zondag 16 november 2008

Profileren is een kunst


In mijn studententijd hing er op een nacht ineens een man te bungelen in het dakraam. Zijn hoofd keek nog uit over de Utrechtse daken terwijl zijn benen in ons piepkleine overloopje hingen. In die houding werd de inbreker betrapt door een huisgenoot die dronken terug kwam van een avond stappen.
Na zijn luide verbaasde uitroep: "Hee, een inbreker",vlogen mijn vriendje en ik naar de gang om dat te bekijken.
Gehinderd in onze poging tot een indringend verhoor door huisgenoot's ernstige dronkenschap, onze angst en onze uniformen die uit een pyjamabroek en een haastig gewikkeld laken bestonden, besloten we uiteindelijk de man weer het dak op te sturen. Daarna belden we de politie.
De man werd na dakzoeking niet meer gevonden en de volgende dag mochten we op het politiebureau honderden foto's van inbrekers en zedendeliquenten bekijken.
Nog weken daarna bekeek ik elke man op straat met andere ogen. Overal meende ik gezichten te herkennen uit die enorme stapel tuig.
Na een paar weken rondhangen op een internetdatingsite bekruipt me hetzelfde gevoel.
Profileren is een kunst.
Op de datingsite maak je gebruik van een bijnaam en ben je vrij om al dan niet een foto te plaatsen. Ook vertel je wat over jezelf en wat je wensen zijn.
Dat valt niet mee.
Ik lieg wat over mijn inkomen en mijn gemakkelijke karakter en verzin wat leuke films.
Ik laat weg dat ik vreselijk snurk en graag aan mijn teennagels frunnik.
Omdat ik in het dagelijkse leven ook niet rondloop met een zak over mijn hoofd, plaats ik een paar beeldige foto's.
Daar het een datingsite is voor hoger opgeleiden, let ik extra goed op het gebruik van interpunctie en spelfouten.
Na plaatsing begint het volstromen van mijn mailbox.
Ik begin met het verzinnen van selectiecriteria.
Ik kijk alleen naar mannen met foto's. Dat halfbakken gedoe zonder foto vind ik maar laf.
Na een paar dagen komen bij mij de vragen.
Waar blijven toch alle verkochte camera's?
Niet bij deze heren. Nagenoeg alle foto's zijn onscherp of anderszins van erbarmelijke kwaliteit.
Waarom kan niemand fotograferen?
De meest tragische zijn die met een half kind of die met de heer in een dansende pose met afgeknipte partner zodat de heer in kwestie ineens over een paar extra armen beschikt die om zijn nek hangen.
Er zijn verder grofweg een paar categorie├źn die standaard zijn.
Man op boot. Alle heren hebben een boot of willen die suggestie wekken.
Witte man in Tropen. Om aan te geven dat er graag gereisd wordt, is er altijd een foto met iets palmboomachtigs op de achtergrond.
Man op skies. Nooit geweten dat er zoveel geskied wordt in Nederland.
Alle- echt alle- foto's hebben gemeen dat er of tegen de zon ingekeken wordt met dichtgeknepen ogen of een zonnebril de ogen bedekt.
En dat dan onscherp.
Zelf bekijk ik mijn omgeving daardoor scherper.
In de supermarkt, op straat en in de file valt het me ineens op hoeveel mannen er zijn, waar ik niet op val.
Ik bestudeer tronies met kale koppen en fantaseer er een boot of skibril bij.
Coole Ma, die de afgelopen dagen bij me logeerde, vindt het ook allemaal reuze boeiend en samen bestuderen we de mannen die in de aanbieding zijn.
Bij daten hoort een nieuwe garderobe en Coole ma en ik gaan een dagje winkelen.
Tijdes het grootschalig inkopen is Coole Ma ineens afgeleid. Ze fluistert:
'Zie je die man daar? Die kale met die bril? Die staat de hele tijd te kijken. Hij herkent je vast van de datingsite!'
Kreun, had ik nu toch maar dat snurken genoemd ; )






Geen opmerkingen: