zondag 9 november 2008

De Groeten aan het Moeten

Met mijn hoofd nog op 03.00uur s'nachts hijs ik mij zondagochtend om 11.30 uit bed. Bij gebrek aan puf om te zoeken naar mijn sloffen,steek ik mijn voeten in een paar belachelijk roze gestippelde ballerina's waar zelfs Sarah Jessica Parker niet mee weg komt en hijs mij in mijn felblauwe badjas. Als ik nu een auditie zou doen voor een rol in een drama over een geriatrisch psychatrische inrichting, werd ik meteen aangenomen...
Ik sliert sloom naar beneden waar Zoonlief verheugd opspringt en ik meteen weer uitgeput op de bank ga liggen.
Vandaag is het zover. Na maanden-echt maanden, ik durf niet eens meer te tellen maar het was elke dag heel hard werken- houd ik vandaag een pyamadag.
Vandaag is de eerste dag van mijn verdere leven en de klus is geklaard.
Mijn kind is de ware meester in het genre van gezellig niks doen.
Deze Zenguru bekwaamt zichzelf al van peuterleeftijd af aan in het houden van pyamadagen en is overtuigd van de helende noodzaak voor mij, zijn moeder.
Ik lig op de bank met het NRC. Lees een prachtig Hollands Dagboek van filosoof Henk Oosterling, maar bewaar de inspiratie voor later. Te moe.
Zoon zet koffie, bakt broodjes en laat de hond uit. Met een onder zijn trainingspak listig aangehouden pyama, zodat hij eenmaal binnen, meteen de draad weer op kan pakken.
Hij speelt de Blob op de Wii. Ik lig en kijk toe.
Zijn commentaar kabbelt langs me heen en de hond snurkt zacht aan mijn voeten.
Deze dag was gepland voor de herfstvakantie.
Maar dat bleek te vroeg. Al was de Dorpsacademie officieel geopend, er er lagen nog genoeg afspraken om voluit door te moeten stomen.
Bij een goede tekening gaat het over de juiste balans tussen hoogsels en schaduwen.
Het wit en het zwart moeten in verhouding zijn, houd ik mijn leerlingen voor.
Allebei zijn ze even belangrijk.
Oh, ik weet het allemaal zo goed te vertellen in mijn lessen.
Ik weet zoveel te vertellen over inspiratie en ontspanning.
Maar in de praktijk raak ik zelf verstrikt in al het zwart van het moeten.
Vandaag is de eerste dag van mijn verder leven.
De groeten aan het grote moeten.
Er is eindelijk weer wit in mijn agenda!
Dat moet ik zo zien te houden...

2 opmerkingen:

Simone zei

Hoi Jen,

Altijd leuk even zondagavond, na ook een hele luie dag, je stukje te lezen. Prima clipje erbij, ik denk dan meteen Commodores, maar gelukkig heb jij weer iets wat ons op het verkeerde been zet. Houd me scherp! xx

Anoniem zei

Misschien, ik durf het bijna niet te suggereren, eens tijd om elkaar eindelijk weer eens te zien....???

Vlaamsch Visje