donderdag 26 februari 2009

The master


Naar goed katholiek gebruik begint op Aswoensdag na de carnaval het vasten. Nu was mijn vasteloaves wegens hier niet nader te noemen omstandigheden snel afgelopen- zondagavond zat ik al weer sip thuis op de bank- en ben ik bovendien niet katholiek (heerlijk dat ik dat kan zeggen; je zal maar lid zijn van een kerk met zo'n enge Holocaust ontkenner als bisschop)toch doe ik mee met deze oldschool onthouding.
2008 was namelijk een erg goed jaar voor mijn vetcellen.
Allereerst was daar de rondreis door Thailand, die ik samen met Zoon gemaakt heb.
Al het eten was even heerlijk en de Singha biertjes spoelden het soepeltjes weg.
Ik kwam terug met een enorme hoeveelheid herinneringen, tonnen souvenirs en een extra zwemband.
"Dat dans ik er wel weer af", dacht ik toen nog in mijn onschuld. Maar mijn streetdance clubje bleek een sterfhuisconstructie en er werd steeds minder bewogen tot mijn danslerares ontslag nam en ik geen reden meer had om sommige spieren te gebruiken.
In november stopte ik geheel onverwacht- ook voor mijzelf- met roken.
Los van de paar extra's die dat heeft als het niet eeuwig hoeven te zoeken naar aanstekers, nooit meer rochelend kuchen als een oude tandeloze schoorsteenveger en een vermeend lang en gelukkig leven, heeft het me vooral veel gewicht opgeleverd.
Kortom sinds de Kredietcrisis ben ik zoveel kilo's aangekomen dat ik niet meer langs de slager durf te lopen uit angst dat hij meteen zijn messen gaat slijpen en ik tussen de karbonades eindig.
Er is niks mis met een goddelijk lichaam, maar om alle goden van de Olympus tegelijk in een lijf te willen proppen is toch echt overdreven.
Vasten dus.
In mijn geval betekent dat vooral geen alcohol, niks lekkers en verplicht elke dag op de Stairmaster.
Mijn Stairmaster is ooit bij de Liddl aangeschaft en is bijna antiek. Zo moet hij net als ik het eerste kwartier warm worden, wat hem wel leuk menselijk lijkt te maken maar omdat hij daardoor ondraaglijk zwaar trapt, is dat toch vooral vermoeiend irritant.
Daarna begint hij, naast het vervelende monotone gebonk, te piepen en te blazen alsof er een kudde cavia 's bezig is met de opnamen van een pornofilm.
Toen ik gisteren na gedane zaken woest zwetend van het onding afstapte, stond Buuv al bezorgd aan de deur, op zoek naar de bron van het griezelige burengerucht.
Toch ben ik al 24 uur best trots op mijn sportieve traploopprestatie ( daarmee meteen al schrijvend mijn volgende actie op de Stairmaster subtiel uitstellende), tot ik in gratis krant De Pers over Sylvie Van Der Vaart lees.
Sylvie is een heel gek beroemd meisje. Je ziet haar afbeelding vaak in kranten en tijdschriften die bij de Chinees liggen.
Ze is altijd al bekend geweest maar ik heb geen idee waarvan of waarom.
Nu is ze getrouwd met een voetballer waar ik verder geen verstand van heb.
Ook zegt ze moeder te zijn, maar dat laatste geloof ik niet, volgens mij leased ze voor persmomenten gewoon een knap kind bij Elite of Moeder Anne.
Sylvie is namelijk verschrikkelijk dun en heeft heel veel haar.
Je zou haar knap kunnen noemen of goed gekleed.
Zo is zij nu door tijdschrift Jackie als Best Geklede vrouw van Nederland verkozen. Wat in ieder geval betekent dat zij nog nooit gesnapt is met een onderbroek over haar hoofd, want verder zie ik bijzondere er niet zo aan af.
Wel mooie kleuren op de foto.
Sylvie zegt altijd dingen waar ik weken over na kan denken.
"Soms eet ik zelfs het hoorntje op van mijn ijsje" was er een om je tanden in stuk te bijten.
Vandaag beweert ze dat ze drie keer per dag naar de sportschool gaat, wat me vrij omslachtig lijkt. Ga er dan wonen.Pure bluf.
Ik bestudeer de foto van de Best Geklede nog eens goed.
Volgens mij speelt ze vals. Na een kwartier Stairmaster ga ik al dood van verveling.
Ik bekijk het kinderlijke lijfje, de hongerige ogen en die enorme bos haar.Die prachtige waterval.
Maar dat is het! Ineens zie ik alles in verhouding. Als mijn hoofd groter lijkt- ah nee god verhoede dat - of beter: mijn armzalige bosje stro genaamd kapsel meer volume zou hebben is mijn lichaam optisch kleiner.
Haha.
Ik heb geen Stairmaster nodig.
Maar een Hairmaster.

donderdag 19 februari 2009

Carnaval


Zitterd viert vasteloaves.
Zoon en ik ook!
Ik vier het zelfs nog twee dagen langer want ik heb mezelf vrij gegeven en hij moet dan weer naar school.
Eindelijk een hele carnavalsperiode vieren bij Coole Ma en Vader Jager.
Van't kanon van het balkon tot aan de sjleuteleuverdrach, ik ga het meemaken...
U hoort nog van mij.
Alaaf

woensdag 18 februari 2009

Rookvlees

"Waarom eet je niet gewoon vlees, zoals iedereen?" Sneaky Business Punk buigt zich voorover als hij dat aan me vraagt. Ik voel een ondertoon in de vraag die ik niet thuis kan brengen.
Zijn buurman Droogstoppel perst de dunne lipjes al op elkaar. Klaar voor een oordeel.
We zitten aan een lange tafel in ons vaste restaurant en het eten wordt geserveerd.
Ik zucht.
Waar een grote internationale serviceclub klein in kan zijn. Alhoewel ik bijna net zo lang geen vlees meer eet als Zoon oud is, heb ik zelden zoveel gezanik over dit onderwerp gehad als bij deze club.
"Laten we de vraag omdraaien. Waarom eet jij wel vlees?"doe ik een poging om nog iets anders uit dit onderwerp te peuren. Ik baal. Ik had mij verheugd op een avond gezellig verhalen over het succes van de KleurT'op van afgelopen zaterdag en nu zit ik met twee strontvervelende heren en een uitgekauwd onderwerp aan tafel.
Alhoewel ik al sinds november gestopt ben met roken, snak ik ineens naar een sigaret.
"Vlees is lekker", krijg ik als antwoord.
"Dat vind ik niet echt een reden. XTC is ook lekker en toch gebruik ik dat nooit meer."doe ik een leuke duit in het zakje.
Beide heren willen namelijk helemaal geen volwassen discour of een elegante discussie. Ze willen afzeiken, om het maar eens studentikoos te benoemen.
Nu raakt Droogstoppel op dreef. Ooit heb ik zonder te weten iets misdaan bij deze man. Als ik A zeg dan zegt hij B met een lading waar menig terrorist nog wat leuks mee zou kunnen doen.
Nu interesseert deze Droogstoppel mij geen ene moer, hoe hard ik ook mijn best doe.
Hij opent zijn mond en ik hoor slechts ruis. Ik kijk naar zijn te kleine hoofd met een gelaatskleur die erop wijst dat hij nooit overdag buitenkomt. Zijn kraaloogjes staan boos en ik bekijk hem met antropologische belangstelling. Zelfs zijn boosheid maakt hem nog niet interessant. Slechts vermoeiend.
In gedachten been ik weg uit dit verstikkende zaaltje en steek een sigaret op, inhaleer diep en blaas grote rookwolken.
Dit is mijn vaste clubavond en de club is een Internationale serviceclub met een statuut vol ronkende principes en hoogstaande idealen over respect voor het individu.
En het moet gezegd soms klopt dat ook wel.
Alleen vanavond zit ik per ongeluk bij de verkeerde onderafdeling: de Mijdrechtse gezelligheidsvereniging De Gevulde Varkenspoot.
Roken schijnt hinderlijk te zijn. Kenners beweren dat het stinkt en dat het ongezond voor je is.
Zelf vind ik roken nog steeds best lekker ruiken.
Ik maak me eerder zorgen over de schadelijke effecten van het zogenaamde, in het afgelopen decennium verworven burgerlijk recht om andermans levensbeschouwelijke opvatting zonder enig respect te kunnen schofferen.
Daar krijgt een mens pas hartkramp van.

vrijdag 13 februari 2009

I want you!

Het is niet zo dat u uit mijn hoofd of hart bent en het is ook niet zo ik geen avonturen meer beleef om met u te delen.
Integendeel.
Mijn afwezigheid op dit blog heeft een andere reden.
De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van de dag van morgen.
14 februari 2009. Dag van mijn KleurT'op, dag van het optimisme en het creatieve geluk.(http://www.dorpsacademie.nl/)
Natuurlijk is het morgen ook Valentijnsdag, maar in plaats van het vol verwachting loeren naar de postbode die eindelijk die lang gewenste Valentijnskaart komt brengen of juist opzichtig mokkend tegen uw echtgenoot, heeft u nu een uitstekend alternatief.
Deze intelligente optimist houdt een artistiek feestje met haar liefste vrienden & leerlingen en u bent welkom!
U komt voor gezelligheid, schoonheid, knuffels, klapzoenen en andere blije intermenselijke liefdesdingen in vriendschappelijk opzicht- dat spreekt voor zich- gewoon naar mijn atelier.

Hebben we morgen allemaal een toffe warme dag in deze zogenaamde barre tijden!
Maar nu ff iets anders.
Heeft u liever onoirbare bedoelingen met bijvoorbeeld ondergetekende?
Top!
Maar dan vrees ik dat u het oldschool wijze moet aanpakken...
Stuurt dan kaarten, al dan niet digitaal.
Lieve woorden, bossen rozen.
Gooi m eruit de die hartstochtelijke sms!

Ondergetekende, moi, is er wel aan toe...
Lang leve de suikerzoete hofmakerij.

Maar eh...
verwacht niet dat ik er morgen echt mee bezig ben.
Dan heb ik andere zorgen.
Die behelsen vooral hoe ik me staande ga houden.
Tussen expositie & feest. ( Hoe vindt u mijn tekeningen?)

Liefde & vriendschap & verantwoordelijkheid.
Kunstenaar, moeder, vriendin, docent.
Versnipperde aandacht, intensief gevoel.
Best wel stress.
Maar natuurlijk- u kent mij- maak ik me vooral zorgen over mijn uiterlijk.
Mijn uitgekozen outfit voor de KleurT'op heeft een hoog circusgehalte.
De schoenen hebben hakken met trapezekwaliteit en ik kan dankzij "mijn stoppen met roken" doorgaan voor de de Dikke Dame.
Ik vrees de betreding van de catwalk met vreze.