zondag 26 oktober 2008

Ik ben toch niet Gek?(2)

'Misschien ben je wel allergisch voor de Mediamarkt', oppert Zoon als verklaring voor mijn fysieke paniekverschijnselen tijdens een poging om een notebook en een beamer aan te schaffen.
'Vanwege vroeger.'
'Verrek, daar had ik zelf helemaal nog niet aan gedacht!'
Het volledige linkergedeelte van wat nu de Mediamarkt in Hoog Catharijne is, was vroeger mijn atelier.
Lang geleden stonden deze ruimtes wegens ernstig junkenoverlast leeg en had ik na een uitgekiende smeek-en marketingoffensief bij Coorio de ruimte voor een schijntje kunnen huren.
De verhalen over mijn leven in die tijd en met dat atelier behoren tot allerlei genres zoals drama, horror, komisch en tragisch. Ik beschouw ze als de heftigste ervaringen uit mijn leven.
Had ik niet een ongelooflijke hekel aan terugkijken dan zou er een aangrijpende roman in zitten.
Allergie, jeugdtrauma of anderszins, er moest nog steeds een beamer komen en de enige plek waar ze die krengen hadden was dus die vervloekte hysterisch knipperende, flikkerende en ooglawaaierige pokke Mediamarkt.
'Blijf bij me, aub,' en voor de zekerheid geef ik bij de ingang Zoon meteen een arm.
Strak vooruitkijkend lopen we naar de verkoper in de hoek met de aanstellerige televisies. Daar zijn ook de beamers weten we van onze vorige tocht een uur geleden.
Van de zes beamers zijn er vijf te duur en de zesde niet verkrijgbaar, meldt de overigens wel aardige jongeling (ik word hier met de minuut ouder)
De neurosespinnen lopen over de beeldschermen en weer langs mijn ruggengraat omhoog.
Ik buig mijn palmenzweet om in staal.
Ik kijk de blonde knaap met mijn Juffenhoofd aan en vraag naar een oplossing.
Die komt er in de vorm van een sterk afgepingeld en nog vastgeschroefd showmodel.
Zoonlief en ik vertrekken naar wat je het Stiltecentrum van de Mediamarkt zou kunnen noemen. In het van het met glas van de rest van de winkel afgesloten gedeelte spelen maar drie Ordinaire Tv's en een Intimiderend Groot Concert van Anouk in Gelredome.
We gaan onder Anouk op de grond zitten.
De verkoper loopt af en aan met een ladder en verkeerd gereedschap en vervolgens telkens met de mededeling dat hij toch weer ergens anders gaat zoeken.
Nadat ik ook nog de juiste volumeknop uit zo'n veertig versterkers heb gevonden, houdt Anouk eindelijk haar hoofd.
De pinguïns komen. Op de Ordinaire Tv's wordt Surf's Up! gedraaid en als ik links de winkel in durf te kijken, speelt daar Happy Feet! op vele schermen.
Dol op pinguïns en toch beide films niet gezien.
Wat een feest!
Zoon oppert popcorn en de net weer verschijnende verkoper meldt dat er alleen popcornmachines te koop zijn.
Pas na de aftiteling van Surf's Up! is de jongeling erin geslaagd het showmodel met het juiste gereedschap van zijn standaard los te maken.
Helemaal opgeladen doorsta ik vervolgens de half uur durende sessie bij de balie in het Hol van de Hel afdeling.
Met die schermen, ja...
De jongeling probeert driftig lijmresten van de beamer te verwijderen.
Hij gaat nu op zoek naar de juiste chemicaliën.
Dit valt weer niet mee.
Ik kijk naar ontelbare gigantisch vlezige lijven die Sumoworstelen.
Uitgeput van dit langdurige project stemt het hevig zwetende knaapje in met nog maar eens een korting.
Want om nou voor een paar rottige lijmresten tot in de eeuwigheid in de Mediamarkt te blijven plakken?
Ik ben toch niet gek? ; )
(dit nummer is voor Zoonlief)

Geen opmerkingen: