donderdag 29 januari 2009

Nog 1 keer Vrolijk Hi en mijn stoppen slaan door

"Ik vermoord ze! Er gaat nu iemand dood! De vuile rotzakken! ", mijn boze geschreeuw weerkaatst via de monitor verbijsterd naar achter mij op de bank liggende Zoon. Ik heb zojuist voor de derde keer op de Hi website mijn vraag (kort en bondig a.u.b.) met mijn befaamde 1 vingertechniek ingetypt.
Sinds een week wordt ik dag en nacht geterroriseerd door een sms van Voicemail, betreffende een gemiste oproep van mijn zoon op do 22-01 om 14.30, geen bericht ingesproken. Ik word knettergek!
Elke keer na het typen van dat laatste uitroepteken heb ik zonder te knipperen- als in een tekening van Escher- weer de lege vraag op de site voor me.
Ik kijk hijgend en zoekend om me heen in mijn kamer annex kantoor annex archief en oudekrantendepot.
Mijn hart klopt gefrustreerd achter mijn tranende ogen. Ik wil iets kapot gooien maar besef dat ik het dan zelf moet betalen en weer opruimen.
Al een week die verdomde sms. Soms zitten er vier hele uren tussen de berichten. Meestal zijn het er een paar per uur.
Terwijl ik mij door de Hi website ploeg bel ik met de klantenservice. Het lukt me niet om klantenservice te bereiken. Ik huil in de wacht met Randy Crawford mee en tegen de tijd dat er hoogpolig mos op mijn tanden groeit en ik hoop krijg, wordt de verbinding verbroken.
1 gemiste oproep van nr ...laatste oproep 14:30 uur 22/01/09. Er is geen bericht ingesproken. Dit is een gratis bericht van VoiceMail.
Goh gratis, aardig.
Wat ik ook doe, welke instelling ik ook verander, deze sms blijft komen.
Na twee gebroken nachten breng ik een bezoek aan het Ongenaakbare Meisje van de Phone House.
Zij trekt haar perfecte wenkbrauwen op en kijkt me met een prachtig vermoeide blik aan.
Zij geeft me minzaam de verlossende tip die met de simkaart van Zoonlief te maken heeft. Vreugdevol door de geboden kans op verlossing bel ik Zoon bij zijn vader en geef instructies, die hij braaf opvolgt.
Nu, een week later, kan ik melden dat er nog niets is veranderd.
Behalve dat ik verloeder in een stapelgek wrak.
Ik wil s' nachts graag telefoon bij me hebben maar zelfs met de instellingen op stil in al haar variatiesword ik vaak wakker van deze sms. En slaap dan niet meer in.
Tijdens mijn kunst-knutselles voor kinderen 8-11 jr van vanmiddag lig ik oververmoeid in een geestelijk-artistieke spagaat. De kinderen zijn vrolijk klierig en ik retemoe. Er wordt geschilderd, een aantal meiden naaien knuffelkleertjes, de ijslolliestokjes worden weer eens gepakt & geplakt en door twee heren van 10 wordt een totempaal van piepschuim geplakt. Ik besluit dat er een tweede lijmpistool moet komen. Deze stop ik in het stopcontact en al het licht valt uit. Het pistool stinkt en de kinderen praten opgewonden door elkaar heen.
Ik loop naar de meterkast.
De sms.
De telefoon gaat. Zoonlief. Ik leg weer neer. De sms. Nog een sms. Sms van leerling over morgen. Ik kijk in de antieke maar voor mij splinternieuwe- want nooit op gelet- meterkast en zie nergens de vermoede aardlekschakelaar.
Sms terug van leerling. Ik zucht.
Telefoon. Zoon belt , ik snauw.
Ik probeer na gedraai en zinloos gepluk aan de dikke stoppen De Rus te bellen.
Die belooft na mijn onbenullig gehakkel meteen te komen met de stoppen.
Ik hoor mijn leerlingen in de Grote Werkplaats joelen.
Wat een week!
De week waarin Hi mijn leven overnam met zijn hatelijk gegroet...
Sms. Sms. Sms.

Geen opmerkingen: