donderdag 29 januari 2009

Nog 1 keer Vrolijk Hi en mijn stoppen slaan door

"Ik vermoord ze! Er gaat nu iemand dood! De vuile rotzakken! ", mijn boze geschreeuw weerkaatst via de monitor verbijsterd naar achter mij op de bank liggende Zoon. Ik heb zojuist voor de derde keer op de Hi website mijn vraag (kort en bondig a.u.b.) met mijn befaamde 1 vingertechniek ingetypt.
Sinds een week wordt ik dag en nacht geterroriseerd door een sms van Voicemail, betreffende een gemiste oproep van mijn zoon op do 22-01 om 14.30, geen bericht ingesproken. Ik word knettergek!
Elke keer na het typen van dat laatste uitroepteken heb ik zonder te knipperen- als in een tekening van Escher- weer de lege vraag op de site voor me.
Ik kijk hijgend en zoekend om me heen in mijn kamer annex kantoor annex archief en oudekrantendepot.
Mijn hart klopt gefrustreerd achter mijn tranende ogen. Ik wil iets kapot gooien maar besef dat ik het dan zelf moet betalen en weer opruimen.
Al een week die verdomde sms. Soms zitten er vier hele uren tussen de berichten. Meestal zijn het er een paar per uur.
Terwijl ik mij door de Hi website ploeg bel ik met de klantenservice. Het lukt me niet om klantenservice te bereiken. Ik huil in de wacht met Randy Crawford mee en tegen de tijd dat er hoogpolig mos op mijn tanden groeit en ik hoop krijg, wordt de verbinding verbroken.
1 gemiste oproep van nr ...laatste oproep 14:30 uur 22/01/09. Er is geen bericht ingesproken. Dit is een gratis bericht van VoiceMail.
Goh gratis, aardig.
Wat ik ook doe, welke instelling ik ook verander, deze sms blijft komen.
Na twee gebroken nachten breng ik een bezoek aan het Ongenaakbare Meisje van de Phone House.
Zij trekt haar perfecte wenkbrauwen op en kijkt me met een prachtig vermoeide blik aan.
Zij geeft me minzaam de verlossende tip die met de simkaart van Zoonlief te maken heeft. Vreugdevol door de geboden kans op verlossing bel ik Zoon bij zijn vader en geef instructies, die hij braaf opvolgt.
Nu, een week later, kan ik melden dat er nog niets is veranderd.
Behalve dat ik verloeder in een stapelgek wrak.
Ik wil s' nachts graag telefoon bij me hebben maar zelfs met de instellingen op stil in al haar variatiesword ik vaak wakker van deze sms. En slaap dan niet meer in.
Tijdens mijn kunst-knutselles voor kinderen 8-11 jr van vanmiddag lig ik oververmoeid in een geestelijk-artistieke spagaat. De kinderen zijn vrolijk klierig en ik retemoe. Er wordt geschilderd, een aantal meiden naaien knuffelkleertjes, de ijslolliestokjes worden weer eens gepakt & geplakt en door twee heren van 10 wordt een totempaal van piepschuim geplakt. Ik besluit dat er een tweede lijmpistool moet komen. Deze stop ik in het stopcontact en al het licht valt uit. Het pistool stinkt en de kinderen praten opgewonden door elkaar heen.
Ik loop naar de meterkast.
De sms.
De telefoon gaat. Zoonlief. Ik leg weer neer. De sms. Nog een sms. Sms van leerling over morgen. Ik kijk in de antieke maar voor mij splinternieuwe- want nooit op gelet- meterkast en zie nergens de vermoede aardlekschakelaar.
Sms terug van leerling. Ik zucht.
Telefoon. Zoon belt , ik snauw.
Ik probeer na gedraai en zinloos gepluk aan de dikke stoppen De Rus te bellen.
Die belooft na mijn onbenullig gehakkel meteen te komen met de stoppen.
Ik hoor mijn leerlingen in de Grote Werkplaats joelen.
Wat een week!
De week waarin Hi mijn leven overnam met zijn hatelijk gegroet...
Sms. Sms. Sms.

dinsdag 20 januari 2009

Hoera Obama!

"The ugly cry," zo noemt Oprah Winfrey het soort huilbui dat niet gecontroleerd kan worden en gepaard gaat met veel snot en huhhuh geluiden.
De huilbui overvalt me nagenoeg meteen bij het begin van de beelden van de inauguratie van Barack Obama.
Na een dag vol verrassende wendingen en uitdagingen als: hoe kom ik zo intelligent mogelijk over tijdens het brainstormen over onderwerpen waar ik niet voor heb gestudeerd als ook: hoe flirt ik tegelijkertijd met de vermoedelijk getrouwde maar helaas toch woest aantrekkelijke meneer in het gezelschap? Verder beheerst namelijk dezelfde vraag mijn middag waar ook Raoul Heertje zich deze weken over buigt : "Wat is echt met een camera op je snufferd?".
Ik poseer zogenaamd naturel terwijl ik serieus aan het werk ben achter de ezel. Pas later, toen de fotografe weer weg was en ik echt aan het schilderen was merkte ik het verschil. Ik stond zoals altijd te dansen achter de ezel, ditmaal op Nickelback ; )
Na het verbreken van het nieuwe wereldrecord: boodschappen doen voor het avondeten & het regelen brood voor morgen, kwam ik onderweg Zoon en Hond tegen. Ik had er echt zin in, die inauguratie.
Nog vijf minuten! Ik ruk plastic van de diepvriespizza's met mijn blik vastgenageld aan de de buis.
Dan begint het.
En ik begin met huilen, zelfs nu ik dit schrijf met Nova op de achtergrond schiet ik weer vol.
Tijdens de speech denk ik aan de Don en ons gekanker op Bush en ons gedemonstreer tegen de oorlog in Irak & de deelname van Nederland daaraan.
Ik krijg herinneringen aan de vele gesprekken met mensen uit de vreemde of in den vreemde (dan hadden zij een thuiswedstrijd) over de man met het chimpanseegezicht die altijd guitig kijkt of hij slechts stiekem een scheet heeft gelaten maar die 8 jaren van onze jeugd, ons leven, onze aardbol heeft verkloot met zijn onbenul.
Obama spreekt over een vuist die verandert in de open hand.
Ik denk aan mijn schilderij dat nu bij De Rus & de Borgia hangt, over mijn gevoelens over de oorlog in het Tweestromenland.
Obama spreekt serieus en integer.
Eigenlijk is hij best dun.
Een mensenmassa vult het TV beeld.
Mensen waarvan een groot deel inderdaad 60 jaar geleden niet bediend zouden zijn geweest omdat anderen zich beter voelden door hun kleur.
Uiteindelijk is het een trots verhaal.
Ik snuit luid mijn neus.
Barack spreekt zoals wij willen. Hij geeft een veilig gevoel.
Hij spreekt zijn zorgen uit.
Geen corruptie.
Zorg om de aarde.
Een vredelievend gebaar naar moslims.
Ik snik met grote halen en Zoon aait geschrokken over mijn hoofd. "Sorry, ik ben blij, lieverd. Ik moet alleen huilen omdat ik blij ben! Dit is zo goed voor de wereld." zeg ik van achter mijn wc papier.
Los van alle praktische toestanden als wereldvrede en milieu is het ook gewoon fijn voor mij.
Ik kan nu weer fan zijn van de USA!
Uitgebreid verhalen over mijn liefde en fantasieën over dat prachtige land van Everglades, Walt Disney en Raymond Loewy. Actionpainter Jackson Pollock en Rotterdammer Willem de Kooning.
Geboorteplek van graffiti en mooie denkbeelden.
Tupac, Keith Haring & Monroe.
Eindelijk, na al die jaren durf ik het weer te zeggen:
Damn, I love the USA!
Nu Balkenende & Rouvoet nog weg; )






maandag 19 januari 2009

De maagd & de boodschappen


( KleurT'op, dag van het optimisme & het creatieve geluk.
Zaterdag - ja Valentijnsdag- 14 februari 2009
http://www.dorpsacademie.nl/
Dit is het logo. In alle bescheidenheid vind ik het een briljant plaatje geworden. Ik overweeg serieus een tattoo.
)
Voor alles is een Eerste Keer en mijn meeste Eerste Keren van aanzienlijk belang in het leven- dus niet mijn eerste keer dat ik ananasjam op brood had of verloor met 4- op -een -rij-en (die keer moet dus nog komen. Ik win altijd. 'Eat your heart out Vlaamsch Visje!') maar wezenlijke Eerste Keer ervaringen gebeuren bij mij meestal met Pasen.
Zo werd ik Vrouw met Pasen.
Van meisje naar vrouw op het feest van de vruchtbaarheid.
Paaszondag, enkele jaren later werd ik opnieuw Vrouw, nu met de hulp van mijn vriendje; )
Vele jaren later werd mijn vrouwenleven pas echt compleet.
Op Eerste Paasdag kreeg ik mijn Eerste Auto van Grandmaster M & vriendin.
Uitzonderingen maken de regel.
Nieuwjaarsdag, 1 januari 2009 om 14.23 reed ik 119 km/h waar dat 100 mag.
Ik heb mijn Eerste Bekeuring voor te hard rijden gekregen!
Terwijl ik dacht dat mijn oldschool vehikel gelijk de mantel van Harry Potter onzichtbaar was...
Want-oh- wat houd ik van hard rijden. (niet als een krankzinnige of als De Knoop, gewoon een beetje vlotter)
Mijn eerste bekeuring. Misschien lijst ik hem in...
Vandaag weer een Aanzienlijke Eerste Keer mee mogen maken.
Het werd met de jaren erger.
De obsessie.
Iedereen deed het of had het met succes gedaan.
Mij lukte het maar niet. Hoe hard ik probeerde.
Ok, ik kwam na lang oefenen goed weg met de smurfen.
Maar daarna leek het weer terug bij af.
Familymuntjes, Zomerzegels, Luchtmijlen & Stenen; elke spaaractie eindigde in een mislukking.
Tot op heden kan ik u vertellen van spaaracties najaar November 1997.
De zegeltjes liggen nl hier op mijn buro.
Spaaracties zijn hogere wiskunde voor mij.
Maar dankzij doorzettingsvermogen, het lekkere jonge ding hier verderop in de straat, aardige oudere dame in de rij en zoals zo vaak Buuv, heb ik onder aanmoediging van caissières en omstanders mijn Eerste Spaaractie voltooid.
Ik heb de Doos!
Ik heb de Doos van de C1000!
Sommige Eerste Keren vergeet een mens niet.
Dit is er een...
(Oh, I love M.I.A.)




maandag 12 januari 2009

De avonturen van Netwerk Annie (slot)


"Was hartstikke leuk, de nieuwjaarsmarkt," zeg ik tegen Stiefbeen terwijl we enorme zakken oude knuffels en trouwjurken in mijn auto staan te proppen."Ik weet alleen niet of ik nou zo goed ben in dat netwerken. Ik heb vooral veel gelachen."
Want zo eindigt dit netwerkavontuur natuurlijk. Ondergetekende weer eens in dwaze verhalen verwikkeld met Emma en Jan en alleman.
Emma is uitermate geestig als altijd en verhaalt van de keer dat ze Coole Ma ontmoette en dat die haar vervolgens begroette bij het horen van haar naam met:
"Ah Emma van Jan, van de drie schapen"
Dit alles dankzij mijn blog van december 2007 dat ging over een door mij ontvangen mysterieuze kerstkaart.
Ik bezwijk bijna van het lachen onder dit nooit gehoorde verhaal en hang half aan mijn kraam snikkend te wensen dat mijn legging niet zo zou afzakken.
Onverwachts gezellige mensen van diverse pluimage komen langs en eten hartjessnoepjes.
Ik klets gezellig met de gezusters Welbekend en zie veranderde of vertrouwde hoofden.
Er is een blik gescheiden mannen opengetrokken en ook zij hangen bij toerbeurt rond mijn kraam te niksen.
Nu het met de Leprechaun een onduidelijk traject dreigt te worden is een voorraad heren natuurlijk altijd handig. Ik verzet dus geen stap. Ik doe charmant geestig- lees grof ordinair grappig- worstel met verhouding vest / boezem, ontvang vervolgens visitekaartjes die ik zo zorgvuldig wegstop dat ik ze waarschijnlijk niet meer terugvind (dat heb ik meestal) en help ze hun schoenen terug te vinden nadat ik hen eruit heb gekletst.
Maar om nou te zeggen dat ik stevig genetwerkt heb?
Ik blijk toch al snel afgeleid door gezelligheid en hormonen.
"Eigenlijk vind ik het best moeilijk om sponsors te werven, geld te vragen. Ik heb het gevoel dat ik niks anders doe tegenwoordig. Maar het is zo'n prachtig plan, die KleurT'op."
We staan bij mijn auto.
De doorzichtige zakken vol harige knuffels met als bestemming N Melige Pimp Bonttjas en de nu nog maagdelijk witte trouwjurken voor onze jongerenmodeshow vullen mijn wagen.
"Ik sta vast bekend als de Bedelteef van de Ronde Venen."doe ik dramatisch en kijk hem recht in de blauwe ogen. Stiefbeen bromt ontkennend: "Nee joh, gewoon vragen. Er is geld genoeg."
KleurT'op, dag van het optimisme en creatieve geluk.
Zaterdag-ja Valentijnsdag- 14 februari 2009
De dag waarop Dorpsacademie Mus & Muzen te Wilnis wil laten zien dat de grootste rijkdom onze fantasie is.
Verbeeldingskracht als levenstrategie.
Crisissen komen en gaan. Blut zijn is van alle tijden.
De consument moet vertrouwen hebben in de economie.
De Dorpsacademie vindt dit belangrijker:
De mens moet vooral durven te leven!
Dorpsacademie Mus & Muzen is op vriendschap en liefde gebouwd.
Met vele handen, oude spullen en geld kreeg het bestaansrecht.
KleurT'op krijgt hopelijk dezelfde fundamenten.
De Kringkoop (Kringloopwinkel te Mijdrecht) doet al mee op verschillende manieren.
Mijn leerlingen pimpen hun tweedehands spullen die we vervolgens daar exposeren.
Op de Dorpsacademie o.a. workshops en demonstraties.
Exposities overal.
Tekeningen, foto's van getalenteerde jonge mensen.
Verrassende acts over kleur en kleurrijke momenten.
Een uitbundige modeshow die veel beloofd.
Iedereen die ook zin heeft in zo'n dag (zelf zou ik het op prijs stellen als er veel geknuffeld wordt op die dag, maar als je als kapper je haarkleuring in de aanbieding wil doen en als groenteman je worteltjes, ben ik daar ook erg voor), gewoon een tevreden leuke dag als tegenwicht voor die overdreven negatieve grijze verhalen in de media. Wie mee wil doen in woord of gebaar of cash (dat laatste vinden we helemaal niet erg. Sponsoring is een mooi woord.Er moeten bijvoorbeeld veel foto's GROOT afgedrukt worden.) neem dan a.u.b. contact op met dorpsacademie@gmail.com of kijk op http://www.dorpsacademie.nl/ daar komt snel meer info.

donderdag 8 januari 2009

De avonturen van Netwerk Annie (vervolg)


"Ik zit vast aan je." Ik sta dicht tegen Leprechaun aan op de Nieuwjaarsmarkt in Vinkeveen.
"Ja, je plakt weer, dat hadden we zondag niet afgesproken", doet hij stoer lief-lollig.
" Nee, sukkel, mijn vest zit aan jouw jas vast!, zeg ik charmant.
Mijn zachte wolharige vestje zit vastgehaakt in het klittenband van Leprechauns jack.
Tot groot verdriet van mijn vest en mijn portemonnee wordt deze warrige vriendschap van textiel verbroken met een rafelig eindresultaat.
Even plotseling als hij gekomen is maar nu met kus verdwijnt Leprechaun weer de sporthal uit.
Ineens lijkt de sporthal beeldig uitgelicht en oergezellig. Van alle kanten stromen de breedlachende mensen toe. Harpmuziek klinkt.
Ik heb zin om een stevig potje te netwerken.
Zelfs de lucht met de wilde frisheid van brak water kan mij niet 1-2-3 uit mijn gezwijmel storen.
Tot twee seconden later het moderne maar onversneden Hazeseffect van het gezelschap staand voor mijn promotiekraam tot mij doordringt.
Ik recht meteen de rug en straal fier vooruit: fout & nieuw geld welkom!
Als dit een hiphopbattle was geweest hadden we nu allen hard 'yo' geroepen, wijde broeken gedragen en was het een 1 op 1 gevecht.
Dat is het dus niet, dus wat doet het er toe?.
Nu draag ik een jurk waarin ondanks de semiverhullende werking van mijn fluffy vest de meisjes uitbundig feestvieren.
Maar de afzakkende legging zie je vanachter de kraam niet.
In het aura van deze mannen van onbestemde leeftijd hangt iets geblondeerds op de bank en ligt er een sloep voor het huis.
Ik ben dus duidelijk in het voordeel tegenover de heren.
Yo!
Naar ik vermoed zeven minuten later- het leken wel uren- verlaten zij uitgelaten lachend met blikkerende tanden al zwaaiend met visitekaartjes en gouden armbanden mijn kraam. De workshop zal worden gevolgd, de kunstwerken vast gekocht.
Yeah right!
De handkussen ontbreken niet.
Lang leve de taal & de intelligentie!
Kon ik op verbale wijze toch nog mijn middelvinger opsteken en ze vinden het nog prettig ook.
Zo'n brutale kunstenares.
We kijken toch allemaal Gooische Vrouwen, dan weet je hoe kunstenaressen zijn?
Tevreden over mijn 4-0 overwinning op de sukkels maak ik me op voor het volgende potje netwerken.
De nieuwe lijn kissproof lipstick van de Hema is daarbij ideaal.
Ik kijk in mijn spiegel.
Ik geef bijna licht.
(wordt vervolgd)

woensdag 7 januari 2009

De avonturen van Netwerk Annie

'Netwerken? roept Grandmaster M naar zijn vriendin. Ze bemoeien zich samen in een mobiel autogesprek met mij en schreeuwen wat in het rond.
Grandmaster M doet bijdehand: 'Netwerken? Jenneke doet alleen aan netkousen!''
Deze opmerking is in de context van een gesprek over mijn verse interessante lover die achteraf bezien-dit speelt zich 1,5 jaar geleden- carrière- technisch uiteindelijk niks heeft opgeleverd maar toen nog veelbelovend leek.
Volgens G's vriendin dan. Zelf had ik mij slechts verdiept in de vleselijke lusten met de meneer en dus was Grandmaster's opmerking best heel geestig.
Netwerken was eerlijk gezegd een woord dat ik tot ver in dit millennium eerder associeerde met handwerken en visserij dan met visitekaartjes en snoephartjes.
Aaargh, het is hier stom! sms ik naar Leprechaun vanachter mijn kraam op de Nieuwjaarsmarkt te Vinkeveen met in mijn kraam de flyers, aankondigingen,kerstrozen en de schalen van De Rus vol snoephartjes en ik weet niet of ik de Leprechaun hier nu voor wil behoeden of hem juist even wil zien.
Afgelopen zondag heb ik hem woest verteld dat het uit was, waarop hij vervelend guitig opmerkte dat het nooit aan was geweest vervolgens gezellig de haard opstookte en een fles rosé opentrok.
Daarna gingen we uren crackers met kaas eten en slim praten dus hoe de stand van zaken nu is, weet ik niet.
De sporthal is gruwelijk verlicht en ik scheld tegen Stiefbeen dat ik voor deze belichting niet zo'n kerstige jurk heb aangetrokken. Nu is de jurk wel heel erg kerstig uitgevallen want hij zit wat strakker dan de laatste keer.
Stuk bloter ook.
Daar kwam ik al hollend op weg naar de auto achter.
Ik trek mijn vest wat gezelliger en warmer om mij heen in het helverlichte woud van permanentjes en fleecetruien.
Natuurlijk is het elastiek van mijn legging kapot waardoor hij de hele tijd afzakt.
Wat gezien de omvang van mijn derrière toch best een wonder mag heten.
Vandaag hard gewerkt, kind en ik hebben nog niet gegeten.
We sjouwen en maken met de moed der wanhoop de kraam gezellig.
Achter me vermoed ik een konijnenfokkerij gezien de vele konijnen.
Rechts de flink kalende accordeonvereniging.
Ik groet een passerend fanfarelid.
Dan in het diepst van mijn tl-beschenen ellende, slaat de meligheid toe.
Welkom in mijn glamourbestaan...
Netwerk Annie gaat op avontuur!
(wordt vervolgd)


vrijdag 2 januari 2009

Knallend leven, kloppend bestaan

Met veel lawaai vliegen rode en blauwe ballen ver over het dak van de tegenoverliggende etagewoningen.
De Torpedo is een buis die met enorme knallen verschillende veelkleurige figuren de hemel inschiet. Vooral het zwaar dreunend geluid is indrukwekkend. We knikken elke keer goedkeurend bij het trillen van de ramen aan de overkant.

Nieuw wordt razendsnel oud en de aarde draait door, maar in dit verhaal sluiten we het oude jaar af en luiden het nieuwe in.
Zoon en ik vieren Oud & Nieuw bij Zus en haar gezin in de stad waar ik vanaf mijn 8e tot mijn 18e heb gewoond. Bij ouders die toen nog niet gescheiden waren.
De kanonslagen vallen tegen. Alle soorten zijn ons te slapjes. Ik steek met mijn lont (want al twee maanden gestopt met roken) het ene na het andere rotje aan in de hoop op echte herrie. De Knock Outs zijn beduidend heftiger, maar die zijn helaas niet handig om te gooien.
Ik prop in het halletje mijn jaszakken en die van Puberzoon overdreven vol met knallers en sier.
We grijnzen breed, heffen de brandende lont naar elkaar en stappen weer naar buiten.
Zus heeft in haar hartelijkheid de halve stad uitgenodigd.
De stad die ik ooit met veel plezier de rug heb toegekeerd om in Utrecht te gaan studeren.
Waar Zus haar huishouden het enige was dat ik bezocht.
De gasten vanavond variëren van -heb ik gehoord had ooit verkering met mijn buurjongen tot: heb ik bij in de klas gezeten en verder weet ik niks- of : heb ik eerder gezien want vrienden van Zus.
Aardige mensen allemaal, dat moet gezegd, maar ik zit ineens in een nieuwe aflevering van A Christmas Carol van Charles Dickens met al die geesten uit het verleden.
De juiste belichting wordt weliswaar deze avond nooit gevonden- we zitten of in stevige duister dan wel helverlicht aquariumstijl (begane grond binnenstad)- wat, als je gourmet zoals wij, allebei voor-en nadelen heeft, maar het is best gezellig.
Verder veel kinderen die voor tien tellen en dat net kunnen zoals mijn 3 jarige neefje de Tank en Roze Karate Prinses. Dus ook voor geluidsoverlast binnenshuis is gezorgd.
Het Tolletje danst veelkleurig weg en ontploft mij te snel. Ik gooi er zeven zo snel mogelijk achter elkaar.
Toen ik vier jaar geleden als verse alleenstaande moeder op een dag over mijn vuurwerkangst stapte en met mijn ventje voor het eerst vuurwerk ging kopen, wist ik er niks van.
Ik wist niet dat Tolletjes eigenlijk Grondbloemen heten en niet rond zijn maar er als Kanonslagen uitzien.
Dat veel namen van vuurwerk sexy zijn en de Chinese verpakkingen heel mooi.
Dat het het zo stervensduur is...
Dat explosies van deze soort allerlei gemis vullen met stoere plezierige samenhorigheid en lichtzinnige opwinding.
Dat het kinderlijk eenvoudig is om aan te steken en helemaal niet eng.
Dat ik dit graag vroeger van een van mijn ouders had geleerd.
Het eten is lekker, de bubbels smaken uitstekend.
Maar er blijkt nog een gast.
De belangrijkste geest -eh gast- van de avond is weliswaar niet lijfelijk aanwezig maar verder niet te vermijden. Mijn vader.
Voor alle duidelijkheid: Vader Jager is mijn stiefvader, tijdens mijn studietijd is Coole Ma met hem hertrouwd.
Dit gaat over de de man op wie ik sprekend lijk, wiens naam ik draag.
Zijn artistieke talenten zijn ook sinds kindertijd de mijne.
De man, die wel goed met Zus is en het aanwezige met Zus bevriende gezin dat in 2008 stevig door het lot getroffen werd met een kindje met kanker, tot steun is geweest.
Goddank hebben bij het kleine meisje de behandelingen gewerkt.
Het gezin duizelt vanavond nog na van een bewogen jaar.
Maar mijn vader was lief voor ze geweest.
Lief. Hum...
Dezelfde vader die ik al weer enige jaren niet gezien had en die nooit een opa is geweest voor mijn Puberzoon.
De vader waar ik het nooit over heb vanwege allerlei zeer legitieme redenen.
Laat ik deze vader de bijnaam Bukowski geven.
De Sneakers blijken kleine felle grondbloemetjes met knetterende pit tot besluit.
Ik pluk er driftig de rood papieren verpakking van af en deel enthousiasme met Zoon over dit fijne vuurwerk.
De twee potten Master Li slaan nergens op. Zonde van het geld.
De vuurpijlen genaamd Striptease vallen ondanks hun naam reuze mee.
Ik vermoed zelfs vliegende parachuutjes maar zie ze helaas niet.
Mijn onbekende vader is geen nieuw onderwerp tussen Zoon en mij.
Het is ook niet beladen. Het leven is geen hysterische film of SBS-item.
Het leven verloopt niet lineair maar gewoon in cirkels.
Oud wordt Nieuw en nieuw is al snel oud.
"Zullen we morgen bij mijn vader op bezoek gaan? Hij woont hier vlakbij.", vraag ik Zoon terwijl ik het brandbare plaatje aansteek.
"Ja, lijkt me best leuk!"zegt Zoon terwijl hij zich concentreert op het vasthouden van de wensballon.
De Aziatische witte kwetsbare geluksballon is door hem met fineliner prachtig betekend en beschreven met de door alle aanwezigen gedroomde wensen voor het nieuwe jaar.
Het vuur verwarmt de lucht binnenin het papier.
Het gaat steeds boller staan.
Langzaam maar zeker en in een sprookjesachtig aandoende stilte stijgt de papieren ballon op.
In alle schoonheid zweeft hij vanuit de trieste straat naar grote hoogte.
"Gelukkig Nieuwjaar, schat!"zeg ik omhoog kijkend met zijn nu al grotere hand even in de mijne.
Het witte vlekje is uiteindelijk niet meer te zien.
2009 is begonnen.
Ik wens vrienden, lezers en familie een bijzonder liefhebbend, inspirerend, humoristisch en boeiend 2009!
(Wordt natuurlijk vervolgd)