dinsdag 24 november 2009

Lisa's Droommuur


Heerlijke opdracht van Cornelissen Dakwerk te Mijdrecht!
Een Droommuur met spuitbus voor Lisa van 12.
Lisa is al jaren leerling van me aan de Dorpsacademie Mus & Muzen
dus het was een dubbel feestje!
Het is heerlijk werken voor iemand die je goed kent en lief vindt.
Op Flickr vindt u meer foto's.

donderdag 22 oktober 2009

Plaatjes & praatjes


Algemeen beschouwd is het natuurlijk handig om een blog te schrijven over de Algemene Beschouwingen terwijl die nog enigszins actueel zijn. Maar zo werkt het bij mij niet. Er gebeurt steeds zoveel en daar moet ik dan heel hard over nadenken en dat schiet niet op.Ook blijft het in mijn leven nog steeds -en dat zijn bekende verhalen voor u, mijn naasten en die enkele trouwe lezer - tobben met alles waar ik ook maar dagelijks mee kan tobben.Ik loop al 7 maanden af-en aan met een leentelefoon van de Phonehouse. Mijn toetsenbord is nog steeds de z (lang leve alt122) kwijt. Mijn pc is net als zijn baasje constant overbelast en heeft 1,5 week geleden spontaan al mijn e-mail weggegooid.Bovendien draag ik nagenoeg de hele kredietcrisis alleen op mijn schouders want ondanks dat ik verder niemand ken die ontslagen is of anderszins in de moeilijkheden zit, is het bij mij naatje.
Ruim een half jaar geen enkele opdracht gehad of kunstwerk verkocht.
Nimmer meegemaakt in de 15 jaar dat ik kunstenaar ben.
Maar mocht u toch nog zitten te wachten op mijn ideeën over de actualiteit moet ik u teleurstellen: ik heb slechts vragen.
Wat ik echt niet begrijp is waarom politici ineens allemaal aan cabaret doen. Nu ben ik toch al geen groot fan vancabaret, maar ik begrijp het echt niet als mensen die zich druk moeten maken over serieuze kwesties de vrolijke noot uit gaan lopen hangen.
Wat ik ook niet begrijp is dat kamerleden, ministers, onze minister-president voorop niet voor zichzelf kunnen zorgen door op tijd naar bed te gaan en op tijd gezond te eten.
Iets wat ik in mijn mini huishouden ook weleens duidelijk moet maken, maar dan heb ik het over een puber.
Verder begrijp ik al helemaal niet waarom al die kunstenaars die elk jaar weer aan allerlei kunstacademies afstuderen, geen enkele rol spelen bij het verzinnen van oplossingen voor talrijke problemen.Liever wordt er een afdeling ambtenaren de hei opgestuurd om binnen een paar uur of hooguit een paar dagen een niet aangeboren en niet uitgewerkt talent te ontwikkelen. Het zogenaamde out of the box thinking of buiten de doos leren denken. Om vervolgens vele maanden lang rapporten te schrijven zonder ook maar een greintje creativiteit in beginsel.
Deze crisis had fantastisch kunnen zijn voor het creëren van nieuwe paden, duurzame ontwikkelingen. Het doorbreken van vastgeroeste misstanden. Helaas...
Dus geen opdrachten, pc & aanverwante pech, de politiek en de hond willen niet naar je luisteren...
Nog steeds geen vent & geen geld, is alles dan zo kommer en kwel Jenneke Penneke?
Natuurlijk niet!
Dorpsacademie Mus & Muzen is een veilige gezellige creatieve plek voor heel veel kinderen en jongeren die allemaal te leuk en te lief zijn.
Mijn praatjes & plaatjes verschijnen binnenkort waarschijnlijk op papier waardoor veel meer mensen uit mijn omgeving ze kunnen lezen.
Ik heb dus wel heel hard(vooruit)getekend & geschreven maar u mocht alleen niet meelezen.
Bovendien is mijn allerleukste bijbaantje bij trendanaliste Christine Boland uitgebreid en heb ik daardoor en passant een nieuwe verslaving opgedaan: Twitteren. www.twitter.com/Jennekepenneke
Hoe leuk en boeiend dat is, moet u zelf maar uitvinden of wachten tot ik weer uitgedacht ben en weer een nieuw verhaaltje schrijf.
Ik hoop dat ik u niet meer zo lang laat wachten.
Er staan in ieder geval nieuwe plaatjes op Flickr.
(zie hierboven)(en bijna alles is te koop ; )

donderdag 17 september 2009

Binnenkort:


Binnenkort te verwachten op dit blog:
De Algemene Beschouwingen
mocht u mij missen, tot die tijd ben ik ook te volgen op Twitter.
http://twitter.com/Jennekepenneke
Vergeet vooral niet mijn inspirerende schilderworkshop in Spanje te boeken!

Tot snel!
liefs,

Jenneke

donderdag 27 augustus 2009

Terug!


De geschilderde vlinder op het hoesje past mooi bij de roze elegante Canon Ixus.
Mijn camera ligt hier zomaar naast me op het bureau!
Gevonden zonder de aan Christine Boland beloofde foto's helaas. Het geheugenkaartje gewist, maar toch...
Mijn camera!
Het verhaal achter deze goede afloop en wat die fantastische Magneetbar hier mee te maken heeft, hoort u nog.
Net als het verhaal over mijn eerder avontuur op de catwalk van Bas Kosters, de publicatie van mijn tekening in een dagelijkse bundel van Buzzworks en waarom nrc.next wel een blog over mij moest schrijven.
Dit alles in krap drie dagen tijd.
Lowlands 2009 was fantastisch en ik kan eindelijk weer blij terugkijken...
met behulp van andermans foto's.
U hoort nog van me.

dinsdag 25 augustus 2009

Verloren op Lowlands

Net op het einde van een prachtige editie van mijn liefste festival Lowlands ben ik mijn camera kwijtgeraakt.
Het is een roze Canon Ixus 80IS, in een beschilderd beschermhoesje.
Op die camera staan heel veel foto's. Veel tekeningen en graffiti maar vooral:
Foto's van drie dagen Lowlands, een opdracht.
Ik verdom het te geloven dat hij gejat is. Ik houd van Lowlanders en zij van mij.
Er is een blije beloning van 100,- euro voor degene die hem terugbrengt.
Deze boodschap mag best naar andere Lowlandgangers gestuurd worden.
Wie helpt me zoeken?

donderdag 20 augustus 2009

Voorpret schilderworkshop Spanje


Natuurlijk had ik grootse plannen om op deze plek met u het aanstaande Lowlandsfestival te bespreken. De overvolle veelbelovende programmering, die nu al de nodige stress oplevert. (Help! Lily Allen, zwart Licht & Dizzy Rascal morgenavond op hetzelfde tijdstip!)
De jaarlijks terugkerende rituelen, de koortsachtige voorbesprekingen gecombineerd met melige oprispingen van avonturen van voorgaande jaren.
Kwesties als: 'Nemen we de steekwagen wel of niet mee en passen we allemaal in mijn auto?'
Het wordt mijn vijftiende jaar en ik ga dat stevig vieren, dat kan ik u alvast verklappen.
Maar er moet ook brood op de plank komen en verder dien ik te gehoorzamen aan Grandmaster M. die alweer vele vriendenuren in mijn nieuwste project heeft gestoken.
Dus even focussen op Spanje.
De schilderworkshop die ik deze herfst wil gaan draaien moet gepromoot worden.
Kijk (niet te kritisch aub, er moet nog wel wat aan gedaan worden)op
http://sites.google.com/site/workshopschilderen/
Ik ben benieuwd wat u er van vindt.
U mag ook gerust anderen op deze heerlijke week attent maken ; )
Ik ga nu verder met mijn pre-Lowlandszenuwen.
Ik kom natuurlijk bij u terug!

vrijdag 14 augustus 2009

TomTom


"Het is echt een heel mooi boek", Sunnyman overhandigt me nadat we uit de auto gestapt zijn Het Boek van de Weg met een heel serieus gezicht.
Hij ziet er moe uit, maar het op de achterbank bestuderen van de kaarten heeft hem zichtbaar goed gedaan.
"Ja, zegt zijn moeder, "we hadden hem Tom moeten noemen. TomTom."
Drie dagen hebben we nu samen doorgebracht, Sunnyman en ik.
We zijn allebei heel moe maar voldaan.
Sunnyman is 9 jaar heeft last van verschillende 'afkortingen', een autistische stoornis en stemmen in zijn hoofd.
Sunnyman is wonderlijk slim, erg lief en heel bijzonder.
Van drukte wordt hij nog drukker, dan krijgt hij last van 1000 stemmen in zijn hoofd zoals hij het zelf zegt.
Sunnyman is al een jaartje een leerling van me en toen zijn moeder mij vroeg hem een paar dagen alleen te begeleiden, stemde ik meteen toe.
De eerste dag op weg naar Archeon wijst hij mij de route en vertelt wat de entreeprijzen zijn. De avond ervoor heeft hij de website bestudeert en kan mij dus werkelijk alles over het park vertellen. In het park bestudeert hij in het Romeinse badhuis de kaart van de Romeinen en overhoort - soms tot hun grote schrik - vervolgens elke persoon in een toga over waar ze nou precies zijn langsgekomen. Hij heeft net een folder gevonden met een Romeinse fietsroute, kent die meteen al uit zijn hoofd want wil die volgend jaar met zijn vader gaan fietsen.
Terwijl vervolgens het spektakel in het Romeinse gedeelte begint, trekken wij ons terug in de prehistorie. Vlas twijnen blijkt rustgevend te zijn en zo zit ik een uur gezellig al twijnend te kletsen met een muzikant/ vuurmaker uit de ijzertijd.
Na bij het bekertrechtervolk nog een half uurtje vol overgave tussen twee stenen graan gemalen te hebben is het tijd om naar huis te gaan.
Ook op de terugweg staat zijn hoofd niet stil. Hij vertelt over wegen waar altijd files staan en waar er in Nederland allemaal aan de weg gewerkt wordt.
Dag 2 brengen we door in het atelier. We proberen alle ervaringen vorm te geven in knutsels en het speciale ervaringenboek wordt bijgewerkt. Door mij haastig uitgeprinte foto's van de voorgaande dag worden ingeplakt.
Het plan voor dag drie wordt gemaakt: we gaan de Domtoren in Utrecht beklimmen.
In de auto op weg naar station Breukelen tuiten mijn oren al. Sunnyman wijst mij een -verdomd - kortere route terwijl hij aan een stuk door ratelt over schoenmaten, lengtes en leeftijden van zijn familie maar ook van klasgenoten. Natuurlijk heeft hij de site van de Domtoren al bestudeerd. Ook het spoornet heeft zijn interesse:
" Station Utrecht Centraal is een echt knooppunt, ongelooflijk!"
Hij is diep onder de indruk.
Het wacht op het beginnen van de rondleiding in de Domtoren valt hem zwaar. Mij ook want hij hangt met zijn hele gewicht aan mij en vraagt om de halve minuut wanneer we nou beginnen.
Eindelijk!
De Domtoren kent verschillende verdiepingen.
Bij de eerste tussenstop, in de Michaelskapel wendt Sunnyman zich tot gids Carolien.
Het aantal treden- 121 - klopt met wat hij op de site heeft gelezen en dat doet hem zichtbaar goed. Hij vuurt meteen maar al ijsberend alle getallen op haar af. Het aantal traptreden, de hoogte, het aantal meters, zodat de gids haar praatje besluit met:
"Mochten jullie meer willen weten over bijvoorbeeld hoeveel traptreden er zijn dan kunnen jullie dat aan deze jongen vragen," daarbij wijzend op Sunnyman.
Naarmate we meer naar boven gaan, wordt de trap steeds smaller.
Sunnyman telt hardop. Achter ons vormt gestaag een file.
Het zweet staat op mijn rug, maar ik tel vrolijk mee.
Hij vindt de nauwe trap eng.
Eindelijk boven. Heerlijk frisse lucht.
Het is helder en we kijken ver.
Wat is Utrecht een geweldige stad...
"Sunnyman,kom eens, zie eens hoe mooi!"
Sunnyman tuurt in de verte met zijn typische bedachtzame blik.
Hij draait zich naar mij om.
"Waar is nu de A2 en loopt daar de A28 en is dat nu de zuilense Ring?"

vrijdag 7 augustus 2009

Droog (brandgevaar)

'Van mij mag het gaan regenen', zeur ik tegen de aardige meneer met het lelijke dikke hondje terwijl mijn knappe hond vrolijk het gras besproeit.
'Ja, ik vind dit ook helemaal niks', beaamt de normaal o zo vrolijke man mismoedig en zwetend lopen we verder.
'Iedereen zit lekker op het strand, viert feest met vrienden of is gezellige dingen aan doen. Alleen ik zit achter die k..computer', mopper ik door de hoorn tegen Grandmaster M. die ook al dagen op het strand zit.
Wat eerlijk gezegd niet helemaal waar is, want tegenover mij in het naaiatelier werken ze al weken dag -en nacht en ik zat gisteren nog te slempen op de oergezellige verjaardag van Vlimmen.
Maar toch, het gaat om het basisidee.
Ik ben zielig en dat mag de wereld weten ook.
Het is warm, mijn slaapkamerraam kan al twee maanden niet open (met zo'n huur toch dit soort kwesties, schandalig!) en mijn liefdesleven is net zo droog en onherbergzaam als de ruige Spaanse grond waar ik vorige week nog op liep om inspiratie op te doen voor het workshopprogramma waar ik nu zo op zit te zweten.
De reden van die liefdesdroogte is weer een nieuwe in mijn schier onuitputtelijke stroom van relationele rampverhalen.
Deze is echt suf.
Docs en ik bleken- net als die middeleeuwse koningskinderen- elkaar niet te kunnen bereiken. Mijn werk, zijn werk, zijn toernee, alle verantwoordelijkheden, geografische en planologische kwesties zorgden ervoor dat we uiteindelijk beiden uitgeput werden van de onmogelijkheid tot fysiek contact. Alleen al telefoneren bleek door onze verschillende uren en werkzaamheden een tour de force.
Wat nu rest is een handvol lieve sms-jes en de wil om elkaar ooit (met kerst???) weer te zien.
En ja, ondertussen gewoon weer rondkijken hoor, lieverd...
Kortom :
Ga terug naar Start.
U heeft geen recht op een vergoeding voor eventuele hartenpijn.
Het is heet en ik kan wel janken.
K..financiën, klotewerk en kolere liefdesleven, de K3 van mijn bestaan.
In de plaatselijk krant worden gratis bijna dezelfde workshops aangeboden die ik volgende week moet gaan cancelen wegens te weinig aanmeldingen. Niet zo gek natuurlijk, bij mij betaal je de hoofdprijs want ik krijg geen subsidie.
Deze gemeente heeft principieel een hekel aan professionele kunstenaars en heeft in haar beleidsplan staan dat zij slechts de amateurkunsten steunt.
Op mijn sollicitatie naar een te vervaardigen kunstwerk voor het nieuwe zwembad in dit dorp (een opdracht die voor mij gemaakt leek) kreeg ik na maanden afwachten het volgende vonnis toegestuurd van gemeente De Ronde Venen:
Betreft: Reden afwijzing

Kort geformuleerd is de reden waarom uw werk niet is geselecteerd:
Kunstenaar heeft al werk in gemeente (Wilnis dorp) (sic!)

Als u klikt op het knipperende Flickr overzicht dat je hiernaast op het blog ziet, kunt u het zien.
Het staat onder Kunst, algemeen ook ruimtelijk. Tussen de foto's ziet u twee foto's van "De ontmoeting van de slang en het varken bij de drie bomen" Dit geverfde stalen beeld (1.80m hoog) verbeeldt het wapen van Wilnis.
Het beeld is gemaakt i.s.m Arthur Dreissen en was de uitkomst van een traject van de herinrichting van Wilnis dorp. Het is tot stand gekomen in geduldige samenspraak met het buurtwerk (St Leefbaarheid) en Wilnissers.
De kunstcommissie en het college van B & W heb ik slechts bij de kruidenbitter tijdens de onthulling gezien.
Dit beeld, naar ik mij goed herinner, met een straatwaarde van een nieuwe video, een oldschool tv en een paar sokken van de Hema stamt uit 2002!
De afwijzing lag al enige tijd te smeulen. Maar vurige gevoelens fikken alleen maar beter.
Nu ben ik witheet en het is al zo warm...
Geen kunstwerk van mijn hand dankzij een vorm van arrogantie en stupiditeit die zijn weerga niet kent! Ik houd ook nog eens veel van zwemmen!
Het laatste woord is nog niet gezegd.
Vervang het woord kunstenaar door architect, bakker of Hunkemoller en je begrijpt dat het ook voor hen lastig zou worden met de verkoop van slechts een ontwerp van een huis, een brood of bh per decennium.
Vorige week, op een avond in dat Spaanse dorpje:
Een eindeloze vonkenregen sproeide knetterend door de smalle straten. Vuurwerk stroomt overal kleurig rondom en ketst tegen de muren.
Billen en handen worden schaterlachend gebrand.
Het feest van Water en Vuur.
Passie, je zal het maar hebben...
Daar in El Perello brachten uiteindelijk brandslang en emmer verlossing.
Hier in Mijdrecht zweterig in bikini achter de pc,zie ik slechts een troostende vonk, een blij lichtpunt in het aanstaande Lowlandsfestival.
Maar voor nu hoop ik vurig op regen.
En een lief sms-je.

dinsdag 21 juli 2009

Tussentijdse mededeling (nieuwe schoenen)



Een oude volkswijsheid luidt dat je nooit je oude schoenen moet weggooien voordat je nieuwe hebt. Het lijkt me dat dat ook voor websites geldt. Op dit moment kunt u mijn (les) activiteiten volgen op www.dorpsacademie.nl Als we vrienden zijn of ik ben je knutseljuf dan Hyven we wat af. Op Flickr slingeren er wat (veel te weinig) plaatjes van me rond.
Plaxo. Linkedin. heb ik. doe ik. Kan ik geloof ik ook van alles mee.
Er schijnt een Myspace ding van mij te bestaan, maar ik zweer het,ik had bij het maken van die Space denk ik een wonderschone dronk want nu snap ik allang niet meer hoe het werkt.
Msn stuurt ook steeds van die irritante pop-ups vanwege allerlei mogelijkheden waar ik bloedserieus van word en die ik meteen paniekerig wegklik.
Misschien ben ik ook te vinden op Schoolbank.nl
Mijn oude site www.blijsessies.nl bestaat volgens mij nog.
Ik twitter niet. Dat weet ik gelukkig heel zeker.
Nu ben ik weer een site aan het maken (lees blog maken,dat is heel simpel).
Ik ben helaas of te stom of te arm voor een echte site ; )
Want ondanks alles kom kom ik virtuele ruimte tekort.
De nieuwste site gaat over een nieuw pad dat ik vanaf de herfstvakantie ga bewandelen; ik ga namelijk af en toe workshops geven in Spanje en daarvoor moet natuurlijk weer iets nieuws gemaakt worden. Ik vertrek heel binnenkort om de boel daar te inspecteren - lees ernstig te zonnebaden- en foto's te nemen voor mijn nog te creëren presentatiemateriaal en website.
Verder teken ik me al maanden suf en maak ik in alle bescheidenheid bloedstollend fijne werken met spuitbus en stift. Die en al mijn andere kunstwerken kan ik eigenlijk niet echt kwijt op al voornoemde plekken op Internet.
Dit blog gaat veranderen. Of eigenlijk wordt het zoals het in begin bedoeld was,als etalage van mijn artistieke kunnen. (Kom maar op met die bestellingen en opdrachten!)
Het ontbreekt het mij deze maanden echt aan tijd om veel te schrijven. Helaas.
Dit blog gaat dus van vorm veranderen. Ik ga meer plaatjes laten zien van de dingen die ik maak, afgewisseld met korte of langere verhalen.
Dus vaker een berichtje maar steeds anders van vorm en inhoud.
Het duurt altijd even voordat nieuwe schoenen lekker zitten. Heb geduld, maar dan hoop ik dat u en ik er allebei blij van worden!
ps: Vlaamsch Visje, nog gefeliciteerd! Wat ontzettend balen dat ik niks aan je verjaardag heb kunnen doen...Ook al waren er redenen... Je verdient beter! Ik maak het goed na de vakantie, alle liefs. X

zondag 14 juni 2009

Kaarsen (40)


We staan te knuffelen op mijn zonnige balkon. Ik wijs Docs op de prachtige oude kastanjeboom waarvan de kaarsen lichtgroen overgaan op vruchtvorming.
"Als kind uit Rotterdam-zuid kan ik maar niet wennen aan al die kastanjebomen hier. Elk jaar word ik gek van hebberigheid bij het zien van de nieuwe kastanjes en prop ik bij de eerste vondst al mijn zakken vol. Elk jaar kom ik er dan opnieuw achter dat ik niet inhalig had hoeven zijn. Dat het geluk hier gewoon voor het oprapen ligt!"
"Jaah",verzucht Docs blij tevreden met alles.
Dan gaan we naar binnen. Fijn tekenen.
Plotseling vloog er een donkere schaduw over Tommy's gezichtje.
"Ik wil nooit groot worden", zei hij beslist.
"Ik ook niet", stemde Annika in.
"Nee, dat is niet iets om naar te verlangen", zei Pippi. "Grote mensen hebben nooit iets leuks.zij hebben alleen maar vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomenbelasting."

"Doe je ogen dicht!" Coole ma duwt me terwijl ik mijn ogen stijf dichtgeknepen houd de Grote Werkplaats uit en de Chillroom in.
Dan mag ik mijn ogen openen.
Daar staan en zitten een stuk wat gelieven te glimmen rond een met lappen bedekte grote doos.
Blauwoog engel neemt het woord en ik baad me in haar tedere woorden.
Helder en zij hebben zojuist mijn babyalbum samen met Coole ma bekeken.
"Al als baby had jij die blik in je ogen. Lief, nieuwsgierig, vrolijk en ook ondeugend. Wat de kinderen ook zo in je aantrekt." spreekt ze en nog over veel meer.
Ik doe mal van verlegenheid en onthul de vurig verlangde superbakoven als ware ik Leontien.
Daarna kus ik uitgelaten zus, Helder,Coole ma,Vader jager, TRL, Blauwoog engel en de rest.
"Nu", fluisterde Pippi.
zij slikten hun pillen en zeiden alledrie:
"Lief klein pilletje peperneut,
ik wil nimmer worden greut."
Toen was het gebeurd. Pippi stak de kaarsjes weer aan.

Ik ben zo'n mooie prinses dat ik niet eens een kroon hoef te dragen. Mijn outfit alleen is al een feest met ballen en slingers.
Ik ben in blijde afwachting van mijn snel te beginnen verjaarspartij.
Het atelier blinkt en blaakt van pret en ballonnen
"Jen, weet je wat een Throw Up is?", vraagt Docs.
Ik knor verontwaardigd. "Huh tuurlijk, ik geef toch graffitiworkshops!", terwijl ik ondertussen intens tevreden naar de wolk roze tule om mij heen kijk.
Als ik opkijk is hij al bezig.
Ik zie de rug van een verliefde 16-jarige en de soepe skills van een oude koning als hij mijn naam en hartje met rode spuitbus op de muur schrijft.
"Ja, de tijd vliegt en we worden oud", zei Pippi. Straks in de herfst word ik 10 jaar en dan heb je je beste tijd gehad."
De dag erna vind ik in de keuken van de Dorpsacademie de vier pakjes taartkaarsjes die Coole ma op de vlaai had willen zetten, maar die in alle vrolijkheid was vergeten.
Ik kijk naar buiten naar de bloemen en de boom.
Misschien dat de van Puberzoon gekregen anti jaarringencreme gaat werken en zal de vorm bij de inhoud blijven passen.
Indien anders wil ik u wel een geheimpje verklappen:
ik heb ook dat groene pilletje van Pippi geslikt en ik heb een idee:
zullen we samen oud worden en toch jong blijven?
Of doen we dat eigenlijk al?
Van kaarsen naar kastanjes.
Gek eigenlijk.

zondag 7 juni 2009

Patience


Er is geen groter kwaad dan haat,
en geen groter deugd dan geduld.
Daarom dien ik op alle mogelijke manieren
oprecht op geduld te mediteren.


De Dalai Lama spreekt deze woorden in zijn merkwaardige maar meestal goed verstaanbaar engels. (De jeugdige bebrilde monnik die als Tibetaans vertaler optreedt, vind ik eerlijk gezegd veel slechter te verstaan.)
Ik volg dit boeiende Boeddhistisch onderricht van zijne Heiligheid de 14e samen met King A en Blauwoog Engel en nog zo'n 10.000 anderen in de RAI.
Buiten weigeren een hoop hersens hun werk te doen in de stemhokjes, binnen kraakt het onder de hersenpan en zwelt het gemoed.
Wat een voorrecht om hier te zijn!
Blauwoog engel heeft me deze spirituele les cadeau gedaan.
Sinterklaas bestaat en zij heet Blauwoog engel.
De Dalai Lama spreekt naast geduld over andere prangende levenskwesties als liefde en boosheid, over zaken die er dus toe doen.
Dingen waar hij als opperhoofd van alle spirituele leiders verstand van heeft. Onderwerpen waar overigens de vaderlandse journalistiek geen kaas van heeft gegeten gezien de constante nadruk in de verslaggeving op de politieke betekenis van het bezoek van de Dalai Lama. Natuurlijk ook belangrijk, maar een eenzijdige belichting die mans status te kort doet.
Patience.
Het duurde 10 jaar sinds het laatste bezoek van de Tbetaanse heilige Leermeester.
Geduld heb ik u ook laten oefenen.
Weliswaar maar tweeënhalve maand, maar in blogland is dat - net als in hondenjaren -van hier tot aan de ijstijd en heb ik zo eigenhandig mijn blog vermoord.
U mijn -o zo trouwe - lezer bleef ineens verstoken van mijn wel en wee.
Mijn plaatjes en praatjes.
U moest ineens mijn gezellige himmelhoch jauchzend - zu Tode betruebtsfeertje missen bij de koffie of het pils.
Mocht u ondertussen nog niet weg gedreven zijn in de grote wereld die Internet heet dan wil ik per nu weer reïncarneren.
Misschien in een iets andere vorm, maar ik kom graag tegemoet aan uw herhaaldelijke verzoeken om terugkeer.
U weet een kwetsbaar mens te vleien...
Dank daarvoor!
Waarom u zo lang moest wachten, vraagt u?
We vonden een huis, Puberzoon en ik.
Een helder, vrolijk huisje.
Waarop een verhuizing gelijk de zevende ring van Dante's Inferno volgde.
Tussendoor een beetje boel koeien geschilderd en een hele hoop lesgegeven.
Eigenlijk ook erg gelukkig geworden.
Toen ik dat gevoel op artistieke wijze liet vastleggen, ontmoette ik bovendien een man.
Deze man tekent nu in mijn blackbook, rollebolt in mijn hoofd en strooit vlinders in mijn hart. Dat kost best een hoop tijd en leidt vreselijk af maar dat vind ik niet erg ; )
Maar de Allerhoogste kenbare Leermeester in de Gedulduitoefening heeft niet alleen u als lezer maar ook ondergetekende als schrijver de afgelopen periode een grote les geleerd.
Een les in lijdzaam wachten die de kroon spant.
De naam van mijn goeroe op het gebied van wortel schieten en magisch denken heeft maar drie letters.
God bedank ik voor al het bovenstaande vanuit de grond van mijn hart.
Maar die drie letters bedoel ik verder niet.
Er is een groter kwaad dan haat
Drie letters:
Kut
KPN
( She is back... ; )








woensdag 25 maart 2009

Memorie


(A trip down f*cking Memory Lane- Jenneke van Wijngaarden tekening balpen, fineliner en marker)
Iedereen weet dat de gemiddelde 3-jarige onverslaanbaar is bij een potje memorie. Let maar op: zo'n dreumes weet je altijd te verleiden en zonder ook maar met de trouwhartige oogjes te knipperen vist het kind ogenblikkelijk de twee gelijke kaartjes uit het enorme aanbod.
Twee dezelfde grote aarbeien bijvoorbeeld of twee gezellige grijze poezen.
Vroeger thuis zochten we naar iets anders. Uitslaande branden, autopech of inbraak tijdens vakantie.
Ons Nationale Nederlanden Memoriespel bestond uitsluitend uit naargeestig getekende rampen die je zomaar ineens konden overkomen.
zus en ik speelden het graag.
In tegenslag en vette pech waren wij van jongs af aan gespecialiseerd.
Rampen zijn een koud kunstje voor deze zussen en crisissen helemaal ons ding.
Dat maakt je vindingrijk en creatief en later kun je er vast om lachen.
Het Vindt de alcoholspel werd door onze Pa Bukowski op hoog niveau gespeeld maar wij vonden altijd weer de flessen, ook al lagen ze in viskoffer, kantoorlade of spoelbak van het toilet.
(Bleef de jenever lekker koud)
Wij speelden naast dit spel en het Nationale Nederlanden Memoriespel ook later Het Enge Deurwaarderspel waarbij we verstopplekken verzonnen voor waardevolle spullen als de kleine kleurentelevisie of het misschien- heel -dure -kweetniet antiek van Pa.
Onderin de linnenkast was mijn favoriete plek voor eigenlijk alles en vooral de tv.
Die paste net onder het sokken mandje.
De favoriete verstopplek van zus weet ik niet meer.
Overigens weet ik nog wel haar geheime wapen, een vals klein speelgoedpianootje waarmee ze bij voorkeur op zondagochtend 07.00 uur pianorecitals gaf.
Later in mijn studententijd speelde ik ook spellen alleen.
Nu was het Het Enge Kijk-en Luistergeldspel waarbij ik regelmatig (ik verhuisde vaak) oefende of dat mijn kleine kleuren tv in de oven paste en hoe lang ik daar over deed in het geval dat de Kijk-en Luisterdienst zou aanbellen.
Nu speel ik het Huis te Huurspel?Een spel dat me na 1,5 jaar spelen goed de strot uithangt.
Waar overigens toch al het mes opstaat vanwege de verplichting tot naleving van het convenant met X.
Betaalbare huurhuizen zijn als kabouters.
Je gelooft erin maar je ziet ze nooit.
Nou ja
Geen goede tekening zonder zwarten en witten.
"Geen schaduwen zonder hoogsels," roep ik in de schilderles en ik meen het nog ook.
"Leven is lijden." zeggen boeddhisten.
Is dat ook weer duidelijk en kun je verder.
Lachen maakt namelijk een hoop goed.
En in lachen was en is iedereen in ons gezin grootmeester.
zelden grappiger mensen gezien als mijn vader, moeder en zus.
En bij het Huis te Huur?spel ben ik ook uit de put.
De erg leuke lach van de nieuwste man in mijn leven, de makelaar van om de hoek, belooft veel.
Vooral als je die ziet in een appartement dat echt bestaat!
Een waarachtige woonplek bijna tastbaar.
Ok, je moet altijd zachtjes op je tenen lopen en in de woonkamer slapen maar dat zijn slechts schaduwen...
Ik heb uitzicht!
(dansliedjevoor alle hoogsels van het afgelopen etmaal!)

zondag 15 maart 2009

Als de Buuv van huis is...


De kat schiet met een chagrijnige kop uit de tuin langs mijn benen naar binnen. Hij klaagt mij miauwend aan. Ik kijk naar zijn voederbakje. Leeg, shit.
Wil je aub de kat naar binnenlaten en zijn bakje vullen als het leeg is? liefs, Buuv zo luidt de boodschap op het briefje dat Puberzoon mij laat zien.
Ik behandel katten net als levensliedzangers en andere natuurrampen. Ik weet dat ze bestaan, praat er indien nodig beleefd over mee, maar probeer er ondertussen zo min mogelijk bij in de buurt te komen.
Deze kat genaamd Tijger en ik tolereren elkaar minzaam als buren.
Van Tijger wordt door Buuv beweerd dat hij lief is en schattige dingen doet maar ik weet wel beter. Deze kat is meer dan kat alleen. Na 10 jaar twijfel ik tussen een MEN IN BLACK agent of een Russische maffioos. Dit laatste vooral vanwege zijn eeuwig miauwgevloek in die taal.
Maar in de loop der jaren is er een zekere consensus ontstaan.
Hij begrijpt de importantie van mijn functie voor zijn bestaan, scheldt me niet meer uit en moppert slechts zacht in melancholisch Slavisch voor zich uit.
Ik gooi geen pantoffels meer naar zijn hoofd.
We zijn kortom best goede buren geworden.
Ik pak het bakje en sluit de tuindeur.
Ik volg de kat naar de keuken.
Het huis van Buuv is heel schoon en heeft witte plavuizen, van beide word ik bloednerveus. Niet omdat Buuv a-relaxed is maar vlekken maken is mijn vak.
De kat die rond mijn benen ronddraait helpt niet mee tegen mijn opspelende zenuwtrekjes.
Ik begin behoedzaam smetteloze kastdeurtjes te openen op zoek naar kattenvoer.
Grote ogen proberen mij ondertussen vanaf het aanrecht bozig te hypnotiseren.
Licht zwetend tuur ik tevergeefs in kasten en laden.
Ik vind niks.
Ik besluit mijn telefoon te halen en Buuv te bellen.
Buuv loodst mij onvast door haar keuken op zoek naar het blikje. Niet het pak dat ik dus zocht.
Met mijn hoofd in de diepe kast en de telefoon tussen oor en schouder geklemd slaak ik een Eureka!
Gevonden!
Meteen klettert Baukjes Feestversiering voor op de taart over de glanzende steriele vloer.
Buuv ligt dubbel van het lachen en ik op mijn knieën, driftig met mijn handen de felgekleurde snoepjes bij elkaar te vegen.
Nu de kat het felbegeerde voedsel ziet, wordt zijn toon nog dwingender.
Het water klotst in mijn knieholten.
Ik leg de telefoon neer en vul het bakje.
De kat valt aan. Op het bakje.
Ik haast mij weg.
Bij de kamerdeur draai ik de dimmer uit.
Oh schrik!
Ik heb de lichtknop ineens in mijn hand.
Ondanks ernstig versnelde hartslag krijg ik de knop er weer op.
Eenmaal thuis slaak ik een zucht van verlichting.
Die naadloos overgaat in een andere diepe verzuchting:
"Oh nee...
Mijn telefoon ligt nog naast het bakje op het aanrecht...

zondag 8 maart 2009

Jouw eerste keer


Het eerste roze wolkje in de urine.
De eerste echo. Het eerste schopje. Je voor het eerst zien, buiten mijn buik zwevend in dokters handen boven het groene laken.
De eerste moedermelk. Je eerste lach, draai, gaap.
Alles is even boeiend aan je eerste.
Daar jij tevens mijn enige bent, weet ik ook niet beter.
Als een vrouw in verwachting raakt, komt ineens de druk tot onthouden. Had ik tot die tijd er maar zo'n beetje op los geleefd, toen bleek tijd een factor van belang. Een indicator van groei.
"Houd een zwangersschapsdagboek bij. Een baby agenda. Een peuterjournaal.
Noteer alles, want het gaat zo snel voorbij", was steevast het advies van passerende kloeken vol lege-nest-pijn.
Maar de dagen waren toen vol met niks dan drukte en achteraf zo leeg van stil en pril moedergeluk, dat het leek of het altijd zo zou zijn.
Ik vertrouwde op mijn ogen en harttegeheugen.
Je eerste maal rechtop zittend.
Je eerste tand.(Laatst vond ik een lijstje in je baby album terug. eigenlijk een afgescheurde giro envelop waarop in paniekerig handschrift de volgorde van het doorbreken van je tanden en kiezen stond genoteerd. Alsof ik later daar -door de tandenfee?- zwaar over verhoord zou worden.)
Samen hebben wij al een hoop eerste keren mee gemaakt.
Je eerste spruitje.
Je eerste muurschildering. (Gemaakt met brood met appelstroop.)
Je eerste keer varend op de Vinkeveense Plassen
Je eerste doodsmak op een toch echt goedgekeurde plastic wipwap.
Je eerste schooldag. (Natuurlijk was ook toen je vader op zijn werk.)
Je eerste beste viend.
Je eerste Harry Potterboek.
De eerste keer gepest. De eerste keer Efteling.Het eerste verjaardagspartijtje.
Ontelbaar veel eerste keren zijn er in een mensenleven.
Velen zijn helemaal niet leuk.
De eerste keer proberen te slapen terwijl je papa in een ander huis is gaan wonen.
Je eerste keer met een koffer vol knuffels en je tandenborsteltje naar iets wat een thuis moet voorstellen, maar het helemaal niet is.
Met allemaal nieuwe eerste keren die je niet wilt.
Je eerste dode hond.
Ouderschap betekent vaak loslaten, maar het voelt soms als het geluid van uiteenscheurend klittenband.
Vanaf je eerste stap - nee, nog van voor het eerste gevoel van leven- lijkt bezweren en het doen van schietgebedjes mijn tweede natuur geworden. Mijn moederinstinct.
De eerste keer fietsen naar het huis van vriend een dorp verderop.
Je eerste busreis alleen.
Je eerste brugklasdag.
Ik heb wat afgebeden tot elke godje of God die ik kon verzinnen.
Maar afgelopen week was er een feestelijk debuut...
Sommige ervaringen zijn de moeite van het noteren zeker waard, daarin hadden de indertijd over je kinderwagen gebogen lieve wijze dames zeker gelijk.
Gekleed in je Keith Haring T-shirt en stoere nieuwe broek met je leuke hoofd verstopt achter die enorme bos haar stond jij voor het eerst in de Melkweg te Amsterdam.
Je eerste echte concert.
Natuurlijk heb je al de nodige festivalletjes en openluchtconcertjes meegemaakt, maar nu voor het eerst: het echte werk.
Je eerste bezoek aan een poptempel. Een eerste kennismaking met jouw (en toevallig mijn) idolen.
De eerste keer The Prodigy, je eerste dampende punk elektro/ techno punk concert compleet met vette lichtshow.
Omringd door uitsluitend zeer uitgelaten volwassenen die als krankzinnigen rondspringen.
En jij sprong vrolijk mee.
Mijn eerste en enige wordt man.
"One small step for humankind, but a big step for this mama"

donderdag 26 februari 2009

The master


Naar goed katholiek gebruik begint op Aswoensdag na de carnaval het vasten. Nu was mijn vasteloaves wegens hier niet nader te noemen omstandigheden snel afgelopen- zondagavond zat ik al weer sip thuis op de bank- en ben ik bovendien niet katholiek (heerlijk dat ik dat kan zeggen; je zal maar lid zijn van een kerk met zo'n enge Holocaust ontkenner als bisschop)toch doe ik mee met deze oldschool onthouding.
2008 was namelijk een erg goed jaar voor mijn vetcellen.
Allereerst was daar de rondreis door Thailand, die ik samen met Zoon gemaakt heb.
Al het eten was even heerlijk en de Singha biertjes spoelden het soepeltjes weg.
Ik kwam terug met een enorme hoeveelheid herinneringen, tonnen souvenirs en een extra zwemband.
"Dat dans ik er wel weer af", dacht ik toen nog in mijn onschuld. Maar mijn streetdance clubje bleek een sterfhuisconstructie en er werd steeds minder bewogen tot mijn danslerares ontslag nam en ik geen reden meer had om sommige spieren te gebruiken.
In november stopte ik geheel onverwacht- ook voor mijzelf- met roken.
Los van de paar extra's die dat heeft als het niet eeuwig hoeven te zoeken naar aanstekers, nooit meer rochelend kuchen als een oude tandeloze schoorsteenveger en een vermeend lang en gelukkig leven, heeft het me vooral veel gewicht opgeleverd.
Kortom sinds de Kredietcrisis ben ik zoveel kilo's aangekomen dat ik niet meer langs de slager durf te lopen uit angst dat hij meteen zijn messen gaat slijpen en ik tussen de karbonades eindig.
Er is niks mis met een goddelijk lichaam, maar om alle goden van de Olympus tegelijk in een lijf te willen proppen is toch echt overdreven.
Vasten dus.
In mijn geval betekent dat vooral geen alcohol, niks lekkers en verplicht elke dag op de Stairmaster.
Mijn Stairmaster is ooit bij de Liddl aangeschaft en is bijna antiek. Zo moet hij net als ik het eerste kwartier warm worden, wat hem wel leuk menselijk lijkt te maken maar omdat hij daardoor ondraaglijk zwaar trapt, is dat toch vooral vermoeiend irritant.
Daarna begint hij, naast het vervelende monotone gebonk, te piepen en te blazen alsof er een kudde cavia 's bezig is met de opnamen van een pornofilm.
Toen ik gisteren na gedane zaken woest zwetend van het onding afstapte, stond Buuv al bezorgd aan de deur, op zoek naar de bron van het griezelige burengerucht.
Toch ben ik al 24 uur best trots op mijn sportieve traploopprestatie ( daarmee meteen al schrijvend mijn volgende actie op de Stairmaster subtiel uitstellende), tot ik in gratis krant De Pers over Sylvie Van Der Vaart lees.
Sylvie is een heel gek beroemd meisje. Je ziet haar afbeelding vaak in kranten en tijdschriften die bij de Chinees liggen.
Ze is altijd al bekend geweest maar ik heb geen idee waarvan of waarom.
Nu is ze getrouwd met een voetballer waar ik verder geen verstand van heb.
Ook zegt ze moeder te zijn, maar dat laatste geloof ik niet, volgens mij leased ze voor persmomenten gewoon een knap kind bij Elite of Moeder Anne.
Sylvie is namelijk verschrikkelijk dun en heeft heel veel haar.
Je zou haar knap kunnen noemen of goed gekleed.
Zo is zij nu door tijdschrift Jackie als Best Geklede vrouw van Nederland verkozen. Wat in ieder geval betekent dat zij nog nooit gesnapt is met een onderbroek over haar hoofd, want verder zie ik bijzondere er niet zo aan af.
Wel mooie kleuren op de foto.
Sylvie zegt altijd dingen waar ik weken over na kan denken.
"Soms eet ik zelfs het hoorntje op van mijn ijsje" was er een om je tanden in stuk te bijten.
Vandaag beweert ze dat ze drie keer per dag naar de sportschool gaat, wat me vrij omslachtig lijkt. Ga er dan wonen.Pure bluf.
Ik bestudeer de foto van de Best Geklede nog eens goed.
Volgens mij speelt ze vals. Na een kwartier Stairmaster ga ik al dood van verveling.
Ik bekijk het kinderlijke lijfje, de hongerige ogen en die enorme bos haar.Die prachtige waterval.
Maar dat is het! Ineens zie ik alles in verhouding. Als mijn hoofd groter lijkt- ah nee god verhoede dat - of beter: mijn armzalige bosje stro genaamd kapsel meer volume zou hebben is mijn lichaam optisch kleiner.
Haha.
Ik heb geen Stairmaster nodig.
Maar een Hairmaster.

donderdag 19 februari 2009

Carnaval


Zitterd viert vasteloaves.
Zoon en ik ook!
Ik vier het zelfs nog twee dagen langer want ik heb mezelf vrij gegeven en hij moet dan weer naar school.
Eindelijk een hele carnavalsperiode vieren bij Coole Ma en Vader Jager.
Van't kanon van het balkon tot aan de sjleuteleuverdrach, ik ga het meemaken...
U hoort nog van mij.
Alaaf

woensdag 18 februari 2009

Rookvlees

"Waarom eet je niet gewoon vlees, zoals iedereen?" Sneaky Business Punk buigt zich voorover als hij dat aan me vraagt. Ik voel een ondertoon in de vraag die ik niet thuis kan brengen.
Zijn buurman Droogstoppel perst de dunne lipjes al op elkaar. Klaar voor een oordeel.
We zitten aan een lange tafel in ons vaste restaurant en het eten wordt geserveerd.
Ik zucht.
Waar een grote internationale serviceclub klein in kan zijn. Alhoewel ik bijna net zo lang geen vlees meer eet als Zoon oud is, heb ik zelden zoveel gezanik over dit onderwerp gehad als bij deze club.
"Laten we de vraag omdraaien. Waarom eet jij wel vlees?"doe ik een poging om nog iets anders uit dit onderwerp te peuren. Ik baal. Ik had mij verheugd op een avond gezellig verhalen over het succes van de KleurT'op van afgelopen zaterdag en nu zit ik met twee strontvervelende heren en een uitgekauwd onderwerp aan tafel.
Alhoewel ik al sinds november gestopt ben met roken, snak ik ineens naar een sigaret.
"Vlees is lekker", krijg ik als antwoord.
"Dat vind ik niet echt een reden. XTC is ook lekker en toch gebruik ik dat nooit meer."doe ik een leuke duit in het zakje.
Beide heren willen namelijk helemaal geen volwassen discour of een elegante discussie. Ze willen afzeiken, om het maar eens studentikoos te benoemen.
Nu raakt Droogstoppel op dreef. Ooit heb ik zonder te weten iets misdaan bij deze man. Als ik A zeg dan zegt hij B met een lading waar menig terrorist nog wat leuks mee zou kunnen doen.
Nu interesseert deze Droogstoppel mij geen ene moer, hoe hard ik ook mijn best doe.
Hij opent zijn mond en ik hoor slechts ruis. Ik kijk naar zijn te kleine hoofd met een gelaatskleur die erop wijst dat hij nooit overdag buitenkomt. Zijn kraaloogjes staan boos en ik bekijk hem met antropologische belangstelling. Zelfs zijn boosheid maakt hem nog niet interessant. Slechts vermoeiend.
In gedachten been ik weg uit dit verstikkende zaaltje en steek een sigaret op, inhaleer diep en blaas grote rookwolken.
Dit is mijn vaste clubavond en de club is een Internationale serviceclub met een statuut vol ronkende principes en hoogstaande idealen over respect voor het individu.
En het moet gezegd soms klopt dat ook wel.
Alleen vanavond zit ik per ongeluk bij de verkeerde onderafdeling: de Mijdrechtse gezelligheidsvereniging De Gevulde Varkenspoot.
Roken schijnt hinderlijk te zijn. Kenners beweren dat het stinkt en dat het ongezond voor je is.
Zelf vind ik roken nog steeds best lekker ruiken.
Ik maak me eerder zorgen over de schadelijke effecten van het zogenaamde, in het afgelopen decennium verworven burgerlijk recht om andermans levensbeschouwelijke opvatting zonder enig respect te kunnen schofferen.
Daar krijgt een mens pas hartkramp van.

vrijdag 13 februari 2009

I want you!

Het is niet zo dat u uit mijn hoofd of hart bent en het is ook niet zo ik geen avonturen meer beleef om met u te delen.
Integendeel.
Mijn afwezigheid op dit blog heeft een andere reden.
De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van de dag van morgen.
14 februari 2009. Dag van mijn KleurT'op, dag van het optimisme en het creatieve geluk.(http://www.dorpsacademie.nl/)
Natuurlijk is het morgen ook Valentijnsdag, maar in plaats van het vol verwachting loeren naar de postbode die eindelijk die lang gewenste Valentijnskaart komt brengen of juist opzichtig mokkend tegen uw echtgenoot, heeft u nu een uitstekend alternatief.
Deze intelligente optimist houdt een artistiek feestje met haar liefste vrienden & leerlingen en u bent welkom!
U komt voor gezelligheid, schoonheid, knuffels, klapzoenen en andere blije intermenselijke liefdesdingen in vriendschappelijk opzicht- dat spreekt voor zich- gewoon naar mijn atelier.

Hebben we morgen allemaal een toffe warme dag in deze zogenaamde barre tijden!
Maar nu ff iets anders.
Heeft u liever onoirbare bedoelingen met bijvoorbeeld ondergetekende?
Top!
Maar dan vrees ik dat u het oldschool wijze moet aanpakken...
Stuurt dan kaarten, al dan niet digitaal.
Lieve woorden, bossen rozen.
Gooi m eruit de die hartstochtelijke sms!

Ondergetekende, moi, is er wel aan toe...
Lang leve de suikerzoete hofmakerij.

Maar eh...
verwacht niet dat ik er morgen echt mee bezig ben.
Dan heb ik andere zorgen.
Die behelsen vooral hoe ik me staande ga houden.
Tussen expositie & feest. ( Hoe vindt u mijn tekeningen?)

Liefde & vriendschap & verantwoordelijkheid.
Kunstenaar, moeder, vriendin, docent.
Versnipperde aandacht, intensief gevoel.
Best wel stress.
Maar natuurlijk- u kent mij- maak ik me vooral zorgen over mijn uiterlijk.
Mijn uitgekozen outfit voor de KleurT'op heeft een hoog circusgehalte.
De schoenen hebben hakken met trapezekwaliteit en ik kan dankzij "mijn stoppen met roken" doorgaan voor de de Dikke Dame.
Ik vrees de betreding van de catwalk met vreze.






donderdag 29 januari 2009

Nog 1 keer Vrolijk Hi en mijn stoppen slaan door

"Ik vermoord ze! Er gaat nu iemand dood! De vuile rotzakken! ", mijn boze geschreeuw weerkaatst via de monitor verbijsterd naar achter mij op de bank liggende Zoon. Ik heb zojuist voor de derde keer op de Hi website mijn vraag (kort en bondig a.u.b.) met mijn befaamde 1 vingertechniek ingetypt.
Sinds een week wordt ik dag en nacht geterroriseerd door een sms van Voicemail, betreffende een gemiste oproep van mijn zoon op do 22-01 om 14.30, geen bericht ingesproken. Ik word knettergek!
Elke keer na het typen van dat laatste uitroepteken heb ik zonder te knipperen- als in een tekening van Escher- weer de lege vraag op de site voor me.
Ik kijk hijgend en zoekend om me heen in mijn kamer annex kantoor annex archief en oudekrantendepot.
Mijn hart klopt gefrustreerd achter mijn tranende ogen. Ik wil iets kapot gooien maar besef dat ik het dan zelf moet betalen en weer opruimen.
Al een week die verdomde sms. Soms zitten er vier hele uren tussen de berichten. Meestal zijn het er een paar per uur.
Terwijl ik mij door de Hi website ploeg bel ik met de klantenservice. Het lukt me niet om klantenservice te bereiken. Ik huil in de wacht met Randy Crawford mee en tegen de tijd dat er hoogpolig mos op mijn tanden groeit en ik hoop krijg, wordt de verbinding verbroken.
1 gemiste oproep van nr ...laatste oproep 14:30 uur 22/01/09. Er is geen bericht ingesproken. Dit is een gratis bericht van VoiceMail.
Goh gratis, aardig.
Wat ik ook doe, welke instelling ik ook verander, deze sms blijft komen.
Na twee gebroken nachten breng ik een bezoek aan het Ongenaakbare Meisje van de Phone House.
Zij trekt haar perfecte wenkbrauwen op en kijkt me met een prachtig vermoeide blik aan.
Zij geeft me minzaam de verlossende tip die met de simkaart van Zoonlief te maken heeft. Vreugdevol door de geboden kans op verlossing bel ik Zoon bij zijn vader en geef instructies, die hij braaf opvolgt.
Nu, een week later, kan ik melden dat er nog niets is veranderd.
Behalve dat ik verloeder in een stapelgek wrak.
Ik wil s' nachts graag telefoon bij me hebben maar zelfs met de instellingen op stil in al haar variatiesword ik vaak wakker van deze sms. En slaap dan niet meer in.
Tijdens mijn kunst-knutselles voor kinderen 8-11 jr van vanmiddag lig ik oververmoeid in een geestelijk-artistieke spagaat. De kinderen zijn vrolijk klierig en ik retemoe. Er wordt geschilderd, een aantal meiden naaien knuffelkleertjes, de ijslolliestokjes worden weer eens gepakt & geplakt en door twee heren van 10 wordt een totempaal van piepschuim geplakt. Ik besluit dat er een tweede lijmpistool moet komen. Deze stop ik in het stopcontact en al het licht valt uit. Het pistool stinkt en de kinderen praten opgewonden door elkaar heen.
Ik loop naar de meterkast.
De sms.
De telefoon gaat. Zoonlief. Ik leg weer neer. De sms. Nog een sms. Sms van leerling over morgen. Ik kijk in de antieke maar voor mij splinternieuwe- want nooit op gelet- meterkast en zie nergens de vermoede aardlekschakelaar.
Sms terug van leerling. Ik zucht.
Telefoon. Zoon belt , ik snauw.
Ik probeer na gedraai en zinloos gepluk aan de dikke stoppen De Rus te bellen.
Die belooft na mijn onbenullig gehakkel meteen te komen met de stoppen.
Ik hoor mijn leerlingen in de Grote Werkplaats joelen.
Wat een week!
De week waarin Hi mijn leven overnam met zijn hatelijk gegroet...
Sms. Sms. Sms.

dinsdag 20 januari 2009

Hoera Obama!

"The ugly cry," zo noemt Oprah Winfrey het soort huilbui dat niet gecontroleerd kan worden en gepaard gaat met veel snot en huhhuh geluiden.
De huilbui overvalt me nagenoeg meteen bij het begin van de beelden van de inauguratie van Barack Obama.
Na een dag vol verrassende wendingen en uitdagingen als: hoe kom ik zo intelligent mogelijk over tijdens het brainstormen over onderwerpen waar ik niet voor heb gestudeerd als ook: hoe flirt ik tegelijkertijd met de vermoedelijk getrouwde maar helaas toch woest aantrekkelijke meneer in het gezelschap? Verder beheerst namelijk dezelfde vraag mijn middag waar ook Raoul Heertje zich deze weken over buigt : "Wat is echt met een camera op je snufferd?".
Ik poseer zogenaamd naturel terwijl ik serieus aan het werk ben achter de ezel. Pas later, toen de fotografe weer weg was en ik echt aan het schilderen was merkte ik het verschil. Ik stond zoals altijd te dansen achter de ezel, ditmaal op Nickelback ; )
Na het verbreken van het nieuwe wereldrecord: boodschappen doen voor het avondeten & het regelen brood voor morgen, kwam ik onderweg Zoon en Hond tegen. Ik had er echt zin in, die inauguratie.
Nog vijf minuten! Ik ruk plastic van de diepvriespizza's met mijn blik vastgenageld aan de de buis.
Dan begint het.
En ik begin met huilen, zelfs nu ik dit schrijf met Nova op de achtergrond schiet ik weer vol.
Tijdens de speech denk ik aan de Don en ons gekanker op Bush en ons gedemonstreer tegen de oorlog in Irak & de deelname van Nederland daaraan.
Ik krijg herinneringen aan de vele gesprekken met mensen uit de vreemde of in den vreemde (dan hadden zij een thuiswedstrijd) over de man met het chimpanseegezicht die altijd guitig kijkt of hij slechts stiekem een scheet heeft gelaten maar die 8 jaren van onze jeugd, ons leven, onze aardbol heeft verkloot met zijn onbenul.
Obama spreekt over een vuist die verandert in de open hand.
Ik denk aan mijn schilderij dat nu bij De Rus & de Borgia hangt, over mijn gevoelens over de oorlog in het Tweestromenland.
Obama spreekt serieus en integer.
Eigenlijk is hij best dun.
Een mensenmassa vult het TV beeld.
Mensen waarvan een groot deel inderdaad 60 jaar geleden niet bediend zouden zijn geweest omdat anderen zich beter voelden door hun kleur.
Uiteindelijk is het een trots verhaal.
Ik snuit luid mijn neus.
Barack spreekt zoals wij willen. Hij geeft een veilig gevoel.
Hij spreekt zijn zorgen uit.
Geen corruptie.
Zorg om de aarde.
Een vredelievend gebaar naar moslims.
Ik snik met grote halen en Zoon aait geschrokken over mijn hoofd. "Sorry, ik ben blij, lieverd. Ik moet alleen huilen omdat ik blij ben! Dit is zo goed voor de wereld." zeg ik van achter mijn wc papier.
Los van alle praktische toestanden als wereldvrede en milieu is het ook gewoon fijn voor mij.
Ik kan nu weer fan zijn van de USA!
Uitgebreid verhalen over mijn liefde en fantasieën over dat prachtige land van Everglades, Walt Disney en Raymond Loewy. Actionpainter Jackson Pollock en Rotterdammer Willem de Kooning.
Geboorteplek van graffiti en mooie denkbeelden.
Tupac, Keith Haring & Monroe.
Eindelijk, na al die jaren durf ik het weer te zeggen:
Damn, I love the USA!
Nu Balkenende & Rouvoet nog weg; )






maandag 19 januari 2009

De maagd & de boodschappen


( KleurT'op, dag van het optimisme & het creatieve geluk.
Zaterdag - ja Valentijnsdag- 14 februari 2009
http://www.dorpsacademie.nl/
Dit is het logo. In alle bescheidenheid vind ik het een briljant plaatje geworden. Ik overweeg serieus een tattoo.
)
Voor alles is een Eerste Keer en mijn meeste Eerste Keren van aanzienlijk belang in het leven- dus niet mijn eerste keer dat ik ananasjam op brood had of verloor met 4- op -een -rij-en (die keer moet dus nog komen. Ik win altijd. 'Eat your heart out Vlaamsch Visje!') maar wezenlijke Eerste Keer ervaringen gebeuren bij mij meestal met Pasen.
Zo werd ik Vrouw met Pasen.
Van meisje naar vrouw op het feest van de vruchtbaarheid.
Paaszondag, enkele jaren later werd ik opnieuw Vrouw, nu met de hulp van mijn vriendje; )
Vele jaren later werd mijn vrouwenleven pas echt compleet.
Op Eerste Paasdag kreeg ik mijn Eerste Auto van Grandmaster M & vriendin.
Uitzonderingen maken de regel.
Nieuwjaarsdag, 1 januari 2009 om 14.23 reed ik 119 km/h waar dat 100 mag.
Ik heb mijn Eerste Bekeuring voor te hard rijden gekregen!
Terwijl ik dacht dat mijn oldschool vehikel gelijk de mantel van Harry Potter onzichtbaar was...
Want-oh- wat houd ik van hard rijden. (niet als een krankzinnige of als De Knoop, gewoon een beetje vlotter)
Mijn eerste bekeuring. Misschien lijst ik hem in...
Vandaag weer een Aanzienlijke Eerste Keer mee mogen maken.
Het werd met de jaren erger.
De obsessie.
Iedereen deed het of had het met succes gedaan.
Mij lukte het maar niet. Hoe hard ik probeerde.
Ok, ik kwam na lang oefenen goed weg met de smurfen.
Maar daarna leek het weer terug bij af.
Familymuntjes, Zomerzegels, Luchtmijlen & Stenen; elke spaaractie eindigde in een mislukking.
Tot op heden kan ik u vertellen van spaaracties najaar November 1997.
De zegeltjes liggen nl hier op mijn buro.
Spaaracties zijn hogere wiskunde voor mij.
Maar dankzij doorzettingsvermogen, het lekkere jonge ding hier verderop in de straat, aardige oudere dame in de rij en zoals zo vaak Buuv, heb ik onder aanmoediging van caissières en omstanders mijn Eerste Spaaractie voltooid.
Ik heb de Doos!
Ik heb de Doos van de C1000!
Sommige Eerste Keren vergeet een mens niet.
Dit is er een...
(Oh, I love M.I.A.)




maandag 12 januari 2009

De avonturen van Netwerk Annie (slot)


"Was hartstikke leuk, de nieuwjaarsmarkt," zeg ik tegen Stiefbeen terwijl we enorme zakken oude knuffels en trouwjurken in mijn auto staan te proppen."Ik weet alleen niet of ik nou zo goed ben in dat netwerken. Ik heb vooral veel gelachen."
Want zo eindigt dit netwerkavontuur natuurlijk. Ondergetekende weer eens in dwaze verhalen verwikkeld met Emma en Jan en alleman.
Emma is uitermate geestig als altijd en verhaalt van de keer dat ze Coole Ma ontmoette en dat die haar vervolgens begroette bij het horen van haar naam met:
"Ah Emma van Jan, van de drie schapen"
Dit alles dankzij mijn blog van december 2007 dat ging over een door mij ontvangen mysterieuze kerstkaart.
Ik bezwijk bijna van het lachen onder dit nooit gehoorde verhaal en hang half aan mijn kraam snikkend te wensen dat mijn legging niet zo zou afzakken.
Onverwachts gezellige mensen van diverse pluimage komen langs en eten hartjessnoepjes.
Ik klets gezellig met de gezusters Welbekend en zie veranderde of vertrouwde hoofden.
Er is een blik gescheiden mannen opengetrokken en ook zij hangen bij toerbeurt rond mijn kraam te niksen.
Nu het met de Leprechaun een onduidelijk traject dreigt te worden is een voorraad heren natuurlijk altijd handig. Ik verzet dus geen stap. Ik doe charmant geestig- lees grof ordinair grappig- worstel met verhouding vest / boezem, ontvang vervolgens visitekaartjes die ik zo zorgvuldig wegstop dat ik ze waarschijnlijk niet meer terugvind (dat heb ik meestal) en help ze hun schoenen terug te vinden nadat ik hen eruit heb gekletst.
Maar om nou te zeggen dat ik stevig genetwerkt heb?
Ik blijk toch al snel afgeleid door gezelligheid en hormonen.
"Eigenlijk vind ik het best moeilijk om sponsors te werven, geld te vragen. Ik heb het gevoel dat ik niks anders doe tegenwoordig. Maar het is zo'n prachtig plan, die KleurT'op."
We staan bij mijn auto.
De doorzichtige zakken vol harige knuffels met als bestemming N Melige Pimp Bonttjas en de nu nog maagdelijk witte trouwjurken voor onze jongerenmodeshow vullen mijn wagen.
"Ik sta vast bekend als de Bedelteef van de Ronde Venen."doe ik dramatisch en kijk hem recht in de blauwe ogen. Stiefbeen bromt ontkennend: "Nee joh, gewoon vragen. Er is geld genoeg."
KleurT'op, dag van het optimisme en creatieve geluk.
Zaterdag-ja Valentijnsdag- 14 februari 2009
De dag waarop Dorpsacademie Mus & Muzen te Wilnis wil laten zien dat de grootste rijkdom onze fantasie is.
Verbeeldingskracht als levenstrategie.
Crisissen komen en gaan. Blut zijn is van alle tijden.
De consument moet vertrouwen hebben in de economie.
De Dorpsacademie vindt dit belangrijker:
De mens moet vooral durven te leven!
Dorpsacademie Mus & Muzen is op vriendschap en liefde gebouwd.
Met vele handen, oude spullen en geld kreeg het bestaansrecht.
KleurT'op krijgt hopelijk dezelfde fundamenten.
De Kringkoop (Kringloopwinkel te Mijdrecht) doet al mee op verschillende manieren.
Mijn leerlingen pimpen hun tweedehands spullen die we vervolgens daar exposeren.
Op de Dorpsacademie o.a. workshops en demonstraties.
Exposities overal.
Tekeningen, foto's van getalenteerde jonge mensen.
Verrassende acts over kleur en kleurrijke momenten.
Een uitbundige modeshow die veel beloofd.
Iedereen die ook zin heeft in zo'n dag (zelf zou ik het op prijs stellen als er veel geknuffeld wordt op die dag, maar als je als kapper je haarkleuring in de aanbieding wil doen en als groenteman je worteltjes, ben ik daar ook erg voor), gewoon een tevreden leuke dag als tegenwicht voor die overdreven negatieve grijze verhalen in de media. Wie mee wil doen in woord of gebaar of cash (dat laatste vinden we helemaal niet erg. Sponsoring is een mooi woord.Er moeten bijvoorbeeld veel foto's GROOT afgedrukt worden.) neem dan a.u.b. contact op met dorpsacademie@gmail.com of kijk op http://www.dorpsacademie.nl/ daar komt snel meer info.

donderdag 8 januari 2009

De avonturen van Netwerk Annie (vervolg)


"Ik zit vast aan je." Ik sta dicht tegen Leprechaun aan op de Nieuwjaarsmarkt in Vinkeveen.
"Ja, je plakt weer, dat hadden we zondag niet afgesproken", doet hij stoer lief-lollig.
" Nee, sukkel, mijn vest zit aan jouw jas vast!, zeg ik charmant.
Mijn zachte wolharige vestje zit vastgehaakt in het klittenband van Leprechauns jack.
Tot groot verdriet van mijn vest en mijn portemonnee wordt deze warrige vriendschap van textiel verbroken met een rafelig eindresultaat.
Even plotseling als hij gekomen is maar nu met kus verdwijnt Leprechaun weer de sporthal uit.
Ineens lijkt de sporthal beeldig uitgelicht en oergezellig. Van alle kanten stromen de breedlachende mensen toe. Harpmuziek klinkt.
Ik heb zin om een stevig potje te netwerken.
Zelfs de lucht met de wilde frisheid van brak water kan mij niet 1-2-3 uit mijn gezwijmel storen.
Tot twee seconden later het moderne maar onversneden Hazeseffect van het gezelschap staand voor mijn promotiekraam tot mij doordringt.
Ik recht meteen de rug en straal fier vooruit: fout & nieuw geld welkom!
Als dit een hiphopbattle was geweest hadden we nu allen hard 'yo' geroepen, wijde broeken gedragen en was het een 1 op 1 gevecht.
Dat is het dus niet, dus wat doet het er toe?.
Nu draag ik een jurk waarin ondanks de semiverhullende werking van mijn fluffy vest de meisjes uitbundig feestvieren.
Maar de afzakkende legging zie je vanachter de kraam niet.
In het aura van deze mannen van onbestemde leeftijd hangt iets geblondeerds op de bank en ligt er een sloep voor het huis.
Ik ben dus duidelijk in het voordeel tegenover de heren.
Yo!
Naar ik vermoed zeven minuten later- het leken wel uren- verlaten zij uitgelaten lachend met blikkerende tanden al zwaaiend met visitekaartjes en gouden armbanden mijn kraam. De workshop zal worden gevolgd, de kunstwerken vast gekocht.
Yeah right!
De handkussen ontbreken niet.
Lang leve de taal & de intelligentie!
Kon ik op verbale wijze toch nog mijn middelvinger opsteken en ze vinden het nog prettig ook.
Zo'n brutale kunstenares.
We kijken toch allemaal Gooische Vrouwen, dan weet je hoe kunstenaressen zijn?
Tevreden over mijn 4-0 overwinning op de sukkels maak ik me op voor het volgende potje netwerken.
De nieuwe lijn kissproof lipstick van de Hema is daarbij ideaal.
Ik kijk in mijn spiegel.
Ik geef bijna licht.
(wordt vervolgd)

woensdag 7 januari 2009

De avonturen van Netwerk Annie

'Netwerken? roept Grandmaster M naar zijn vriendin. Ze bemoeien zich samen in een mobiel autogesprek met mij en schreeuwen wat in het rond.
Grandmaster M doet bijdehand: 'Netwerken? Jenneke doet alleen aan netkousen!''
Deze opmerking is in de context van een gesprek over mijn verse interessante lover die achteraf bezien-dit speelt zich 1,5 jaar geleden- carrière- technisch uiteindelijk niks heeft opgeleverd maar toen nog veelbelovend leek.
Volgens G's vriendin dan. Zelf had ik mij slechts verdiept in de vleselijke lusten met de meneer en dus was Grandmaster's opmerking best heel geestig.
Netwerken was eerlijk gezegd een woord dat ik tot ver in dit millennium eerder associeerde met handwerken en visserij dan met visitekaartjes en snoephartjes.
Aaargh, het is hier stom! sms ik naar Leprechaun vanachter mijn kraam op de Nieuwjaarsmarkt te Vinkeveen met in mijn kraam de flyers, aankondigingen,kerstrozen en de schalen van De Rus vol snoephartjes en ik weet niet of ik de Leprechaun hier nu voor wil behoeden of hem juist even wil zien.
Afgelopen zondag heb ik hem woest verteld dat het uit was, waarop hij vervelend guitig opmerkte dat het nooit aan was geweest vervolgens gezellig de haard opstookte en een fles rosé opentrok.
Daarna gingen we uren crackers met kaas eten en slim praten dus hoe de stand van zaken nu is, weet ik niet.
De sporthal is gruwelijk verlicht en ik scheld tegen Stiefbeen dat ik voor deze belichting niet zo'n kerstige jurk heb aangetrokken. Nu is de jurk wel heel erg kerstig uitgevallen want hij zit wat strakker dan de laatste keer.
Stuk bloter ook.
Daar kwam ik al hollend op weg naar de auto achter.
Ik trek mijn vest wat gezelliger en warmer om mij heen in het helverlichte woud van permanentjes en fleecetruien.
Natuurlijk is het elastiek van mijn legging kapot waardoor hij de hele tijd afzakt.
Wat gezien de omvang van mijn derrière toch best een wonder mag heten.
Vandaag hard gewerkt, kind en ik hebben nog niet gegeten.
We sjouwen en maken met de moed der wanhoop de kraam gezellig.
Achter me vermoed ik een konijnenfokkerij gezien de vele konijnen.
Rechts de flink kalende accordeonvereniging.
Ik groet een passerend fanfarelid.
Dan in het diepst van mijn tl-beschenen ellende, slaat de meligheid toe.
Welkom in mijn glamourbestaan...
Netwerk Annie gaat op avontuur!
(wordt vervolgd)


vrijdag 2 januari 2009

Knallend leven, kloppend bestaan

Met veel lawaai vliegen rode en blauwe ballen ver over het dak van de tegenoverliggende etagewoningen.
De Torpedo is een buis die met enorme knallen verschillende veelkleurige figuren de hemel inschiet. Vooral het zwaar dreunend geluid is indrukwekkend. We knikken elke keer goedkeurend bij het trillen van de ramen aan de overkant.

Nieuw wordt razendsnel oud en de aarde draait door, maar in dit verhaal sluiten we het oude jaar af en luiden het nieuwe in.
Zoon en ik vieren Oud & Nieuw bij Zus en haar gezin in de stad waar ik vanaf mijn 8e tot mijn 18e heb gewoond. Bij ouders die toen nog niet gescheiden waren.
De kanonslagen vallen tegen. Alle soorten zijn ons te slapjes. Ik steek met mijn lont (want al twee maanden gestopt met roken) het ene na het andere rotje aan in de hoop op echte herrie. De Knock Outs zijn beduidend heftiger, maar die zijn helaas niet handig om te gooien.
Ik prop in het halletje mijn jaszakken en die van Puberzoon overdreven vol met knallers en sier.
We grijnzen breed, heffen de brandende lont naar elkaar en stappen weer naar buiten.
Zus heeft in haar hartelijkheid de halve stad uitgenodigd.
De stad die ik ooit met veel plezier de rug heb toegekeerd om in Utrecht te gaan studeren.
Waar Zus haar huishouden het enige was dat ik bezocht.
De gasten vanavond variëren van -heb ik gehoord had ooit verkering met mijn buurjongen tot: heb ik bij in de klas gezeten en verder weet ik niks- of : heb ik eerder gezien want vrienden van Zus.
Aardige mensen allemaal, dat moet gezegd, maar ik zit ineens in een nieuwe aflevering van A Christmas Carol van Charles Dickens met al die geesten uit het verleden.
De juiste belichting wordt weliswaar deze avond nooit gevonden- we zitten of in stevige duister dan wel helverlicht aquariumstijl (begane grond binnenstad)- wat, als je gourmet zoals wij, allebei voor-en nadelen heeft, maar het is best gezellig.
Verder veel kinderen die voor tien tellen en dat net kunnen zoals mijn 3 jarige neefje de Tank en Roze Karate Prinses. Dus ook voor geluidsoverlast binnenshuis is gezorgd.
Het Tolletje danst veelkleurig weg en ontploft mij te snel. Ik gooi er zeven zo snel mogelijk achter elkaar.
Toen ik vier jaar geleden als verse alleenstaande moeder op een dag over mijn vuurwerkangst stapte en met mijn ventje voor het eerst vuurwerk ging kopen, wist ik er niks van.
Ik wist niet dat Tolletjes eigenlijk Grondbloemen heten en niet rond zijn maar er als Kanonslagen uitzien.
Dat veel namen van vuurwerk sexy zijn en de Chinese verpakkingen heel mooi.
Dat het het zo stervensduur is...
Dat explosies van deze soort allerlei gemis vullen met stoere plezierige samenhorigheid en lichtzinnige opwinding.
Dat het kinderlijk eenvoudig is om aan te steken en helemaal niet eng.
Dat ik dit graag vroeger van een van mijn ouders had geleerd.
Het eten is lekker, de bubbels smaken uitstekend.
Maar er blijkt nog een gast.
De belangrijkste geest -eh gast- van de avond is weliswaar niet lijfelijk aanwezig maar verder niet te vermijden. Mijn vader.
Voor alle duidelijkheid: Vader Jager is mijn stiefvader, tijdens mijn studietijd is Coole Ma met hem hertrouwd.
Dit gaat over de de man op wie ik sprekend lijk, wiens naam ik draag.
Zijn artistieke talenten zijn ook sinds kindertijd de mijne.
De man, die wel goed met Zus is en het aanwezige met Zus bevriende gezin dat in 2008 stevig door het lot getroffen werd met een kindje met kanker, tot steun is geweest.
Goddank hebben bij het kleine meisje de behandelingen gewerkt.
Het gezin duizelt vanavond nog na van een bewogen jaar.
Maar mijn vader was lief voor ze geweest.
Lief. Hum...
Dezelfde vader die ik al weer enige jaren niet gezien had en die nooit een opa is geweest voor mijn Puberzoon.
De vader waar ik het nooit over heb vanwege allerlei zeer legitieme redenen.
Laat ik deze vader de bijnaam Bukowski geven.
De Sneakers blijken kleine felle grondbloemetjes met knetterende pit tot besluit.
Ik pluk er driftig de rood papieren verpakking van af en deel enthousiasme met Zoon over dit fijne vuurwerk.
De twee potten Master Li slaan nergens op. Zonde van het geld.
De vuurpijlen genaamd Striptease vallen ondanks hun naam reuze mee.
Ik vermoed zelfs vliegende parachuutjes maar zie ze helaas niet.
Mijn onbekende vader is geen nieuw onderwerp tussen Zoon en mij.
Het is ook niet beladen. Het leven is geen hysterische film of SBS-item.
Het leven verloopt niet lineair maar gewoon in cirkels.
Oud wordt Nieuw en nieuw is al snel oud.
"Zullen we morgen bij mijn vader op bezoek gaan? Hij woont hier vlakbij.", vraag ik Zoon terwijl ik het brandbare plaatje aansteek.
"Ja, lijkt me best leuk!"zegt Zoon terwijl hij zich concentreert op het vasthouden van de wensballon.
De Aziatische witte kwetsbare geluksballon is door hem met fineliner prachtig betekend en beschreven met de door alle aanwezigen gedroomde wensen voor het nieuwe jaar.
Het vuur verwarmt de lucht binnenin het papier.
Het gaat steeds boller staan.
Langzaam maar zeker en in een sprookjesachtig aandoende stilte stijgt de papieren ballon op.
In alle schoonheid zweeft hij vanuit de trieste straat naar grote hoogte.
"Gelukkig Nieuwjaar, schat!"zeg ik omhoog kijkend met zijn nu al grotere hand even in de mijne.
Het witte vlekje is uiteindelijk niet meer te zien.
2009 is begonnen.
Ik wens vrienden, lezers en familie een bijzonder liefhebbend, inspirerend, humoristisch en boeiend 2009!
(Wordt natuurlijk vervolgd)