vrijdag 2 januari 2009

Knallend leven, kloppend bestaan

Met veel lawaai vliegen rode en blauwe ballen ver over het dak van de tegenoverliggende etagewoningen.
De Torpedo is een buis die met enorme knallen verschillende veelkleurige figuren de hemel inschiet. Vooral het zwaar dreunend geluid is indrukwekkend. We knikken elke keer goedkeurend bij het trillen van de ramen aan de overkant.

Nieuw wordt razendsnel oud en de aarde draait door, maar in dit verhaal sluiten we het oude jaar af en luiden het nieuwe in.
Zoon en ik vieren Oud & Nieuw bij Zus en haar gezin in de stad waar ik vanaf mijn 8e tot mijn 18e heb gewoond. Bij ouders die toen nog niet gescheiden waren.
De kanonslagen vallen tegen. Alle soorten zijn ons te slapjes. Ik steek met mijn lont (want al twee maanden gestopt met roken) het ene na het andere rotje aan in de hoop op echte herrie. De Knock Outs zijn beduidend heftiger, maar die zijn helaas niet handig om te gooien.
Ik prop in het halletje mijn jaszakken en die van Puberzoon overdreven vol met knallers en sier.
We grijnzen breed, heffen de brandende lont naar elkaar en stappen weer naar buiten.
Zus heeft in haar hartelijkheid de halve stad uitgenodigd.
De stad die ik ooit met veel plezier de rug heb toegekeerd om in Utrecht te gaan studeren.
Waar Zus haar huishouden het enige was dat ik bezocht.
De gasten vanavond variƫren van -heb ik gehoord had ooit verkering met mijn buurjongen tot: heb ik bij in de klas gezeten en verder weet ik niks- of : heb ik eerder gezien want vrienden van Zus.
Aardige mensen allemaal, dat moet gezegd, maar ik zit ineens in een nieuwe aflevering van A Christmas Carol van Charles Dickens met al die geesten uit het verleden.
De juiste belichting wordt weliswaar deze avond nooit gevonden- we zitten of in stevige duister dan wel helverlicht aquariumstijl (begane grond binnenstad)- wat, als je gourmet zoals wij, allebei voor-en nadelen heeft, maar het is best gezellig.
Verder veel kinderen die voor tien tellen en dat net kunnen zoals mijn 3 jarige neefje de Tank en Roze Karate Prinses. Dus ook voor geluidsoverlast binnenshuis is gezorgd.
Het Tolletje danst veelkleurig weg en ontploft mij te snel. Ik gooi er zeven zo snel mogelijk achter elkaar.
Toen ik vier jaar geleden als verse alleenstaande moeder op een dag over mijn vuurwerkangst stapte en met mijn ventje voor het eerst vuurwerk ging kopen, wist ik er niks van.
Ik wist niet dat Tolletjes eigenlijk Grondbloemen heten en niet rond zijn maar er als Kanonslagen uitzien.
Dat veel namen van vuurwerk sexy zijn en de Chinese verpakkingen heel mooi.
Dat het het zo stervensduur is...
Dat explosies van deze soort allerlei gemis vullen met stoere plezierige samenhorigheid en lichtzinnige opwinding.
Dat het kinderlijk eenvoudig is om aan te steken en helemaal niet eng.
Dat ik dit graag vroeger van een van mijn ouders had geleerd.
Het eten is lekker, de bubbels smaken uitstekend.
Maar er blijkt nog een gast.
De belangrijkste geest -eh gast- van de avond is weliswaar niet lijfelijk aanwezig maar verder niet te vermijden. Mijn vader.
Voor alle duidelijkheid: Vader Jager is mijn stiefvader, tijdens mijn studietijd is Coole Ma met hem hertrouwd.
Dit gaat over de de man op wie ik sprekend lijk, wiens naam ik draag.
Zijn artistieke talenten zijn ook sinds kindertijd de mijne.
De man, die wel goed met Zus is en het aanwezige met Zus bevriende gezin dat in 2008 stevig door het lot getroffen werd met een kindje met kanker, tot steun is geweest.
Goddank hebben bij het kleine meisje de behandelingen gewerkt.
Het gezin duizelt vanavond nog na van een bewogen jaar.
Maar mijn vader was lief voor ze geweest.
Lief. Hum...
Dezelfde vader die ik al weer enige jaren niet gezien had en die nooit een opa is geweest voor mijn Puberzoon.
De vader waar ik het nooit over heb vanwege allerlei zeer legitieme redenen.
Laat ik deze vader de bijnaam Bukowski geven.
De Sneakers blijken kleine felle grondbloemetjes met knetterende pit tot besluit.
Ik pluk er driftig de rood papieren verpakking van af en deel enthousiasme met Zoon over dit fijne vuurwerk.
De twee potten Master Li slaan nergens op. Zonde van het geld.
De vuurpijlen genaamd Striptease vallen ondanks hun naam reuze mee.
Ik vermoed zelfs vliegende parachuutjes maar zie ze helaas niet.
Mijn onbekende vader is geen nieuw onderwerp tussen Zoon en mij.
Het is ook niet beladen. Het leven is geen hysterische film of SBS-item.
Het leven verloopt niet lineair maar gewoon in cirkels.
Oud wordt Nieuw en nieuw is al snel oud.
"Zullen we morgen bij mijn vader op bezoek gaan? Hij woont hier vlakbij.", vraag ik Zoon terwijl ik het brandbare plaatje aansteek.
"Ja, lijkt me best leuk!"zegt Zoon terwijl hij zich concentreert op het vasthouden van de wensballon.
De Aziatische witte kwetsbare geluksballon is door hem met fineliner prachtig betekend en beschreven met de door alle aanwezigen gedroomde wensen voor het nieuwe jaar.
Het vuur verwarmt de lucht binnenin het papier.
Het gaat steeds boller staan.
Langzaam maar zeker en in een sprookjesachtig aandoende stilte stijgt de papieren ballon op.
In alle schoonheid zweeft hij vanuit de trieste straat naar grote hoogte.
"Gelukkig Nieuwjaar, schat!"zeg ik omhoog kijkend met zijn nu al grotere hand even in de mijne.
Het witte vlekje is uiteindelijk niet meer te zien.
2009 is begonnen.
Ik wens vrienden, lezers en familie een bijzonder liefhebbend, inspirerend, humoristisch en boeiend 2009!
(Wordt natuurlijk vervolgd)











1 opmerking:

Puberzoon :) zei

Gelukkig 2009!