maandag 24 november 2008

Schitterend!


For the Love of God (2007) - Damien Hirst

Carpe diem.Memento mori. Pluk de dag. Gedenk te sterven.
Overbekende Latijnse spreuken.
Op sociale bijeenkomsten als feestjes en verjaardagen is er altijd iemand die aan mij meent te moeten vragen of ik er ook van kan leven, dat kunstenaarschap? Om vervolgens in lachen uit te barsten om de eigen grap dat kunstenaars pas rijk worden na hun dood.
Haha.
Alleen om die reden al is Damien Hirst zijn gewicht in goud waard.
En wel meer dan dat.
De bedragen die neergeteld worden voor alle werken van deze kunstenaar zijn exorbitant hoog.
De Doorgesneden Haai, of het Gouden Kalf op sterk water.
Geen kunst meer verkopen via een galerie maar lekker zelf veilen met een hele vette opbrengst.
For the Love of God is met zijn 62,5 miljoen euro het duurste kunstwerk ter wereld van een nog levende kunstenaar.
Het mooiste is dat u dat waarschijnlijk allemaal al weet.
Damien Hirst weet namelijk al jaren een mondiale kunstdiscussie aan te zwengelen met behulp van overstelpende media aandacht.
Ook dit kunstwerk - een platina afgietsel van een menselijke schedel met 8601 diamanten, een aantal dat genoeg bleek om de diamantmarkt te beïnvloeden - heeft u ongetwijfeld voorbij zien komen op het journaal dan wel in een kwaliteiteitprogramma als Boulevard.
Misschien heeft u zelfs al een mening over dit kunstwerk.
Vandaag heb ik gezien waar ik sinds die poster in NRC Next afgelopen voorjaar naar verlangde.
Een menselijke schedel met diamanten.
Eigenlijk wilde ik een woedend- hilarisch verhaal schrijven over mijn ervaringen met het openbaar vervoer rondom Amsterdam en de ijzige koude.
Terwijl ik gewoon een heerlijke auto op dat achterlijk klein noodparkeerterrein van Bouwput Station Breukelen had staan.
Vlaag van verstandsverbijstering.
Ook zou ik kunnen verhalen van een dag die in het teken stond van een oude en nu weer frisse vriendschap.
Jaren bijpraten in dezelfde adem als vroeger- op de academie- het praten over kunst en ons leven met Amsterdam als schilderachtig decor.
Maar ik wil u eigenlijk vooral zeggen dat u zelf moet gaan kijken in het Rijksmuseum.
Ook de foto bij dit stukje doet geen recht aan dit kunstwerk.
Op foto lijkt dit werk misschien macaber, akelig, hard.
In werkelijkheid is het werk lief, teder, geestig, mooi en ontroerend.
Vanwege dat verschil besloot de kunstenaar de schedel op tournee te sturen om te beginnen bij Amsterdam.
Geen artiest op toernee maar een veredelde dure discobol ; ) spottend gezegd...
Maar wel een waar je van gaat fluisteren...
Ontzagwekkend.
Hypnotiserend.
Sommige kunstwerken zijn een scharnierpunt in de geschiedenis.
Ik heb zo'n werk gezien. Ik was erbij!
Memento mori. Carpe diem.
Tot 15 december in het Rijksmuseum te Amsterdam.
http://www.rijksmuseum.nl/tentoonstellingen/hirst?lang=nl



zondag 16 november 2008

Profileren is een kunst


In mijn studententijd hing er op een nacht ineens een man te bungelen in het dakraam. Zijn hoofd keek nog uit over de Utrechtse daken terwijl zijn benen in ons piepkleine overloopje hingen. In die houding werd de inbreker betrapt door een huisgenoot die dronken terug kwam van een avond stappen.
Na zijn luide verbaasde uitroep: "Hee, een inbreker",vlogen mijn vriendje en ik naar de gang om dat te bekijken.
Gehinderd in onze poging tot een indringend verhoor door huisgenoot's ernstige dronkenschap, onze angst en onze uniformen die uit een pyjamabroek en een haastig gewikkeld laken bestonden, besloten we uiteindelijk de man weer het dak op te sturen. Daarna belden we de politie.
De man werd na dakzoeking niet meer gevonden en de volgende dag mochten we op het politiebureau honderden foto's van inbrekers en zedendeliquenten bekijken.
Nog weken daarna bekeek ik elke man op straat met andere ogen. Overal meende ik gezichten te herkennen uit die enorme stapel tuig.
Na een paar weken rondhangen op een internetdatingsite bekruipt me hetzelfde gevoel.
Profileren is een kunst.
Op de datingsite maak je gebruik van een bijnaam en ben je vrij om al dan niet een foto te plaatsen. Ook vertel je wat over jezelf en wat je wensen zijn.
Dat valt niet mee.
Ik lieg wat over mijn inkomen en mijn gemakkelijke karakter en verzin wat leuke films.
Ik laat weg dat ik vreselijk snurk en graag aan mijn teennagels frunnik.
Omdat ik in het dagelijkse leven ook niet rondloop met een zak over mijn hoofd, plaats ik een paar beeldige foto's.
Daar het een datingsite is voor hoger opgeleiden, let ik extra goed op het gebruik van interpunctie en spelfouten.
Na plaatsing begint het volstromen van mijn mailbox.
Ik begin met het verzinnen van selectiecriteria.
Ik kijk alleen naar mannen met foto's. Dat halfbakken gedoe zonder foto vind ik maar laf.
Na een paar dagen komen bij mij de vragen.
Waar blijven toch alle verkochte camera's?
Niet bij deze heren. Nagenoeg alle foto's zijn onscherp of anderszins van erbarmelijke kwaliteit.
Waarom kan niemand fotograferen?
De meest tragische zijn die met een half kind of die met de heer in een dansende pose met afgeknipte partner zodat de heer in kwestie ineens over een paar extra armen beschikt die om zijn nek hangen.
Er zijn verder grofweg een paar categorieën die standaard zijn.
Man op boot. Alle heren hebben een boot of willen die suggestie wekken.
Witte man in Tropen. Om aan te geven dat er graag gereisd wordt, is er altijd een foto met iets palmboomachtigs op de achtergrond.
Man op skies. Nooit geweten dat er zoveel geskied wordt in Nederland.
Alle- echt alle- foto's hebben gemeen dat er of tegen de zon ingekeken wordt met dichtgeknepen ogen of een zonnebril de ogen bedekt.
En dat dan onscherp.
Zelf bekijk ik mijn omgeving daardoor scherper.
In de supermarkt, op straat en in de file valt het me ineens op hoeveel mannen er zijn, waar ik niet op val.
Ik bestudeer tronies met kale koppen en fantaseer er een boot of skibril bij.
Coole Ma, die de afgelopen dagen bij me logeerde, vindt het ook allemaal reuze boeiend en samen bestuderen we de mannen die in de aanbieding zijn.
Bij daten hoort een nieuwe garderobe en Coole ma en ik gaan een dagje winkelen.
Tijdes het grootschalig inkopen is Coole Ma ineens afgeleid. Ze fluistert:
'Zie je die man daar? Die kale met die bril? Die staat de hele tijd te kijken. Hij herkent je vast van de datingsite!'
Kreun, had ik nu toch maar dat snurken genoemd ; )






dinsdag 11 november 2008

Heilig


"Maria met de mooie jurk"
olieverf op doek- Jenneke van Wijngaarden

Op een avond met goede vrienden White Widow, Wierook & Wijn valt de diagnose: midlife crisis.
Natuurlijk! Ik snapte mezelf al niet.
Ik heb het mooiste atelier & bedrijf van de wereld, de leukste zoon, de liefste leerlingen en toch voel ik me vaak zo hol.
Ik heb gewoon een midlifecrisis, gelukkig dat ik erachter gekomen ben.
Was ik een man dan wist ik wat me te doen stond:
overdreven sporten, raar haar en een snor nemen of die juist afscheren, een compleet nieuwe garderobe kopen, met mooi weer motorrijden en de secretaresse naaien.
Eventueel scheiden en aan een tweede leg beginnen. Klaar ben je.
Van vrouwen weet ik eigenlijk vrij weinig. Natuurlijk zijn er woest en warrige hennarode bepruikte lieve vrouwen die in wijde gewaden op sandalen moeilijk praten, maar die uitdossing stamt denk ik toch uit hun jeugd.
Mijn vriendinnen doen niet aan midlifecrisis. Dat vergeten ze in hun stoerheid.
Alleen ik, Remi moet daar last van hebben.
Trouwens, voor de rest van de wereld is 40 al weer jaren het nieuwe 25.
Met dank aan carrière, botox en glossy's.
Om een lang verhaal kort te maken; (deze opmerking wordt overigens steevast gevolgd door een ellenlang verhaal. Is dat u weleens opgevallen? ; ) ik bedacht de volgende strategie:
Plan A: Ik heb gewoon een vent nodig! Lijkt me duidelijk ; )
Indien plan A niet lukt:
Plan B: Ik word heilig!
Volgens mij heb ik daar reuzeveel talent voor.
Ga maar na.
De vereisten voor het worden van een heilige zijn in mijn geval haalbaar.
Moeten we wel even terug naar het systeem van de vroege middeleeuwen. De oldschool benadering van de heilige. Toen niet de paus maar het volk het voor het zeggen had. En de heilige springlevend mocht zijn.
Ik heb een goede naam voor een heilige: Jenneke Jacoba van Wijngaarden, blij bijbels en verder is er maar een vrouwelijke heilige met een J temidden van vele heren.
Ook hier moet dus het aantal vrouwen flink worden omhoog gebracht!
Verder moet sprake zijn van volksdevotie.
Nou dat weet u wel. Het gekregen pand, de schenking, de klusuren, de toiletrollen en de plastic bakjes en zo kan ik wel doorgaan... dat zit wel goed die volksdevotie.
Ook ben ik vreselijk aardig, dat weet iedereen. En anders vertel ik het u zelf wel.
Vanavond nog gaf ik snoep aan kinderen die voor de deur stonden te zingen ter gelegenheid van die bijna- collega van me, Sint Maarten.
Bovendien zou ik als Heilige van Het Groene Hart echt goed zijn voor het toerisme.
Denkt u er maar eens over.
Ondertussen beheerst Plan A mijn leven. Internetdating. U hoort nog van me ; )


zondag 9 november 2008

De Groeten aan het Moeten

Met mijn hoofd nog op 03.00uur s'nachts hijs ik mij zondagochtend om 11.30 uit bed. Bij gebrek aan puf om te zoeken naar mijn sloffen,steek ik mijn voeten in een paar belachelijk roze gestippelde ballerina's waar zelfs Sarah Jessica Parker niet mee weg komt en hijs mij in mijn felblauwe badjas. Als ik nu een auditie zou doen voor een rol in een drama over een geriatrisch psychatrische inrichting, werd ik meteen aangenomen...
Ik sliert sloom naar beneden waar Zoonlief verheugd opspringt en ik meteen weer uitgeput op de bank ga liggen.
Vandaag is het zover. Na maanden-echt maanden, ik durf niet eens meer te tellen maar het was elke dag heel hard werken- houd ik vandaag een pyamadag.
Vandaag is de eerste dag van mijn verdere leven en de klus is geklaard.
Mijn kind is de ware meester in het genre van gezellig niks doen.
Deze Zenguru bekwaamt zichzelf al van peuterleeftijd af aan in het houden van pyamadagen en is overtuigd van de helende noodzaak voor mij, zijn moeder.
Ik lig op de bank met het NRC. Lees een prachtig Hollands Dagboek van filosoof Henk Oosterling, maar bewaar de inspiratie voor later. Te moe.
Zoon zet koffie, bakt broodjes en laat de hond uit. Met een onder zijn trainingspak listig aangehouden pyama, zodat hij eenmaal binnen, meteen de draad weer op kan pakken.
Hij speelt de Blob op de Wii. Ik lig en kijk toe.
Zijn commentaar kabbelt langs me heen en de hond snurkt zacht aan mijn voeten.
Deze dag was gepland voor de herfstvakantie.
Maar dat bleek te vroeg. Al was de Dorpsacademie officieel geopend, er er lagen nog genoeg afspraken om voluit door te moeten stomen.
Bij een goede tekening gaat het over de juiste balans tussen hoogsels en schaduwen.
Het wit en het zwart moeten in verhouding zijn, houd ik mijn leerlingen voor.
Allebei zijn ze even belangrijk.
Oh, ik weet het allemaal zo goed te vertellen in mijn lessen.
Ik weet zoveel te vertellen over inspiratie en ontspanning.
Maar in de praktijk raak ik zelf verstrikt in al het zwart van het moeten.
Vandaag is de eerste dag van mijn verder leven.
De groeten aan het grote moeten.
Er is eindelijk weer wit in mijn agenda!
Dat moet ik zo zien te houden...