dinsdag 11 november 2008

Heilig


"Maria met de mooie jurk"
olieverf op doek- Jenneke van Wijngaarden

Op een avond met goede vrienden White Widow, Wierook & Wijn valt de diagnose: midlife crisis.
Natuurlijk! Ik snapte mezelf al niet.
Ik heb het mooiste atelier & bedrijf van de wereld, de leukste zoon, de liefste leerlingen en toch voel ik me vaak zo hol.
Ik heb gewoon een midlifecrisis, gelukkig dat ik erachter gekomen ben.
Was ik een man dan wist ik wat me te doen stond:
overdreven sporten, raar haar en een snor nemen of die juist afscheren, een compleet nieuwe garderobe kopen, met mooi weer motorrijden en de secretaresse naaien.
Eventueel scheiden en aan een tweede leg beginnen. Klaar ben je.
Van vrouwen weet ik eigenlijk vrij weinig. Natuurlijk zijn er woest en warrige hennarode bepruikte lieve vrouwen die in wijde gewaden op sandalen moeilijk praten, maar die uitdossing stamt denk ik toch uit hun jeugd.
Mijn vriendinnen doen niet aan midlifecrisis. Dat vergeten ze in hun stoerheid.
Alleen ik, Remi moet daar last van hebben.
Trouwens, voor de rest van de wereld is 40 al weer jaren het nieuwe 25.
Met dank aan carrière, botox en glossy's.
Om een lang verhaal kort te maken; (deze opmerking wordt overigens steevast gevolgd door een ellenlang verhaal. Is dat u weleens opgevallen? ; ) ik bedacht de volgende strategie:
Plan A: Ik heb gewoon een vent nodig! Lijkt me duidelijk ; )
Indien plan A niet lukt:
Plan B: Ik word heilig!
Volgens mij heb ik daar reuzeveel talent voor.
Ga maar na.
De vereisten voor het worden van een heilige zijn in mijn geval haalbaar.
Moeten we wel even terug naar het systeem van de vroege middeleeuwen. De oldschool benadering van de heilige. Toen niet de paus maar het volk het voor het zeggen had. En de heilige springlevend mocht zijn.
Ik heb een goede naam voor een heilige: Jenneke Jacoba van Wijngaarden, blij bijbels en verder is er maar een vrouwelijke heilige met een J temidden van vele heren.
Ook hier moet dus het aantal vrouwen flink worden omhoog gebracht!
Verder moet sprake zijn van volksdevotie.
Nou dat weet u wel. Het gekregen pand, de schenking, de klusuren, de toiletrollen en de plastic bakjes en zo kan ik wel doorgaan... dat zit wel goed die volksdevotie.
Ook ben ik vreselijk aardig, dat weet iedereen. En anders vertel ik het u zelf wel.
Vanavond nog gaf ik snoep aan kinderen die voor de deur stonden te zingen ter gelegenheid van die bijna- collega van me, Sint Maarten.
Bovendien zou ik als Heilige van Het Groene Hart echt goed zijn voor het toerisme.
Denkt u er maar eens over.
Ondertussen beheerst Plan A mijn leven. Internetdating. U hoort nog van me ; )


Geen opmerkingen: