maandag 29 december 2008

Knallend door het leven



"Heb je het lekker van je af geschreven?," vraagt Coole Ma lief aan de telefoon naar aanleiding van mijn vorige blogje over de idioot op de A2 die op Tweede kerstdag mijn minigezin een aantal keren opzettelijk in gevaar bracht.
"Mwah, eigenlijk niet. Ik zie de rit steeds voor me en ik wil het de hele tijd vertellen. Bovendien heb ik bij mijn verkrampte sturen iets verzwikt in mijn linkerhand of zo. Hij doet pijn en ik kan er niks mee. Nu word ik er helemaal aan herinnerd!", doe ik zielig in de hoorn.
Nu vind ik dat ik mijn gevoelens niet hard genoeg kan onderdrukken en angst een slechte raadgever is dus besluit ik vandaag dat het wel weer genoeg is geweest met de zieligheid.
In de loop van mijn leven heb ik zoveel meegemaakt dat ik uitgebreid het verschijnsel therapie heb kunnen bestuderen. Uiteindelijk heb ik er zelf ook een paar ontwikkeld en hoop ik nog altijd op tijd om het ultieme zelfhulpboek voor de gescheiden vrouw (m/v ; ) te kunnen schrijven.
Ik heb echt enorm diepgravend onderzoek gedaan in dit veld en flink nagedacht over vele boeiende onderwerpen, dat weet u.
Ik voorspel een mega-bestseller.
Zelfs een ogenschijnlijk oppervlakkige probleem als:
"Help ik heb geen man en dus geen scheerzeep om mijn benen mee te scheren! Wat nu?"
Zou door mij allereerst beantwoord worden met een bewustwordingvraag:
"Wil je wel een man? Zo nee, gewoon niet meer scheren. Ook nog eens lekker warm in de winter"
Om vervolgens via - "Het scheren kan ook met crèmespoeling"- te eindigen met:
"Ga werken zeurtrut, lekker geld verdienen en koop dan je eigen scheerzeep!
Ook zwaardere problemen als het omgaan met enorme stress en hoe krijg ik mijn puber aan het sjouwen/ tuinieren/ schoonmaken (streep door wat niet van toepassing is) los ik op met een beproefde methode:
de Achtbaantherapie.
Met een goede achbaan in het vooruitzicht komt het lamlendige kind in beweging en gaat doen wat ik wil.
Ik mag zittend de hele dag ontzettend hard schreeuwen, gillen, krijsen en iedereen vindt dat nog normaal ook. Dat doe je in een achtbaan.
Bovendien werkt het doorleven van ware doodsangst zwaar relativerend en het is heel goed voor de teint, dat snelle draaien.
Maar bij gebrek aan achtbanen moest er vandaag iets anders gebeuren.
Wel iets praktisch.
Toen X jaren geleden uit ons huwelijk vertrok met medeneming van mijn halve ziel, leek ik niks te kunnen.
Dat bleek al snel klinklare kletskoek
Ik heb toen in rap tempo dingen geleerd.
Autorijden.
Wat een zwanenhals is en hoe die te ontstoppen.
Dat King A geniaal is met elektriciteit en ik niet.
Dat geld verdienen erg leuk is en zelfverdiend geld uitgeven nog leuker.
Tevens besloot ik bij de eerste Oud & Nieuw -die kwam al snel- dat mijn angst voor vuurwerk verleden tijd moest zijn.
Uit naam van mijn ventjes opvoeding moest ik me in de materie gaan verdiepen ipv van bibberend in de deuropening te staan toekijken.
Vuurwerktherapie voor het Gillende Keukenmeidensyndroom.
( Wordt vervolgd...)









vrijdag 26 december 2008

Kerstverwensing (niet voor tere zielen)


In deze dagen van engelenhaar en wildgebraad wordt er wat afgewenst en bespiegeld. Vorstinnen spreken wijze woorden over erbarmen en vrede en de paus mompelt iets over dankbaarheid en bloemen. Ook de Dalai Lama zal deze kerst wel weer ontzettend vergevingsgezind en vredelievend voor de dag komen, maar dat merk ik pas het komend kwartaal in mijn mailbox als al mijn vriendinnen en hun vriendinnen (van vriendinnen) mij zijn woorden toesturen.
Mocht u nu van dit stukje dezelfde toon en strekking verwachten dan moet ik u helaas teleurstellen en u adviseren op te houden met lezen.
Dit is namelijk een kerstverwensing, dat is iets heel anders...
"Achterlijke gore tyfusgladiool op de A2 ter hoogte van Boxtel, Brabant.
Ik moet dit nog even aan je kwijt:
Toen ik voor de derde keer in twintig minuten tijd jou mijn middelvinger toonde, mij ditmaal niet verontschuldigend tegenover naastgezeten puberzoon, maar hem juist luidkeels aanmoedigde dit gebaar ook te maken, had ik nog veel liever iets anders gedaan...
In mijn fantasie parkeer ik op de vluchtstrook naast jouw nu ernstig beschadigde spuuglelijke rotkar.
Ik stap uit en loop naar jou en je domme doos.
Ik open het portier en trek je uit de auto. Ik zwaai zwaai mijn arm in het rond en land met mijn vuist op je neus.
Die kraakt en het bloed spat in het rond
Jouw lelijke rotkop- in de jaren negentig hadden we je chemokar (laag IQ & hysterisch hoog drank & drugsgehalte) genoemd- verbouw ik rigoureus.
Daarna trap ik je hard en vakkundig in de ballen zodat de wereld jouw nakomelingen bespaard blijft.
Die takketrut naast je krab ik de ogen uit. Zij is toch ziende blind, lijkt me.
Gestoorde engerd!
Drank & drugs horen niet in het verkeer maar ik heb je helaas veel te lang kunnen observeren en weet dankzij spiegels dat jij dat niet begrepen hebt.
Goddank zat de hond in zijn tuigje.
Je hebt zijn leven, dat van mij en mijn kind meerdere keren ernstig in gevaar gebracht!
Uiteindelijk heb je zeker drie andere wagens betrokken in je ongelukkig spel met naar ik bid geen gewonden. Ik zag uitsluitend ernstige blikschade.
Meer kon ik niet zien want ik was zelf te druk met sturen om mijn gezin aan deze botsing te laten ontsnappen.
De vermelding van 10 km file op de radio zorgt later weer voor de bibbers.
Nu een paar uur later ben ik nog steeds witheet van woede en staat het gal achter mijn ogen.
Jij etterige egoïst...
Ik hoop dat er behalve een total loss verklaring en rijbewijsintrekking nog veel meer ellende op je pad komt.
Van sprinkhanenplagen, krediet-ellende tot venerische ziekten met veel pus, ik hoop dat niets je bespaard blijft.
Dat jouw verrotte ziel tot in de eeuwigheid moge branden in de hel!
Amen."

woensdag 24 december 2008

Tekening als kerstkus

X fijne dagen- geniet & heb mateloos lief- wens & denk & dank- een tekening als kus X

Liedje is opsteker voor Leprechaun & ieder die het nodig heeft; )

dinsdag 16 december 2008

Ketel van Satan


Wat betreft je relaas over kapotte radiatoren ed. meestal betekent dat dat je energetisch je energie aan het verhogen bent. Verhogen moet je zien als meer ruimte, energie, keuzemogelijkheden, creativiteit. Vaak als je daarmee (meestal ongemerkt) bezig bent, gaan er apparaten stuk. Jouw trilling verandert, de jou zo vertrouwde apparaten zijn doorgaans gewend aan de jouwe. Verander je die dan zijn er altijd apparaten die de nieuwe trilling niet aankunnen en het opgeven. het is dus in feite een kado van God; "Je bent goed bezig zie ik" BENG! Ja zo gaat dat met onze God. Kwestie van doorhebben....
Citaat uit een mail van vriendin Waifi- een professioneel healer & reader- die zij mij bijna een jaar geleden op 06-01-08 stuurde naar aanleiding van een serie blogs over mijn apparatenellende.
Dat God en die vervloekte maand december een pact hebben, was mij door alle kerststallen allang duidelijk, maar waarom dat zich altijd in mijn leven via de centrale verwarming moet manifesteren, is mij een raadsel.
Niet onbelangrijk ik haat kou.
'Het is toch debiel, ben ik bij Vliegende Viool en Fanta Xs op bezoek, is daar ook al de cv kapot!'
'Je hebt last van teveel uitstraling,' grijnst De Rus. De Rus vindt normaal gesproken het eten van biologische groenten al verdacht zweverig, dus het is niet niks, zo'n uitspraak.
Maar het is dan ook al de derde keer die woensdag - niet eens de laatste keer- dat hij op de Dorpsacademie langskomt om mij te helpen met de falende c.v.
Vervolgens bemoeit Lief CV bedrijf zich er weer mee.
Nog altijd gratis (hopelijk!) maar met steeds wanhopigere blik repareren zij opnieuw de ketel.
Ditmaal een nieuwe ventilator.
De volgende dagen zweef ik in bikini breedlachend door een verrukkelijk warm atelier.
Waifi heeft gelijk.
Ook deze December valt er voor mij een hoop denkwerk te verrichten.
Elke nacht ben ik om 03.00 uur wakker en wordt dan besprongen door levensvragen als: hoe plak ik een fietsband? Hoe krijg ik internet op een laptop? Wanneer zal ik klaar zijn met mijn bezwaarformulier tegen het Electronische PatientenDossier en alle klussen die daarbij horen? (Zijn ze nou helemaal gek geworden met al die uitreksels & kopieën! Het zou andersom moeten zijn)
Of nog leukere vragen als:
Waarom lukt het mij nooit mijn Piramide van Maslow op orde te krijgen?
Kom ik ooit aan een huis?
En dan meest aandachtvragende:
Wie ben ik als kunstenaar? Wat wil ik? Waar gaat het bedrijf genaamd Van Wijngaarden heen?
Al tijden ben ik chagrijnig door al dit gedenk en jaag ik iedereen die ik eigenlijk wil knuffelen tegen me in het harnas.
Op zondag op de Midwinter Fair in Archeon begint het in mij te gisten.
Gisterenavond door het drinken van glazen rode wijn maar vooral door het maken van een verrassende tekening beginnen de muntjes te vallen.
Vannacht om drie uur neem ik een aantal besluiten op artistiek gebied.
Vanochtend vertrek ik vastberaden naar het atelier.
Grootse plannen.
Bij de voordeur kijk ik omhoog. Ik hoor onheilspellende geluiden achter het dak waar ik de ketel weet.
Geen rook uit de schoorsteen.
In het atelier is het 10 graden.
Het zal er vandaag niet warmer worden...
Bedankt voor de aanmoediging God!

zaterdag 13 december 2008

Het Heerlijk Avondje


'Wel godver..., nou doet ie het weer..."
Ik stuif van mijn keukenstoel en geef de Hond een draai om zijn oren.
Die kijkt mij nietszeggend aan.
Het klerebeest.
Zus duwt vermoeid routineus een toiletrol en een sprayflacon schoonmaakmiddel in mijn handen en roert verder in haar pannen.
Terwijl ik de urine opruim, vertel ik van mijn eerste avond bij mijn hopelijke liefde Leprechaun waarbij de hond drie keer piste en de kat heeft weggejaagd.
Plus de klacht van collega KungFu Kwast over mijn geliefde viervoeter en zijn nieuwe hobby op de territoria van andere mannetjeshonden en dus in zijn atelier.
We zitten aan de keukentafel, zwager en ik en bekijken en bespreken de smalle kont van Zus.
Zus haar missie voor vandaag is het serveren van een verrukkelijk Indonesisch maal en zij kookt met een verbeten overgave.
Toen wij hier zojuist arriveerden, zoon en ik, al sjouwend met de vuilniszakken vol door Sinterklaas verkeerd bezorgde cadeautjes, stormde 3-jarig neefje bijgenaamd De Tank in legeruniform op mij af. "Ik heb een grote tak!"
"Ja, Au!", dat had ik al gevoeld toen de tak keihard tegen mijn neus zwiepte.
Met tranen in mijn ogen kieper ik de vuilniszakken leeg in de gang om vervolgens in de keuken neer te ploffen.
Zus sist tegen alles dat beweegt dat Peultje slaapt en dat ze dat graag zo wil houden!
Dan tilt de Hond zijn poot op.
We zijn binnen.
Het Heerlijk Avondje kan beginnen...
"Waar is Ma?"vraag ik de achterkant van bezige zus.
"Naar de winkels. Ze was helemaal in het paars en ze had geen paarse tas."
Dat de kont van Zus zo smal is, is geen wonder.
Ik vrees dat de vanavond door mij blijgekregen Wii Fit het energievretend inspanningniveau niet haalt bij de oefeningen van haar kinderen Roze Karateprinses (5) en de Tank (3).
Derde kindje Peultje- nu een jaar oud en de reden van de veranderde datum van onze viering van St Nicolaas- is al weer wakker en kijkt.
Ze zit en kijkt en lacht naar alles met grote ogen in een hoofdje dat sprekend op mijn babyfoto's lijkt.
Ze is rustig!
Godlof!
Bergen papier later...
Peultje staat tegen de salontafel en knaagt met bolle wangen en twee tanden afwisselend op een soepstengel en pepernoten.
Ze kijkt vriendelijk geïnteresseerd met grote ogen naar het gekkenhuis om haar heen.
De Tank heeft, nadat hij het vrij vervelende spelletje van mij steeds onder bergen sinterklaascadeaupapier te bedelven, had gestaakt, zijn zojuist gekregen Playmobil Dino in de handen en maakt loeiharde T-Rex geluiden.
De honden- door ervaringen van vorig jaar ruim voorzien van botten - zijn alsnog irritant.
Er is even een gevecht en verder veel onnodig gespring op de bank.
Puberzoon is buitengewoon knap met zijn nieuwe hoed en glimt van pret.
Zwager en zus wisselen non-stop kwaadaardige liefkozingen uit die bijzonder geestig zijn.
Coole ma en ik doen een poging tot fotograferen maar niemand zit stil.
Ik heb twee bijna-doodervaringen door de slappe lach.
Zus verdwijnt steeds.
Ze is op zoek naar gedichten.
Op speurtochten naar verdwenen cadeaus.
Ze steeds opdiepend uit geheime plekken.
Met acht armen corrigeert zij, voedt, heeft lief en roert in vele pannen tegelijkertijd.

Aan de keukentafel.
Het Heerlijke Indonesische Maal wordt geserveerd.
De Tank heeft op zijn hemd en onderbroek na al zijn kleren uitgetrokken.
Roze Karateprinses eet gretig net als wij na het vele Barbiegeluk.
De Tank heeft zich, nadat hij zijn bord volgestort heeft met seroendeng en kroepoek, teruggetrokken op de schoot van Zwager, naast Zus.
Peultje lacht in haar kinderstoeltje en eet alles wat Vader Jager haar voert.
Het eten is verrukkelijk en proeft alsof het speciaal voor mij alleen gekookt is.
Ik geniet.
Zus oogt moe.
Ik vind haar mooi.
De Tank trekt nu ook zijn hemd uit.
Zus - midden in een lief verhaal over mijn Puberzoon- pakt het opgepropte hemd aan en veegt haar neus af.
De Tank pakt het weer terug en Zwager helpt mee het aan te trekken ; )
Bij het weer met cadeausbepakte vertrek klinkt ineens onbekend gehuil.
Peultje heeft al zittend in haar stoeltje aan de keukentafel de open pot augurken over zich heen getrokken.
En huilt nu geurig.
"Het wordt elk jaar leuker', zegt Zoon later in de eindelijk warm wordende auto.
Ik kijk opzij, die hoed staat hem echt goed...
Ik kijk weer vooruit.
De maan is groot en vol.
De hond zucht achterin en legt zijn kop op Zoons schouder.
Heerlijk avondje.




donderdag 11 december 2008

Msn gekwek


Hoe het is precies gekomen is dat ik jarenlang illegaal op het account van Grandmaster M's schoonmoeder heb zitten msn'n, gaat best ver om uit te leggen.
Dat dit met medeweten van Grandmaster M was, moet wel even vermeld worden en het had te maken met een ooit accute noodzaak tot een msn-account door pc ellende. De gevoelde behoefte om op afstand de macht over mijn pc aan Grandmaster M te geven was de aanleiding. (Overigens een zeer wonderlijke ervaring, die machtsovername. Dat er van alles op je beeldscherm gebeurt zonder dat je de muis ook maar aanraakt. Maar dit terzijde...)
Sinds dat moment kroop ik soms even in de huid van M's schoonmoeder om met de Grandmaster te chatten.
Bij mijn internetdating avontuur werd er door de driftig mailende heren niet alleen veelvuldig om ski ervaring gevraagd, maar bleek het hebben van een msn-account ook tot de vereisten te behoren.
Al die opdringerige heren leken mij niet bevorderlijk voor het huwelijk van M's schoonmoederlief, dus een nieuw account werd gemaakt.
Met een telefoon aan mijn oor geklemd kan ik alles: afwassen, de hond uitlaten, leidingen ontstoppen, kassabonnen uitzoeken, neuken en mail beantwoorden.
Bruidsjurken verven, boodschappen doen, mijn kind mishandelen, spuitbussen bestellen, flessen wijn opentrekken en plassen (dit laatste natuurlijk alleen bij intimi ; )
Taken die met gemak vervuld worden, terwijl ik ook nog boeiend en intelligent oreer.
Met msn kan ik niks anders dan msn. Hooguit een beetje Hyven (het favoriete communicatiemiddel van mijn leerlingen) maar dan houdt het toch echt op.
In mijn msnwereld zitten 5 mensen.
Bootsy met wie het altijd goed communiceren is. Of dat nu per sms, telefoon, naturel, hyves of msn is. (meestal alles tegelijk)
Fanta Xs, mijn lieve - net verhuisde-leerlingvriendinnetje voor wie hetzelfde opgaat.
Niets gezelligers om met haar en een bakje koffie te chatten voor zij naar de brugklas vertrekt.
Grandmaster M; verloopt soepeltjes vanwege jarenlange ervaring.
Maar dan de twee anderen...
MDGDWW (Man Die Graag Date Wil Worden) door Boots ook wel Californische Hunk genoemd, msn-er die voornamelijk over de kredietcrisis klaagt en waar ik ondanks zijn jeugdigheid en zeer aantrekkelijke verschijning de zenuwen van krijg omdat hij vaak tegelijk met de meest gewilde msn-er van het moment online is en ik dan niet aan hem weet te ontsnappen.
De bij mij meest gewilde msn-er van het moment- Leprechaun- is helemaal een man om stapelgek van te worden.
Deze man gooit routineus het liefst ingewikkelde bijvoorbeeld pedagogische kwesties op msn om vervolgens zonder aankondiging urenlang iets anders te gaan doen zoals bijvoorbeeld de hond uitlaten, een zesgangendiner te koken of een fanfare te dirigeren -weet ik veel- terwijl ik dus ondertussen alleen maar aan het msn'n ben en me vertwijfeld afvraag of ik wel leuk/slim/ pedagogisch verantwoord genoeg ben.
Dit weekend ga ik even terug naar de tijd die beter bij mij past.
De nietbestaande fantasievolle middeleeuwen.
Ik vertrek naar Archeon in de hoop dat ze in de souvenirwinkel postduiven hebben.
Back to basics.
Dat zal hem leren....