dinsdag 20 januari 2009

Hoera Obama!

"The ugly cry," zo noemt Oprah Winfrey het soort huilbui dat niet gecontroleerd kan worden en gepaard gaat met veel snot en huhhuh geluiden.
De huilbui overvalt me nagenoeg meteen bij het begin van de beelden van de inauguratie van Barack Obama.
Na een dag vol verrassende wendingen en uitdagingen als: hoe kom ik zo intelligent mogelijk over tijdens het brainstormen over onderwerpen waar ik niet voor heb gestudeerd als ook: hoe flirt ik tegelijkertijd met de vermoedelijk getrouwde maar helaas toch woest aantrekkelijke meneer in het gezelschap? Verder beheerst namelijk dezelfde vraag mijn middag waar ook Raoul Heertje zich deze weken over buigt : "Wat is echt met een camera op je snufferd?".
Ik poseer zogenaamd naturel terwijl ik serieus aan het werk ben achter de ezel. Pas later, toen de fotografe weer weg was en ik echt aan het schilderen was merkte ik het verschil. Ik stond zoals altijd te dansen achter de ezel, ditmaal op Nickelback ; )
Na het verbreken van het nieuwe wereldrecord: boodschappen doen voor het avondeten & het regelen brood voor morgen, kwam ik onderweg Zoon en Hond tegen. Ik had er echt zin in, die inauguratie.
Nog vijf minuten! Ik ruk plastic van de diepvriespizza's met mijn blik vastgenageld aan de de buis.
Dan begint het.
En ik begin met huilen, zelfs nu ik dit schrijf met Nova op de achtergrond schiet ik weer vol.
Tijdens de speech denk ik aan de Don en ons gekanker op Bush en ons gedemonstreer tegen de oorlog in Irak & de deelname van Nederland daaraan.
Ik krijg herinneringen aan de vele gesprekken met mensen uit de vreemde of in den vreemde (dan hadden zij een thuiswedstrijd) over de man met het chimpanseegezicht die altijd guitig kijkt of hij slechts stiekem een scheet heeft gelaten maar die 8 jaren van onze jeugd, ons leven, onze aardbol heeft verkloot met zijn onbenul.
Obama spreekt over een vuist die verandert in de open hand.
Ik denk aan mijn schilderij dat nu bij De Rus & de Borgia hangt, over mijn gevoelens over de oorlog in het Tweestromenland.
Obama spreekt serieus en integer.
Eigenlijk is hij best dun.
Een mensenmassa vult het TV beeld.
Mensen waarvan een groot deel inderdaad 60 jaar geleden niet bediend zouden zijn geweest omdat anderen zich beter voelden door hun kleur.
Uiteindelijk is het een trots verhaal.
Ik snuit luid mijn neus.
Barack spreekt zoals wij willen. Hij geeft een veilig gevoel.
Hij spreekt zijn zorgen uit.
Geen corruptie.
Zorg om de aarde.
Een vredelievend gebaar naar moslims.
Ik snik met grote halen en Zoon aait geschrokken over mijn hoofd. "Sorry, ik ben blij, lieverd. Ik moet alleen huilen omdat ik blij ben! Dit is zo goed voor de wereld." zeg ik van achter mijn wc papier.
Los van alle praktische toestanden als wereldvrede en milieu is het ook gewoon fijn voor mij.
Ik kan nu weer fan zijn van de USA!
Uitgebreid verhalen over mijn liefde en fantasie├źn over dat prachtige land van Everglades, Walt Disney en Raymond Loewy. Actionpainter Jackson Pollock en Rotterdammer Willem de Kooning.
Geboorteplek van graffiti en mooie denkbeelden.
Tupac, Keith Haring & Monroe.
Eindelijk, na al die jaren durf ik het weer te zeggen:
Damn, I love the USA!
Nu Balkenende & Rouvoet nog weg; )






Geen opmerkingen: