zondag 5 oktober 2008

Het Dorp, de Fanfare en het Meisje

Het is heel stil. Het bed is behaaglijk, buiten regent het en waait het. Het is zondagochtend en na maanden kan ik eindelijk uitslapen, al is het de hele dag.
Maar het is vroeg en ik ben klaarwakker. Op de gang schuifelt zoonlief. Ik roep hem en samen in het grote bed praten we na over een feest zo mooi dat je er zachtjes van gaat snikken.
Vannacht heb ik met een grote bel -van de Lieve Generaal gekregen -whisky steeds opnieuw de foto's op de computer bekeken.
Ik probeer te bevatten wat ik heb meegemaakt.
Hoe geweldig kan een feest zijn!
Om 9.00 uur lopen Zoonlief en ik alweer door de feestlocatie, mijn gisteren geopende Dorpsacademie. Alles is opgeruimd, afgewassen. Alleen de goede sporen zijn achtergelaten. Een klein jasje aan de op het laatste moment door de Rus opgehangen kapstok. De ballonnen. Overal bloemen en bloemstukken. De schoongeboende schalen van het Indonesische buffet. En vooral die ruimtes.
Gisterenavond voelde het afsluiten en lichten uitdoen in de keuken, de ateliers van collega KungFu Kwast, de mooiste kamer op de wereld: de Chillroom en de Grote Werkplaats als een ererondje.
Een processie.
De maanden die de Rus en ik hier doorbrachten. Meestal klussend, vaak ook fantaserend in overleg bij vieze bakken koffie.
In gedachten zie ik de Don, Qiwi, Zoonlief kilometers latexen.
De vader en opa van leerlinge Koffieboon die dagen hebben gebikkeld op die vreselijke vloer.
King A die er altijd is als je hem nodig hebt. De man is net een duizend-dingen-doekje.
En alle centimeters van het pand: van voortuin tot keukenkastje, van schilderijlijst tot houten loper bij de voordeur, zijn door Coole Ma onder handen genomen.
Alles ziet er prachtig uit.
"Een echt Pipi Langkousatelier, het mooiste op de hele wereld", zeg ik trots tegen de Don. We staan ruim voor het begin van de opening van een afstandje het geheel te bewonderen.
Hij beaamt dat.
God bestaat. Het is een grote bel liefde.
De mooiste film van gisteren is gemaakt door mijn netvlies.
Rechtstreeks via mijn ogen naar mijn hart.
De verkleedwinkel van die heerlijke meiden van Visjuweel.(http://www.visjuweel.com/)
De fanfare en de majorettes.
De bonte blije stoet door het roodbakstenen buurtje vol doodlopende straten.
De Jonkvrouw die er echt uitziet als een jonkvrouw. Maar of dat nu een jonkvrouw uit het verre verleden is of meer uit de buurt van Jupiter blijft gissen.
Blauwoogengel en Vliegende Viool, die bovenop de tafels staand mij ontroerend prachtig toezingen.
Al die wonderschone kinderen, al dan niet geschminkt door mijn liefdevolle prinses Zus.
Het kleine kale meisje dat vermoeid met haar moeder haar eigen feestje viert.
Even geen bestraling meer...
Mijn eigen knappe Puberzoon. Een grote bonk levenslust, liefde en mafheid.
Bovendien een uitstekende fotograaf.
Mijn kinderen, mijn leerlingen zijn de mooiste en leukste van de hele wereld.
De meiden in al die verschillende uitdossingen, de ene prachtige outfit na de andere.
Elke keer nog stralender.
Die hele blije bende die het uiteindelijk in blinde paniek gezochte-maar godlof-nog net op tijd gevonden satijnlint voor het pand vasthoudt zodat de burgemeester het kan doorknippen.
De eigen bijdrage die mijn driejarige neefje bijgenaamd De Tank vervolgens leverde door keihard onder het lint heen-en weer te gaan rennen.
Waarop de burgemeester zei dat ze de familiegelijkenis wel kon zien ; )
Het is stil in de Grote Werkplaats.
Iedereen is weg, zoonlief en hond zitten al in de volgepropte auto.
Ik kijk om me heen. Ik adem de liefde in.
Ik dank God.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

GEWELDIG GENOTEN!!!!En nu ga ik als nog luisteren naar het land van maas en waal.Het was een prachtige dag, liefs Buuv.

Anoniem zei

ook wij hebben genoten, vond de verkleedhoek helemaal super en dan nog achter de fanfare huppelen... ik wil nog wel een k(l)eertje ;)
zoennnnmoi