maandag 29 december 2008

Knallend door het leven



"Heb je het lekker van je af geschreven?," vraagt Coole Ma lief aan de telefoon naar aanleiding van mijn vorige blogje over de idioot op de A2 die op Tweede kerstdag mijn minigezin een aantal keren opzettelijk in gevaar bracht.
"Mwah, eigenlijk niet. Ik zie de rit steeds voor me en ik wil het de hele tijd vertellen. Bovendien heb ik bij mijn verkrampte sturen iets verzwikt in mijn linkerhand of zo. Hij doet pijn en ik kan er niks mee. Nu word ik er helemaal aan herinnerd!", doe ik zielig in de hoorn.
Nu vind ik dat ik mijn gevoelens niet hard genoeg kan onderdrukken en angst een slechte raadgever is dus besluit ik vandaag dat het wel weer genoeg is geweest met de zieligheid.
In de loop van mijn leven heb ik zoveel meegemaakt dat ik uitgebreid het verschijnsel therapie heb kunnen bestuderen. Uiteindelijk heb ik er zelf ook een paar ontwikkeld en hoop ik nog altijd op tijd om het ultieme zelfhulpboek voor de gescheiden vrouw (m/v ; ) te kunnen schrijven.
Ik heb echt enorm diepgravend onderzoek gedaan in dit veld en flink nagedacht over vele boeiende onderwerpen, dat weet u.
Ik voorspel een mega-bestseller.
Zelfs een ogenschijnlijk oppervlakkige probleem als:
"Help ik heb geen man en dus geen scheerzeep om mijn benen mee te scheren! Wat nu?"
Zou door mij allereerst beantwoord worden met een bewustwordingvraag:
"Wil je wel een man? Zo nee, gewoon niet meer scheren. Ook nog eens lekker warm in de winter"
Om vervolgens via - "Het scheren kan ook met crèmespoeling"- te eindigen met:
"Ga werken zeurtrut, lekker geld verdienen en koop dan je eigen scheerzeep!
Ook zwaardere problemen als het omgaan met enorme stress en hoe krijg ik mijn puber aan het sjouwen/ tuinieren/ schoonmaken (streep door wat niet van toepassing is) los ik op met een beproefde methode:
de Achtbaantherapie.
Met een goede achbaan in het vooruitzicht komt het lamlendige kind in beweging en gaat doen wat ik wil.
Ik mag zittend de hele dag ontzettend hard schreeuwen, gillen, krijsen en iedereen vindt dat nog normaal ook. Dat doe je in een achtbaan.
Bovendien werkt het doorleven van ware doodsangst zwaar relativerend en het is heel goed voor de teint, dat snelle draaien.
Maar bij gebrek aan achtbanen moest er vandaag iets anders gebeuren.
Wel iets praktisch.
Toen X jaren geleden uit ons huwelijk vertrok met medeneming van mijn halve ziel, leek ik niks te kunnen.
Dat bleek al snel klinklare kletskoek
Ik heb toen in rap tempo dingen geleerd.
Autorijden.
Wat een zwanenhals is en hoe die te ontstoppen.
Dat King A geniaal is met elektriciteit en ik niet.
Dat geld verdienen erg leuk is en zelfverdiend geld uitgeven nog leuker.
Tevens besloot ik bij de eerste Oud & Nieuw -die kwam al snel- dat mijn angst voor vuurwerk verleden tijd moest zijn.
Uit naam van mijn ventjes opvoeding moest ik me in de materie gaan verdiepen ipv van bibberend in de deuropening te staan toekijken.
Vuurwerktherapie voor het Gillende Keukenmeidensyndroom.
( Wordt vervolgd...)









3 opmerkingen:

MdB zei

Baldadigheid!

Anoniem zei

You made some good points there. I did a search on the topic and found most people will agree with your blog.

rH3uYcBX

Anoniem zei

I just love your weblog! Very nice post! Still you can do many things to improve it.

rH3uYcBX