden van Visjuweel.(http://www.visjuweel.com/)
De fanfare en de majorettes.
De bonte blije stoet door het roodbakstenen buurtje vol doodlopende straten.
De Jonkvrouw die er echt uitziet als een jonkvrouw. Maar of dat nu een jonkvrouw uit het verre verleden is of meer uit de buurt van Jupiter blijft gissen.
Blauwoogengel en Vliegende Viool, die bovenop de tafels staand mij ontroerend prachtig toezingen.
Al die wonderschone kinderen, al dan niet geschminkt door mijn liefdevolle prinses Zus.
Het kleine kale meisje dat vermoeid met haar moeder haar eigen feestje viert.
Even geen bestraling meer...
Mijn eigen knappe Puberzoon. Een grote bonk levenslust, liefde en mafheid.
Bovendien een uitstekende fotograaf.
Mijn kinderen, mijn leerlingen zijn de mooiste en leukste van de hele wereld.
De meiden in al die verschillende uitdossingen, de ene prachtige outfit na de andere.
Elke keer nog stralender.
Die hele blije bende die het uiteindelijk in blinde paniek gezochte-maar godlof-nog net op tijd gevonden satijnlint voor het pand vasthoudt zodat de burgemeester het kan doorknippen.
De eigen bijdrage die mijn driejarige neefje bijgenaamd De Tank vervolgens leverde door keihard onder het lint heen-en weer te gaan rennen.
Waarop de burgemeester zei dat ze de familiegelijkenis wel kon zien ; )
Het is stil in de Grote Werkplaats.
Iedereen is weg, zoonlief en hond zitten al in de volgepropte auto.
Ik kijk om me heen. Ik adem de liefde in.
Ik dank God.