woensdag 25 maart 2009

Memorie


(A trip down f*cking Memory Lane- Jenneke van Wijngaarden tekening balpen, fineliner en marker)
Iedereen weet dat de gemiddelde 3-jarige onverslaanbaar is bij een potje memorie. Let maar op: zo'n dreumes weet je altijd te verleiden en zonder ook maar met de trouwhartige oogjes te knipperen vist het kind ogenblikkelijk de twee gelijke kaartjes uit het enorme aanbod.
Twee dezelfde grote aarbeien bijvoorbeeld of twee gezellige grijze poezen.
Vroeger thuis zochten we naar iets anders. Uitslaande branden, autopech of inbraak tijdens vakantie.
Ons Nationale Nederlanden Memoriespel bestond uitsluitend uit naargeestig getekende rampen die je zomaar ineens konden overkomen.
zus en ik speelden het graag.
In tegenslag en vette pech waren wij van jongs af aan gespecialiseerd.
Rampen zijn een koud kunstje voor deze zussen en crisissen helemaal ons ding.
Dat maakt je vindingrijk en creatief en later kun je er vast om lachen.
Het Vindt de alcoholspel werd door onze Pa Bukowski op hoog niveau gespeeld maar wij vonden altijd weer de flessen, ook al lagen ze in viskoffer, kantoorlade of spoelbak van het toilet.
(Bleef de jenever lekker koud)
Wij speelden naast dit spel en het Nationale Nederlanden Memoriespel ook later Het Enge Deurwaarderspel waarbij we verstopplekken verzonnen voor waardevolle spullen als de kleine kleurentelevisie of het misschien- heel -dure -kweetniet antiek van Pa.
Onderin de linnenkast was mijn favoriete plek voor eigenlijk alles en vooral de tv.
Die paste net onder het sokken mandje.
De favoriete verstopplek van zus weet ik niet meer.
Overigens weet ik nog wel haar geheime wapen, een vals klein speelgoedpianootje waarmee ze bij voorkeur op zondagochtend 07.00 uur pianorecitals gaf.
Later in mijn studententijd speelde ik ook spellen alleen.
Nu was het Het Enge Kijk-en Luistergeldspel waarbij ik regelmatig (ik verhuisde vaak) oefende of dat mijn kleine kleuren tv in de oven paste en hoe lang ik daar over deed in het geval dat de Kijk-en Luisterdienst zou aanbellen.
Nu speel ik het Huis te Huurspel?Een spel dat me na 1,5 jaar spelen goed de strot uithangt.
Waar overigens toch al het mes opstaat vanwege de verplichting tot naleving van het convenant met X.
Betaalbare huurhuizen zijn als kabouters.
Je gelooft erin maar je ziet ze nooit.
Nou ja
Geen goede tekening zonder zwarten en witten.
"Geen schaduwen zonder hoogsels," roep ik in de schilderles en ik meen het nog ook.
"Leven is lijden." zeggen boeddhisten.
Is dat ook weer duidelijk en kun je verder.
Lachen maakt namelijk een hoop goed.
En in lachen was en is iedereen in ons gezin grootmeester.
zelden grappiger mensen gezien als mijn vader, moeder en zus.
En bij het Huis te Huur?spel ben ik ook uit de put.
De erg leuke lach van de nieuwste man in mijn leven, de makelaar van om de hoek, belooft veel.
Vooral als je die ziet in een appartement dat echt bestaat!
Een waarachtige woonplek bijna tastbaar.
Ok, je moet altijd zachtjes op je tenen lopen en in de woonkamer slapen maar dat zijn slechts schaduwen...
Ik heb uitzicht!
(dansliedjevoor alle hoogsels van het afgelopen etmaal!)

zondag 15 maart 2009

Als de Buuv van huis is...


De kat schiet met een chagrijnige kop uit de tuin langs mijn benen naar binnen. Hij klaagt mij miauwend aan. Ik kijk naar zijn voederbakje. Leeg, shit.
Wil je aub de kat naar binnenlaten en zijn bakje vullen als het leeg is? liefs, Buuv zo luidt de boodschap op het briefje dat Puberzoon mij laat zien.
Ik behandel katten net als levensliedzangers en andere natuurrampen. Ik weet dat ze bestaan, praat er indien nodig beleefd over mee, maar probeer er ondertussen zo min mogelijk bij in de buurt te komen.
Deze kat genaamd Tijger en ik tolereren elkaar minzaam als buren.
Van Tijger wordt door Buuv beweerd dat hij lief is en schattige dingen doet maar ik weet wel beter. Deze kat is meer dan kat alleen. Na 10 jaar twijfel ik tussen een MEN IN BLACK agent of een Russische maffioos. Dit laatste vooral vanwege zijn eeuwig miauwgevloek in die taal.
Maar in de loop der jaren is er een zekere consensus ontstaan.
Hij begrijpt de importantie van mijn functie voor zijn bestaan, scheldt me niet meer uit en moppert slechts zacht in melancholisch Slavisch voor zich uit.
Ik gooi geen pantoffels meer naar zijn hoofd.
We zijn kortom best goede buren geworden.
Ik pak het bakje en sluit de tuindeur.
Ik volg de kat naar de keuken.
Het huis van Buuv is heel schoon en heeft witte plavuizen, van beide word ik bloednerveus. Niet omdat Buuv a-relaxed is maar vlekken maken is mijn vak.
De kat die rond mijn benen ronddraait helpt niet mee tegen mijn opspelende zenuwtrekjes.
Ik begin behoedzaam smetteloze kastdeurtjes te openen op zoek naar kattenvoer.
Grote ogen proberen mij ondertussen vanaf het aanrecht bozig te hypnotiseren.
Licht zwetend tuur ik tevergeefs in kasten en laden.
Ik vind niks.
Ik besluit mijn telefoon te halen en Buuv te bellen.
Buuv loodst mij onvast door haar keuken op zoek naar het blikje. Niet het pak dat ik dus zocht.
Met mijn hoofd in de diepe kast en de telefoon tussen oor en schouder geklemd slaak ik een Eureka!
Gevonden!
Meteen klettert Baukjes Feestversiering voor op de taart over de glanzende steriele vloer.
Buuv ligt dubbel van het lachen en ik op mijn knieƫn, driftig met mijn handen de felgekleurde snoepjes bij elkaar te vegen.
Nu de kat het felbegeerde voedsel ziet, wordt zijn toon nog dwingender.
Het water klotst in mijn knieholten.
Ik leg de telefoon neer en vul het bakje.
De kat valt aan. Op het bakje.
Ik haast mij weg.
Bij de kamerdeur draai ik de dimmer uit.
Oh schrik!
Ik heb de lichtknop ineens in mijn hand.
Ondanks ernstig versnelde hartslag krijg ik de knop er weer op.
Eenmaal thuis slaak ik een zucht van verlichting.
Die naadloos overgaat in een andere diepe verzuchting:
"Oh nee...
Mijn telefoon ligt nog naast het bakje op het aanrecht...

zondag 8 maart 2009

Jouw eerste keer


Het eerste roze wolkje in de urine.
De eerste echo. Het eerste schopje. Je voor het eerst zien, buiten mijn buik zwevend in dokters handen boven het groene laken.
De eerste moedermelk. Je eerste lach, draai, gaap.
Alles is even boeiend aan je eerste.
Daar jij tevens mijn enige bent, weet ik ook niet beter.
Als een vrouw in verwachting raakt, komt ineens de druk tot onthouden. Had ik tot die tijd er maar zo'n beetje op los geleefd, toen bleek tijd een factor van belang. Een indicator van groei.
"Houd een zwangersschapsdagboek bij. Een baby agenda. Een peuterjournaal.
Noteer alles, want het gaat zo snel voorbij", was steevast het advies van passerende kloeken vol lege-nest-pijn.
Maar de dagen waren toen vol met niks dan drukte en achteraf zo leeg van stil en pril moedergeluk, dat het leek of het altijd zo zou zijn.
Ik vertrouwde op mijn ogen en harttegeheugen.
Je eerste maal rechtop zittend.
Je eerste tand.(Laatst vond ik een lijstje in je baby album terug. eigenlijk een afgescheurde giro envelop waarop in paniekerig handschrift de volgorde van het doorbreken van je tanden en kiezen stond genoteerd. Alsof ik later daar -door de tandenfee?- zwaar over verhoord zou worden.)
Samen hebben wij al een hoop eerste keren mee gemaakt.
Je eerste spruitje.
Je eerste muurschildering. (Gemaakt met brood met appelstroop.)
Je eerste keer varend op de Vinkeveense Plassen
Je eerste doodsmak op een toch echt goedgekeurde plastic wipwap.
Je eerste schooldag. (Natuurlijk was ook toen je vader op zijn werk.)
Je eerste beste viend.
Je eerste Harry Potterboek.
De eerste keer gepest. De eerste keer Efteling.Het eerste verjaardagspartijtje.
Ontelbaar veel eerste keren zijn er in een mensenleven.
Velen zijn helemaal niet leuk.
De eerste keer proberen te slapen terwijl je papa in een ander huis is gaan wonen.
Je eerste keer met een koffer vol knuffels en je tandenborsteltje naar iets wat een thuis moet voorstellen, maar het helemaal niet is.
Met allemaal nieuwe eerste keren die je niet wilt.
Je eerste dode hond.
Ouderschap betekent vaak loslaten, maar het voelt soms als het geluid van uiteenscheurend klittenband.
Vanaf je eerste stap - nee, nog van voor het eerste gevoel van leven- lijkt bezweren en het doen van schietgebedjes mijn tweede natuur geworden. Mijn moederinstinct.
De eerste keer fietsen naar het huis van vriend een dorp verderop.
Je eerste busreis alleen.
Je eerste brugklasdag.
Ik heb wat afgebeden tot elke godje of God die ik kon verzinnen.
Maar afgelopen week was er een feestelijk debuut...
Sommige ervaringen zijn de moeite van het noteren zeker waard, daarin hadden de indertijd over je kinderwagen gebogen lieve wijze dames zeker gelijk.
Gekleed in je Keith Haring T-shirt en stoere nieuwe broek met je leuke hoofd verstopt achter die enorme bos haar stond jij voor het eerst in de Melkweg te Amsterdam.
Je eerste echte concert.
Natuurlijk heb je al de nodige festivalletjes en openluchtconcertjes meegemaakt, maar nu voor het eerst: het echte werk.
Je eerste bezoek aan een poptempel. Een eerste kennismaking met jouw (en toevallig mijn) idolen.
De eerste keer The Prodigy, je eerste dampende punk elektro/ techno punk concert compleet met vette lichtshow.
Omringd door uitsluitend zeer uitgelaten volwassenen die als krankzinnigen rondspringen.
En jij sprong vrolijk mee.
Mijn eerste en enige wordt man.
"One small step for humankind, but a big step for this mama"